Κατεβάστε βιβλία του αναρχικού Μάρεϊ Μπούκτσιν (pdf)…


Πατήστε στη λέξη “Scribd” για να μεταβείτε στον ιστότοπο και να κατεβάσετε τα βιβλία  του Murray Bookchin ή κάντε δεξί κλικ και «αποθήκευση δεσμού ως» στη λέξη “pernoampariza”.

Άκου μαρξιστή  (Scribd)

Η Ισπανική επανάσταση του 1936  (Scribd)  (pernoampariza)

Οι Ισπανοί αναρχικοί, Τα ηρωικά χρόνια 1868-1936  (Scribd)

Η σύγχρονη οικολογική κρίση  (Scribd)

Κοινωνικός αναρχισμός ή lifestyle αναρχισμός  (Scribd)

Ξαναφτιάχνοντας την κοινωνία  (pernoampariza)

Ο μαρξισμός σαν αστική κοινωνιολογία  (Scribd)  (pernoampariza)

Ο μύθος του υπερπληθυσμού  (Scribd)  (pernoampariza)

Προς μιαν απελευθερωτική τεχνολογία  (Scribd)  (pernoampariza)

Τα όρια της πόλης  (Scribd)

Τι είναι κοινωνική οικολογία  (Scribd)

Το πρόσταγμα του κομμουναλισμού  (Scribd)

Οικολογία και επαναστατική σκέψη  (Scribd)


Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/05/26/murray-bookchin-pdf/

Δάνεια, χρέη και παζάρια…


Χτες κάναμε λόγο για την ακύρωση δανείων και χρεών που αποφάσισε η σοβιετική κυβέρνηση. Ειδικά για την Ελλάδα, η απόφαση αυτή ήρθε «λουκούμι» εκείνη την χρονική στιγμή. Χάρη στον μεγαλοϊδεατισμό μας, τις Κόκκινες Μηλιές και τα λοιπά εθνικιστικά όνειρα, η χώρα είχε εμπλακεί σε κάμποσους πολέμους, οι οποίοι την είχαν καταστρέψει οικονομικά. Δεν ήταν μόνο η πτώχευση του 1893 και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, που είχε καθήσει στον σβέρκο μας από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ήταν και το ξεμάτωμα από τους βαλκανικούς πολέμους αλλά και το κόστος τής εξόδου μας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό τής Αντάντ.

Για να ανταποκριθεί στις δαπάνες των βαλκανικών πολέμων αλλά και για να μπορεί να ασφαλίσει τις περιοχές που καταλαμβάνονταν από τον στρατό, η ελληνική κυβέρνηση κατέφυγε και πάλι στον εξωτερικό δανεισμό. Αποκορύφωμα ήταν το δάνειο των 500.000.000 φράγκων, που συμφωνήθηκε με τους άγγλους και τους γάλλους τραπεζίτες το 1912. Προλάβαμε και πήραμε τα μισά. Πριν πάρουμε και τα υπόλοιπα, ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος. Τελικά, τα δάνεια της περιόδου 1912-1913 ρυθμίστηκαν και αναχρηματοδοτήθηκαν με νέο δάνειο το 1918. Συνολικά, κατά την περίοδο 1912-1918 πήραμε δάνεια 1.115.000.000 δρχ., είτε με την μορφή κανονικών δανείων είτε με την μορφή πολεμικών πιστώσεων. Μόνο που οι συνολικές πολεμικές δαπάνες τής ίδιας περιόδου υπολογίζονται σε 1.982.896.650 δρχ. και, μάλιστα, χωρίς να υπολογίσουμε τα παρελκόμενα κόστη.

Η «Μεγάλη Ελλάδα», όπως την ονειρευόταν ο ελληνικός μεγαλοϊδεατισμός. Προσοχή στην ένθετη Κύπρο.
Ο Πόντος έμεινε εκτός χάρτη μάλλον επειδή εκείνη την εποχή κάποιοι τον ονειρεύονταν ως ανεξάρτητο κράτος.

Αν, δίπλα στα ληστρικά δάνεια, υπολογίσουμε τις τεράστιες καταστροφές που υπέστη η χώρα λόγω της εμπλοκής στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και προσθέσουμε το τεράστιο κόστος της τυχοδιωκτικής μικρασιατικής εκστρατείας, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε αριθμούς για να αντιληφθούμε την τραγική κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα μας, αν και ανήκε στην πλευρά των νικητών τού μεγάλου πολέμου. Η κυβέρνηση υπολόγισε ότι η Ελλάδα είχε υποστεί ζημιές 1.126.500.000 δρχ. από τις συμμαχικές επιχειρήσεις, πριν ακόμη βγει στον πόλεμο. Γι’ αυτό το ποσό, η χώρα μας έπρεπε να αποζημιωθεί από τους συμμάχους. Όμως, εκείνοι το φόρτωσαν στους ηττημένους

Συνέχεια

Closer. Πόσο περισσότερο…


Από το Πρόβατο όχι Αρνί

Το στόρυ; Αυτό θέλετε; Ε ναι, είναι μια ιστορία αγάπης για «μεγάλους» όπως διαφημίστηκε. Ο ένας, συγγραφέας που δεν μπορεί να μείνει μόνος του. Ανασφάλειες παντού. Ερωτεύσιμος κι ερωτιάρης. Με την πρώτη ματιά δίνεται στη Νάταλι Πόρτμαν. Κάνει σχέση μαζί της. Λίγο καιρό αργότερα γνωρίζει την άλλη. Φωτογράφος. Μεγαλύτερή του. Τον θέλει. Τον ερωτεύεται. Ανασφάλειες παντού. Κι αυτή. Ίσως, κυρίως αυτή. Καταλήγει σαν από φάρσα με τον Κλάιβ Όουεν. Δυο ζευγάρια, δυο γυναίκες, δυο άντρες είναι τα κλικ που αφορούν στον έρωτα. Λίγο μπερδεμένα όμως, λίγο πιο σύνθετα από απλές διασταυρώσεις. Να τα κάνω πιο απλά: η Πόρτμαν και στο κοίταγμα του συγγραφέα πεθαίνει από πόθο. Η άλλη δεν έχει ζωή έξω απ’ τη σκέψη της γι’ αυτόν. Δεν είμαι σίγουρος αν προτιμάει να τον θέλει ή να είναι μαζί του. Κλασική περίπτωση ερωτικής παράκρουσης. Φυσιολογικά πράγματα. Ο συγγραφέας αγαπάει την Πόρτμαν. Στην αρχή νόμιζε την ερωτεύτηκε. Μετά είδε την άλλη. Κόλλησε. Κατάλαβε τι σήμαινε δαγκώνω το στομάχι μου και το φτύνω στην απουσία της. Ο Κλάιβ Όουεν εξωτερικά, φαινομενικά πιο σκληρός. Ουσιαστικά, ευαίσθητος και δοσμένος ολοκληρωτικά στη φωτογράφο. Ας πούμε στο δικό τους ζευγάρι, το ανάλογο της Πόρτμαν. Ο Τζουντ Λο είναι ο συγγραφέας. Η Τζούλια Ρόμπερτς η άλλη.

Έξω απ’ το στόρυ. Closer. Πόσο ακόμη; Πόσο περισσότερο; Και γιατί κάθε φορά που η ένωση επιτυγχάνεται, μιαν αλήθεια εμφανίζεται και τα κάνει όλα μαντάρα; Επικεντρώνομαι στον Τζουντ Λο. Πόσες ανασφάλειες αγόρι μου; Πόσες ακόμη; Κι εν τέλει, αφού τη θες, αφού σε θέλει, τι θες να μάθεις αν πηδήχτηκε μαζί του; Μικρόβιο στο μυαλό σου; Βγάλτο, σκότωσέ το, εξαφάνισέ το. Μα… ο έρωτας είναι η αλήθεια; Μαλακίες. Ο έρωτας είναι το αντίκρυ σου. Τι σημασία έχει πού ήταν χτες βράδυ, τι σημασία έχει αν κάποτε έπεσε στο βούρκο; Κοίταξέ την. Κοίταξέ τες. Και τη μία και την άλλη. Αφού είναι μπρος σου και τις βλέπεις να λιώνουν, να πεθαίνουν, να ανασαίνουν με tattoo στον αέρα που εξέρχεται το όνομά σου, τι τα θες τα υπόλοιπα; Το μυαλό. Το μυαλό δεν ησυχάζει. Ναι αλλά στο τέλος θα μείνεις εσύ  και το γαμημένο μυαλό σου. Κάτσε και κλαίγε. Κάτσε και πέθανε. Να στο πω εγώ αλλιώς; Έρωτας είναι να έχει σε όλη σας την κοινή ζωή έναν φάκελο πάνω στο τραπέζι. Έναν φάκελο που μέσα να λέει κάτι που αν το διαβάσεις, ξέρεις ότι θα χωρίσετε. Αυτή δε θέλει να στο πει αυτό. Με τον φάκελο όμως σου δίνει την επιλογή να το μάθεις. Την βλέπεις εκεί, στο καθεμέρα σου, ερωτευμένη με σένα. Είσαι ευτυχισμένος μαζί της. Το μυαλό σου όμως διαρκώς σε τσιγκλάει να τον ανοίξεις. Να τα γαμήσεις όλα. Θα το κάνεις; Τη θες; Δε θα το κάνεις. Αλλιώς στο ξαναλέω: Μόνος σου θα μείνεις. Κι αυτό θα σου αξίζει.

Θέλετε trivia; Η ταινία είχε δυο υποψηφιότητες για Όσκαρ. Δεύτερου αντρικού ο Κλάιβ Όουεν, δεύτερου γυναικείου η Νάταλι Πόρτμαν. Πήρε δυο Χρυσές Σφαίρες για τους συγκεκριμένους ρόλους. Είχε και για soundtrack εκείνο το “The blower’s daughter” του Damien Rice. I can’t take my eyes of you. Όχι εγώ Julia. Δεν είσαι δα και η Marion. Για τον Jude Law λέω.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/closer-poso-perissotero/

 

Τατιάνα Σαμόιλοβα…


Σαν σήμερα γεννήθηκε και σαν σήμερα πέθανε η σταρ του σοβιετικού κινηματογράφου Τατιάνα Σαμόιλοβα (Татьяна Евгеньевна Самойлова, 4 Μαΐου 1934 – 4 Μαΐου 2014), πρωταγωνίστρια της ταινίας «Όταν περνούν οι γερανοί», η οποία είχε τιμηθεί το 1958 με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών.

Η Τατιάνα Σαμόιλοβα, κόρη του ηθοποιού Γιεβγκένι Σαμόιλοφ και της ρωσοεβραίας μουσικού Ζινάιντα Ιλίνιτσνα, γεννήθηκε το 1934 στο Λένινγκραντ —από το οποίο η οικογένεια κατάφερε να διαφύγει την περίοδο της πολιορκίας από τους Ναζί και να καταφύγει στη Μόσχα— και σπούδασε μουσική και μπαλέτο. Η Μάγια Πλισέτσκαγια την κάλεσε να γίνει μέλος των Μπολσόι, εκείνη όμως διάλεξε να ακολουθήσει την καριέρα της ηθοποιού.

Την περίοδο 1953-1956 σπούδασε θέατρο στη Σχολή Σούκιν και στην Κρατική Σχολή Θεατρικής Τέχνης. Το 1957 υποδύθηκε το ρόλο της Βερόνικα στην ταινία του Μιχαήλ Καλατόζοφ «Όταν περνούν οι γερανοί», η οποία χαιρετίστηκε από τη διεθνή κριτική σε σημείο να γίνει η μοναδική σοβιετική ταινία που τιμήθηκε ποτέ με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών (το 1958).

Μετά την επιτυχία αυτή, έγινε ηθοποιός του θιάσου του θεάτρου Μαγιακόφσκι της Μόσχας, και στη συνέχεια του θιάσου του θεάτρου Βαχτάνγκοφ. Στην αρχή της περιόδου Μπρέζνιεφ, έπεσε σε δυσμένεια· υποχρεώθηκε να απορρίψει πολλές προτάσεις να εργαστεί στη Δύση και το 1960 έχασε τη δουλειά της στο θέατρο. Το 1967 επέστρεψε στην ενεργό δράση, ενσαρκώνοντας την Άννα Καρένινα στην κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου δράματος του Λέοντος Τολστόι από τον Αλεξάντρ Ζάρχι. Η ταινία επρόκειτο να προβληθεί στο Φεστιβάλ των Καννών του 1968, το οποίο όμως δεν έγινε, λόγω του γαλλικού Μάη.

Η Τατιάνα Σαμοΐλοβα συμμετείχε συνολικά σε περίπου είκοσι ταινίες. Σημαντική ηθοποιός την εποχή που «έλιωναν οι πάγοι», την περίοδο 1950-1960 στην ΕΣΣΔ, η Τατιάνα Σαμοΐλοβα ήταν το 1990 η επίτιμη προσκεκλημένη του 43ου Φεστιβάλ των Καννών και το 1993 βραβεύτηκε στη Ρωσία για το σύνολο του έργου της. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε έναν γιο από τον πρώτο της γάμο (1968-1973) με τον Έντβαρντ Μάσκοβιτς.

ana4

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2014/05/06/tatiana-samojlova/

Οι 10 ταινίες sci-fi/ noir που φέρνουν την δυστοπία ένα βήμα (ακόμα) πιο κοντά …


Όταν οι σκοτεινές πόλεις μετακομίζουν στα άστρα

alphaville

Γράφει ο Νίκος Γιακουμέλος

Ειναι σχεδόν εγκληματικό το πόσο καλά ταιριάζει η επιστημονική φαντασία με τα περισσότερα είδη του κινηματογράφου. Έχουμε ήδη δει αγαπημένες ταινίες δράσης σεsci-fi σκηνικό, κωμωδίες, τρόμο, υπαρξιακά θρίλερ, ακόμα και ρομαντικές κωμωδίες. Μερικές από τις πιο πετυχημένες σειρές που έχουμε δει ποτέ είναι sci-fi western (από το Fireflyμέχρι το Westworld δεν είναι μεγάλη η απόσταση). Επομένως, προφανώς και θα συνέβαινε το πάντρεμα της με το στρυφνό και δύσκολο είδος του noir. Το εκπληκτικό πάντως δεν είναι ότι συνέβη, αλλά ότι συνέβη πολύ νωρίτερα από όσο θα πιστεύαμε! Ήδη από τα πρώτα του βήματα, το noir γοητεύτηκε από το μελλοντολογικό και απροσδιόριστο της επιστημονικής φαντασίας και κατάφερε να το μεταπλάσει σε πανέμορφα, δυστοπικά τοπία και εφιαλτικούς κόσμους. Μερικοί από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες ασχολήθηκαν με αυτό το υβριδικό είδος και έφτιαξαν πραγματικά σπουδαίες ταινίες.

Ας πάρουμε μια γεύση

10)Μinority Report

0-GIEkFelizCz1ovZQ

Ίσως η πιο περιπετειώδες  προσθήκη της λίστας, το blockbuster του Steven Spielberg  διατηρεί όλα του τα noir στοιχεία. Είναι βέβαια πιο αραιωμένα και δεν συνάδουν με την ατμόσφαιρα που είχε το έργο του Philip K. Dick, στο οποίο βασίστηκε, όμως αυτό δεν αναιρεί πως η δουλειά που έκανε ο μεγάλος παραμυθάς φάνηκε. Αίσθηση άγχους, ανηλεές κυνηγητό και μάχη απέναντι σε ένα απροσπέλαστο σύστημα, ένα έγκλημα που φαντάζει τέλειο και ένας αστυνομικός που παίρνει το νόμο στα χέρια του, τα χαρακτηριστικά του noir είναι εδώ, παντρεμένα με την ασυναγώνιστη εικονογραφική φαντασία του Spielberg. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε επίσης πως αυτή η ταινία γέρασε πολύ καλύτερα από όσο πιστεύαμε όταν πρωτοβγήκε, το μακρινό 2002. Επίσης  να αναφέρουμε πως οριακά χειρίζεται το θέμα του branding καλύτερα από το Civil War 2 τηςMarvel…

9)The Groundstar Conspiracy

hqdefault

Αυτό το οριακά cult διαμαντάκι θα ξέφευγε εντελώς της προσοχής μας αν δεν υπήρχε το μαγικό Ιντερνετ. Δεν άλλαξε την πορεία του κινηματογράφου, δεν επηρέασε μεγάλους δημιουργούς. Στέκει εκεί, μόνο του, στην προσπάθεια να μεταπλάσει το κλασσικό noir σε κάτι πιο εμπορικό, πιο 70s (με την κακή έννοια) αλλά δεν τα καταφέρνει. Η ταινία όμως του Lamont Johnson (The Execution of Private Slovik, Spacehunter: Adventures in the Forbidden Zone) κερδίζει την αγάπη του κοινού για την αμεσότητα, την ειλικρίνεια  και την παντελή έλλειψη κάθε έννοιας επιτήδευσης.

8)Code 46

code46e

Ο Tim Robbins θα μένει για πάντα στις καρδιές μας το αριστούργημα The Shawshank Redemption. Ωστόσο τον αγαπάμε και για άλλα πράγματα, όπως αυτό το σκατόψυχο, ψυχαναλυτικό  noir διαμάντι του Michael Winterbottom (A Mighty Heart,he Killer Inside Me ) που ακολουθεί έναν συνηθισμένο άνθρωπο που αναζητεί και, στο τέλος, ερωτεύεται τον κλώνο της μητέρας του. Γήινοι τόνοι, μοντάζ μεστό και αεικίνητο που σε σαγηνεύει είναι τα χαρακτηριστικά της ταινίας. Κυρίως όμως μένεις για αυτή την αίσθηση ματαιότητας, καταπίεσης και οδύνης. Για όσους πιστεύουν ότι δεν είναι noir, προτείνουμε το The Lone Star για απάντηση.

7)Gattaca

gattaca-stairsΊσως όχι αυτό που πολλοί θα αποκαλούσαν noir, το αριστούργημα του Andrew Niccol (In time, Truman Show) διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά ενός noir: η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η πόλη-φυλακή, το έγκλημα (ακόμα και αν δεν είναι φόνος και γνωρίζουμε ήδη όλη την συνωμοσία) . Ακόμα και η femme fattal είναι παρούσα, στο πρόσωπο της σαγηνευτικής Uma Therman (Kill Bill 1+2). Πολύ περισσότερο από την ανθρώπινη φύση, η ταινία διαπραγματεύεται την καταπίεση και τον ρατσισμό, θέματα καθόλου άγνωστα σε πιο παραδοσιακά noir, ενώ οι σκοτεινοί τόνοι βάφουν το film. Σημεία που ξεχωρίζουν είναι οι τρομερές ερμηνείες των Jude Law (Alfie, Sleouth ) και Ethan Hawke (The Magnificent Seven, Boyhood).

6)Who Framed Rogger Rabbit

whoframedrogerrabbit-theaterΗ πιο παραδοσιακή ταινία noir της λίστας και η μόνη κωμωδία! Και μάλιστα, με cartoons που κρατούν τους βασικούς ρόλους. Το αγέραστο θαύμα του  Robert Zemeckis (Τhe Walk, Back to the Future) καταφέρνει να επικοινωνεί με τον πυρήνα του noir και ταυτόχρονα να κάνει το είδος να φαντάζει φρέσκο και αγέρωχο, αιώνιο απέναντι στις προκλήσεις της νέας εποχής. Τα cartoons, σε αντίθεση με πολλά cgi του σήμερα, φαντάζουν απόλυτα αληθινά, ακριβώς γιατί δεν προσπαθούν να είναι. Φαίνεται πως καταλαμβάνουν φιλμικό χώρο και αλληλεπιδρούν με το ταλέντο των ηθοποιών σε τέλεια ισορροπία. Αξεπέραστος ο Bob Hoskins (Enemies at the gate, Brazil) στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

5)12 Monkeys

9625d4_274329037e60436898dccd77c4b968ad-mv2

Μακριά από την ντροπιαστική σειρά. Μιλούμε μόνο για το μεγάλο έργο του Terry Gilliam(σκηνοθέτη των ανυπέρβλητων Monty Pythons). Mια δυστοπική, κριτική ματιά στο έξω, στο γύρω και στο μέσα μας, που ακολουθεί τις φόρμες του noir μόνο σαν τις βασικές συγχορδίες ενός σόλο που κατά βάση είναι αυτοσχεδιασμός. Το 12 Monkeys είναι πολλά πράγματα και συνεχίζει να αποτελεί κάτι το αξεπέραστο. Τρομερές ερμηνείες από ηθοποιούς που δεν το περίμενες, όπως ο Bruce Willis (Die Hard,Looper, Lucky Number Slevin) και από κάποιους που το περίμενες αλλά πάλι τους θαύμασες, όπως τον υπερκινητικό Brand Pit (World War Z, Inglourious Basterds).

4) Soylent Green

3134188489_6e213601b7

Μπορεί να λέγεται πράσινο, αλλά το Soylent Green  περιγράφει ίσως την πιο μαύρη, δυστοπική κοινωνία του κινηματογράφου, ακριβώς γιατί είναι τόσο ρεαλιστική η προσέγγιση του. Βαθιά επηρεασμένος από παλαιότερες ταινίες noir/sci-fi, ο πολυτάλαντος Richard Fleischer (Conan the Destroyer, Tora Tora Tora) στρατολογεί ένα εριστικό, καυστικό και μηδενιστή Charlton Heston (Ben Hur, Planet of the Apes) για να βυθίζει κάθε ελπίδα για το μέλλον της ανθρωπότητας, κάθε φως, κάθε όνειρο. Εδώ ο Heston λέει και την δεύτερη πιο διάσημη ατάκα της καριέρας του, που όμως δεν καταφέρνει να σταματήσει τίποτα: Soylent Green is…

3)Blade Runner

men_police_men

Τι λίστα θα ήταν αυτή χωρίς το κατεξοχήν noir/sci-fi film; Το πολυεπίπεδο έργο του Ridley ScottThe Martian, Alien) όρισε τον κινηματογραφικό φουτουρισμό, την ίδια την έννοια του μέλλοντος και το πως αντιλαμβανόμαστε ως θεατές τον φιλμικό χρόνο αλλά και την τεχνολογία και την σχέση μας μαζί της. Αποτελεί τεράστιο κομμάτι της μαζικής κουλτούρας, όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα δεις κάποιο κομμάτι αυτής της ταινίας καπου. Σημαντικό στοιχείο αυτής της μεγαλοπρεπούς ταινίας είναι και  ο ημίθεος Rutger Hauer (Sin City, Batman Begins)  για την ίσως καλύτερη αυτοσχεδιάστική ατάκα που ειπώθηκε ποτέ σε ταινία. Επίσης, ο sci-fi πατέρας της χρονιάς, Harrison Ford (Star Wars, Indiana Jones) κάνει και εδώ πολύ καλή δουλειά.

2)Dark City 

Dark-City-5

Πολλά έχουν ειπωθεί για την ταινία του εριστικού και μνησίκακου Alex Proyas (I, Robot, The Crow). Το μόνο σίγουρο είναι πως τα αξίζει όλα. Μία από πιο όμορφες αισθητικά και μεστές νοηματικά ταινίες όλων των εποχών καταφέρνει να μας κάνει να αναρωτηθούμε για το πως συγκροτείται η ανθρώπινη ταυτότητα, τι είναι αυτή και στο τέλος, αν εχει νόημα, όλα αυτά στο δρόμο για το Shell Beach. Επίσης είναι από τις λίγες ταινίες που ο πραγματικά σπουδαίος Rufus Sewell (The Man in the High Castle, The Pillars of the Earth) είχε τον χώρο να αναπνεύσει δημιουργικά.

1) Alphavile

2384

Το Alphavile του 1965 αποτελεί μία από τις ομορφότερες ταινίες (του είδους, αλλά και γενικά) του τιτάνα Jean-Luc Godard και μία από τις βασικές στιλιστικές επιρροές των περισσότερων σκηνοθετών που αναφέραμε πιο πάνω, οι οποίοι  υιοθέτησαν πολλά στοιχεία του οράματος του Godard, κάποιες φορές μάλιστα σχεδόν αυτούσια. Κλειστοφοβικό μέσα στην επιβλητικότητα του, πολυπρισματικό μέσα στην αοριστία του, το Alphavile παραμένει αξεπέραστο δείγμα αισθητικής και σεναριακής σύλληψης.Oι φιλοσοφικές του προεκτάσεις είναι πραγματικά απεριόριστες, ενώ κάθε θέαση επιτρέπει και μια διαφορετική ανάγνωση. Επίσης ,η Anna Karina στον πρωταγωνιστικό ρόλο παραμένει ερωτεύσιμη, όσα χρόνια και αν περάσουν. Ένα αναμφισβήτητο must-see.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF%CE%B9-10-%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%82-sci-fi-noir-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%AD%CF%81%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%AF/#.WPZlw1SLQ2o

Πιερ Πάολο Παζολίνι: «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964)…


Αποτέλεσμα εικόνας για Πιερ Πάολο Παζολίνι

Μια από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του ριζοσπάστη μαρξιστή σκηνοθέτη και ποιητή Πιερ Πάολο Παζολίνι, από το 1964.


Aπό:http://www.hitandrun.gr/pier-paolo-pazolini-kata-mattheon-evangelio-1964/

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Ο Αλιβάνιστος…


από

Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ἀφοῦ ἐβάδισαν ἐπί τινα ὥραν, ἀνὰ τὴν βαθεῖαν σύνδενδρον κοιλάδα, ἡ θεια-Μολώτα, κ᾽ ἡ Φωλιὼ τῆς Πέρδικας, κ᾽ ἡ Ἀφέντρα τῆς Σταματηρίζαινας, τέλος ἔφθασαν εἰς τὸ Δασκαλειό. Αἱ τελευταῖαι ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου ἐχρύσωναν ἀκόμη τὰς δύο ράχεις, ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς κοιλάδος. Κάτω, εἰς τὸ δάσος τὸ πυκνόν, βαθεῖα σκιὰ ἡπλοῦτο. Κορμοὶ κισσοστεφεῖς καὶ κλῶνες χιαστοὶ ἐσχημάτιζον ἀνήλια συμπλέγματα, ὅπου μεταξὺ τῶν φύλλων ἠκούοντο ἀτελείωτοι ψιθυρισμοὶ ἐρώτων. Εὐτυχῶς τὸ δάσος ἐνομίζετο κοινῶς ὡς στοιχειωμένον, ἄλλως θὰ τὸ εἶχε καταστρέψει κι αὐτὸ πρὸ πολλοῦ ὁ πέλεκυς τοῦ ὑλοτόμου. Αἱ τρεῖς γυναῖκες ἐπάτουν πότε ἐπὶ βρύων μαλακῶν, πότε ἐπὶ λίθων καὶ χαλίκων τοῦ ἀνωμάλου ἐδάφους. Ἡ ψυχὴ κ᾽ ἡ καρδούλα των ἐδροσίσθη, ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν βρύσιν τοῦ Δασκαλειοῦ.

Η Σκιάθος γύρω στα 1935. Το παλιό λιμάνι
Η Σκιάθος γύρω στα 1935. Το παλιό λιμάνι

Τὸ δροσερὸν νᾶμα ἐξέρχεται ἀπὸ μίαν σπηλιάν, περνᾷ ἀπὸ μίαν κουφάλαν χιλιετοῦς δένδρου, εἰς τὴν ρίζαν τοῦ ὁποίου βαθεῖα γούρνα σχηματίζεται. Ὅλος ὁ βράχος ἄνωθεν στάζει ὡσὰν ἀπὸ ρευστοὺς μαργαρίτας καὶ τὸ γλυκὺ κελάρυσμα τοῦ νεροῦ ἀναμειγνύεται μὲ τὸ λάλον μινύρισμα τῶν κοσσύφων. Ἡ θεια-Μολώτα, ἀφοῦ ἔπιεν ἄφθονον νερόν, ἀφήσασα εὐφρόσυνον στεναγμὸν ἀναψυχῆς, ἐκάθισεν ἐπὶ χθαμαλοῦ βράχου διὰ νὰ ξαποστάσῃ. Αἱ δύο ἄλλαι ἔβαλαν εἰς τὴν βρύσιν, παρὰ τὴν ρίζαν τοῦ δένδρου, τὶς στάμνες καὶ τὰ κανάτια, τὰ ὁποῖα ἔφεραν μαζί των, διὰ νὰ τὰ γεμίσουν. Εἶτα ἀφοῦ ἔπιαν καὶ αὐταὶ νερόν, ἐκάθισαν ἡ μία παραπλεύρως τῆς γραίας, ἡ ἄλλη κατέναντι, κι ἄρχισαν νὰ ὁμιλοῦν.

― Πῶς ἀλγεῖ παπάς; εἶπεν ἡ θεια-Μολώτα.

Ἡ γραῖα ἦτο ἰδιόρρυθμος εἰς τὴν γλῶσσάν της. Ἐτραύλιζε καὶ ἀπέκοπτεν ὄχι μόνον συλλαβάς, ἀλλὰ 〈καὶ〉 τὰ ἄρθρα καὶ ἄλλα μόρια.

― Νύχτωσε, θὰ πῶ*! προσέθηκεν ἡ Φωλιώ.

― Τά, τί λογᾶτε*; ἐπέφερεν ἡ Ἀφέντρα.

Εὑρίσκοντο κ᾽ αἱ τρεῖς, ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, εἰς τὸν Ἁι-Γιάννη, στὸν Ἀσέληνο. Ἦτον ἔρημον παλαιὸν μοναστηράκι. Εἶχε γνωσθῆ ὅτι ὁ παπα-Γαρόφαλος ὁ Σωσμένος, εἷς ἐκ τῶν ἱερέων τῆς πόλεως, θὰ ἤρχετο εἰς τὸν Ἁι-Γιάννην, στὸν Ἀσέληνον, διὰ νὰ κάμῃ Πάσχα εἰς τοὺς αἰγοβοσκοὺς τῶν ἀγρίων ἐκείνων μερῶν. Αἱ τρεῖς αὐταὶ καί τινα ἄλλα πρόσωπα ἀπὸ τὴν πόλιν, ἀγαπῶντα τὴν ἐξοχήν, εἶχον ἔλθει, χάριν τοῦ Πάσχα, πρὶν νὰ ξεκινήσῃ ὁ παπάς. Ἀλλ᾽ ὅμως ἐνύκτωνεν ἤδη καὶ ὁ παπα-Γαρόφαλος δὲν εἶχε φανῆ ἀκόμη.

Συνέχεια