Smoking Time Jazz Club…


 Κάτι καλοκαιρινό αλλά της πόλης. Νέα Ορλεάνη, Σεπτέμβρης του ’11: οι smoking time jazz club παίζουν μεσοπολεμικούς ήχους… Εδώ στο “Percolatin’ Blues”, της blues woman Clara Smith, πρωτοηχογραφημένο το 1926.

________________________________________________________

GOT MY MIND SET ON YOU…


DJ της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Ο Χάρισον ήταν ο αγαπημένος μου Beatle. Ο πιο όμορφος και ο πιο αμήχανος ταυτοχρόνως. Και έγραψε επίσης τρομερά τραγούδια, και συνέχισε να γράφει ωραία πράγματα μετά τη διάλυση των Beatles. Όπως αυτό εδώ.

Ένα σούπερ απλό και σούπερ feel good τραγουδάκι (με άκρως χαριτωμένο βίντεο κλιπ). Αλλά εκτός αυτού, μ’ αρέσει το πρακτικό του πνεύμα: Εκείνος λέει πως θέλει να την κατακτήσει. Πως το έχει βάλει σκοπό. Αλλά, σε αντίθεση με τις κοελικές μπουρδολογίες περί Σύμπαντος που συνωμοτεί υπέρ σου όταν θες κάτι πάρα πολύ, αυτός το σκέφτεται όπως είναι: Για να σε κερδίσω, θα χρειαστούν λεφτά, πολλά λεφτά, και χρόνος, πολύς χρόνος.

Ο έρωτας κοστίζει, έτσι δεν είναι;

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/07/30/got-my-mind-set-on-you/

VISION…


DJ της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

[Σκηνές που Κόπηκαν στο Μοντάζ_7]

ΣΤΟ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΟ ΔΩΜΑΤΙΟ, εσωτ-νύχτα

Τυπικό, απρόσωπο ενοικιαζόμενο δωμάτιο σε θέρετρο. Ο Χ και η Ψ στο διπλό κρεβάτι, και οι δύο με τα εσώρουχα, ξεσκέπαστοι (λόγω ζέστης). Λευκό σεντόνι. Από πάνω τους περιστρέφεται αργά ένας ανεμιστήρας οροφής. Το παράθυρο ανοιχτό· νύχτα χωρίς φεγγάρι· λίγα φώτα στο βάθος. Το δωμάτιο φωτίζεται μόνο από το πορτατίφ της Ψ, η οποία διαβάζει Γκράχαμ Γκρην, Το τέλος μιας σχέσης. Είναι ξαπλωμένη ανάσκελα, με τα πόδια σταυρωμένα στους αστραγάλους. Ο Χ είναι επίσης ξαπλωμένος ανάσκελα, τα χέρια σε έκταση και τα πόδια σε διάσταση (σαν τον Άνθρωπο του Βιτρούβιου), και κοιτάζει το ταβάνι. Από ένα παλιομοδίτικο ραδιόφωνο που βρίσκεται πάνω στο δικό του κομοδίνο ακούγεται το “Vision” του Peter Hammill.

Χ: Τι εννοεί εδώ ο ποιητής;

Ψ: [Χωρίς να σταματήσει το διάβασμα.] Μμμ;

Χ: Λέει: «I remember losing myself and finding that you’d found me». Τι πά’ να πει αυτό; «Με θυμάμαι να χάνω τον εαυτό μου και ν’ ανακαλύπτω ότι τον είχες βρει εσύ». Δηλαδή;

Ψ: Ίσως να εννοεί ότι εκείνη ήταν που τον επανεφηύρε.

Χ: Τον επανεφηύρε.

Ψ: Ναι. Ότι τον βοήθησε να γίνει αυτό που ήταν και δεν το ’ξερε.

Χ: Βαθύ!

Ψ: Αχά.

Χ: [Μετά από μικρή παύση.] Πού τα μαθαίνετε αυτά; Υπάρχει καμιά μυστική σχολή, κάνα κρυφό σχολειό με ειδίκευση στην επανεφεύρεση εαυτών; Αν και όχι αλλήλων, έτσι;

Ψ: Όρεξη έχεις… Διαβάζω!

Χ: Για μισό. [Ανακάθεται.] Ας υποθέσουμε ότι χάνονται για καιρό και κάποτε συναντιούνται κάπου τυχαία, κι εκείνη του λέει: «Πού χάθηκες, ρε ψυχή;». Τι θα υποθέσει τότε ο άνθρωπος; Θα του φύγει η ψυχή!

Ψ: Παίζεις με τις λέξεις πάλι.

Χ: Μόνο με κείνες που ξέρω. Ζήτημα ανατροφής.

Ψ: Καλά τώρα! Το κακό είναι ότι παίζεις και με τις άγνωστες.

Χ: Λέξεις;

[Η Ψ γυρίζει σελίδα στο βιβλίο της και δεν απαντά.]

Χ: Μόνο οι λέξεις μού έμειναν. Δεν ξέρω άλλο παιχνίδι.

Ψ: Ξέρουν οι λέξεις. Αυτές να ρωτήσεις.

Χ: Φοβάμαι μην απαντήσουν.

[Παύση.]

Χ: Δε σβήνεις το φως;

Ψ: Αν το σβήσω, θα κοιμηθείς;

Χ: [Οριζοντιώνεται ξανά.] Όχι.

Ψ: Τότε;

[Παύση.]

[Κοντινό στα ορθάνοιχτα μάτια του Χ που καρφώνουν το ταβάνι. Γυρίζει αργά το πρόσωπό του  προς το παράθυρο. Το τραγούδι τελειώνει. Η κάμερα ακολουθεί την προέκταση του βλέμματός του και βγαίνει από το άνοιγμα, στο σκοτάδι. Μόνο λίγα φώτα στο βάθος. Fade out.]

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/07/27/vision/

J.J. CALE, 1938-2013 …


JJ+Cale+photo6

Ο J.J. Cale έχει όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που λέμε «μύθο» στη μουσική. Με 40 χρόνια προσφοράς στην πλάτη του, με ένα απόλυτα χαρακτηριστικό στιλ, χαμηλόφωνο και επιβλητικό, ακριβοθώρητος και cool, έχοντας περάσει τον καλλιτεχνικό του βίο με τους όρους του — έτσι, ως μύθος έφυγε στις 26 Ιουλίου 2013 από τη ζωή. Ο Clapton, οι Lynard Skynyrd, ο Santana, o Tom Petty έχουν παίξει μερικά από τα τραγούδια του κάνοντάς τα διάσημα. Ο ίδιος ο JJ απέφευγε το promotion και γενικά τα ενοχλητικά παρελκόμενα της showbiz. Ελάχιστες συνεντεύξεις, ελάχιστες φωτογραφίες (πόσοι, άραγε, θα τον αναγνώριζαν αν τον έβλεπαν στο δρόμο;) κι ένας χαλαρός ρυθμός παραγωγής δίσκων (με υπέροχα εξώφυλλα, χωρίς τη φωτογραφία του, κατά κανόνα), που σχεδόν αντανακλάται και στα ίδια του τα τραγούδια. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση του Cale στον ατζέντη του, όταν κάποια στιγμή τού υπενθύμισε πως ίσως είναι καιρός πια να βγάλει κανέναν καινούργιο δίσκο: «Γιατί, τι έπαθε ο παλιός;»

Γεννήθηκε το 1938 στην Οκλαχόμα και άρχισε να παίζει κιθάρα στα 10 του. Το 1965 ηχογράφησε πρώτη φορά το After Midnight, αλλά χρειάστηκε να περάσουν πέντε χρόνια για να ανακαλύψει το τραγούδι ο Clapton και να το ανεβάσει στα charts. Δώδεκα συνολικά άλμπουμ μέσα σε σαράντα χρόνια μπορεί να φαίνονται λίγα. Αλλά καμία σημασία δεν έχει όταν από αυτά τα άλμπουμ ακούσαμε το Call me the breeze, το Cocaine, το Sensitive kind, το Tijuana, και το Same old blues.

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

* * *

1118244


Aπό:https://dimartblog.com/2013/07/27/j-j-cale-1938-2013/

LOOKIN’ OUT MY BACK DOOR …


DJ της ημέρας, ο Γιώργος Ζαχαριάδης

Μεθαύριο είναι η επέτειος της κυκλοφορίας του Cosmo’s factory, του 5ου άλμπουμ των Creedence Clearwater Revival. Το ηχογράφησαν στο Σαν Φρανσίσκο μόλις επέστρεψαν από την περιοδεία τους στην Ευρώπη. Κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου 1970.

Το Looking out my back door θεωρήθηκε τραγούδι των ναρκωτικών. Το flying spoon υποτίθεται πως αποτελεί αναφορά στην κόκα, οι δε ελέφαντες και όλα τα άλλα σουρεάλ χίπικα είναι τυπικά της περιγραφής ενός trip με LSD. Ο ίδιος ο John Fogerty, ωστόσο, έχει δηλώσει ότι έγραψε το κομμάτι για τον τρίχρονο τότε γιο του, τον Josh.  Εδώ που τα λέμε, μία η άλλη: τι είναι η παιδική ηλικία αν όχι ένα natural high ή ένα strange trip;

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/07/23/lookin-out-my-back-door/

Η Grunge, η Nu-Metal και η Aυτοχειρία του Aμερικάνικου Oνείρου…


Από τον Κωνσταντίνο Βιτσαρά

Την ημέρα των γενεθλίων του Chris Cornell και 2 μόλις μήνες μετά τον τραγικό του θάνατο, ο φίλος του Chester Bennington – τραγουδιστής των Linkin Park – αυτοκτονεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

„Hey you, big star, tell me when it’s over” – Deftones

1994 και ο Kurt Cobain με την αυτοκτονία του, παίρνει μαζί του μια ολόκληρη γενιά επισφραγίζοντας το τέλος της εποχής της grunge.

Αυτή η μουσική υποκουλτούρα της δυτικής ακτής των Η.Π.Α. προερχόταν από οργισμένους νεαρούς της Generation X, σε μια εποχή οπού το αμερικάνικο όνειρο έσκαγε σαν φούσκα και οι κοινωνικοί θεσμοί κατέρρεαν.

„Κομμένος ο χαβαλές“ φαίνεται να είπαν οι εκπρόσωποι του είδους με τη βαριά κιθαριστική μουσική να πλαισιώνει στίχους γεμάτους άγχος, νιχιλισμό, απελπισία και απάθεια, εσωστρεφή θεματική που όπως θα έλεγε ο παραγωγός Jack Endino:

“Οι άνθρωποι έκαναν μουσική εξ ολοκλήρου για να ευχαριστήσουν τους εαυτούς τους γιατί δεν υπήρχε κανένας άλλος για να ευχαριστηθούν”

Πολλοί είναι αυτοί που δε συγχώρησαν ποτέ στον Cobain και την “παρέα“ του αυτή τη μετάβαση της ροκ από την ανεμελιά στη σοβαρότητα και το σκοτάδι.

Την ίδια εποχή, το MTV έδειχνε το δρόμο σε νέους καλλιτέχνες προς τη δόξα και το εύκολο χρήμα.

Και αν ο Cobain γεννήθηκε απο φτωχούς γονείς  και είχε στην ποίηση του αρκετές δόσεις ταξικής συνείδησης, δε μπορούμε να πούμε το ίδιο για τα καλοζωισμένα πιτσιρίκια των προαστίων που λίγο αργότερα θα συνέθεταν τη σκηνή της nu-metal.

„Αν αποσυνθέσεις το nu-metal θα σου μείνει ένας ευκατατάστατος λευκός άντρας με τατουάζ και καπέλο τζόκευ να γκρινιάζει για το τίποτα“.

Όχι ακριβώς.

Και τα 2 μουσικά είδη, έχουν εκτός από τη γεωγραφική θέση και κάτι ακόμα κοινό:

Η „φιλοσοφία“ και η στιχουργική εξακολουθούν (με λίγες μπάντες εξαιρέσεις όπως π.χ. οι ανεκδιήγητοι Limp Bizkit) να ενδοσκοπούν δίνοντας μάχη με την κοινωνική αποξένωση, τα ναρκωτικά και την ενδοοικογενειακή βία.

Έτσι, το εξαρχής λόγω συνθηκών mainstream ιδιωμα του nu metal, φαίνεται να είναι η φυσική συνέχεια του grunge.

Μουσικά, το nu metal δε θα ήταν το ίδιο αν δεν είχε επιρροές από πολλές άλλες διαφορετικές πηγές: το hard rock των πρώιμων Tool, το industrial των Nine Inch Nails, το funk metalτων Faith No More και το hip hop – σε ένα εκρηκτικό και ταυτόχρονα εμπορικό μείγμα.

Με θλιμένες μελωδίες να διαδέχονται οργισμένα ξεσπάσματα, η μουσική κυκλοθυμία φαίνεται να αποκαλύπτει εν μέρει την ίδια τη ψυχολογία του καλλιτέχνη ως άνθρωπο και όχι αποκλειστικά ως δημιουργό / εκτελεστή: Σε αρκετές περιπτώσεις, όσο κι αν γίνεται εμπορικό, είναι γνήσιο.

Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί στην αυτοχειρία έναν επιτυχημένο μουσικό;

Δεν πρόκειτε μόνο για μια κρίση, έναν εθισμό σε βαριά ναρκωτικά, την κατάθλιψη ή συνδυασμό αυτών. Είναι και κάτι παραπάνω.

Η απότομη επιτυχία και αναγνώριση, όχι μόνο δεν προστατεύει, αλλά πυροδοτεί αυτοκαταστροφικούς μηχανισμούς σε έναν ήδη εύθραυστο οργανισμό και πιέζει ασφυκτικά όταν επίκειται η παρακμή αυτής.

Τίποτα δε δεν είναι τυχαίο λαμβάνοντας υπόψη και τις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν στις συγκεκριμένες αυτές Πολιτείες της Αμερικής.

Ο Chester Bennington στα 41 του έδωσε τέλος στη ζωή του και στην εφηβεία αρκετών από εμάς.

Kurt Cobain – 5 Απριλίου 1994

Layne Staley – 5 Απριλίου 2002

Chris Cornell – 18 Μαΐου 2017

Chester Bennington – 20 Ιουλίου 2017

________________________________________________________

Abracadabra…


DJ της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Απόψε, εδώ στο θέρετρο, είναι να έρθει ένας μάγος. Έχω δει τις αφίσες του στους δρόμους – ένας νεαρός με λεπτό μουστάκι και μούσι και μεγάλη, μακρουλή μύτη και ντύσιμο «εξωτικά σέβεντις» (άσπρο μανδύα με χρυσουλιά), που παραπέμπει λίγο σε Ινδία, λίγο σε «Μαγεμένη Αραπιά», λίγο σε μεταποιημένο νυχτικό της μαμάς του.

Εκείνο που δεν έχω καταφέρει να εξακριβώσω ακόμα είναι το όνομά του. Κάθε φορά που περνάω με το αυτοκίνητο από αφίσα, βλέπω και διαφορετικό όνομα: Sanando; Sarando; Sharkando; (αυτό το τελευταίο είναι το πιο επίμονο λάθος, γιατί μου θυμίζει το περίφημο Β-Movie με τους καρχαρίες που τους ρουφάει ένας ανεμοστρόβιλος από τον ωκεανό και μετά τους ξαμολάει στην πόλη – χαμός).

Εν πάση περιπτώσει, σήμερα οι παραθεριστές θα απολαύσουν μαγεία σε μια από τις αίθουσες εκδηλώσεων της περιοχής.

Αναρωτιέμαι αν από αύριο αυξηθεί απότομα ο πληθυσμός των λαγών και των περιστεριών στα πέριξ. Ή αν, από λάθος ή και υπερβάλλοντα ζήλο, εξαφανιστεί κάτι. Η αίθουσα εκδηλώσεων της περιοχής, για παράδειγμα.

Ή η περιοχή.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/07/15/abracadabra/