Γιατί τόσος χαμός με τη «Μάντισσα»; …


90cc

Γράφει: Γιώργος Τσαντίκος

Εδώ και πέντε μέρες περίπου υπάρχει ένα βίντεο κλιπ, η «Μάντισσα» της Μαρίνας Σάττι, το οποίο «ρίχνει το ίντερνετ», ξεπερνώντας το 1 εκατ. προβολές. Γιατί όμως;

Πρώτον, γιατί είναι μια γλυκύτατη, πιασάρικη σύνθεση που όσο και να σας φαίνεται περίεργο, πατάει σε ηπειρώτικες ηχογραμμές (αυτό κρατήστε το για τη συνέχεια). Δεύτερον, γιατί η ίδια η δημιουργός είναι εμπνευσμένη και ταλαντούχα. Τρίτον, γιατί το βίντεο κλιπ επανασυστήνει τα στενά του κέντρου της Αθήνας, σε μια εποχή που η περιοχή ποινικοποιείται σταθερά από ένα μεγάλο κομμάτι των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τα οποία επικουρούν την αντίστοιχη πολιτική στόχευση. «Αν πάρεις αυτοκίνητο, μην πας Εξάρχεια, τα καίνε εκεί». Πόσες φορές ακούγεται αυτή η ατάκα σε αθηναϊκό σπίτι τα τελευταία χρόνια;

Η Σάττι, παιδί σουδανού πατέρα και ελληνίδας μητέρας, το έχει ξανακάνει: οι «Κούπες», η φωνητική διασκευή του κλασικού σμυρνιώτικου τραγουδιού, κοντεύει τις 10 εκατομμύρια προβολές στο Youtube. Κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι κατώτερες από τη «Μάντισσα».

Υπάρχει πολύ έντονη τελευταία η τάση του gentrification, της «αναπαλαίωσης» στα πάντα. Από τα εργαστήρια «παλαίωσης» και ουσιαστικά, ανανέωσης για καινούργια χρήση παλιών επίπλων, μέχρι τις συλλογικές αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις σε παλιές γειτονιές, αλλά και στην ίδια τη μουσική. Στο ροκ εν ρολ και την πιο «δεινοσαυρική» εκδοχή του, το χαρντ ροκ των ‘70s έχει επανακάμψει με όχημα τις (πολλές) σκανδιναβικές μπάντες που «το ζούνε» με τα λεβέντικα ακόρντα. Αρκετές από αυτές είναι πραγματικά εξαιρετικές. Από την τάση δεν θα μπορούσε να γλιτώσει η παραδοσιακή μουσική. Είτε ως λεία σε χίπστερ ορέξεις αναζήτησης μιας διαφορετικότητας που επί της ουσίας δεν υπάρχει είτε ως μια δημιουργική διέξοδος, μια «ειλικρινής αντιγραφή» από τα έτοιμα.

Η «Μάντισσα» δεν είναι μόνο αυτά όμως. Αν αύριο-μεθαύριο δείτε τίποτε συνδαιτημόνες να μιμούνται σκηνές από ταινίες του Μπόλιγουντ ενώ η ορχήστρα παίζει ηπειρώτικα, να ξέρετε ότι η «Μάντισσα» θα φταίει. Όχι με την έννοια της ατομικής, συνειδητής ευθύνης του δημιουργού, αλλά με τον τρόπο που περιγράφει ο Στιούαρτ Χωλ για την πρόσληψη του πολιτισμού και την «κωδικοποίησή» του από το κοινό.

Πίσω όμως στην Σάττι και το εγχείρημα: ίσως να μην έχει υπάρξει κάτι πιο έξυπνο, χαριτωμένο και πιασάρικο τα τελευταία χρόνια στην ελληνική μουσική καθημερινότητα, από αυτό το κομμάτι. Φτιαγμένο πάνω σε πολύ ασφαλείς οδούς, στη νοσταλγία της Αθήνας και την επανοικειοποίηση των «σκοτεινών της δρόμων», που τη μέρα όμως είναι ολόφωτοι και δεν φοβούνται κανένα, πάνω επίσης στον ορισμό του όρου «φρέσκα πρόσωπα» που τόσο έχει μπαγιατέψει πλέον όπου αλλού χρησιμοποιείται, πάνω σε μια πολυπολιτισμικότητα του συρμού μεν, αλλά και αυτή που αν τελικά πειράζει μερικούς-μερικές, τότε ο κασιδιαριασμός, φανερός και υπαινικτικός, δεν τούς είναι ξένος.

Από αυτή τη gentrification μουσική γενιά, δεν προτιμάω τη Μαρίνα Σάττι, αλλά τους VIC, τους Samsara Blues Experiment, τους Graveyard κ.ο.κ. Στη «Μάντισσα» όμως, έχω προσθέσει τρεις-τέσσερις προβολές, στο 1 εκατομμύριο και κάτι που μετράει σήμερα, 23 Μάη…

 _________________________________________________________

Birth, School, Work, Death …


MI0001548701

Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Εικασία: «Με τα χρόνια, γίνεσαι η δουλειά σου». Όταν λέω «γίνεσαι η δουλειά σου», δεν εννοώ (μόνο) τον τρόπο που σκέφτεσαι, αλλά και τον τρόπο που φαίνεσαι, την εμφάνισή σου – ιδιαίτερα το πρόσωπό σου. Μιλάω (και) για τη σωματικήαποτύπωση της δουλειάς σου. Και την ονομάζω «εικασία» γιατί δεν μπορώ να την αποδείξω, αν και νομίζω ότι ισχύει (σε μεγάλο βαθμό).

Εξηγούμαι: Αν το επιτρέπει η ηλικία σας, θα σας έχει συμβεί να συναντήσετε, μετά από πολλά χρόνια, έναν καλό, παιδικό σας φίλο και να είναι όλα όπως τότε: σαν να σας ένωνε μία αόρατη κλωστή όλο αυτό το διάστημα, η οποία –για κάποιο λόγο– ποτέ δεν έσπασε. Αυτό είναι το καλό σενάριο. Από την άλλη, πιθανότατα σας έχει συμβεί και το αντίθετο: να συναντήσετε, μετά από εξίσου πολλά χρόνια, έναν εξίσου καλό, παιδικό σας φίλο και να συνειδητοποιήσετε με λύπη ότι πλέον δεν έχετε τίποτα να πείτε, ούτε για τώρα ούτε για τότε: δεν σας ενώνει τίποτα πια. Παράξενο; Για να δούμε.

Ας πάρουμε τρεις παιδικούς φίλους οι οποίοι, στην ενηλικίωση, χάθηκαν μεταξύ τους. Με βάση τα όσα προηγήθηκαν, ας ονομάσουμε τον πρώτο Α και τους άλλους δύο Β και Γ αντιστοίχως. Δεδομένου ότι ο Α είναι αυτός που είναι, η εξήγηση για τη διαμετρικά αντίθετη αίσθηση που αποκόμισε (ο Α) από τις συναντήσεις του με τους Β και Γ πρέπει να αναζητηθεί σε αυτούς τους τελευταίους. Πιο συγκεκριμένα: στην ουσία της αρχικής σχέσης του Α με τον Β και του Α με τον Γ, και στην εξέλιξη και των τριών τους στο διάστημα που μεσολάβησε από την παιδική τους ηλικία μέχρι σήμερα (δηλαδή, τότε που η άμεση αλληλεπίδρασή τους ήταν μηδενική). Για να μην μπλέξουμε με παλιοϊστορίες, ας υποθέσουμε ότι τότε, βαθιά στο παρελθόν, οι σχέσεις του Α με τους Β και Γ ήταν πανομοιότυπες (πράγμα δύσκολο, αλλά όχι αδύνατο). Για να απλοποιήσουμε κι άλλο τα πράγματα, ας υποθέσουμε επίσης ότι οι Β και Γ δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Με αυτά τα δεδομένα, είναι βέβαιο ότι, αν πάρουμε ως κεντρικό άξονα των ξεχωριστών «τροχιών» των τριών (ανά δύο, ως προς τον Α) παιδικών φίλων τη ζωή του Α, η ζωή του Β κινήθηκε παράλληλα με τον άξονα, ενώ εκείνη του Γ απέκλινε. Συμβαίνει· δεν περιγράφω κάτι σπάνιο.

[Εδώ οφείλω να σημειώσω ένα κενό στον παραπάνω συλλογισμό: Υπάρχει μία πιθανότητα οι Α και Β να άλλαξαν με παρόμοιο τρόπο (προς το χειρότερο ή το καλύτερο, δεν έχει σημασία) –να είναι, δηλαδή, ακόμα και σήμερα συμβατοί, αλλά με τρόπο διαφορετικό από εκείνον του παρελθόντος– και να είναι ο ασύμβατος Γ εκείνος που παρέμεινε σε γενικές γραμμές ο χαρακτήρας που ήταν και τότε. Συνεπώς, σε αυτή την περίπτωση, εκείνοι που απέκλιναν είναι οι Α και Β, όχι ο Γ. Πρόκειται για ίδιας τάξης πρόβλημα, αλλά με διαφορετικές παραμέτρους. Το σημειώνω και το προσπερνώ.]

Γιατί όμως; Τι έπαθε ο Γ; Όλα παίζουν: έρωτες, γάμοι, παιδιά· αρρώστιες, νίλες, καταστροφές· λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί· μέχρι και ιδεολογίες, θρησκείες, βιοθεωρίες: τα πάντα. Μπορεί όμως κάτι απ’ όλα αυτά να αλλοιώσει παιδικές φιλίες; Δεν νομίζω (ίσως γιατί δεν θέλω να το νομίζω). Δεν θέλω όμως να κάνω φτηνή ψυχολογική ανάλυση (ούτε και ακριβή άλλωστε), γι’ αυτό και θα το πω χωρίς φιοριτούρες: Απ’ όλα όσα συνέβησαν στη ζωή του Γ, πιστεύω –διαισθητικά– ότι μόνο οι σπουδές (ή η απουσία τους) και η (όποια) καριέρα (ίσως και η μετανάστευση) μπορούν να εξηγήσουν την κατάσταση. Με άλλα λόγια, «με τα χρόνια, ο Γ έγινε η δουλειά του».

[Το πρόσημο του –ομολογουμένως κάπως αυθαίρετου– συμπεράσματος δεν είναι απαραίτητα αρνητικό: θα μπορούσε κάλλιστα ο «καλός» της ιστορίας να είναι ο Γ.]

Αν, δε, αντικαταστήσω τον Γ με κάποιον άνθρωπο υπαρκτό (και ταιριαστό), μπορώ μέσες-άκρες να εξηγήσω τι του συνέβη γιατί παρατηρώ (πολύ συχνά για να είναι τυχαίο) ότι η δουλειά του είναι αποτυπωμένη πάνω του – και κυρίως στο πρόσωπό του. Ένδειξη, όχι απόδειξη. Και με τις ενδείξεις δεν κάνουμε δουλειά, το ξέρω. (Κάπου εδώ υφέρπει μία μομφή κατά της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας, αλλά ας μην το χοντρύνουμε.) Η εικασία δεν έγινε θεώρημα γιατί παραμένει αναπόδεικτη. (Μικρό το κακό. Σάμπως είναι η πρώτη;)

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/05/13/birth-school-work-death/

ONCE UPON A TIME IN MEXICO…


170218af_amlo08-580x384

Βαγγέλης Δ. Μαρινάκης για το avantgarde

Δεν χρειάζεται να είσαι πολιτικός αναλυτής ή ιστορικός για να καταλάβεις πως η Κεντρική και Λατινική Αμερική θεωρείται η «πίσω αυλή» της Αυτοκρατορίας, ο προνομιακός χώρος άσκησης της πολιτικής και οικονομικής επιρροής των Η.Π.Α.. Κούβα, Γουατεμάλα, Βολιβία, Χιλή, Νικαράγουα, Σαν Σαλβαδόρ, Πουέρτο Ρίκο, η λίστα των επεμβάσεων (έμμεσων και άμεσων) είναι μακρά και αιματηρή κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα και συνεχίζει ως σήμερα. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχαμε θίξει την περίπτωση της Βραζιλίας και το ευρύτερο σχέδιο για αποσταθεροποίηση των BRICS, που στη συγκεκριμένη περίπτωση περνούσε μέσα από την ανατροπή της προέδρου Dilma Rousseff, με πολύτιμους συμμάχους ασφαλώς την εγχώρια Δεξιά. Στο περιθώριο της εκλογής Trump και της όξυνσης των σχέσεων μεταξύ Η.Π.Α.-Μεξικό ως προς το ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά και των εξελίξεων που προμηνύονται το 2018 ελέω εκλογών και με φαβορί τον αριστερό Andres Manuel Lopez Obrador (ή AMLO εν συντομία) καταπιαστήκαμε με την περίπτωση του Μεξικό, σαν μια ακόμη πιθανή εστία ανάφλεξης, αλλά συνάμα επειδή αποτελεί ένα εξαίσιο παράδειγμα σχετικά με την ικανότητα της Ουάσινγκτον να δρομολογεί (ποικιλοτρόπως) τις εξελίξεις στον Νέο Κόσμο.

Ιστορικό υπόβαθρο. Από τον 19ο στον 21ο αιώνα

Από τον πόλεμο του 1846-1848, την στενή διπλωματική σχέση των δύο χωρών την περίοδο της παντοδυναμίας του Porfirio Diaz και τον Συνοριακό Πόλεμο ανάμεσα σε Μεξικανούς αντάρτες και αμερικανικό στρατό εν τω μέσω της Μεξικανικής Επανάστασης μέχρι την ψυχροπολεμική ταύτιση, την υπογραφή της NAFTA και την σημερινή ένταση η συνύπαρξη των δύο χωρών υπήρξε από αρμονική έως προβληματική.

To Μεξικό υπήρξε το πρώτο θύμα της αμερικανικής επεκτατικότητας, καθώς το κράτος των Η.Π.Α. όπως το ξέρουμε σήμερα βασίστηκε στην κλοπή εδαφών από τη γειτονική χώρα (περίπου 2.500.000 km2). Το Μεξικό επίσης αποτέλεσε προνομιακό πεδίο άσκησης αντεπαναστατικής πολιτικής όταν κατ’ εντολή του Προέδρου Woodrow Wilson καταδίωξε τις δυνάμεις του ριζοσπάστη επαναστάτη Pancho Villa από τον Μάρτιο του 1916 ως τον Φλεβάρη του 1917, ενώ τον Φεβρουάριο του 1917 ήταν ο Αμερικανός πρέσβης Lane Wilson που συμμετείχε στην οργάνωση της δολοφονίας του νέου Προέδρου Francisco Madero. Την ίδια περίοδο ο αμερικανικός στρατός θα έφτιαχνε το τείχος στην πόλη της Nogales με τα πρώτα θύματα από πυρά Αμερικανών στρατιωτών να είναι γεγονός.

Μετά από μια δεκαετία προσαρμογής και αστάθειας το Μεξικό ανακάλυψε το κόμμα που για το υπόλοιπο του αιώνα θα ήταν συνώνυμο της εξουσίας. Το PRI (Partido Revolucionario Institucional), παιδί του αυταρχικού Προέδρου Plutarco Elías Calles που κυβέρνησε την χώρα μια τετραετία φανερά και άλλη μια εξαετία με Προέδρους-μαριονέτες, αντιπροσώπευε μια κορπορατίστικη λύση στο πρόβλημα του φραξιονισμού που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους ηγέτες της Μεξικανικής Επανάστασης και δεν έλεγε να τελειώσει.

Αν και ξεκίνησε ως πολιτική μηχανή του Calles με πρόσχημα την εμπέδωση των ιδανικών της Επανάστασης και απώτερο στόχο την κυριαρχία του ιδίου στην πολιτική ζωή της χώρας, το κόμμα εξελίχθηκε σε ένα ιδιόμορφο σχηματισμό που συνέθετε σοσιαλιστικά, φιλελεύθερα και συντηρητικά στοιχεία με καθεμία τάση του να εκπροσωπεί μια διαφορετική εκδοχή της εθνικής ενότητας και των ιδανικών της Επανάστασης (αντικληρικαλισμός, αναδιανομή γης, κοινωνική δικαιοσύνη). Κεντρικό χαρακτηριστικό του νέου κυρίαρχου πολιτικού σχήματος θα ήταν επίσης η πολιτική καρότου και μαστιγίου σε ότι αφορά τα συνδικαλιστικά σωματεία και την κομμουνιστική Αριστερά.

Συνέχεια

Moondance…


Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Θα ήταν φανταστικά να χορεύεις πάνω στο φεγγάρι.

Προφανώς, θα ήταν απείρως ευκολότερο να χορεύεις κάτω από το φεγγάρι, αλλά λέμε τώρα. Για φαντάσου. Αυτή η ελαφρά έλλειψη βαρύτητας θα ήταν ό,τι πρέπει. Αυτόματο λύσιμο. Δεν χρειάζεται να κερδίσεις την ελαφρότητα – γίνεται μόνη της σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Στροφές και φούρλες. Να κλωτσάς γκρίζα σκόνη αντί για τα νερά του Τζιν Κέλι, και η σκόνη να παίρνει δρόμο για το υπερδιάστημα.

Και μουσική; Υποθέτω πως πουθενά δεν θα ακούγεται καλύτερα η μουσική που έχεις στο κεφάλι σου από όσο στη Θάλασσα της Γαλήνης. Με τη μεγάλη ασπρογάλαζη ντισκομπάλα απέναντί σου.

Εντάξει, μπορεί το σενάριο να υστερεί λίγο στον τομέα της ενδυμασίας, να χρειαζόμαστε κάτι λίγο πιο κομψό από τις υπάρχουσες στολές αστροναυτών, αλλά απόψε, που έχει αυτή την τρομερή πανσέληνο και ο Man on the Moon μάς καρφώνει τόσο σαφώς με το βλέμμα, δεν χάνεται το παιχνίδι. Με τίποτα.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/05/11/moondance/

Turn! Turn! Turn! …


the byrds

Dj της ημέρας, ο Μιχάλης Κουμπής

  1. Χρόνος είναι εις πάντα, και καιρός παντί πράγματι υπό τον ουρανόν.
  2. Καιρός του γεννάσθαι και καιρός του αποθνήσκειν· καιρός του φυτεύειν και καιρός του εκριζόνειν το πεφυτευμένον·

  3. καιρός του αποκτείνειν και καιρός του ιατρεύειν· καιρός του καταστρέφειν και καιρός του οικοδομείν·

  4. καιρός του κλαίειν και καιρός του γελάν· καιρός του πενθείν και καιρός του χορεύειν·

  5. καιρός του διασκορπίζειν λίθους και καιρός του συνάγειν λίθους· καιρός του εναγκαλίζεσθαι και καιρός του απομακρύνεσθαι από του εναγκαλισμού·

  6. καιρός του αποκτήσαι και καιρός του απολέσαι· καιρός του φυλάττειν και καιρός του ρίπτειν·

  7. καιρός του σχίζειν και καιρός του ράπτειν· καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν·

  8. καιρός του αγαπήσαι και καιρός του μισήσαι· καιρός πολέμου και καιρός ειρήνης.

Σας θυμίζει κάτι; Ίσως, κατ’ αρχάς, να θυμίζει αυτό που όντως είναι: το διασημότερο κομμάτι από τον «Εκκλησιαστή» (3.1-8). Δηλαδή από τη Βίβλο. Δοκιμάστε τώρα να το σκεφτείτε αγγλιστί. Ναι, είναι αυτό: το διασημότερο κομμάτι των Byrds — σύνθεση, πάντως του Pete Seeger. Ο παραγωγός του, λέει, του είχε ζητήσει κάτι λίγο πιο λάιτ από τα συνήθη τραγούδια διαμαρτυρίας που έγραφε. Ο Seeger τσαντίστηκε και στράφηκε στην πιο απροσδόκητη πηγή για εξεύρεση στίχων: στη Βίβλο. Όλοι, πάντως, έμειναν ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα. Οι στίχοι είναι λέξη προς λέξη το βιβλικό κείμενο. Ή μάλλον, όχι ακριβώς: ο Seeger έβαλε και κάτι δικό του: τη λέξη «Turn» εις τριπλούν. Τώρα, ποιος turn, πού turn και τι ακριβώς turn, αυτό μάλλον μόνο ο Seeger το ξέρει.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/04/30/turn-turn-turn/

Survivor: Η πεμπτουσία του φασισμού καλά κρυμμένη σε ένα «παιχνίδι»…


Της  Ε.Χ

Survivor είναι το παιχνίδι που καλείται να παίξει ο καθένας την τελευταία επταετία. Η επιβίωση που για τους «μοδάτους» της TV είναι απλά ένα παιχνίδι που χτυπάει ταβάνι, για τον κοσμάκη είναι ο καθημερινός του αγώνας. Δεν είναι αλητεία και ξεφτίλα η επιβίωση να γίνεται παιχνίδι;

Δεν είναι χαστούκι στα μούτρα του κάθε άνεργου, χρόνια απολυμένου, υποαπασχολούμενου που ζει καθημερινά την αγωνία του survive; Η σύλληψη της ιδέας του παιχνιδιού δεν είναι καθόλου τυχαία. Αγωνίσου για την επιβίωση. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα, ο σπόρος που φυτεύεται στο υποσυνείδητο του κάθε θεατή. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι εξασφαλισμένο και σίγουρο.
Μάθε να ζεις στην επισφάλεια. Έτσι είναι η ζωή. Διαρκής αγώνας επιβίωσης και φυσικά ο ισχυρότερος νικάει. Ο ισχυρότερος σωματικά και μυϊκά, σαν τα ζώα. Αυτός νικάει και όχι ο καλλιεργημένος, ο άνθρωπος που αγωνιά για τη γνώση, την τέχνη τις επιστήμες. Η πεμπτουσία του φασισμού καλά κρυμμένη σε ένα «παιχνίδι». Παιχνίδι επιβίωσης.

Από κάτω βέβαια το πόπολο ζητωκραυγάζει τον ρωμαλέο, τον δυνατό σαν ένα άλλο τηλεοπτικό Κολοσσιαίο που ταΐζει σάρκα και ιδρώτα τον όχλο. Το «ave Cesar οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν « αναβιώνει με τη μελλοθάνατη Ελλάδα να προσπαθεί να επιβιώσει τρώγοντας της σάρκες της και τα υπολείμματα του πολιτισμού της.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/04/survivor.html

Οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά, τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους…


Είναι καταπληκτικό, πόσο φιλοσοφημένοι, αλλά και πόσο επίκαιροι είναι οι στίχοι της Σώτιας Τσώτου, στο τραγούδι που παραθέτουμε σε ηχητικό. Είναι μια σύνθεση του Τάκη Σούκα με την μοναδική ερμηνεία του Στέλιου Καζαντίδη και έχει τίτλο: «Ξέρω νεκρούς».

Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους,
παν στη δουλειά, χτυπάνε κάρτα στις επτά,
στο μισθολόγιο υπάρχει τ’ όνομά τους
 
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
κι έχουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά,
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
 
Ξέρω νεκρούς που μες στους δρόμους περπατούν,
κοιτούν βιτρίνες, παζαρεύουν και ψωνίζουν
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν,
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν
 
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
κι έχουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους,
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν, τελικά,
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
_________________________________________________________