Ο μιλιταριστικός ορισμός της “δημοκρατίας”…


Mordechai Vanunu 2009.jpg

Υποθέτουμε ότι η ελληνική “δίψα για δικαιοσύνη” δεν φτάνει ως εκεί. Υποθέτουμε επίσης ότι εκείνοι που αποκαλύπτουν κρατικά μυστικά διακινδυνεύοντας την ζωή τους χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους που βρίσκουν ένα κάποιο καταφύγιο (οπότε συνεχίζουν να κοιμούνται σαν άνθρωποι) και σ’ εκείνους που κάποια νύχτα τους απαγάγουν πράκτορες και χάνονται σε μια μαύρη τρύπα. Υποθέτουμε τέλος ότι η (υπό και τους φαιορόζ) ελληνο-ισραηλινή φιλία και στρατιωτική συνεργασία δεν επιτρέπει στην ανύπαρκτη “αριστερή τσίπα” (“τσίπα” – όχι “τσίπρα”, καμμία σχέση!) να κάνει θέμα ισραηλινούς “μαρτυριάρηδες” οργανώνοντας επιθέσεις (στην αρχή, ας πούμε, ειρηνικές) στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών – για τις εθνικά συμφέρουσες συνεργασίες του….

Εντάξει. Ο Mordechai Vanunu είναι “παλιά ιστορία”. Κι αν δεν μας απατά η μνήμη μας ποτέ δεν έγινε “θέμα” για τους “σ’ ελλάδα – τουρκία – παλαιστίνη – αμερικάνος δεν θα μείνει!” O Vanunu (γεννημένος το 1954) είναι πυρηνικός φυσικός και ήταν στέλεχος στο μυστικό (όχι πια, χάρη σ’ αυτόν!) και παράνομο με βάση τους διεθνείς κανόνες πρόγραμμα του ισραηλινού καθεστώτος για κατασκευή πυρηνικών όπλων. O Vanunu προσλήφθηκε το 1976 στο κέντρο πυρηνικών ερευνών στην (έρημο) Negev. Το 1983 άρχισε να έχει σοβαρές ενστάσεις για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, και το 1984 έφτιαξε μια αριστερή αντιμιλιταριστική οργάνωση, μαζί με πέντε άραβες και τέσσερεις ισραηλινούς φοιτητές, ξεκινώντας μια καμπάνια για τα δικαιώματα των αράβων υπηκόων του ισραηλινού κράτους.

Το 1985 ο Vanunu, με μια κρυφή κάμερα, τράβηξε φωτογραφίες απ’ το ως τότε μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα του μιλιταριστικού / φασιστικού ισραηλινού κράτους, τις οποίες προώθησε σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Μετά απ’ αυτό διέφυγε απ’ το ισραήλ, και άρχισε ταξίδια / περιπλάνηση στον κόσμο. Το 1986 βρέθηκε στην αγγλία όπου «άρχισε να μιλάει» σε αγγλικές και αμερικανικές εφημερίδες, για το πυρηνικό πρόγραμμα του Τελ Αβίβ. Επειδή θα ήταν ξεφτίλα για τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες να τον «δώσουν» στεγνά, σε συνεργασία με την μοσάντ τον ξεφορτώθηκαν: κατάφεραν να πάει στην ιταλία. Εκεί τον απήγαγαν (έχει παράδοση το ιταλικό κράτος σε τέτοια «διαχείριση προβλημάτων»…) τον κουβάλησαν στο ισραήλ, τον δίκασαν κρυφά και τον καταδίκασαν σε 18 χρόνια φυλακή σαν «προδότη», απ’ τα οποία τα 11 σε πλήρη απομόνωση.

Αποφυλακίστηκε το 2004, αλλά όχι «έτσι». Στην ουσία σαν αιχμάλωτος μέσα στο ισραήλ, με απαγόρευση εξόδου και απαγόρευση του να μιλήσει με οποιονδήποτε «ξένο». Αυτό σημαίνει ότι οποτεδήποτε ανοίξει το στόμα του, ακόμα και σε «όχι ξένους», ξανακαταδικάζεται. Η τελευταία φορά ήταν πριν λίγους μήνες, όταν «μίλησε σε ξένους χωρίς την άδεια των αρχών». Καταδικάστηκε σε 2 μήνες φυλακή με αναστολή…

Γιατί τα θυμόμαστε αυτά; Ο Vanunu είναι ένας αυθεντικός whistleblower, πολύ πριν τον Assange ή τον Snowden, που έχει βασανιστεί σκληρά απ’ το ισραηλινό κράτος (εκτός αν κάποιος νομίζει ότι η απόλυτη απομόνωση στις φυλακές είναι ευκαιρία για περισυλλογή και αυτογνωσία…) και συνεχίζει να βασανίζεται. Παρότι, πλέον, τα πυρηνικά όπλα του Τελ Αβίβ θεωρούνται γεγονός, οπότε δεν υπάρχει θέμα σοβαρών αποκαλύψεων. Υπάρχει, όμως, θέμα εκδίκησης. Παραδειγματικής τιμωρίας, για πιθανούς επόμενους. Η δήθεν «μοναδική δημοκρατία στη μέση Ανατολή» δεν πρόκειται ποτέ να είναι κάτι άλλο από αυτό που θα ήταν μια χαμογελαστή δικτατορία.

Οπωσδήποτε δεν θα χρειαζόταν ο Vanunu για να συμπεράνει κανείς πόσο καραγκιόζηδες (ήπιος χαρακτηρισμός!) είναι οι φιλοκυβερνητικοί ή/και αντικυβερνητικοί αλλά φιλοκρατικοί «δεξιοί κι αριστεροί» που κάνουν το κορόιδο για την ελληνο-ισραηλινή φιλία. Φτάνουν και περισσεύουν οι παλαιστίνιοι.

Αλλά υπάρχει και o Vanunu. Αν, για παράδειγμα, κάποιες αντιλήψεις θέλουν «άτομα» για να επικεντρώσουν, υπάρχει και ο Vanunu.

Αλλά όχι. Δεν υπάρχει. Η ντόπια «επαναστατικότητα» (μαύρη κοροϊδία) έχει βγάλει την δική της ετυμηγορία: με το ντόπιο κράτος, το ντόπιο βαθύ κράτος, και τους κάθε είδους λακέδες πρέπει να τα έχουμε καλά…

Άλλη φορά, μωρέ… Μια άλλη φορά…


Απο:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/o-militaristikos-orismos-tis-dimokratias/

Ο άνθρωπος, το εργαλείο και το σύμβολο…


The Evolution of Man – Octavio Ocampo

Του Σπύρου Κεραμά

Η ανθρωπολογία του Λιούις Μάμφορντ

«Ο άνθρωπος είναι από την πρωταρχή του δημιουργός συμβόλων και δημιουργός εργαλείων…» (Μάμφορντ 1997: 158).

Αποτελεί κοινό τόπο για την νεωτερική σκέψη η ικανότητα του ανθρώπου να επεμβαίνει στο φυσικό του περιβάλλον και να το μετασχηματίζει. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, ο χώρος του ανθρώπου υπάρχει πάντοτε ως προϊόν της δικής του δραστηριότητας. Η μετασχηματιστική δράση του ανθρώπου δεν αφορά μόνο τον φυσικό χώρο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό, στον βαθμό που ο άνθρωπος διαμορφώνεται μέσω ενός διαρκούς συσχετισμού με τα στοιχεία που τον περιβάλλουν.

Η ρήξη με τον φυσικό εαυτό κατανοείται ως μια διαδικασία με υποκείμενο τον ίδιο τον άνθρωπο. Η μετάβαση στην κοινωνική κατάσταση εκλαμβάνεται ως έργο του ίδιου του ανθρώπου, που υπαγορεύεται από την ανθρωπολογική αναγκαιότητα τηςεξωτερίκευσης, η οποία, σύμφωνα με τους Πέτερ Μπέργκερ και Τόμας Λούκμαν, θεμελιώνεται στην βιολογική κατασκευή του ανθρώπου (Μπέργκερ & Λούκμαν 2003: 106).

Η ιδέα της αυτο – δημιουργίας του ανθρώπου εμφανίζεται σε στοχαστές με διαφορετικές φιλοσοφικές αφετηρίες. Ο Καρλ Μαρξ επεξεργάζεται την διαδικασία αυτογένεσης του ανθρώπου στα πρώιμα έργα του (Μαρξ 2012: 138). Ο Φρίντριχ Νίτσε ορίζει τον άνθρωπο ως εκείνο «το ζώο του οποίου ο τύπος δεν έχει ακόμη παγιωθεί» (Macherey 2013: 52). Ενώ ο πατέρας της ερμηνευτικής, Hans Georg Gadamer, αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο, ως ένα ον που αρνείται τον φυσικό του εαυτό και τον αναδημιουργεί μέσω της πράξης (Gadamer 1997: 86).

Η παραπάνω συμφωνία, ωστόσο, φαίνεται αρκετά εύθραυστη όταν πρέπει να προσδιοριστούν τα μέσα, τα οποία χρησιμοποίησε ο άνθρωπος για να υπερβεί τον φυσικό του εαυτό και να φτάσει στην κοινωνική του συγκρότηση. Η μετάβαση στην βιομηχανική εποχή, που κορυφώθηκε κατά τον 19ο αιώνα, συνοδεύτηκε από την εμφάνιση ενός νέου ερμηνευτικού μοντέλου, του Homo Faber1, το οποίο εντοπίζει την ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου στην τεχνική του δραστηριότητα, δηλαδή στην κατασκευή και την χρήση εργαλείων. Σύμφωνα με τον Μάμφορντ, «για έναν αιώνα ο άνθρωπος συνήθως προσδιοριζόταν ως ένα ζώο που χρησιμοποιεί εργαλεία» (Μάμφορντ 1966: 304)2.

Συνέχεια

Sastanàqqàm…


Χίλια μίλια βόρεια απ’ την γη τους στο βόρειο μάλι, μέσα απ’ την έρημο, η μουσική των Tinariwen αγκαλιάστηκε από μια παρέα έξι πιτσιρικάδων, απ’ το βερβερικό χωριό στην όαση M’hamid el Ghizlane, στο νότιο μαρόκο. Άκουσαν πρώτη φορά τους Tinariwen το 2006, και η μουσική τους άρπαξε τις καρδιές. Από τότε έμαθαν όλα τα τραγούδια των Tinariwen νότα νότα και στίχο στίχο, παρότι δεν μιλούν την γλώσσα των Tuareg.

Δέκα χρόνια μετά, πέρυσι, όταν οι Tinariwen πήγαν ξανά στην M’hamid el Ghizlane για να ηχογραφήσουν καινούργιο δίσκο, οι πιτσιρικάδες, έφηβοι πια, ήταν εκεί και περίμεναν. Να δείξουν στους μακρινούς δασκάλους τους πόσο καλοί έγιναν. Οι Tinariwen τους έδωσαν να παίξουν το Sastanaqqam (“σε ρωτάω”), αφού πρώτα τους έδεσαν τα καινούργια τουρμπάνια στο κεφάλι: ένα πανάρχαιο έθιμο της ερήμου, που σημαδεύει την ενηλικίωση των αγοριών… Εδώ, οπωσδήποτε, την μουσική τους ενηλικίωση.

Αστέρια οι μικροί (οι δύο αριστερόχειρες). Μια καινούργια μαχητική μπάντα γεννιέται στην έρημο.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/sastanaqqam/

19 χρόνια Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα – Να πούμε «χρόνια πολλά»;…


Στις 30 Ιούνη 1998 εγκαινιάζεται η λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με μια εντυπωσιακή τελετή στο κτίριο της παλιάς Οπερας της Φρανκφούρτης, της πόλης όπου έχει την έδρα της.

Θυμηθήκαμε το παλιότερο σκίτσο του Soloup (στη φωτογραφία) με αφορμή την… όμορφη αυτή επέτειο. Αν ισχύουν άλλωστε αυτά που περιγράφονται στο σκίτσο για τις τράπεζες, τότε σίγουρα ισχύουν και για την «αγία» Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Ας επανέλθουμε, όμως, στα εγκαίνια. Αρχηγοί κρατών – μελών και τραπεζίτες συγκεντρώθηκαν για να γιορτάσουν την ενθρόνιση του πρώτου προέδρου της ΕΚΤ, του Ολλανδού Βιμ Ντόιζενμπεργκ, και να του ευχηθούν «καλές δουλειές». Αυτός με τη σειρά του υποσχέθηκε ότι θα δώσει τον καλύτερο εαυτό του για να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του μεγάλου κεφαλαίου και θεώρησε σκόπιμο να προειδοποιήσει, κυρίως τους πολιτικούς, ότι το έργο της ΕΚΤ θα είναι «ανεξάρτητο των μεμονωμένων συμφερόντων των κρατών». Σ’ αυτή τη φράση του Β. Ντόιζενμπεργκ ίσως να βρίσκεται η πεμπτουσία αυτής της υπόθεσης.

Η τελετή έκλεισε με τη χορωδία της Οπερας της Φρανκφούρτης, που απέδωσε ένα γνωστό τραγούδι με τίτλο: «Το χρήμα κάνει τη Γη να περιστρέφεται»!

Για την κατανόηση του ρόλου που κλήθηκε να παίξει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, παραθέτουμε το άρθρο 107 της Συνθήκης του Μάαστριχτ: «Κατά την άσκηση των εξουσιών και την εκπλήρωση των αρμοδιοτήτων και των καθηκόντων που της ανατίθενται με την παρούσα συνθήκη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δε ζητά, ούτε δέχεται υποδείξεις από τα θεσμικά ή μη θεσμικά όργανα της Κοινότητας, τις κυβερνήσεις των κρατών – μελών ή οποιονδήποτε άλλον οργανισμό».

Πρόκειται δηλαδή για μια πρωτοφανή συγκέντρωση οικονομικής και πολιτικής ισχύος σε έναν τραπεζικό οργανισμό, ο οποίος θα αποφασίζει με τον παραπάνω τρόπο για τη νομισματική, πιστωτική και συναλλαγματική πολιτική, τόσο σε γενικό κοινοτικό επίπεδο, όσο και στο επίπεδο του κάθε κράτους – μέλους χωριστά. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ όριζε με σαφήνεια τις εξουσίες, τις αρμοδιότητες και τα καθήκοντα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στο άρθρο 105, το οποίο αναφέρει ότι: «τα βασικά καθήκοντα είναι: να χαράζει και να εφαρμόζει τη νομισματική πολιτική της Κοινότητας, να διενεργεί πράξεις συναλλάγματος, να κατέχει και να διαχειρίζεται τα επίσημα συναλλαγματικά διαθέσιμα των κρατών – μελών». Ακόμη η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «έχει το αποκλειστικό δικαίωμα να επιτρέπει την έκδοση τραπεζογραμματίων εντός της Κοινότητας».


Aπό:http://www.imerodromos.gr/19-chronia-evropaiki-kentriki-trapeza-na-poume-chronia-polla/

Οργανωμένο έγκλημα και πολιτική – 10. Στο λυκόφως του 20ου αιώνα…


Κατά τα ύστερα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου όσο και την εποχή που ακολούθησε την οπισθοχώρηση του σοσιαλισμού στην ανατολική Ευρώπη, η εμπλοκή της πολιτικής με το οργανωμένο έγκλημα σημείωσε αρκετές αλλαγές τόσο στην στρατηγική όσο και στις διάφορες τακτικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η διαδικασία που ακολούθησαν οι -άψογα συνεργαζόμενες, ομολογουμένως- μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και της Γαλλίας, προκειμένου, μετά την ήττα της δεύτερης στην Ινδοκίνα, ο έλεγχος της παγκόσμιας αγοράς ηρωίνης να περάσει ομαλά από το Γαλλικό Δίκτυο στην Πράσινη Συμμορία κατ’ αρχή και στο Κουόμιντανγκ εν συνεχεία.

Πόλη του Μεξικού, 22/1/1963: Μέλη της «Operation 40» διασκεδάζουν. Σε πρώτο πλάνο, γελώντας γερμένος
στο τραπέζι, ο πράκτορας της CIA και φερόμενος ως εκτελεστής του Τσε Γκεβάρα Φέλιξ Ροντρίγκεζ.

Την ίδια περίοδο, η CIA εγκαινίασε συνεργασία και με τους ισλαμιστές που έλεγχαν την παραγωγή οπίου και ηρωίνης δυτικά του Ινδοκούς, κυρίως στο Αφγανιστάν. Η μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ από την μια χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε τους ισλαμιστές κατά των σοβιετικών κι από την άλλη τους παρείχε κάθε δυνατή βοήθεια στην παραγωγή και στο εμπόριο των ναρκωτικών που παρήγαγαν. Ο Ντέηβιντ Μέλοτσικ, σύνδεσμος της DEA με το κονγκρέσσο των ΗΠΑ, δεν διστάζει να παραδεχτεί, μιλώντας στην San Francisco Chronicle (16/12/1983): «Μπορείτε να πείτε ότι οι αντάρτες βγάζουν τα λεφτά τους από την πώληση του οπίου. Δεν υπάρχει αμφιβολία σ’ αυτό. Οι αντάρτες παραμένουν ζωντανοί χάρη στις πωλήσεις του οπίου». Ο Μέλοτσικ παρατηρεί επίσης ότι πάνω από την μισή ηρωίνη που κυκλοφορεί στις ΗΠΑ προέρχεται «από εκείνη την περιοχή», κάτι που καθιστά την στήριξη στους μουτζαχεντίν «δίκοπο σπαθί» (*). Την χρονιά που ο Μέλοτσικ έκανε αυτές τις δηλώσεις στην καλιφορνέζικη εφημερίδα, οι αφγανοί παρήγαγαν πάνω από 400 τόννους οπίου, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου μετατράπηκε σε ηρωίνη σε κάποιο πακιστανικό εργαστήριο.

Συνέχεια

ΒΙΚΤΟΡ ΣΕΡΖ: ΤΟ ΕΤΟΣ ΕΝΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, ΠΡΟΛΟΓΟΣ …


Εισαγωγή

Το Έτος Ένα της Ρωσικής Επανάστασης είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα τουΒίκτορ Σερζ, ένας λεπτομερής απολογισμός του πρώτου κρίσιμου έτους του νέου μπολσεβίκικου καθεστώτος στη Ρωσία. Δημοσιεύθηκε στα γαλλικά το 1930 και καλύπτει την περίοδο από την εξέγερση του Οκτώβρη μέχρι το ξέσπασμα της γερμανικής επανάστασης τον Νοέμβριο του 1918, με εξαίρεση το πρώτο κεφάλαιο που συνοψίζει την ιστορία του ρωσικού κινήματος μέχρι το 1917.

Victor Serge

Victor Serge, 1890–1947

Ο Victor Lvovich Khibalchich (γνωστός ως Victor Serge) γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1890 από εξόριστους Ρώσους ναρόντνικους γονείς. Αρχικά αναρχικός με 5 χρόνια στις γαλλικές φυλακές για τη δράση του διέφυγε στην Ισπανία όπου ήρθε σε επαφή με τη CNT. Η ρώσικη επανάσταση επέδρασε καταλυτικά στη σκέψη του και το ξέσπασμά της τον οδήγησε στη Ρωσία. Εκεί προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας κατά την άφιξή του στην Πετρούπολη τον Φεβρουάριο του 1919 και εργάστηκε στη νεοϊδρυθείσα Κομμουνιστική Διεθνή ως δημοσιογράφος και μεταφραστής. Ως εκπρόσωπος της Comintern στη Γερμανία βοήθησε στην προετοιμασία την αποτυχημένης εν τέλει εξέγερσης το φθινόπωρο του 1923.

Το 1923 επίσης προσχώρησε στην αριστερή αντιπολίτευση. Διεγράφη από το κόμμα το 1928 και φυλακίστηκε για λίγο. Το 1933 συνελήφθη και εξορίστηκε. Μετά από μια διεθνή εκστρατεία, τελικά απελάθηκε από τη Ρωσία τον Απρίλιο του 1936 την παραμονή των δικών της Μόσχας.

Κατά την άφιξη στη Δύση ήρθε εκ νέου σε επαφή με τον Τρότσκι, αλλά αναπτύχθηκαν οι πολιτικές διαφορές και δημιουργήθηκε μια πικρή διαμάχη ανάμεσα στους δύο εναπομείναντες βετεράνους του προ-σταλινικού Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Ξεφεύγοντας από το Παρίσι το 1940 λίγο πριν από εισβάλουν τα ναζιστικά στρατεύματα, βρήκε καταφύγιο στο Μεξικό. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων του, ο Σερζ έζησε απομονωμένος και πέθανε πάμφτωχος λίγο μετά την 30η επέτειο της μπολσεβίκικης επανάστασης τον Νοέμβριο του 1947.

ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ

Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι απόψεις του Σερζ σχετικά με τη ρώσικη επανάσταση και κυρίως με τα επακόλουθά της άλλαξαν τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ακόμα και έτσι όμως δεν έπαψε ποτέ να θεωρεί τον Τρότσκι ένα γνήσιο επαναστάτη που η μνήμη του έπρεπε να διαφυλαχτεί από κάθε είδους συκοφαντία. Στη βάση αυτή έγραψε λίγο το θάνατό του από κοινού με τη Ναταλία Σέντοβα τη βιογραφία του Τρότσκι.

Ανεξάρτητα από την οπτική που έχει κανείς για τη ρώσικη επανάσταση, η διαχρονική αξία του Έτους Ένα είναι αξεπέραστη στο ιστορικό υλικό που παρουσιάζει. Είναι ένα από τα κορυφαία έργα για τους μελετητές του μπολσεβικισμού που επιθυμούν να φθάσουν στα δικά τους συμπεράσματα σχετικά με τα σημαντικά ζητήματα που τίθενται στα προβλήματα που αντιμετωπίζει το πρώτο εργατικό κράτος στην ιστορία. Και πολύ περισσότερο για τους ζωντανούς επαναστάτες που βλέπουν τον εαυτό τους σαν υποκείμενο της Ιστορίας και αντιλαμβάνονται τη δράση τους ως τον αποφασιστικό παράγοντα που θα κρίνει την αποφασιστική στιγμή και την κατεύθυνσή της.

Το Avantgarde θα δημοσιεύσει σε 12 συνέχειες το έργο του Σερζ σε απευθείας μετάφραση από το γαλλικό πρωτότυπο και συγκεκριμένα από την Editions De Delphes σε έκδοση του 1965 (508 σελίδες). Τη μετάφραση έκανε το 2014 η Άννα Χριστοπούλου και την ευχαριστούμε που μας την παραχώρησε αφού δεν βρήκε το δρόμο της στην έντυπη μορφή για την οποία προοριζόταν. Και μεις με τη σειρά μας την παραδίδουμε στο κίνημα. Είναι προφανές ότι η μετάφραση είναι ελεύθερη μόνο για μη εμπορική χρήση και με την προϋπόθεση να αναφέρεται ο μεταφραστής και η πηγή.

Κ.Μαραγκός για το Avantgarde

 

 

 

Περιεχόμενα

Πρόλογος

Κεφάλαιο 1: Από τη δουλοπαροικία στην προλεταριακή επανάσταση

Κεφάλαιο 2: Η εξέγερση της 25ης Οκτώβρη του 1917

Κεφάλαιο 3: Οι μεσαίες τάξεις των πόλεων ενάντια στο προλεταριάτο

Κεφάλαιο 4: Οι πρώτες φλόγες του εμφύλιου πολέμου. Η συντακτική συνέλευση

Κεφάλαιο 5: Μπρεστ-Λιτόφσκ

Κεφάλαιο 6: Η εκεχειρία και η μεγάλη υποχώρηση

Κεφάλαιο 7: Ο λιμός και η Παρέμβαση της Τσεχοσλοβακίας

Κεφάλαιο 8: H Κρίση του Ιούλιου-Αύγουστου

Κεφάλαιο 9: Η Τρομοκρατία και η θέληση για νίκη

Κεφάλαιο 10: Η γερμανική επανάσταση

Κεφάλαιο 11: Ο Πολεμικός Κομμουνισμός

  Συνέχεια

Η σφαγή στο Λάντλοου ή αλλιώς “αναλώσιμοι άνθρωποι”…


Η απεργία των ανθρακωρύχων του Κολοράντο, είναι γνωστή ως μια από τις πιο βίαιες απεργίες στην ιστορία των ΗΠΑ. Οι ανθρακωρύχοι σε αυτήν την απεργία παρέμειναν για 14 μήνες σε καταυλισμούς στις μεγάλες εκτάσεις του Κολοράντο. Απολογισμός της απεργίας ήταν 66 νεκροί. Παρόλο που το συνδικάτο των ανθρακωρύχων (UMWA) δεν πέτυχε τις διεκδικήσεις του στην απεργία του Κολοράντο, ήταν και εξακολουθεί να θεωρείται μια νίκη -υπό ευρεία έννοια- για την ένωση. Ο “πόλεμος του άνθρακα” ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός, ο οποίος κινητοποίησε την κοινή γνώμη και τελικά έγινε σημείο αναφοράς στο κύμα της βιομηχανικής βίας που είχε ήδη ξεσπάσει και οδήγησε το εργατικά συνδικάτα σε νίκες.

Tον Απρίλη του 1914, στο Λάντλοου της πολιτείας του Κολοράντο οι ανθρακωρύχοι και εργαζόμενοι στην εταιρία Colorado Fuel and Iron Company, ιδιοκτησίας Ροκφέλερ μετρούσαν ήδη επτά μήνες απεργιακών κινητοποιήσεων. Από τις αρχές του 1913 το συνδικάτο United Mine Workers, προσπαθεί να οργανώσει τους –περίπου-11.000 εργάτες. Οι περισσότεροι ήταν μετανάστες από τη Νότια Ευρώπη και τα Βαλκάνια και εργάστηκαν στη βάση μιας νέας “εργασιακής σχέσης”, της “επί συμβάσει δουλείας” (indentured servitude). Ζούσαν και εργάζονταν σε συνθήκες βιομηχανικής δουλείας, σε πόλεις γκέτο, χωρίς περίθαλψη ενώ ανήκαν εξολοκλήρου στην εταιρία της οικογένειας Ροκφέλερ αφού ακόμα και η αμοιβή που λάμβαναν ως μισθό, αποτελούνταν από κουπόνια (τα λεγόμενα scrip) τα οποία οι εργαζόμενοι ήταν υποχρεωμένοι να εξαργυρώσουν στις επιχειρήσεις τις εταιρίας. Ο θάνατος ενός εργάτη δε σήμαινε τίποτα και φυσικά δεν ανέκοπτε τη παραγωγική διαδικασία.

Η υποτυπώδης εργατική νομοθεσία δεν αποτελούσε εμπόδιο για τους Ροκφέλερ, γιατί απλά δεν την τηρούσαν. Στις απεργιακές κινητοποιήσεις οι διεκδικήσεις των εργαζομένων αφορούσαν στη τήρηση του οκταώρου καθως οι εργαζόμενοι πολλές φορές ξεπερνούσαν τις δώσεκα ώρες εργασίας, στην υγειονομική περίθαλψη, στην αύξηση του πενιχρού εισοδήματός των εργατών, στη καταβολή της αμοιβής σε πραγματικό χρήμα αντί των κουπονιών, στη κατάργηση του συστήματος μισθωμένων εταιρικών φρουρών, στη πληρωμή και για το “νεκρό χρόνο” εργασίας (υλοτομία, τοποθέτηση ραγών τρένου κτλ), στο σταθερό ημερομίσθιο καθώς η αμοιβή τους εξάρτώνταν από τη πόσοτητα άνθρακα που θα εξήγαγαν ανά ημέρα, ενώ διεκδικούσαν το δικαίωμα να ζουν και βγαίνουν έξω από την εργατούπολη.

Συνέχεια