Closer. Πόσο περισσότερο…


Από το Πρόβατο όχι Αρνί

Το στόρυ; Αυτό θέλετε; Ε ναι, είναι μια ιστορία αγάπης για «μεγάλους» όπως διαφημίστηκε. Ο ένας, συγγραφέας που δεν μπορεί να μείνει μόνος του. Ανασφάλειες παντού. Ερωτεύσιμος κι ερωτιάρης. Με την πρώτη ματιά δίνεται στη Νάταλι Πόρτμαν. Κάνει σχέση μαζί της. Λίγο καιρό αργότερα γνωρίζει την άλλη. Φωτογράφος. Μεγαλύτερή του. Τον θέλει. Τον ερωτεύεται. Ανασφάλειες παντού. Κι αυτή. Ίσως, κυρίως αυτή. Καταλήγει σαν από φάρσα με τον Κλάιβ Όουεν. Δυο ζευγάρια, δυο γυναίκες, δυο άντρες είναι τα κλικ που αφορούν στον έρωτα. Λίγο μπερδεμένα όμως, λίγο πιο σύνθετα από απλές διασταυρώσεις. Να τα κάνω πιο απλά: η Πόρτμαν και στο κοίταγμα του συγγραφέα πεθαίνει από πόθο. Η άλλη δεν έχει ζωή έξω απ’ τη σκέψη της γι’ αυτόν. Δεν είμαι σίγουρος αν προτιμάει να τον θέλει ή να είναι μαζί του. Κλασική περίπτωση ερωτικής παράκρουσης. Φυσιολογικά πράγματα. Ο συγγραφέας αγαπάει την Πόρτμαν. Στην αρχή νόμιζε την ερωτεύτηκε. Μετά είδε την άλλη. Κόλλησε. Κατάλαβε τι σήμαινε δαγκώνω το στομάχι μου και το φτύνω στην απουσία της. Ο Κλάιβ Όουεν εξωτερικά, φαινομενικά πιο σκληρός. Ουσιαστικά, ευαίσθητος και δοσμένος ολοκληρωτικά στη φωτογράφο. Ας πούμε στο δικό τους ζευγάρι, το ανάλογο της Πόρτμαν. Ο Τζουντ Λο είναι ο συγγραφέας. Η Τζούλια Ρόμπερτς η άλλη.

Έξω απ’ το στόρυ. Closer. Πόσο ακόμη; Πόσο περισσότερο; Και γιατί κάθε φορά που η ένωση επιτυγχάνεται, μιαν αλήθεια εμφανίζεται και τα κάνει όλα μαντάρα; Επικεντρώνομαι στον Τζουντ Λο. Πόσες ανασφάλειες αγόρι μου; Πόσες ακόμη; Κι εν τέλει, αφού τη θες, αφού σε θέλει, τι θες να μάθεις αν πηδήχτηκε μαζί του; Μικρόβιο στο μυαλό σου; Βγάλτο, σκότωσέ το, εξαφάνισέ το. Μα… ο έρωτας είναι η αλήθεια; Μαλακίες. Ο έρωτας είναι το αντίκρυ σου. Τι σημασία έχει πού ήταν χτες βράδυ, τι σημασία έχει αν κάποτε έπεσε στο βούρκο; Κοίταξέ την. Κοίταξέ τες. Και τη μία και την άλλη. Αφού είναι μπρος σου και τις βλέπεις να λιώνουν, να πεθαίνουν, να ανασαίνουν με tattoo στον αέρα που εξέρχεται το όνομά σου, τι τα θες τα υπόλοιπα; Το μυαλό. Το μυαλό δεν ησυχάζει. Ναι αλλά στο τέλος θα μείνεις εσύ  και το γαμημένο μυαλό σου. Κάτσε και κλαίγε. Κάτσε και πέθανε. Να στο πω εγώ αλλιώς; Έρωτας είναι να έχει σε όλη σας την κοινή ζωή έναν φάκελο πάνω στο τραπέζι. Έναν φάκελο που μέσα να λέει κάτι που αν το διαβάσεις, ξέρεις ότι θα χωρίσετε. Αυτή δε θέλει να στο πει αυτό. Με τον φάκελο όμως σου δίνει την επιλογή να το μάθεις. Την βλέπεις εκεί, στο καθεμέρα σου, ερωτευμένη με σένα. Είσαι ευτυχισμένος μαζί της. Το μυαλό σου όμως διαρκώς σε τσιγκλάει να τον ανοίξεις. Να τα γαμήσεις όλα. Θα το κάνεις; Τη θες; Δε θα το κάνεις. Αλλιώς στο ξαναλέω: Μόνος σου θα μείνεις. Κι αυτό θα σου αξίζει.

Θέλετε trivia; Η ταινία είχε δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ. Δεύτερου αντρικού ο Κλάιβ Όουεν, δεύτερου γυναικείου η Νάταλι Πόρτμαν. Πήρε δυο Χρυσές Σφαίρες για τους συγκεκριμένους ρόλους. Είχε και για soundtrack εκείνο το “The blower’s daughter” του Damien Rice. I can’t take my eyes of you. Όχι εγώ Julia. Δεν είσαι δα και η Marion. Για τον Jude Law λέω.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/closer-poso-perissotero/

 

Τατιάνα Σαμόιλοβα…


Σαν σήμερα γεννήθηκε και σαν σήμερα πέθανε η σταρ του σοβιετικού κινηματογράφου Τατιάνα Σαμόιλοβα (Татьяна Евгеньевна Самойлова, 4 Μαΐου 1934 – 4 Μαΐου 2014), πρωταγωνίστρια της ταινίας «Όταν περνούν οι γερανοί», η οποία είχε τιμηθεί το 1958 με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών.

Η Τατιάνα Σαμόιλοβα, κόρη του ηθοποιού Γιεβγκένι Σαμόιλοφ και της ρωσοεβραίας μουσικού Ζινάιντα Ιλίνιτσνα, γεννήθηκε το 1934 στο Λένινγκραντ —από το οποίο η οικογένεια κατάφερε να διαφύγει την περίοδο της πολιορκίας από τους Ναζί και να καταφύγει στη Μόσχα— και σπούδασε μουσική και μπαλέτο. Η Μάγια Πλισέτσκαγια την κάλεσε να γίνει μέλος των Μπολσόι, εκείνη όμως διάλεξε να ακολουθήσει την καριέρα της ηθοποιού.

Την περίοδο 1953-1956 σπούδασε θέατρο στη Σχολή Σούκιν και στην Κρατική Σχολή Θεατρικής Τέχνης. Το 1957 υποδύθηκε το ρόλο της Βερόνικα στην ταινία του Μιχαήλ Καλατόζοφ «Όταν περνούν οι γερανοί», η οποία χαιρετίστηκε από τη διεθνή κριτική σε σημείο να γίνει η μοναδική σοβιετική ταινία που τιμήθηκε ποτέ με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών (το 1958).

Μετά την επιτυχία αυτή, έγινε ηθοποιός του θιάσου του θεάτρου Μαγιακόφσκι της Μόσχας, και στη συνέχεια του θιάσου του θεάτρου Βαχτάνγκοφ. Στην αρχή της περιόδου Μπρέζνιεφ, έπεσε σε δυσμένεια· υποχρεώθηκε να απορρίψει πολλές προτάσεις να εργαστεί στη Δύση και το 1960 έχασε τη δουλειά της στο θέατρο. Το 1967 επέστρεψε στην ενεργό δράση, ενσαρκώνοντας την Άννα Καρένινα στην κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου δράματος του Λέοντος Τολστόι από τον Αλεξάντρ Ζάρχι. Η ταινία επρόκειτο να προβληθεί στο Φεστιβάλ των Καννών του 1968, το οποίο όμως δεν έγινε, λόγω του γαλλικού Μάη.

Η Τατιάνα Σαμοΐλοβα συμμετείχε συνολικά σε περίπου είκοσι ταινίες. Σημαντική ηθοποιός την εποχή που «έλιωναν οι πάγοι», την περίοδο 1950-1960 στην ΕΣΣΔ, η Τατιάνα Σαμοΐλοβα ήταν το 1990 η επίτιμη προσκεκλημένη του 43ου Φεστιβάλ των Καννών και το 1993 βραβεύτηκε στη Ρωσία για το σύνολο του έργου της. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε έναν γιο από τον πρώτο της γάμο (1968-1973) με τον Έντβαρντ Μάσκοβιτς.

ana4

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2014/05/06/tatiana-samojlova/

Οι 10 ταινίες sci-fi/ noir που φέρνουν την δυστοπία ένα βήμα (ακόμα) πιο κοντά …


Όταν οι σκοτεινές πόλεις μετακομίζουν στα άστρα

alphaville

Γράφει ο Νίκος Γιακουμέλος

Ειναι σχεδόν εγκληματικό το πόσο καλά ταιριάζει η επιστημονική φαντασία με τα περισσότερα είδη του κινηματογράφου. Έχουμε ήδη δει αγαπημένες ταινίες δράσης σεsci-fi σκηνικό, κωμωδίες, τρόμο, υπαρξιακά θρίλερ, ακόμα και ρομαντικές κωμωδίες. Μερικές από τις πιο πετυχημένες σειρές που έχουμε δει ποτέ είναι sci-fi western (από το Fireflyμέχρι το Westworld δεν είναι μεγάλη η απόσταση). Επομένως, προφανώς και θα συνέβαινε το πάντρεμα της με το στρυφνό και δύσκολο είδος του noir. Το εκπληκτικό πάντως δεν είναι ότι συνέβη, αλλά ότι συνέβη πολύ νωρίτερα από όσο θα πιστεύαμε! Ήδη από τα πρώτα του βήματα, το noir γοητεύτηκε από το μελλοντολογικό και απροσδιόριστο της επιστημονικής φαντασίας και κατάφερε να το μεταπλάσει σε πανέμορφα, δυστοπικά τοπία και εφιαλτικούς κόσμους. Μερικοί από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες ασχολήθηκαν με αυτό το υβριδικό είδος και έφτιαξαν πραγματικά σπουδαίες ταινίες.

Ας πάρουμε μια γεύση

10)Μinority Report

0-GIEkFelizCz1ovZQ

Ίσως η πιο περιπετειώδες  προσθήκη της λίστας, το blockbuster του Steven Spielberg  διατηρεί όλα του τα noir στοιχεία. Είναι βέβαια πιο αραιωμένα και δεν συνάδουν με την ατμόσφαιρα που είχε το έργο του Philip K. Dick, στο οποίο βασίστηκε, όμως αυτό δεν αναιρεί πως η δουλειά που έκανε ο μεγάλος παραμυθάς φάνηκε. Αίσθηση άγχους, ανηλεές κυνηγητό και μάχη απέναντι σε ένα απροσπέλαστο σύστημα, ένα έγκλημα που φαντάζει τέλειο και ένας αστυνομικός που παίρνει το νόμο στα χέρια του, τα χαρακτηριστικά του noir είναι εδώ, παντρεμένα με την ασυναγώνιστη εικονογραφική φαντασία του Spielberg. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε επίσης πως αυτή η ταινία γέρασε πολύ καλύτερα από όσο πιστεύαμε όταν πρωτοβγήκε, το μακρινό 2002. Επίσης  να αναφέρουμε πως οριακά χειρίζεται το θέμα του branding καλύτερα από το Civil War 2 τηςMarvel…

9)The Groundstar Conspiracy

hqdefault

Αυτό το οριακά cult διαμαντάκι θα ξέφευγε εντελώς της προσοχής μας αν δεν υπήρχε το μαγικό Ιντερνετ. Δεν άλλαξε την πορεία του κινηματογράφου, δεν επηρέασε μεγάλους δημιουργούς. Στέκει εκεί, μόνο του, στην προσπάθεια να μεταπλάσει το κλασσικό noir σε κάτι πιο εμπορικό, πιο 70s (με την κακή έννοια) αλλά δεν τα καταφέρνει. Η ταινία όμως του Lamont Johnson (The Execution of Private Slovik, Spacehunter: Adventures in the Forbidden Zone) κερδίζει την αγάπη του κοινού για την αμεσότητα, την ειλικρίνεια  και την παντελή έλλειψη κάθε έννοιας επιτήδευσης.

8)Code 46

code46e

Ο Tim Robbins θα μένει για πάντα στις καρδιές μας το αριστούργημα The Shawshank Redemption. Ωστόσο τον αγαπάμε και για άλλα πράγματα, όπως αυτό το σκατόψυχο, ψυχαναλυτικό  noir διαμάντι του Michael Winterbottom (A Mighty Heart,he Killer Inside Me ) που ακολουθεί έναν συνηθισμένο άνθρωπο που αναζητεί και, στο τέλος, ερωτεύεται τον κλώνο της μητέρας του. Γήινοι τόνοι, μοντάζ μεστό και αεικίνητο που σε σαγηνεύει είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας. Κυρίως όμως μένεις για αυτή την αίσθηση ματαιότητας, καταπίεσης και οδύνης. Για όσους πιστεύουν ότι δεν είναι noir, προτείνουμε το The Lone Star για απάντηση.

7)Gattaca

gattaca-stairsΊσως όχι αυτό που πολλοί θα αποκαλούσαν noir, το αριστούργημα του Andrew Niccol (In time, Truman Show) διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά ενός noir: η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η πόλη-φυλακή, το έγκλημα (ακόμα και αν δεν είναι φόνος και γνωρίζουμε ήδη όλη την συνωμοσία) . Ακόμα και η femme fattal είναι παρούσα, στο πρόσωπο της σαγηνευτικής Uma Therman (Kill Bill 1+2). Πολύ περισσότερο από την ανθρώπινη φύση, η ταινία διαπραγματεύεται την καταπίεση και τον ρατσισμό, θέματα καθόλου άγνωστα σε πιο παραδοσιακά noir, ενώ οι σκοτεινοί τόνοι βάφουν το film. Σημεία που ξεχωρίζουν είναι οι τρομερές ερμηνείες των Jude Law (Alfie, Sleouth ) και Ethan Hawke (The Magnificent Seven, Boyhood).

6)Who Framed Rogger Rabbit

whoframedrogerrabbit-theaterΗ πιο παραδοσιακή ταινία noir της λίστας και η μόνη κωμωδία! Και μάλιστα, με cartoons που κρατούν τους βασικούς ρόλους. Το αγέραστο θαύμα του  Robert Zemeckis (Τhe Walk, Back to the Future) καταφέρνει να επικοινωνεί με τον πυρήνα του noir και ταυτόχρονα να κάνει το είδος να φαντάζει φρέσκο και αγέρωχο, αιώνιο απέναντι στις προκλήσεις της νέας εποχής. Τα cartoons, σε αντίθεση με πολλά cgi του σήμερα, φαντάζουν απόλυτα αληθινά, ακριβώς γιατί δεν προσπαθούν να είναι. Φαίνεται πως καταλαμβάνουν φιλμικό χώρο και αλληλεπιδρούν με το ταλέντο των ηθοποιών σε τέλεια ισορροπία. Αξεπέραστος ο Bob Hoskins (Enemies at the gate, Brazil) στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

5)12 Monkeys

9625d4_274329037e60436898dccd77c4b968ad-mv2

Μακριά από την ντροπιαστική σειρά. Μιλούμε μόνο για το μεγάλο έργο του Terry Gilliam(σκηνοθέτη των ανυπέρβλητων Monty Pythons). Mια δυστοπική, κριτική ματιά στο έξω, στο γύρω και στο μέσα μας, που ακολουθεί τις φόρμες του noir μόνο σαν τις βασικές συγχορδίες ενός σόλο που κατά βάση είναι αυτοσχεδιασμός. Το 12 Monkeys είναι πολλά πράγματα και συνεχίζει να αποτελεί κάτι το αξεπέραστο. Τρομερές ερμηνείες από ηθοποιούς που δεν το περίμενες, όπως ο Bruce Willis (Die Hard,Looper, Lucky Number Slevin) και από κάποιους που το περίμενες αλλά πάλι τους θαύμασες, όπως τον υπερκινητικό Brand Pit (World War Z, Inglourious Basterds).

4) Soylent Green

3134188489_6e213601b7

Μπορεί να λέγεται πράσινο, αλλά το Soylent Green  περιγράφει ίσως την πιο μαύρη, δυστοπική κοινωνία του κινηματογράφου, ακριβώς γιατί είναι τόσο ρεαλιστική η προσέγγιση του. Βαθιά επηρεασμένος από παλαιότερες ταινίες noir/sci-fi, ο πολυτάλαντος Richard Fleischer (Conan the Destroyer, Tora Tora Tora) στρατολογεί ένα εριστικό, καυστικό και μηδενιστή Charlton Heston (Ben Hur, Planet of the Apes) για να βυθίζει κάθε ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας, κάθε φως, κάθε όνειρο. Εδώ ο Heston λέει και την δεύτερη πιο διάσημη ατάκα της καριέρας του, που όμως δεν καταφέρνει να σταματήσει τίποτα: Soylent Green is…

3)Blade Runner

men_police_men

Τι λίστα θα ήταν αυτή χωρίς το κατεξοχήν noir/sci-fi film; Το πολυεπίπεδο έργο του Ridley ScottThe Martian, Alien) όρισε τον κινηματογραφικό φουτουρισμό, την ίδια την έννοια του μέλλοντος και το πως αντιλαμβανόμαστε ως θεατές τον φιλμικό χρόνο αλλά και την τεχνολογία και την σχέση μας μαζί της. Αποτελεί τεράστιο κομμάτι της μαζικής κουλτούρας, όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα δεις κάποιο κομμάτι αυτής της ταινίας καπου. Σημαντικό στοιχείο αυτής της μεγαλοπρεπούς ταινίας είναι και  ο ημίθεος Rutger Hauer (Sin City, Batman Begins)  για την ίσως καλύτερη αυτοσχεδιάστική ατάκα που ειπώθηκε ποτέ σε ταινία. Επίσης, ο sci-fi πατέρας της χρονιάς, Harrison Ford (Star Wars, Indiana Jones) κάνει και εδώ πολύ καλή δουλειά.

2)Dark City 

Dark-City-5

Πολλά έχουν ειπωθεί για την ταινία του εριστικού και μνησίκακου Alex Proyas (I, Robot, The Crow). Το μόνο σίγουρο είναι πως τα αξίζει όλα. Μία από πιο όμορφες αισθητικά και μεστές νοηματικά ταινίες όλων των εποχών καταφέρνει να μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πως συγκροτείται η ανθρώπινη ταυτότητα, τι είναι αυτή και στο τέλος, αν εχει νόημα, όλα αυτά στο δρόμο για το Shell Beach. Επίσης είναι από τις λίγες ταινίες που ο πραγματικά σπουδαίος Rufus Sewell (The Man in the High Castle, The Pillars of the Earth) είχε τον χώρο να αναπνεύσει δημιουργικά.

1) Alphavile

2384

Το Alphavile του 1965 αποτελεί μία από τις ομορφότερες ταινίες (του είδους, αλλά και γενικά) του τιτάνα Jean-Luc Godard και μία από τις βασικές στιλιστικές επιρροές των περισσότερων σκηνοθετών που αναφέραμε πιο πάνω, οι οποίοι  υιοθέτησαν πολλά στοιχεία του οράματος του Godard, κάποιες φορές μάλιστα σχεδόν αυτούσια. Κλειστοφοβικό μέσα στην επιβλητικότητα του, πολυπρισματικό μέσα στην αοριστία του, το Alphavile παραμένει αξεπέραστο δείγμα αισθητικής και σεναριακής σύλληψης.Oι φιλοσοφικές του προεκτάσεις είναι πραγματικά απεριόριστες, ενώ κάθε θέαση επιτρέπει και μια διαφορετική ανάγνωση. Επίσης ,η Anna Karina στον πρωταγωνιστικό ρόλο παραμένει ερωτεύσιμη, όσα χρόνια και αν περάσουν. Ένα αναμφισβήτητο must-see.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%B9-10-%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-sci-fi-noir-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF/#.WPZlw1SLQ2o

Πιερ Πάολο Παζολίνι: «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964)…


Αποτέλεσμα εικόνας για Πιερ Πάολο Παζολίνι

Μια από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του ριζοσπάστη μαρξιστή σκηνοθέτη και ποιητή Πιερ Πάολο Παζολίνι, από το 1964.


Aπό:http://www.hitandrun.gr/pier-paolo-pazolini-kata-mattheon-evangelio-1964/

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Ο Αλιβάνιστος…


από

Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ἀφοῦ ἐβάδισαν ἐπί τινα ὥραν, ἀνὰ τὴν βαθεῖαν σύνδενδρον κοιλάδα, ἡ θεια-Μολώτα, κ᾽ ἡ Φωλιὼ τῆς Πέρδικας, κ᾽ ἡ Ἀφέντρα τῆς Σταματηρίζαινας, τέλος ἔφθασαν εἰς τὸ Δασκαλειό. Αἱ τελευταῖαι ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου ἐχρύσωναν ἀκόμη τὰς δύο ράχεις, ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς κοιλάδος. Κάτω, εἰς τὸ δάσος τὸ πυκνόν, βαθεῖα σκιὰ ἡπλοῦτο. Κορμοὶ κισσοστεφεῖς καὶ κλῶνες χιαστοὶ ἐσχημάτιζον ἀνήλια συμπλέγματα, ὅπου μεταξὺ τῶν φύλλων ἠκούοντο ἀτελείωτοι ψιθυρισμοὶ ἐρώτων. Εὐτυχῶς τὸ δάσος ἐνομίζετο κοινῶς ὡς στοιχειωμένον, ἄλλως θὰ τὸ εἶχε καταστρέψει κι αὐτὸ πρὸ πολλοῦ ὁ πέλεκυς τοῦ ὑλοτόμου. Αἱ τρεῖς γυναῖκες ἐπάτουν πότε ἐπὶ βρύων μαλακῶν, πότε ἐπὶ λίθων καὶ χαλίκων τοῦ ἀνωμάλου ἐδάφους. Ἡ ψυχὴ κ᾽ ἡ καρδούλα των ἐδροσίσθη, ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν βρύσιν τοῦ Δασκαλειοῦ.

Η Σκιάθος γύρω στα 1935. Το παλιό λιμάνι
Η Σκιάθος γύρω στα 1935. Το παλιό λιμάνι

Τὸ δροσερὸν νᾶμα ἐξέρχεται ἀπὸ μίαν σπηλιάν, περνᾷ ἀπὸ μίαν κουφάλαν χιλιετοῦς δένδρου, εἰς τὴν ρίζαν τοῦ ὁποίου βαθεῖα γούρνα σχηματίζεται. Ὅλος ὁ βράχος ἄνωθεν στάζει ὡσὰν ἀπὸ ρευστοὺς μαργαρίτας καὶ τὸ γλυκὺ κελάρυσμα τοῦ νεροῦ ἀναμειγνύεται μὲ τὸ λάλον μινύρισμα τῶν κοσσύφων. Ἡ θεια-Μολώτα, ἀφοῦ ἔπιεν ἄφθονον νερόν, ἀφήσασα εὐφρόσυνον στεναγμὸν ἀναψυχῆς, ἐκάθισεν ἐπὶ χθαμαλοῦ βράχου διὰ νὰ ξαποστάσῃ. Αἱ δύο ἄλλαι ἔβαλαν εἰς τὴν βρύσιν, παρὰ τὴν ρίζαν τοῦ δένδρου, τὶς στάμνες καὶ τὰ κανάτια, τὰ ὁποῖα ἔφεραν μαζί των, διὰ νὰ τὰ γεμίσουν. Εἶτα ἀφοῦ ἔπιαν καὶ αὐταὶ νερόν, ἐκάθισαν ἡ μία παραπλεύρως τῆς γραίας, ἡ ἄλλη κατέναντι, κι ἄρχισαν νὰ ὁμιλοῦν.

― Πῶς ἀλγεῖ παπάς; εἶπεν ἡ θεια-Μολώτα.

Ἡ γραῖα ἦτο ἰδιόρρυθμος εἰς τὴν γλῶσσάν της. Ἐτραύλιζε καὶ ἀπέκοπτεν ὄχι μόνον συλλαβάς, ἀλλὰ 〈καὶ〉 τὰ ἄρθρα καὶ ἄλλα μόρια.

― Νύχτωσε, θὰ πῶ*! προσέθηκεν ἡ Φωλιώ.

― Τά, τί λογᾶτε*; ἐπέφερεν ἡ Ἀφέντρα.

Εὑρίσκοντο κ᾽ αἱ τρεῖς, ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, εἰς τὸν Ἁι-Γιάννη, στὸν Ἀσέληνο. Ἦτον ἔρημον παλαιὸν μοναστηράκι. Εἶχε γνωσθῆ ὅτι ὁ παπα-Γαρόφαλος ὁ Σωσμένος, εἷς ἐκ τῶν ἱερέων τῆς πόλεως, θὰ ἤρχετο εἰς τὸν Ἁι-Γιάννην, στὸν Ἀσέληνον, διὰ νὰ κάμῃ Πάσχα εἰς τοὺς αἰγοβοσκοὺς τῶν ἀγρίων ἐκείνων μερῶν. Αἱ τρεῖς αὐταὶ καί τινα ἄλλα πρόσωπα ἀπὸ τὴν πόλιν, ἀγαπῶντα τὴν ἐξοχήν, εἶχον ἔλθει, χάριν τοῦ Πάσχα, πρὶν νὰ ξεκινήσῃ ὁ παπάς. Ἀλλ᾽ ὅμως ἐνύκτωνεν ἤδη καὶ ὁ παπα-Γαρόφαλος δὲν εἶχε φανῆ ἀκόμη.

Συνέχεια

Ανθρωπισμός, ακτιβισμός και αλληλεγγύη: σκέψεις πάνω στην ταινία “The Last Face” …


Από τον Παναγιώτη Χριστοδούλου*

Η ταινία του 2017 The Last Face του Sean Penn, με τον Χαβιέ Μπαρδέμ, τη Σαρλίζ Θέρον και το Ζαν Ρενό, δεν έτυχε και των καλύτερων κριτικών. Μάλλον το αντίθετο. Παρόλαυτα το άρθρο θεωρεί πως η πολύ χαμηλής βαθμολογίας κριτικές είναι σε μεγάλο βαθμό άδικες. Η σκηνοθεσία είναι ικανοποιητική, το ίδιο και οι ερμηνείες. Αλλά το κυριότερο είναι η πλοκή της ταινίας: η υπόθεση πραγματεύεται την ιστορία μιας ανθρωπιστικής αποστολής των Γιατρών του Κόσμου στο Σουδάν, εν μέσω του εμφυλίου πολέμου. Το θέμα λοιπόν είναι αρκετά πρωτότυπο. Ο γραφών παρακινήθηκε από αυτό λόγω της εμπειρίας του από εργασία στην εν λόγω Μη Κυβερνητική Οργάνωση την περίοδο 2012-2016, σε πολύ διαφορετικές βέβαια συνθήκες. Η ταινία όμως δίνει αφορμή για σκέψη πάνω σε δύσκολα ερωτήματα που αφορούν όχι μόνο το τι ακριβώς σημαίνει ανθρωπισμός, ακτιβισμός και αλληλεγγύη αλλά και πως οι διαφορές στη φιλοσοφία τους αποτυπώνονται στην πραγματική ζωή.

Σε αυτό το κομμάτι η ταινία είναι αρκετά πετυχημένη. Οι σκηνές και οι καταστάσεις που παρουσιάζονται είναι ρεαλιστικές, αν και ιδιαίτερα σκληρές. Η σύγκρουση ανθρωπισμού και αλληλεγγύης σωματοποιείται στο Χαβιέ Μπαρδέμ και τη Σαρλίζ Θέρον αντίστοιχα. Η Σαρλίζ Θέρον υποδύεται γιατρό που ασχολείται με το οργανωτικό κομμάτι των Γιατρών του Κόσμου έως ότου αποφασίσει  να συμμετέχει η ίδια στη δράση πεδίου στο Σουδάν. Εκεί συναντά τον Χαβιέ Μπαρδέμ, γιατρό που ασχολείται κυρίως με αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες. Οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν είναι αντίξοες, τα υλικά περιορισμένα και ο κίνδυνος παρών σε κάθε σημείο. Οι δύο ήρωες ερωτεύονται και προσπαθούν να δομήσουν μια σχέση στη σκληρή κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Η παρουσία των ανθρώπινων σχέσεων παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις οι άνθρωποι προσπαθούν να ερωτευτούν, να αγαπήσουν, να μισήσουν και τα γεγονότα που προκύπτουν από τα φαινομενικά μικρά πράγματα επηρεάζουν την καθημερινότητα τους άλλοτε αυξάνοντας τις αντοχές τους και άλλοτε οδηγώντας τους στα πρόθυρα νευρικών κρίσεων.

Συνέχεια

Παζολίνι: Ο αντιφασισμός, ο ελεύθερος έρωτας και η άγρια δολοφονία…


slider_pasolini_609-jpeg_north_1160x_white

«Μόνο την ώρα του θανάτου μας  είναι που η ζωή μας – σε αυτό το σημείο ανεξιχνίαστη, διφορούμενη, ανεσταλμένη -παίρνει νόημα», είχε πει ο Πιερ Πάολο Παζολίνι το 1967. Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου του 1975,  βρέθηκε άγρια δολοφονημένος στην παραλία της Όστια, κοντά στη Ρώμη, σε μια θέση χαρακτηριστική των μυθιστορημάτων του. Λίγο πριν, είχε μόλις ολοκληρώσει την ταινία του Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα, για τη φύση του φασισμού, η οποία αποτέλεσε μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες ταινίες της παγκόσμιας κινηματογραφικής ιστορίας, λόγω των σκηνών βίας και σεξουαλικής ωμότητας. Το κύκνειο άσμα του Παζολίνι, απεικονίζει σε όλη του την έκταση τον αντιφασισμό του. 

Πέπλο μυστηρίου συνεχίζει να καλύπτει ακόμη και σήμερα τη δολοφονία του μεγάλου κινηματογραφιστή, ποιητή και συγγραφέα, καθώς δεν έχει διασαφηνιστεί εάν επρόκειτο για άγριο έγκλημα πάθους ή πολιτική δολοφονία.

*Πατήστε επάνω στις εικόνες

Το κορμί του Παζολίνι κομματιάστηκε από ένα αυτοκίνητο, το οποίο πέρασε από το κορμί του δεκάδες φορές. Για τη δολοφονία του καταδικάστηκε ως ένοχος ένας εκπορνευόμενος νεαρός, ο 17χρονος τότε, Πίνο Πελόζι. Ύστερα από 30 χρόνια ωστόσο, η ιστορία της δολοφονίας του ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, όταν ο Πελόζι απέσυρε την ομολογία του, ισχυριζόμενος ότι δεχόταν απειλές για τον ίδιο και την οικογένειά του, ώστε να μην αποκαλύψει τους πραγματικούς ενόχους.

Μετά τον θάνατο των εκβιαστών του, παραδέχτηκε, το 2005, ότι στο φονικό συμμετείχαν 3 άντρες, οι οποίοι ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον Παζολίνι, βρίζοντάς τον χυδαία για την ομοφυλοφιλία του και φωνάζοντάς τον «βρωμοκομμούνι». Πολλές ήταν οι αναφορές ότι το έγκλημα διεπράχθη από νεοφασίστες. Δυστυχώς, λόγω έλλειψης στοιχείων αν και η έρευνα είχε ξεκινήσει και πάλι δεν άργησε να παγώσει.

Συνέχεια