Morrissey – Viva Hate…


morrissey_88

Του Γιάννη Μπάκου

Viva Hate (26.3.1988), 29 χρόνια μετά

Ρατσιμός, ξενοφοβία, φανταμενταλισμός, οικονομικός ιμπεριαλισμός. Έννοιες και καταστάσεις που γεννούν συναισθήματα σε όλους μας, πάνω από όλα όμως γεννούν την ανάγκη του διαλόγου και της έκφρασης.

Καθένας από μας μεγαλώνοντας έμαθε να εκφράζεται ποικιλοτρόπως, έμαθε να ξέρει ή να μην ξέρει να διαφωνεί, να δέχεται την διαφορετική άποψη, να την φιλτράρει ή απλά να περιμένει να ειπωθεί για να πει την δική του αλήθεια. Κι αυτή η προσωπική αλήθεια δείχνει και το μέγεθος της ευφυίας του κάθε ανθρώπου.

Ο δυτικός κόσμος τα τελευταία 20 χρόνια, έχοντας προστατεύσει την κοινωνική συνοχή και ηρεμία στο εσωτερικό του, δεν προσφέρει στις τέχνες και ειδικότερα στην μουσική, που έχει την δυνατότητα να εκφράζει ευκολότερα, πιο άμεσα και μαζικά τις κοινωνίες, τον ρόλο που είχε παλαιότερα, μέσω των κινημάτων προηγούμενων δεκαετιών.

Αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολη την ανάδειξη των ιδιοφυιών ανάμεσα στους μουσικούς του σήμερα, γεγονός που δημιουργεί και την ψευδαίσθηση της ανεπάρκειας της εποχής μας.

Στις 26 Μαρτίου του 1988 κυκλοφόρησε το πρώτο solo album του ο πιο ευφυής, εμβληματικός και σημαίνων δημιουργός της Μεγάλης Βρετανίας της δεκαετίας του ’80. Ο Morrissey κυκλοφόρησε το “Viva Hate” λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της τελευταίας δουλειάς των The Smiths “Strangeways here we come”, βάζοντας τα θεμέλια μιας σπουδαίας solo καριέρας που ανάγκασε το BBC να το χαρακτηρίσει ως “One of the most influential artists ever”.

Η γραφή του έχει αναγκάσει την ακαδημαϊκή κοινότητα της Μεγάλης Βρετανίας να χωριστεί στα δύο, με την μία πλευρά να θεωρεί τους στίχους ποίηση. Ο Steven Patrick Morrissey ποτέ δεν άφησε εκτός ατζέντας την Margaret Thatcher, την Βασίλισσα Elisabeth και την μάχη κατά της Βιομηχανίας Κρέατος και της κακοποίησης των ζώων. Από το ντεμπούτο του με τους Smiths και το κλασικό “The queen is dead” μέχρι το πιο πρόσφατο album του που περιλαμβάνει το καταπληκτικό “The bullfighter dies” ο Moz δεν αφήνεται ποτέ στην μετριοπάθεια και το “Viva Hate” μας είχε προειδοποιήσει.

Το ντεμπούτο του Morrissey ήρθε σε μια εποχή όπου η Αγγλία βίωνε μια γκρίζα περίοδο, με κοινωνικές ανισότητες, συντηρητισμό και την κορύφωση του Θατσερισμού. Κομμάτια όπως τα “Margaret on the Guillotine” και “Every day is like Sunday” λένε όλα όσα ο θολωμένος και καταπιεσμένος Βρετανός, που πνιγόταν σε μια παρηκμασμένη κοινωνία, δεν μπορούσε να εκφράσει. Ήρθε σε μια δεκαετία που ξεκίνησε με τον θάνατο του Bobby Sands στις φυλακές, λόγω της απάνθρωπης και εγκληματικής στάσης της Θάτσερ, υπό την σιωπηρή ανοχή της βασίλισσας και ολοκληρώθηκε με την παραίτηση της σιδηράς κυρίας τον Νοέμβριο του 1990.

Είκοσι εννέα χρόνια μετά ο Steven Patrick Morrissey δίνει με το ίδιο πάθος την δική του μάχη για την ζωή, την πτώση της βασίλισσας και την παγκόσμια ειρήνη, με ακλόνητη την πίστη για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, δηλώνοντας…

“I am cursed with the gift of foresight…”


Από:http://www.nostimonimar.gr/morrissey-viva-new/

Πόσο ζυγίζει η αγάπη; …


Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα

Πόσο ζυγίζει η αγάπη;
Είναι στιγμές
που είναι ελαφριά
σαν το φτερό ενός πουλιού,
όπως το τρεμάμενο χάδι σε σώμα ποθητό.
Κι άλλοτε,
βάρος που σε τραβά σε βάθη σκοτεινά
θάλασσας απύθμενης που πνίγει.
Αγάπη είναι κι αυτή,
μόνο που οδηγεί στο θάνατο.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2017/03/22/ns980ts/

Δε θέλω να μεγαλώσω…


17141818_1413815498660855_1031996127_n

Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά

Σαββατόβραδο και περιμένω το τελευταίο μετρό να πάω σπίτι να ξεραθώ. Μόνη μου σ’ έναν σταθμό («Ελαιώνας») που δεν έχω ξαναβρεθεί. Το σκηνικό έχει κάτι από θρίλερ, αλλά δε μασάω. 14 λεπτά αναμονή, μου λέει ο πίνακας. Καλώς. Βάζω τα ακουστικά, πατάω το «shuffle» και περιμένω.

Ξαφνικά αισθάνομαι κάποιον να με χτυπάει ελαφρά στον ώμο. Αλαφιάζομαι. Γυρνάω, έτοιμη να βάλω τις φωνές ή/και τη μαύρη ζώνη, και βλέπω έναν ηλικιωμένο κύριο να μου χαμογελάει. Ντυμένος στα μαύρα, αλλά αχαμνός: δε με φοβίζει, τον ανικάω — αν χρειαστεί.

«Τι ακούς;»

Έτσι, κατευθείαν. Ούτε «συγγνώμη που σε τρόμαξα» ούτε τίποτα.

«Εχμ, το Bone Machine του Tom Waits».

«Σε ποιο τραγούδι βρίσκεσαι;»

«Στο “I don’t wanna grow up”. Στην τύχη».

«Μην υποτιμάς την τύχη. Η βούληση δεν είναι πάντα ελεύθερη».

«Η δική μου είναι μονίμως αγκαζέ, πάντως».

«Ούτε αυτό γίνεται. Έρχεται κάποτε η στιγμή που αποφασίζεις».

«Τι; Να μεγαλώσεις;»

«Ακόμα κι αυτό… Το ξέρεις ότι το έχουν πει και οι Ramones; Και το έκαναν pop, π’ ανάθεμά τους! Το πιστεύεις;»

Το ήξερα. Και υπό μία έννοια, οφείλω να παραδεχτώ ότι έχει δίκιο. (Τώρα, «pop» και «Ramones» στην ίδια πρόταση; Είπαμε: υπό μία έννοια!)

«Φιλοσοφία και rock ’n’ roll στον Ελαιώνα στις δύο τα χαράματα. Δεν είναι και κάτι που μου συμβαίνει συχνά».

«Είναι που όλο φοράς τα ακουστικά, γι’ αυτό. Σ’ εμποδίζουν να δεις αυτό που είναι μπροστά στα μάτια σου».

Δεν αποκλείεται. Βγάζω τα ακουστικά.

«Όταν ήμουν μικρή μού άρεσε ένα άλλο με τον ίδιο τίτλο, αλλά καμία σχέση. Το έλεγαν οι Descendents».

«Το θυμάμαι. “I don’t want to grow up / If growing up means being like you / Then I don’t want to be like you / Recycled trash”».

«Αυτό, ναι!»

«Μπρούτο, αλλά τίμιο».

«Παιδάκι ήμουν τότε. Εύκολα ξεχώριζα τα τίμια».

«Δεν είναι θέμα ηλικίας. Η ωρίμαση, εννοώ. Μερικές φορές συμβαίνει εκτός χρόνου. Όπως το οτιδήποτε».

Εκτός χρόνου δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά δεν θέλω να του το χαλάσω. Άλλωστε, ο χρόνος είναι κοινωνική κατασκευή, μπλα-μπλα-μπλα. (Μαμά, γερνάω!)

«Ξέρεις ποια άλλη το έχει διασκευάσει, εκείνο του Tom Waits;»

Δεν ήξερα.

«Η Scarlett Johansson. Το φαντάζεσαι;»

«Η ηθοποιός;!»

«Ναι! Και το έχει φτιάξει… ώριμο. Η μικρότερη απ’ όλους. Γι’ αυτό σου λέω: μην υποτιμάς το απρόβλεπτο. Εκτός κι αν μπορείς να το προβλέψεις».

Τι; Πώς το ’πε;

Έρχεται τρένο. Θα συνεχίσουμε στο βαγόνι, υποθέτω. Και ελπίζω. Ίσως υπάρχουν και άλλες διασκευές που πρέπει να μάθω. Αλλά εκείνος δεν με ακολουθεί.

«Καλό βράδυ. Εγώ θα πάρω το επόμενο».

Μόνο που δεν έχει άλλο απόψε, αυτό είναι το τελευταίο! Δεν προλαβαίνω να πω: «αύριο είναι μια άλλη μέρα», πρέπει να επιβιβαστώ. («Και σήμερα μια άλλη μέρα είναι», συμπληρώνω νοερά.) Του γνέφω «αντίο».

Από το παράθυρο τον κοιτάζω να στέκεται μόνος στην αποβάθρα μέχρι που χάνεται από τα μάτια μου. Τριγύρω τούνελ σκοτεινό.

Όταν φτάσω σπίτι θα βάλω ν’ ακούσω τη Scarlett. Γιατί δε θέλω να μεγαλώσω, λέμε! Θέλω να γίνω άλλο ρήμα.

* * *


Από:https://dimartblog.com/2017/03/04/dont-wanna-grow-up/

Ο Kurt Cobain με τα δικά του λόγια…


Εάν βρισκόταν σήμερα ανάμεσά μας θα ήταν 50 ετών, και, την Δευτέρα, θα γιόρταζε μισό αιώνα ζωής. O Kurt Cobain, και η μετεωρική του άνοδος και πτώση στην παγκόσμια μουσική σκηνή εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον τόσο των φίλων των Nirvana όσο και των απανταχού μουσικόφιλων.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τη γέννηση του ηγέτη της μπάντας που επηρέασε όσο λίγες τα 90΄ς  το Rolling Stone παρουσιάζει μια σειρά από ατάκες και δηλώσεις που καταγράφουν τόσο τη σκέψη του όσο και την μετεξέλιξή της ψυχοσύνθεσής.

Από την απόλυτη αφάνεια στην παγκόσμια καταξίωση και τον τραγικό θάνατο, ο Kurt Cobain ήταν και θα είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα:

  • «Είμαι εντελώς μηδενιστής τις περισσότερες φορές. Είμαι τόσο σαρκαστικός, αλλά ορισμένες φορές είμαι ευαίσθητος και ειλικρινής. Κάπως έτσι βγαίνουν τα περισσότερα τραγούδια. Είναι σαν ένα μείγμα των δύο και έτσι είναι περίπου οι άνθρωποι της ηλικίας μου. Είμαι τόσο τσαντισμένος για τα πράγματα που ενοχλούσαν πριν από μερικά χρόνια. Είμαι τσαντισμένος γενικά για όλα, οπότε αυτά τα τραγούδια είναι η μάχη μου με όσα με εκνευρίζουν». Come as You Are: The Story of Nirvana by Michael Azerrad
  • «Το μεγαλύτερο κομμάτι της μουσικής είναι προσωπικό, αλλά τα περισσότερα από τα “θέματα” στα τραγούδια δεν είναι προσωπικά. Είναι κυρίως ιστορίες από την τηλεόραση, βιβλία, ταινίες ή από φίλους. Αλλά τα συναισθήματα έρχονται από εμένα». Rolling Stone, 1992
  • «Αυτή τη στιγμή έχω να ζητήσω τα εξής από τους οπαδούς μας. Εάν κάποιος από εσάς μισεί τους ομοφυλόφιλους, τους ανθρώπους διαφορετικού χρώματος ή τις γυναίκες, παρακαλώ να μας κάνει τη χάρη και να μας αφήσει ήσυχους. Μην έρχεστε στις συναυλίες μας και μην αγοράζετε τους δίσκους μας». Από την κυκλοφορία τουIncesticide.
  • «Έχουμε αυτή τη σύγκρουση μεταξύ του καλού και του κακού και του άνδρα και της γυναίκας επειδή υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κακά πράγματα σε άλλους χωρίς κανένα λόγο και εγώ απλά θέλω να τους δείρω. Αυτή είναι η ουσία. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ουρλιάζω σε ένα μικρόφωνο» Come as You Are: The Story of Nirvana
  • «Νομίζω ότι η ραπ είναι η μοναδική ζωτικής σημασίας μορφή μουσικής που υπάρχει στην μουσική από την εποχή του πάνκ. Δεν θα κάνω ποτέ ραπ, όχι, δεν έχει νόημα. Αυτοί που κάνουν ραπ το κάνουν πολύ καλά. Συνήθως με προσβάλλουν άνθρωποι σαν τον  Vanilla Ice. Οι λευκοί έχουν κλέψει τους μαύρους για τόσα πολλά χρόνια. Θα πρέπει να αφήσουν την ραπ στους αφροαμερικανούς γιατί το κάνουν τόσο καλά και είναι τόσο σημαντικό για εκείνους». Billboard, 1991
  • «Δεν με ενδιαφέρει τόσο πολύ πια η μπάντα όσο παλιά. Το ξέρω ότι ακούγεται άσχημο, αλλά η μπάντα ήταν κάποτε το μοναδικό πράγμα που είχε σημασία για εμένα και τώρα έχω γυναίκα και παιδί. Αγαπώ ακόμη τη μπάντα, αλλά δεν είναι το μοναδικό θέμα για το οποίο ζω» Spin, 1992
  • «Ελπίζω να μην γίνω ποτέ τόσο ευτυχισμένος ώστε να καταντήσω βαρετός. Νομίζω ότι πάντα θα είμαι αρκετά νευρωτικός ώστε να κάνω κάτι περίεργο» Rolling Stone, 1994
  • _________________________________________________
  • Aπό:http://www.efsyn.gr/arthro/o-kurt-cobain-me-ta-dika-toy-logia

ΤΟΜΑΣ ΑΛΑΝ ΓΟΥΕΙΤΣ…


Ο Τόμας Άλαν Γουέιτς (αγγλ. Thomas Alan Waits, γεν. Καλιφόρνια, 7 Δεκεμβρίου 1949) είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδοποιός, συνθέτης και ηθοποιός. Έχοντας διαμορφώσει ένα αμιγώς προσωπικό ιδίωμα, αντλεί υλικό από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, από τα μπλουζ, τη γκόσπελ και τη τζαζ μέχρι το μουσικό θέατρο και την οπερέτα, χωρίς να είναι δυνατό να καταταχθεί σαφώς σε μια συγκεκριμένη μουσική σκηνή. Το πολύπλευρο και αντικονφορμιστικό έργο του περιλαμβάνει επίσης συνθέσεις για το μουσικό θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ έχει ασχοληθεί με την ηθοποιία αναλαμβάνοντας κυρίως μικρούς ρόλους. Η θεματολογία των τραγουδιών του κυριαρχείται από ατμοσφαιρικές περιγραφές περιθωριακών και γκροτέσκ χαρακτήρων, αλλόκοτες ιστορίες, αλλά και ρομαντικές αφηγήσεις δοσμένες συνήθως στη μορφή μιας συμβατικής μπαλάντας. Διακρίνεται για την ιδιόρρυθμη και ευέλικτη φωνή του. Έχει τιμηθεί με δύο βραβεία Γκράμι για τους δίσκους Bone Machine και Mule Variations.

Tom Waits-VSuploaded-2011-11-03 20-45-24
Tom_Waits_Pic_1296518745_crop_550x450

Συνέχεια

Καθρέφτης …


 

Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ’ την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

 

Στίχοι:  

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μουσική:  

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει …Play the Blues: …


 

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει

 

(1994)

 

Στίχοι:

Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Μουσική:

Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Στα λόγια τα μεγάλα που `χω πει

γυρίζει μερικές φορές ο νους μου
εκεί που κάθομαι στο μπαρ
και ούτε ξέρω τι έχω πιει
και λέω μαλακίες στους διπλανούς μου

Τα λόγια τα μεγάλα που χω πει
που σαν βατράχια από το στόμα μου πηδούσαν
λόγω τιμής, δεν το
χα φανταστεί
πως κάποια μέρα θα με τιμωρούσαν

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει…

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει
κάθοντ’ εκεί πολλές φορές και με χαζεύουν
και ύστερα μου δίνουνε σαπούνι και σχοινί
και ύστερα σηκώνονται και φεύγουν

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει…


Aπό:

http://praxisreview.gr/play-the-blues-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%89-%CF%80%CE%B5%CE%B9/