Κλινοπάλη…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

klinopali

Πολλές φορές δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ενός χωροχρόνου που εξουσιάζει τις σωματικές μας ανάγκες.

Η σχέση μας με τα γεγονότα γίνεται ποίηση, πολλές φορές τραχιά και μονοσήμαντη, αλλά εξόχως εικαστική, φανερώνοντας τις διαθέσεις μιας παρορμητικής ενόρασης.

Μας περιβάλει το ίδιο εκτεθειμένο κενό ανάμεσα στα πράγματα. Σώματα και πρόσωπα που τα παρακολουθούμε ως τοπία, ντυμένα με τις ιδιότροπες έγνοιες ενός πολιτισμού των ανταγωνισμών και των τύψεων.

Όλα τα σαλιγκάρια του πνεύματος που τα προγυμνάζουν οι αυταπάτες της συνεχούς ροής ερεθισμάτων και πληροφοριών.

Η συνήθεια καταβροχθίζει σχέσεις, ανθρώπους, ρούχα, έπιπλα, τόπους. Μα υπάρχει πάντα η τέχνη γύρω μας για να μπορούμε να ανακτήσουμε την αίσθηση της ζωής. Να βιώσουμε την καλλιτεχνικότατα μιας κατάστασης, ακόμα κι αν η κατάσταση αυτή είναι ασήμαντη και μηδαμινή.

Χαίρομαι και αγαπώ τη ζωή γύρω μου. Όχι απαραίτητα τη δική μου ζωή. Χαίρομαι την πραγματικότητα που αποτελεί το ουσιαστικό στοιχείο κάθε μεταφοράς.

Ο υπερτροφικός ναρκισσισμός της σύγχρονης επιστήμης μας θέλει παράγωγα παράλληλων κόσμων και κβαντικά απολειφάδια της συμπαντικής διάνοιας.

Μα όλα αυτά τα περίφημα και θαυμαστά, χάνουν την ουσία τους χωρίς την καρδιά που χτυπά εκεί, που βρίσκει κανείς την αλήθεια της ευχαρίστησης.

Όλες οι χημικές ουσίες μες στα κορμιά μας ζυμώνονται πάνω στον πάγκο των αισθήσεων με τα υλικά της φερτής ύλης απ’ τα βάθη των προγονικών αιώνων.

Ένας έφηβος που παίζει το πουλί του για να ευχαριστηθεί, μας θυμίζει πως η ποίηση είναι ένα είδος υγείας.

Ακούω το κορμί μου, κι όταν το ακούω σωστά ακούω και το κορμί του άλλου. Συνομιλούμε ερωτικά, δηλαδή ερωτάμε για να φτάσουμε κάποτε στο σημείο εκείνο που δεν θα είναι πλέον αναγκαίο το να ρωτάμε.

Οι επιπόλαιες ερωτήσεις δέχονται επιπόλαιες απαντήσεις. Μόνο ένας ευγενής έρως καλλιεργεί έναν ευγενή λόγο. Και μόνο ένας ευγενής λόγος χαίρεται την ουσία των πραγμάτων.

Η αληθινή ευγένεια στον έρωτα είναι η ισχύς των μηδαμινών έναντι του θανάτου που πλασάρουν όσοι ξεχαρβαλώνουν την ύπαρξη. Προφήτες και αρχηγοί και οδηγοί προβάτων. Κερδοσκόποι της ανάγκης των πλασμάτων για ψωμί και ελευθερία.

Μα κάθε φορά η απώλεια πίστης στις ανθρωποκτόνες αξίες συνεπάγεται εξέλιξη.

Μοιραζόμαστε την κραυγή απ’ τα βάθη των επαναστάσεων και των καταιγίδων.

Ξέρουμε πως η παρουσία του έρωτα μας προσφέρει τόση αγωνία όση και η στέρησή του.

Είμαστε πλάσματα που αλλάζουμε συνεχώς απ’ τις θανάσιμες μάχες γύρω μας.

Αυτό, στο οποίο πολλές φορές δεν συμμετέχουμε μας επηρεάζει βασανιστικά. Κάνει την αδαμική μας αθωότητα ευάλωτη στο ζόφο που έσπειρε η ηθική ελονοσία του κερδώου εγωισμού ενός κόσμου εμπόρων και στρατηγών.

Ενός κόσμου που θεσμοθέτησε την κοινωνική λιποταξία εκφυλίζοντας το λόγο σε φλυαρία και τον έρωτα σε νερόβραστο θέαμα καλωδιωμένων ευνούχων.

Ιστορίες του κ. Κόυνερ του Μπέρτολτ Μπρεχτ…


Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενες αναρτήσεις, τα μικράβιβλία έχουν μεγάλη αξία. Τι γίνεται όμως όταν ένα μικρό βιβλίο απαρτίζεται από μικρές πολυάριθμες ιστορίες και μάλιστα γραμμένες από την πένα του Μπέρτολτ Μπρεχτ; Το αποτέλεσμα δεν είναι παρά μεγάλο, ευφυές, διαχρονικό και χωράει σε έναν τίτλο και εκατόν έξι σελίδες: Ιστορίες του κ. Κόυνερ.

Ο μόχθος των αρίστων

«Με τι ασχολείσθε;» ρώτησαν τον κύριο Κ. και ο κύριος Κ. απάντησε: «Είμαι πολύ απασχολημένος: ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου».

Ότι και αν πούμε για τον Μπέρτολτ Μπρεχτ, για την ζωή και το έργο του, νομίζω θα είναι τρομακτικά λίγο μπροστά σε όσα ιδανικά υπηρέτησε και ανύψωσε με την τέχνη του. Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου το 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας και μεγάλωσε σ΄ένα αυστηρό και έντονα θρησκευτικό οικογενειακό περιβάλλον. Ξεκίνησε να φοιτά στην Ιατρική σχολή του Μονάχου, από την οποία όμως ποτέ δεν αποφοίτησε. Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως νοσοκόμος και άρχισε να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Το 1919 συστηματοποιείται η επαφή του με τον Κομμουνισμό και μερικά χρόνια αργότερα, το 1923, γράφεται στην Μαρξιστική Εργατική Σχολή. Το ίδιο χρονικό διάστημα λαμβάνει το πρώτο του βραβείο και αρχίζει να καθιερώνεται ως θεατρικός συγγραφέας. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1933, η πέμπτη πιο επικίνδυνη προσωπικότητα στη Γερμανία, όπως τον είχε χαρακτηρίσει το Εθνοσοσιαλιστικό κόμμα, αυτοεξορίζεται. Σταθμοί της Εξορίας του ήταν η Δανία, η Φιλανδία και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Το 1948 επέστρεψε στην Ανατολική Γερμανία, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του με την δεύτερη σύζυγο και γυναίκα της ζωής του, Χέλενε Βάιγκελ.

vreht-708

Παρά τον έντονο αντιεξουσιαστικό και μαρξιστικό χαρακτήρα των έργων του, ο Μπρεχτ χαίρει σεβασμού και θαυμασμού παγκοσμίως, ακόμα και από ανθρώπους που δεν ασπάζονται τις ίδιες ιδέες μαζί του, ως ένας από τους μεγαλύτερους δραματουργούς του περασμένου αιώνα. Οι τεχνικές και η φιλοσοφία της σκηνοθεσίας επηρεάζουν μέχρι και σήμερα τον θεατρικό χώρο, ενώ το γραπτό του έργο συνολικά χαρακτηρίζεται από διαχρονικότητα και καλαισθησία.

Οργή και νουθεσία

Ο κύριος Κόυνερ είπε: «Είναι δύσκολο να νουθετήσεις εκείνους που σε εξοργίζουν. Είναι όμως ιδιαίτερα αναγκαίο, γιατί κυρίως εκείνοι το χρειάζονται».

Οι Ιστορίες του κύριου Κόυνερ άρχισαν να γράφονται το 1935 και τελείωσαν λίγο πριν τον θάνατο του συγγραφέα, στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Το βιβλίο περιλαμβάνει σχεδόν ενενήντα ιστορίες έκτασης μιας σελίδας με καθημερινά στιγμιότυπα από την ζωή του κ. Κόυνερ. Σκοπός τους είναι η αποτύπωση της κοινωνικής κριτικής και η ανάδειξη της ηθικής του Μπρεχτ. Παρά το μικρό τους μέγεθος, το διττό των νοημάτων, το διδακτικό ύφος και πολλές φορές η ειρωνεία που χρησιμοποιείται απαιτούν πολλοστές αναγνώσεις για να μπορέσει ο δέκτης να λάβει όλο το φάσμα των μηνυμάτων αυτής της λαμπρής πένας.

[Σφάλμα και πρόοδος]

Όταν σκέφτεται κανείς μόνο τον εαυτό του, δεν μπορεί να πιστέψει πως πέφτει σε σφάλματα που δεν τον αφήνουν να πάει μπροστά. Γι αυτό πρέπει κανείς να σκέφτεται εκείνους που εξακολουθούν να δουλεύουν. Μόνο έτσι αποφεύγει τα αδιέξοδα.

Ανεξαρτήτου προτιμήσεως μικρών ή μεγάλων σε μέγεθος βιβλίων, θεωρώ ότι οι Ιστορίες του κ. Κόυνερ είναι ένα απαραίτητο σύγγραμμα για κάθε βιβλιοθήκη. Είτε διαβαστούν απνευστί όλες μαζί είτε αποσπασματικά, έχουν σίγουρα πολλά να δώσουν στους αναγνώστες τους.


Από:

https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/06/11/storiesofmrkeuner/

Τα ευαίσθητα – Μαρία Βούλγαρη…


melissourgou

Ένα τραγούδι αλλιώτικο από τα συνηθισμένα…ένα τραγούδι γεμάτο από την πραγματικότητα που ζούμε, …
Ένα δημιούργημα από δυο νέους ανθρώπους που άνοιξαν τις ψυχές τους για να χωρέσουν τις δικές μας.
Η Βασιλική Μελισσουργού κατάγεται από τη Νάξο κι έχει μεγαλώσει στην Αθήνα. Είναι ποιήτρια-στιχουργός με τρεις ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό της. Η Μαρία Βούλγαρη, νέα τραγουδοποιός, τολμά να μελοποιήσει την ποίηση της Βασιλικής.
Η Μαρία Βούλγαρη κατάγεται από την Κέρκυρα εξού και οι μουσικές της καταβολές. Επηρεασμένη από το παγκόσμιο στερέωμα καθότι έζησε πολλά χρόνια στο εξωτερικό, δημιουργεί νέα ηχοχρώματα με τη μουσική της.
Απολαύστε….τα ευαίσθητα…
___________________________________________________________

Πράγματα που ξέρω για τα σύννεφα…


Του Γιάννη Στίγκα*

Ο Κάρολος Μποντλέρ ρωτά τον Ξένο, στο ομώνυμο πεζοποίημά του, ποιον αγαπάει περισσότερο αυτός ο αινιγματικός άνθρωπος.
Ο Ξένος αρνείται διαδοχικά την αγάπη προς τους γονείς, τους φίλους, την πατρίδα, την ομορφιά και το χρυσάφι.
«-Ε ! λοιπόν, εσύ τι αγαπάς παράξενε ξένε;».
«-Αγαπώ τα σύννεφα…, τα σύννεφα που περνούν…, εκεί πέρα…, τα υπέροχα σύννεφα!»
Η παρουσία των νεφών στην καθημερινότητά μας έχει κάτι το συντριπτικό.
Ομοια με Ζέπελιν κάποιου μακρινού ολοκληρωτισμού εποπτεύουν το σύνολο της εξωτερικής μας δραστηριότητας.
Μονίμως ψιθυρίζουν μια απειλή. Κυρίως όταν μαζευτούν πολλά μαζί, όταν νιώσουν την ασφάλεια του πλήθους να επιβεβαιώνει την εκδικητική τους φύση. Τότε ξεσπούν σε άκριτες καταδίκες.
Φτύνοντας νερό και φωτιά προς οποιονδήποτε βρεθεί στο πέρασμά τους.
Η ματαιότητα του να τα βάλεις με τα σύννεφα προσδιόρισε τη σχέση των ανθρώπων μαζί τους ήδη από την πρώτη επαφή τους.
Ο άνθρωπος έμαθε να αγαπά τα σύννεφα ακριβώς γιατί δεν μπορούσε να τα δαμάσει.
Αφού στη συνέχεια εξάντλησε κάθε τι άλλο και κάθε τι άλλο δαμάστηκε, η σχέση μετατοπίστηκε.
Πια τα σύννεφα δεν απειλούν, αλλά περιφέρονται υπενθυμίζοντας στον άνθρωπο τα όριά του.
Γιατί ακόμα και αν ο παλιός εκείνος φόβος έχει μεταμορφωθεί τώρα σε περιφρόνηση, ή έστω ενόχληση, τα σύννεφα πορεύονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο πάνω από τα κεφάλια μας.
Υπενθυμίζοντάς μας πως αυτά –τα τώρα αγαθά αλλά μέχρι χθες απειλητικά– δεν καταφέραμε να τα δαμάσουμε.
Πιο πολύ περιπλάνηση παρά ταξίδι, πιο πολύ απορία παρά σχήμα, τα σύννεφα συνεχώς μετακινούνται.
Δεν είναι όμως αυτά που αλλάζουν σχήμα. Το βλέμμα του θεατή αλλάζει.
Προβάλλει εκεί επιθυμίες και φόβους, εικόνες και μνήμες. Κάθε φορά το σύννεφο –ακόμα και αν δεν του μοιάζει καθόλου– παίρνει τη μορφή αυτού που το παρατηρεί.
Γι’ αυτό άλλωστε και δύο παρατηρητές δεν συμπίπτουν ποτέ στο ίδιο συμπέρασμα για το τι απεικονίζει το όμοιο σύννεφο που απλώνεται μπροστά τους.
Η ρευστότητα των νεφών προσδιορίζει έναν αβέβαιο ορίζοντα. Ετσι το μακρινό γίνεται ταυτόχρονα και ασχημάτιστο, άγνωστο, ξένο.
Τα σύννεφα ορίζουν το φυσικό ως γρίφο, αυτό που μας περιβάλλει και βρισκόταν εδώ πριν από εμάς ως κάτι το άγνωστο, συχνά αδιαπέραστο.
Η φύση στο σύνολό της έχει σχήμα όμοιο με αυτό του σύννεφου.
Απεχθάνεται εξίσου τη γεωμετρία και σχετικοποιεί τη γεωγραφία.
Ακόμα και αν παραμένει σταθερή, ριζωμένη σε δέντρα και σε βουνά εκείνη ταξιδεύει. Και όλο αυτό χάρη στα σύννεφα.
Στην προσπάθειά του να οικειοποιηθεί τη μάζα και τον τρόπο των νεφών, ο άνθρωπος εφηύρε τα φουγάρα, τις εξατμίσεις, τα τσιγάρα.
Και δεν είναι τυχαίο το τίμημα που πληρώνει γι’ αυτή τη διατάραξη της ισορροπίας.
Τα δύο πρώτα σοδομίζουνε τη φύση (τη φύση που στο σύνολό της έχει σχήμα όμοιο με αυτό του σύννεφου), το δε κάπνισμα σκοτώνει τους ανθρώπους.
Προσπαθώντας να επιτύχει κάτι πιο ανώδυνο ο άνθρωπος προσπάθησε να εντάξει τα σύννεφα στη γλώσσα μέσα από μια σειρά παρομοιώσεων και μεταφορών.
Αν και κοινότοπη σκέψη η συσχέτιση και η παρομοίωση των νεφών με τα πρόβατα δεν είναι λανθασμένη.
Οχι όμως ως προς το σχήμα ή την ομοιότητα των νεφών με την προβιά του προβάτου.
Αλλά κυρίως επειδή και τα δύο είδη απειλούνται από τα σαγόνια μιας αγέλης που καραδοκεί (ποια η αγέλη που παραφυλάει τα σύννεφα για να τους καταφέρει μια δαγκωματιά δεν θα το ομολογήσω. Η άλλη αγέλη είναι –φυσικά– αυτή των λύκων).
Παλιά οι άνθρωποι χρησιμοποιούσανε τα σύννεφα για να γεμίζουν μαξιλάρια.
Σύντομα όμως έγινε γνωστό πως πολλοί άνθρωποι ήταν αλλεργικοί.
Ηταν συχνό εκείνοι οι λίγοι άτυχοι να ξυπνήσουν ξαφνικά σε μία πτώση από τα 3.000 μέτρα με τα μάτια τους να ανοίγουνε με μιας ανάμεσα στα σύννεφα.
Αυτά τα λίγα γνωρίζω για τα σύννεφα. Και ένα ακόμη.
Ο ποιητής απ’ όσο ξέρω παραμένει –εφόσον εξακολουθήσει να πετυχαίνει τη σωστή λέξη– στεντόρειος ποιμένας των νεφών.

*γραμμένο μετά την ανάγνωση του ποιήματος «Σύννεφα» από το νέο του βιβλίο «Εξυπερύ σημαίνει χάνομαι»

You need a friend…


Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

[ Σκηνές που Κόπηκαν στο Μοντάζ_1 ]

ΤΑΒΕΡΝΑ, εσωτ-βράδυ

– Συγγνώμη, μπορώ να πάρω αυτή την καρέκλα;

– Και δεν τις παίρνεις όλες;

– Μόνος σου είσαι;

– Ναι…

– Δεν έρχεσαι στην παρέα μας; Φέρε και τις καρέκλες σου!

(Τις πήρε και πήγε. Και πέρασε καλά. Μερικές φορές είναι τόσο απλό.)

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/05/26/you-need-a-friend/

Ο Νίκος Εγγονόπουλος sans filter …


Δύο ποιήματα της Αθανασίας Δανελάτου — #ποίηση σε πρώτη προβολή

Ο Νίκος Εγγονόπουλος sans filter

Ήξερε βέβαια τι να περιμένει.
Γραμμένο στην Bruges τo 1956
το σημείωμα πριν την αναχώρηση
είχε διαβαστεί τόσες φορές
που ήταν σαν να είχε προηγηθεί
η ανάγνωση απ’ τη γραφή του.

Τα ποιήματα γράφονται με τη μύτη
όμως δεν είναι απ’ το μολύβι
που βαραίνουν⋅
και σκίζονται με την ευκολία
που κόβει το καλό σπαθί
μιας κι από το χαρτί δεν είναι.

Αίμα νωπό αμετάληπτο
στην Bruges γραμμένο
ή κρέας κρύο σε δωμάτιο
στην Ανταρκτική κλεμμένο;

Το τελευταίο
δεν θα ήταν πλοίο
ή λέξη.
Ούτε  χορός.
Μα ούτε και το χαμόγελο που έσβηνε
κανένα τελευταίο, πια, μπορούσε να ‘ταν.

* * *

Ζαγορίσιο

Υπάρχει ένας καιρός που δεν ξέρεις·
πόσο όμορφος, πόσο νέος είσαι.
Ένας καιρός που σπαταλά ο χάρος
μετρώντας τους στίχους σου
ευρετηριάζοντας το παρόν σου
ληξιαρχώντας το απουσιολόγιο
του μέλλοντός σου, ρουφιανεύοντας
τις συναντήσεις σου με τον αγαπημένο
άλλο στο κενό.

Υπάρχει ένας καιρός δίχως άλλο
κάτω απ τον καιρό, ένας καιρός πάνω του
κι ένας καιρός που θα ήταν
αν μπορούσε να περιμένει·
κι ένας καιρός που δεν θα είναι ποτέ
(αν η απιθανότητα είναι μαθηματικό μέγεθος).

Ξύνοντας την καρδιά μιας φωτογραφίας
το χρώμα δεν οσμίζεται
κι άχωρο τον πιο παλιό ρυθμό κρατά η οσμή.

Ο τόπος δεν είναι
θέμα αχρωματοψίας
κι ο χρόνος θα υπήρχε αν
δεν ήταν, απλώς,
Διαβάτης
Μύωψ ο καιρός…

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/05/21/sans-filter/

Το ποίημα της εβδομάδας…


Για τον Χιόνη έχουμε μιλήσει πολλές φορές, αλλά είναι άραγε αρκετές ή θα φτάσουν ποτέ να γίνουν; Δεν το νομίζω. Λίγο πριν την επανάληψη του Έχων σώας τας φρένας και άλλες τρελές ιστορίες, ας απολαύσουμε το ποίημά του με τίτλο Ένας λύκος αισθηματίας.

Ένας λύκος αισθηματίας

Διψάω γι’ αγάπη πεινάω γι’ αγάπη πονάω γι’ αγάπη
Ουρλιάζω γι’ αγάπη πεθαίνω γι’ αγάπη αλλά
Είμαι ο λύκος ο κακός ο λύκος και δεν γίνεται
Δέν είναι δυνατόν τέτοια αισθήματα να έχω
Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα
θα πέσουνε να με σπαράξουν

download


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2017/05/18/__trashed-2/

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

thoughts for the post-2008 world

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: