ΤΟΜΑΣ ΑΛΑΝ ΓΟΥΕΙΤΣ…


Ο Τόμας Άλαν Γουέιτς (αγγλ. Thomas Alan Waits, γεν. Καλιφόρνια, 7 Δεκεμβρίου 1949) είναι Αμερικανός μουσικός, τραγουδοποιός, συνθέτης και ηθοποιός. Έχοντας διαμορφώσει ένα αμιγώς προσωπικό ιδίωμα, αντλεί υλικό από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, από τα μπλουζ, τη γκόσπελ και τη τζαζ μέχρι το μουσικό θέατρο και την οπερέτα, χωρίς να είναι δυνατό να καταταχθεί σαφώς σε μια συγκεκριμένη μουσική σκηνή. Το πολύπλευρο και αντικονφορμιστικό έργο του περιλαμβάνει επίσης συνθέσεις για το μουσικό θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ έχει ασχοληθεί με την ηθοποιία αναλαμβάνοντας κυρίως μικρούς ρόλους. Η θεματολογία των τραγουδιών του κυριαρχείται από ατμοσφαιρικές περιγραφές περιθωριακών και γκροτέσκ χαρακτήρων, αλλόκοτες ιστορίες, αλλά και ρομαντικές αφηγήσεις δοσμένες συνήθως στη μορφή μιας συμβατικής μπαλάντας. Διακρίνεται για την ιδιόρρυθμη και ευέλικτη φωνή του. Έχει τιμηθεί με δύο βραβεία Γκράμι για τους δίσκους Bone Machine και Mule Variations.

Tom Waits-VSuploaded-2011-11-03 20-45-24
Tom_Waits_Pic_1296518745_crop_550x450

Συνέχεια ανάγνωσης

Καθρέφτης …


 

Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ’ την ασχήμια να σωθούν.

Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κόκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.

Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί

Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλο μες τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν’ κομμάτια.

 

Στίχοι:  

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μουσική:  

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει …Play the Blues: …


 

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει

 

(1994)

 

Στίχοι:

Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Μουσική:

Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Στα λόγια τα μεγάλα που `χω πει

γυρίζει μερικές φορές ο νους μου
εκεί που κάθομαι στο μπαρ
και ούτε ξέρω τι έχω πιει
και λέω μαλακίες στους διπλανούς μου

Τα λόγια τα μεγάλα που χω πει
που σαν βατράχια από το στόμα μου πηδούσαν
λόγω τιμής, δεν το
χα φανταστεί
πως κάποια μέρα θα με τιμωρούσαν

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει…

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει
κάθοντ’ εκεί πολλές φορές και με χαζεύουν
και ύστερα μου δίνουνε σαπούνι και σχοινί
και ύστερα σηκώνονται και φεύγουν

Τα λόγια τα μεγάλα που `χω πει…


Aπό:

http://praxisreview.gr/play-the-blues-%CF%84%CE%B1-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%89-%CF%80%CE%B5%CE%B9/

Εξαφανίζομαι…


Pauline-Goyard-Κλάρα-Rene-λεπτό-παραμόρφωση

Εξαφανίζομαι

 

Έι Έι Έι
Τώρα ξεκινάω
Τώρα προχωρώ σε νέες μέρες
Έι Έι Έι
Τώρα ξεκινάω
Τώρα προχωρώ σε νέες μέρες
Είμαι πόνος, είμαι ελπίδα, είμαι βάσανο
Ναι Έι Έι Έι Ναι Ναι
Τώρα προχωρώ σε νέες μέρες
 –
Έι Έι Έι
Δεν υπάρχει έλεος
Δεν υπάρχει έλεος εκεί πέρα για μένα
Έι Έι Έι
Δεν υπάρχει έλεος
Δεν υπάρχει έλεος εκεί πέρα για μένα
Είμαι πόνος, είμαι ελπίδα, είμαι βάσανο
Ναι, Ναι, Έι, Έι κανένα έλεος
Δεν υπάρχει έλεος εκεί πέρα για μένα
 –
Με θάβεις όταν φεύγω
Με διδάσκεις ενώ βρίσκομαι εδώ
Μόλις αρχίσω να ανήκω
Τότε είναι ώρα να εξαφανιστώ
ΧΑ!!!
 –
Έι Έι Έι
Και πήγα
Και προχώρησα αυτόν το δρόμο
Έι Έι Έι
Και πήγα
Και προχώρησα αυτόν το δρόμο
Είμαι ο πόνος, είμαι ελπίδα, είμαι βάσανο
Έι Έι Έι Ναι Και προχώρησα
Και προχώρησα αυτόν το δρόμο
 –
Με θάβεις όταν φεύγω
Με διδάσκεις ενώ βρίσκομαι εδώ
Μόλις αρχίσω να ανήκω
Τότε είναι ώρα να εξαφανιστώ
 –
Με θάβεις όταν φεύγω
Με διδάσκεις ενώ βρίσκομαι εδώ
Μόλις αρχίσω να ανήκω
Τότε είναι ώρα να εξαφανιστώ
ΕΞ-Α-ΦΑΝΙΣΤΩ ΧΑ!!!
 –
Έχω φύγει έχω φύγει
Έχω φύγει
Ω ναι έχω φύγει
Έχω φύγει
Έχω φύγει μωρό μου
Έχω φύγει έχω φύγει
 –
Με θάβεις όταν φεύγω
Με διδάσκεις ενώ βρίσκομαι εδώ
Μόλις αρχίσω να ανήκω
Τότε είναι ώρα να εξαφανιστώ
 –
Με θάβεις όταν φεύγω
Με διδάσκεις ενώ βρίσκομαι εδώ
Μόλις αρχίσω να ανήκω
Τότε είναι ώρα να εξαφανιστώ
Να εξαφανιστώ
__________________________________________________________

«Ήθελα απλώς να ζω με τη μουσική» …


iannis_xenakis (1)

Στις 4 Φεβρουαρίου του 2001 πέθανε στο Παρίσι ο Ιάννης Ξενάκης.

Για τον Ιάννη Ξενάκη

—του Αλέξανδρου Χαρκιολάκη*—

Είναι 5 Φεβρουαρίου του 2001 κι εγώ σπουδάζω στο δεύτερο έτος στο τμήμα μουσικών σπουδών του Πανεπιστημίου του Σέφιλντ. Με βλέπει στο διάδρομο της σχολής μου ένας από τους καθηγητές μου και οι πρώτες του λέξεις, πριν καν από τις συνηθισμένες καλημέρες (ξέρετε δα πόσο τυπικοί είναι οι εγγλέζοι), είναι «λυπάμαι πολύ για την απώλεια για τη χώρα σου, ο Ξενάκης ήταν ένας από τους σπουδαίους».

ab5

Η φράση «ήταν ένας από τους σπουδαίους» συνοψίζει νομίζω αρκετά καλά το τι ήταν ο Ξενάκης για το κόσμο της μουσικής αλλά και της γενικότερης διανόησης. Πολλοί έχουν μιλήσει για εκείνον και τις δυνατότητές του, για τη συνθετική του σκέψη αλλά και τη φιλοσοφική του διάθεση απέναντι στα πράγματα.

Ο Ξενάκης γεννήθηκε στις 29 Μαΐου του 1922 στη Ρουμανία και το 1932 μετέβη στις Σπέτσες για να γίνει μαθητής στην Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή Σπετσών. Το 1938 μετακόμισε στην Αθήνα για να ξεκινήσει τη προετοιμασία για να εισαχθεί στο ΕΜΠ και παράλληλα συνέχισε την ενασχόληση με τη μουσική, η οποία είχε ξεκινήσει δειλά-δειλά στις Σπέτσες. Ακούει και μαθαίνει μουσική συνεχώς, προσπαθεί να καταστεί δημιουργικός και κάνει τις πρώτες του συνθετικές απόπειρες (εδώεδώεδώ, και εδώ μερικά λινκ με κάποιες από τις πρώτες, άγνωστες στο ευρύ κοινό, συνθέσεις του).

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων που συμπίπτουν με τα χρόνια της κατοχής στην Αθήνα οργανώνεται στο ΚΚΕ, γίνεται μέλος της ΕΠΟΝ και μετέχει ενεργά στο αντιστασιακό κίνημα. Τραυματίζεται στα Δεκεμβριανά με αποτέλεσμα να χάσει ουσιαστικά την όρασή του από το αριστερό μάτι. Τελικά καταφέρνει να πάρει το πτυχίο του το 1947. Φεύγει για τη Γαλλία μέσω Ιταλίας κι ενός πλαστού διαβατηρίου καθώς δεν κατάφερε την απαλλαγή του από τη στρατιωτική θητεία όπου τον περίμεναν οι γνωστές «εκπαιδευτικές» πρακτικές για εκείνους που ήταν οργανωμένοι στα αντιστασιακά κινήματα της Αριστεράς.

Συνέχεια ανάγνωσης

Πότε; …


Κώστας Βάρναλης

Κώστας Βάρναλης

Να μασάει ο χοντρός είναι δουλειά του,

γουργουρίζει η πατρίδα στην κοιλιά του!

Νόμος: ο που προδίνει κι απατά,όλο και πιο ψηλότερα πατά! 

Και συ, Λαέ, με την καμένη ανάσα πότε θα κόψεις του χοντρού τη μάσα;

___________________________________________________________

Aπό:https://aenaikinisi.wordpress.com/2017/02/04/%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B5/

Atlantis…


static-city

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ’ τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου ‘χες πεί πως θα ‘ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ’ τα BAR τα παιδια σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ

Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομπιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα

On the island with the blue nights
In the bar the thieves and the elves are embrassed
You told me you would come and you did
Atlantis at the bottom of the sea
And shiny sea horses

On the island with the blue nights
In the bar the children look at you unsuspected
They ask me where did she come from
Don’t worry i wont tell anyone anything

The windows that make me dizzy
The screens that computers type in letters
I see your face in the mirror again
Atlantis at the bottom of the sea
And shiny sea horses