Το ποίημα της εβδομάδας…


Ο Ούτις του Σαμσών Ρακά διαβάζεται αργά και σε επανάληψη σαν ιερό κείμενο και όχι σαν μια οποιαδήποτε ποιητική συλλογή. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υποκείμενο.

29388537_2015577168717141_7143699071985778688_n

δεν κλείνει η βαλίτσα
το ταξί έξω κορνάρει
βγάζω τον πίνακα του Μίλτου
πετάω έξω τις παιδικές μου ελβιέλες
ξαναπροσπαθώ
κάθομαι πάνω της
ακούνητο το φερμουάρ
ούτε μισό δοντάκι
βγάζω τον άγριο τσακωμό με την Αθανασία
πετάω έξω το πρωινό κλάμα στη Σταδίου
πάλι τίποτα
έχει πεισμώσει το φερμουάρ
μα έχω πεισμώσει και εγώ
αφαιρώ το κρανίο του παιδικού μου φίλου
κάτι ράμματα απ’ το δημοτικό
το ποίημα που γράψαμε μαζί το 2001
την απόρριψη της τρίτης λυκείου
την τυχαία συνάντηση στις κυλιόμενες της Δουκίσσης Πλακεντίας
την κοτρώνα που βάζαμε για τέρμα στην αλάνα
τα φοιτητικά μου χρόνια
-αυτά γιατί τα είχα βάλει μέσα;-

δοκιμάζω ξανά
η αποτυχία αμείλικτη
μα κι εγώ αποφασισμένος
πιάνω όλους τους μήνες της Λαμίας και τους εκσφενδονίζω
ξεσκαρτάρω και την Αγγλία
αφαιρώ τον Μανώλη και τη Βίκη
και κρατάω μόνο τη Μάγχη
όχι
την πετάω και αυτή
πρέπει να κλείσει η βαλίτσα
πρέπει να φύγω από εδώ
τραβώ ξανά το φερμουάρ
μαγκώνει πάλι
σιχτιρίζω
το ταξί έξω κορνάρει παρατεταμένα
την παρατώ εκνευρισμένος όπως είναι
τρέχω στις σκάλες φορτωμένος
με όργανα
με κύτταρα
με χίλια δυο

το σώμα μου είναι η βαλίτσα

που πηγαίνουμε; ρωτάει ο οδηγός
στο χέρι, απαντάω


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/05/14/outis-rakas/#more-20652

Advertisements

Ελαιώνες…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Αγριοπερίστερα νεκρά που τα γλύφουν ποντίκια.
Αυτή είναι η πόλη μας.
Με τα μπαρ και τα εγκλωβισμένα της θηρία.
Και τα θερινά της σινεμά
που ξεφυτρώνουν σαν επιληπτικά πεδία
μέσα στο αχόρταγο καλοκαίρι.

—————————————————————————–

Ποίηση-Αντώνης Αντωνάκος.
Μουσική, παραγωγή, κοντραμπάσο-Ηρακλής Ιωσηφίδης.
Mastering: Απόστολος Σιώπης.
Το εξώφυλλο είναι ένα κολάζ του Γιώργου Μπογιατζίδη.
Στην ηχογράφηση χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά κοντραμπάσο, ηλεκτρικό και ακουστικό.
Από το άλμπουμ του 2018 «Ελαιώνες».
Download στο http://www.xeilialouloudia.gr/

___________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2018/04/09/%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CF%82/

 

Αγκαλιά κάτω απ’ το ντουζ…


ntoyz

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Η φιλία και ο έρωτας είναι ετεροθαλή αδερφάκια. Όταν κάποτε ρώτησαν τον Breton και τους υπερρεαλιστές γιατί γράφουν, αυτοί απάντησαν «Γράφουμε για να βρούμε φίλους».

Το βέβαιο είναι πως όταν γράφεις βρίσκεις καινούργιους φίλους, μα αρκετές φορές χάνεις τους παλιούς.

Και είναι συνήθως αυτό το μέλημα για την ύπαρξη, που πολλές φορές γίνεται καθαρός πόνος και ζουλάπι που ενδίδει στην παράβαση για να βρει τη λύτρωση που δεν υπάρχει.

Αυτά τα μυστηριώδη υποκείμενα που τριγυρνούν ασκόπως στα θολά κοσμικά νερά της λαγνείας έχουν έναν κρυφό σκοπό. Να εξαπολύσουν τον έρωτα εκεί που καταπιέζεται, παραμερίζεται ή απλώς ετοιμάζεται να εκραγεί σ’ όλη του τη δόξα.

Η φιλία και ο έρωτας είναι το αντίβαρο της πραγματικότητας που οι ρομαντικοί το βάφτισαν ουτοπία.

Η φιλία και ο έρωτας για να βγάλουν ρίζα πρέπει να ποτιστούν απ’ τις ποιητικές ιδέες που ποτέ δεν ολοκληρώνονται και μένουν ανοιχτές, μετέωρες, όπως η αρχέτυπη σπηλιά που η πόρτα της είναι μια μαύρη τρύπα, ένα αόρατο παραπέτασμα όπου όποιος μπαίνει πρέπει να γδυθεί από τις έτοιμες ιδέες και τις προκαταλήψεις και να οδεύσει γυμνός προς το σατανά, που όλα τα θέλει αλλιώτικα, στρεβλά, αλλαγμένα, υποψιασμένα και καταδιωγμένα.

Η φιλία και ο έρωτας σε οδηγούν από μια βαρετή καθημερινότητα σ’ έναν κόσμο θαυμάτων.

Μα είναι φορές που αυτός ο κόσμος των θαυμάτων κατρακυλά στην απόλυτη αποξένωση και στην αποστέρηση κάθε φυσικής ωραιότητας.

Αν δεις βαθιά το μεδούλι, κάτω απ’ το σπλάχνο της γραμματοσειράς, θα βρεις έναν εαυτό ψυχολογικά κλονισμένο, συναισθηματικά και πνευματικά ασταθή, που σχεδόν πάντα ταλαιπωρείται από υπαρξιακές και καλλιτεχνικές αγωνίες.

Θέλουμε να γίνουμε θεοί-γαμώ την παναγία σας- δηλαδή παντοδύναμοι σκύλοι.

Οι μυθικές φιγούρες των αρχαίων κυνικών που σουλατσάραν και πηδούσαν εδώ κι εκεί όπως τους έσκαγε στην κούτρα επιζητώντας τη συνουσία και το σκάνδαλο.

Ο σκύλος κοροϊδεύει τον πολιτισμό, αυτόν τον πολιτισμό που σκέφτεται με τα λεφτά του και γαμάει με τα λεφτά του κι απ’ την ευωδιά της ερωτικής κλίνης ξεπέφτει στο γρασάρισμα των μεντεσέδων του μπουρδέλου.

Όμως αυτός ο σκύλος, ο ανυπόταχτος, είναι επίσης και ένα ζώο που υποτάσσεται, εκγυμνάζεται, μαθαίνει να δίνει το χέρι.

Είναι το ζώο που κυρίως αγαπούν και κυρίως φοβούνται οι άνθρωποι, ταυτόχρονα.

Ο ποιητής είναι ο σκύλος που πότε δίνει το χέρι του και πότε δαγκώνει.

Υπάρχουν ποιητές σκυλάκια του καναπέ που πιπιλίζουν με τη γλωσσίτσα τους την ανία της άρχουσας τάξης και το τσουτσούνι του μεγάλου Ποσάδα των ποιητικών επετηρίδων περιμένοντας μιαν ανταμοιβή, ένα κόκκαλο με φιόγκο ή μιαν επιδότηση για να ανοίξουν μαγαζί πουλώντας τα πνευματικά περιττώματα των φίλων και των εραστών τους που αύριο θα είναι εχθροί τους.

Υπάρχουν ποιητές που ουρλιάζουν κλαίγοντας με αναφιλητά, που μέσα στον παροξυσμό τους ξεσπά πολλές φορές ένα γέλιο ασυγκράτητο.

Κι αυτό είναι που μας κάνει να ξαναβρίσκουμε το θάρρος μας.

Εραστές και φίλους, πληγωμένα πουλιά που ψάχνουν την αγκαλιά μας σ’ αυτόν τον αεροκρέμαστο κόσμο.

Γραφές της αιωνιότητας του Jack Kerouac …


Η γενιά μου, o κόσμος μου

Καθόταν στο τρένο, κοιτώντας έξω απ’ το παράθυρο, και σκεφτόταν τους θλιμμένους νέους που ονειρεύονταν μες στη μελαγχολία την αγάπη που ποτέ δεν βρήκαν. Εκείνος δεν ήταν ένας απ’ αυτούς, γιατί η δική του αγάπη είχε βρεθεί: βρισκόταν ακριβώς έξω απ’ το παράθυρο του τρένου.
«Η γενιά μας», σκέφτηκε. «Θα ρίξω την καρδιά & το μυαλό μου μέσα στη γενιά μας, στον κόσμο μας. Εκεί βρίσκεται η αγάπη μου & η ζωή μου».
Το τρένο προσπερνούσε στο πλάι μία προστατευτική πρασινάδα ενός οικοδομικού συγκροτήματος στο Μαίρυλαντ. Τα μικρά σπίτια ήταν μεταξύ τους ολόιδια, όλα ξάφνου μοναχικά, μαζεμένα παρέα και στενάχωρα μέσα στο ερχόμενο ηλιοβασίλεμα.
«Η γενιά μας θα αποδεχτεί αυτή τη νέα κατάσταση, ή θα την απορρίψει;» σκέφτηκε. Μια ατέλειωτη σειρά από φορτηγά τρένα πέρασε από δίπλα σαν θολούρα, προς τη αντίθετη κατεύθυνση. Σαν στιγμιότυπα τα μάτια του κατέγραψαν κάρβουνο, βυτία πετρελαίου, όπλα στοιβαγμένα πάνω σε πλατφόρμες.
«Πόλεμος» σκέφτηκε. « Το έθνος μας ρίχνεται δυναμικά στον πόλεμο».
Τα βαγόνια πέρασαν. Είδε τότε το σταθμό μίας μικρής πόλης: πλήθη στρατιωτών ντυμένοι στα χακί χάζευαν βαριεστημένα.
«Η γενιά μου», ψιθύρισε, «θυσιάζεται. Υποφέρει. Μόνο μέσα από τα βάσανα κερδίζει κανείς την αγάπη και την πλήρωση. Νομίζω πως μιλάω σωστά. Η γενιά μου, ο κόσμος μου, δεν είναι τίποτα χαμένο».
Το τρένο συνέχισε. Ένας κόκκινος ήλιος έπεφτε πάνω από υψικάμινους που ξεπρόβαλλαν μακριά. Οι υψικάμινοι ξερνούσαν τους μυστήριους κι εντυπωσιακούς ατμούς τους. «Δυνάμεις», ψιθύρισε.
Ύστερα, το τρένο κύλησε μέσα σε καταπράσινα δάση. Σε ένα ξέφωτο, στεκόταν ένα μικρό σπίτι. Ένας νεαρός άντρας έσκυβε φροντίζοντας τον κήπο της δικής του νίκης. Ένα μικρό παιδί στεκόταν στο πλευρό του. Μέσα απ’ το τρένο, ο ταξιδιώτης χαιρέτησε με αργή κίνηση.

Απόσπασμα από τις Γραφές της αιωνιότητας του Jack Kerouac σε μετάφραση του Γιάννη Λειβαδά. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα.

27867403_408038856292232_1980861994481926598_n


Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/03/30/kerouac-extrait/

Ο τόπος είναι εδώ, ο χρόνος είναι τώρα…


Ο τόπος είναι εδώ, ο χρόνος είναι τώρα

η ουτοπία είναι κάτω από αυτά τα τσιμέντα

και εμείς είμαστε αυτό που κάνουμε

για να αλλάξουμε αυτό που είμαστε

 

γι’ αυτό τον μέλλοντα χρόνο

το ξαναλέμε

τον χαρίζουμε στους εχθρούς μας

 

μεταξύ μας μιλάμε

για την οριστική επιστροφή στο παρόν

και κοιτάζοντας το παρελθόν βλέπουμε όχι μόνο

καπνισμένα ερείπια

από την έφοδο του Μέλλοντος

αλλά κι όσους δεν έπεσαν στα γόνατα

για να δώσουν στην ερήμωση χώρο και διάρκεια

 

αυτοί είναι οι νεκροί μας

 

απ’ όλη την ιστορία κρατάμε μόνο αυτούς

τους νεκρούς ζωντανούς

που άναψαν το φιτίλι της ελπίδας

στο παρελθόν

για να μην ξεχνάμε εμείς τους ζωντανούς νεκρούς

αυτούς που μάς κρατάνε

εδώ και τώρα

πεθαμένους

Lucifugo, a diavolo in corpo

3367857-UVJJHRGH-7 ___________________________________________________________

Από:https://komparsos.wordpress.com/2018/03/21/%CE%BF-%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%B4%CF%8E-%CE%BF-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%8E%CF%81%CE%B1/#more-4079

Δεν έχω σε εκτίμηση τα πλούτη…


16-claude-monet-paintings

Δεν έχω σε εκτίμηση τα πλούτη
και γελώ κοροϊδευτικά στην αγάπη
και ο πόθος για την δόξα δεν ήταν πάρα ένα όνειρο
που μόλις ήρθε το πρωί εξαφανίστηκε

Και αν προσεύχομαι, η μόνη προσευχή
που στα χείλη μου υπάρχει
είναι “Άσε την καρδιά που τώρα ανέχομαι
και δώσε μου ελευθερία»

Ναι, καθώς οι σύντομες μέρες μου φτάνουν στον στόχο τους
είναι το μόνο για το οποίο ικετεύω
Στην ζωή και στον θάνατο μια ψυχή χωρίς αλυσίδες
με θάρρος να αντέχει.

Emily Bronte


Από:https://komparsos.wordpress.com/2016/11/30/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CF%89-%CF%83%CE%B5-%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B7/

Η Θεά και ο Βοσκός…


by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

pnevma

Επειδή οι εραστές πιστεύουν στην πραγματικότητα αυτού τού ζωτικού ψεύδους που τούς κάνει να γενιούνται ξανά και ξανά, ξεχνώντας για λίγο το θάνατο και την επιστροφή στη λάσπη, φτάνουν πιο γοργά στην αλήθεια.

Η τέλεια ανθρωπιά τους διαθέτει έναν τερατώδη τόνο.

Χοντρές γριές με κίτρινα φουστάνια και σχισμένα καλσόν λικνίζονται πάνω από τριαντάφυλλα που λάμπουν.

Μνήμες απ’ το χάδι της σμίλης του δημιουργού που περνά πάνω απ’ τις μορφές όπως τα χείλη που ακραγγίζουν έναν κλειστό κάλυκα.

Όταν εμείς, οι δια παντός θνητοί, γίνόμαστε εραστές δηλαδή δημιουργοί χρειάζεται να κοιτάξουμε βαθιά και να ψάξουμε στα σκοτεινά πηγάδια του εαυτού μας τον αντίλαλο των βουβών εκμηστηρεύσεων του Άλλου.

Διότι δίχως τον Άλλο δεν μπορούμε να γίνουμε δημιουργοί.

Να γράψουμε και να ξεγράψουμε ύμνους στις προστυχιές που μας γέννησαν.

Να στήψουμε πάνω απ’ το φόβο το μελάνι που πετάγεται στους τοίχους και την ανία τού ζην που σκεπάζει αργά αργά τις καρδιές μας μέσα στη μοναξιά τού ουρανού των ηδονών που μοιράζονται απλόχερα στους μελλοθάνατους.

Η επιστήμη της ηδονής, η θρησκεία του έρωτα, η απελπισία του και η ανάγκη του για αιωνιότητα, αυτή η πελώρια βοή των υγρών και των σάλιων βρίσκεται ολόκληρη στην πνοή της σάρκας που βγάζει ο σπασμός τού μουνιού όταν ανατέλλει ο ήλιος.

Όταν τα στόματα δεν ομιλούν αλλά συνευρίσκονται για να γεννήσουν καινούργιες λέξεις και ποιήματα.

Καύλες που τα δεσμά των ομφαλών τους λύνονται σαν φρεσκοχυμένοι χάλυβες. Αφήνοντας μες στο σύμπαν τις σεξουαλικές σαύρες να τρυπώνουν με την ακατανόητη δεξιότητά τους στα μυαλά των ανθρώπων.

Εκεί που γεννήθηκε ο έρωτας, στις πρώτες λέξεις που χαράχτηκαν πάνω στους βράχους και στην υγρασία που άφηνε ο χρόνος πάνω στην πέτσα της λάβας.

Εκεί που ένας βοσκός Σουμέριος έλεγε: Ας πλέξει σε τραγούδι ο ποιητής αυτό που θα διηγηθώ. Τον έρωτά μου με μια θεά. Το ζευγάρωμα μιας θεάς και ενός βοσκού.

Της θεάς που αγάπησε εκείνη τη νύχτα σα να ήταν θνητή και του βοσκού που έγινε αθάνατος όσο κράτησε η νύχτα.

____________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2018/02/17/%CE%B7-%CE%B8%CE%B5%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B2%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%82/

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: