Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος): Η επαναστατική προκήρυξη για τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη…


Το μνημείο του Ρήγα στον Πύργο Νεμπόισα στο Βελιγράδι, όπου βρήκε φριχτό θάνατο απο τους Οθωμανούς στις 24/06/1798. Στους Οθωμανούς παραδόθηκε μετά την σύλληψη του απο την Αυστριακή αστυνομία στην Τεργέστη. Η σύλληψη έγινε μετά απο προδοσία του Δημήτρη Οικονόμου, που ήταν μέλος της οργάνωσης του Ρήγα.  Σύμφωνα με τον Κορδάτο, ο Οικονόμου ήταν  πράκτορας του Πατριαρχείου, ορκισμένου εχθρού των ιδεών του Ρήγα, που αμφισβητούσαν την προνομιακή του θέση στο καθεστώς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος) – Τα Δίκαια του Ανθρώπου.

 

ΡΗΓΑΣ ΒΕΛΕΣΤΙΝΛΗΣ (ΦΕΡΑΙΟΣ): Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ.

 

ΑΡΘΡΑ 35

Απόσπασμα από το επαναστατικό του κείμενο «Δίκαια του Ανθρώπου», που περιλαμβάνεται στο κείμενο που εκδόθηκε στη Βιέννη στα 1797 με τίτλο “Νέα Πολιτική Διοίκηση των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας”

 

Η επιμέλεια και η γλωσσική προσαρμογή έγινε από τον Γιώργο Πρίμπα

Ρήγας Βελεστινλής (Φεραίος) – Τα Δίκαια του Ανθρώπου.

Συνέχεια

Το άγνωστο ’21 και οι μισές αλήθειες …


Π.Ζωγράφος-Οι πολιορκίες του Μεσολογγίου

Ο Παναγιώτης Ζωγράφος (κατά άλλους Δημήτρης Ζωγράφος) ήταν αγωνιστής του 1821, τον οποίο εξέλεξε ο Μακρυγιάννης αναθέτοντάς του την αναπαράσταση σημαντικών ιστορικών σκηνών. Ο Μακρυγιάννης έμαθε γράμματα στα γεράματά του για να γράψει τα απομνημονεύματά του. Πίστευε όμως, ότι εκτός από τον γραπτό λόγο, χρειάζονταν και εικόνες, αφού το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ήταν αγράμματοι.

Αρχικά ανάθεσε σε έναν Ευρωπαίο να του ζωγραφίσει, γρήγορα όμως κατάλαβε ότι δεν χρειάζονταν καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις, αλλά εικόνες περιγραφικές με όλα τα απαραίτητα στοιχεία που θα ήταν ικανά να εξιστορήσουν με ακρίβεια το θέμα που απεικόνιζαν. Έτσι στράφηκε στον Ζωγράφο, παλαίμαχο αγωνιστή από την Βαρδώνια της Λακωνίας. Ο Ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος λαϊκός, αγιογράφος της μεταβυζαντινής λαϊκής παράδοσης και ως αγωνιστής είχε δει με τα ίδια του τα μάτια όλα αυτά που ο Μακρυγιάννης του ανέθετε να περιγράψει.

Ο Ζωγράφος φιλοτέχνησε εικοσιπέντε πίνακες. Αντίγραφα των πινάκων φτιάχτηκαν από τους γιους και από τον ίδιο τον Παναγιώτη και μοιράστηκαν όπως ήθελε ο Μακρυγιάννης στον βασιλιά Όθωνα, στον Τσάρο της Ρωσίας, τον βασιλιά της Γαλλίας και την βασίλισσα της Αγγλίας.

Το άγνωστο ’21 και οι μισές αλήθειες

…Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια. Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των κοτζαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αυτουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’ αυτό η Επανάσταση γελάστηκε, δεν πάει να πει διόλου ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας. Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό, αυτό την έφαγε…Η Επανάσταση απότυχε…

 

Γιάννης Σκαρίμπας

Η 25η Μαρτίου πλησιάζει και ετοιμάζονται οι λόγοι που θα εκφωνηθούν στις διάφορες εκδηλώσεις και θα αποτίσουν φόρο τιμής στους αγωνιστές του ’21. Και είναι βέβαιο ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους θα ακολουθήσουν την πεπατημένη και θα μιλήσουν για τα 400 χρόνια σκλαβιάς, για την καταπίεση που υφίσταντο όλοι οι Έλληνες, για το κρυφό σχολειό, για την Αγία Λαύρα, για τον αγώνα που αποφάσισαν να δώσουν ενωμένοι ενάντια στον κατακτητή, για τις νίκες που επέτυχαν και την αποτίναξη του ξένου ζυγού.

Ελάχιστοι θα αναφέρουν ότι δεν υπέφεραν όλοι οι Έλληνες το ίδιο, ότι την πιο κρίσιμη στιγμή της Επανάστασης οι Έλληνες σκοτώνονταν σε έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο σπαταλήθηκε και ολόκληρο το πρώτο δάνειο που κατάφεραν να εξασφαλίσουν από την Αγγλία, ότι εξαιτίας αυτού του εμφυλίου η Επανάσταση ηττήθηκε στρατιωτικά και χρειάστηκε η στρατιωτική επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων για να αποχωρήσουν οι Τούρκοι και ότι μπορεί μεν να γλυτώσαμε από τον τουρκικό ζυγό δεθήκαμε όμως στο άρμα της Αγγλίας.

Συνέχεια

Οι τιποτένιοι Αλέξιοι* και ο ελεήμων αυτοκράτορας του Βυζαντίου…


Siege of Constantinople: Jacopo Tintoretto – Doges’ Palace, Venice

Λες και η μοίρα θεωρεί πως είναι υποχρέωση της να συνομολογεί μια επικείμενη καταστροφή∙ συμβαίνει σχεδόν πάντα τις πιο κρίσιμες στιγμές να τοποθετεί τους πιο άθλιους τύπους ανθρώπων στις πιο καίριες θέσεις.

Ακριβώς τέτοια είναι η περίπτωση των τελευταίων δέκα ετών, από το 1195 έως το 1204 μ.Χ. πριν τα σταυροφορικά στρατεύματα καταλύσουν με ανεπανόρθωτα αποτελέσματα την σχεδόν χιλιόχρονη κυριαρχία της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Βυζάντιο). Η τύχη ήθελε να διαχειριστούν την επιβαρυμένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά αυτοκρατορία και να την ωθήσουν σε ακόμα χειρότερα επίπεδα τρείς αυτοκράτορες με το ίδιο όνομα: ο Αλέξιος Γ’, ο Αλέξιος Άγγελος Δ’ και ο Αλέξιος Ε’ Δούκας Μούρτζουφλος. Το χαρακτηριστικό κοινό γνώρισμα και των τριών αυτοκρατόρων δεν ήταν μόνο το μικρό τους όνομα. Όλοι τους άνηκαν στην ίδια οικογένεια της δυναστείας των Αγγέλων και με την σειρά που τους αναφέρουμε ήταν θείος, ανιψιός και γαμπρός του θείου, και όλοι τους αποτελούσαν, όπως τους περιγράφει ο Georg Ostrogorsky, «τιποτένιες προσωπικότητες». Συμπεριφέρθηκαν στην βυζαντινή αυτοκρατορία σαν να ήταν η προσωπική τους ιδιοκτησία, κάτι που αντίθετα με τα όσα φαντάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος δεν απηχούσε σε καμία περίπτωση το στέμμα του αυτοκράτορα, αξίωμα το οποίο ανταποκρινότανε περισσότερο σε ένα Servus Cristo, προστάτη της Εκκλησίας και των χριστιανών της οικουμένης, παρά σε έναν ανατολίτη δυνάστη.

Συνέχεια

Η ντροπή του Δυτικού κόσμου …


«Η πραγματική πρόκληση για τη Δύση είναι να καταλάβει τον ψυχισμό των φτωχών, περιφρονημένων, ντροπιασμένων ανθρώπων που έχει αποκλείσει.» -Ορχάν Παμούκ 

«Ποτέ στην ιστορία δεν ήταν τόσο μεγάλο το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς. Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι την επιτυχία τους οι πλούσιοι λαοί τη χρωστούν στον εαυτό τους κι έτσι δικαιούνται να μην αισθάνονται υπεύθυνοι για τη φτώχεια στον κόσμο. Ποτέ όμως άλλοτε οι φτωχοί του κόσμου δεν είχαν τέτοια πρόσβαση, μέσω της τηλεόρασης και του Χόλιγουντ, στη ζωή των πλουσίων. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι φτωχοί πάντοτε γοητεύονταν από παραμύθια για βασίλισσες και βασιλιάδες. Όμως ποτέ πριν οι πλούσιοι και ισχυροί δεν επέβαλλαν τη λογική, και τα δικαιώματά τους, με τόση βία.

Ο κοινός πολίτης που ζει σε μια φτωχική, μουσουλμανική, μη δημοκρατική χώρα, ο δημόσιος υπάλληλος που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα σε μια χώρα δορυφόρο της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας ή σε κάποια άλλη χώρα του Τρίτου Κόσμου, ξέρει πολύ καλά ότι η μερίδα που αναλογεί στη χώρα του από τον πλούτο του κόσμου είναι ελάχιστη· επίσης, ξέρει ότι η ζωή του είναι πολύ πιο δύσκολη από τη ζωή του πολίτη σε μια δυτική χώρα, όπως επίσης ξέρει και ότι η ζωή του θα είναι πολύ πιο σύντομη. Δεν σταματάει όμως εδώ, επειδή κάπου στο μυαλό του υπάρχει η υποψία ότι υπεύθυνοι για τη μιζέρια του είναι ο πατέρας του κι ο παππούς του.

Είναι ντροπή που ο δυτικός κόσμος δίνει τόση λίγη σημασία στη δυσβάσταχτη ταπείνωση που νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο, ταπείνωση την οποία αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεπεράσουν χωρίς να χάνουν τον κοινό νου ή τον τρόπο ζωής τους, χωρίς να γίνουν τρομοκράτες, υπερεθνικιστές ή φονταμενταλιστές.

Τα μυθιστορήματα μαγικού ρεαλισμού εξωραΐζουν την ανοησία και τη φτώχεια τους, οι συγγραφείς ταξιδιωτικών βιβλίων στην αναζήτηση του εξωτικού κλείνουν τα μάτια στον προβληματικό ιδιωτικό τους κόσμο, όπου οι καθημερινές προσβολές και εξευτελισμοί αντιμετωπίζονται με καρτερία και πονεμένο χαμόγελο.

Η Δύση δεν πρέπει να ικανοποιείται απλώς όταν μαθαίνει σε ποια σκηνή, σε ποια σπηλιά ή σε ποιο μακρινό λιμάνι της πόλης ο τρομοκράτης φτιάχνει την επόμενη βόμβα του, ούτε όταν τον εξαφανίζει από προσώπου γης με βομβαρδισμούς· πραγματική πρόκληση για τη Δύση είναι να καταλάβει τον ψυχισμό των φτωχών, περιφρονημένων, ντροπιασμένων ανθρώπων που έχει αποκλείσει από τους κόλπους της».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ορχάν Παμούκ,

Ο Ορχάν Παμούκ (7 Ιουνίου 1952) είναι Τούρκος μυθιστοριογράφος της μεταμοντέρνας λογοτεχνίας. Ως ένας από τους πλέον διακεκριμένους Ευρωπαίους μυθιστοριογράφους, το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες. Στις 12 Οκτωβρίου 2006 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τα βιβλία του έχουν εκδοθεί σε πάνω από 11 εκατομμύρια αντίτυπα.


[Από:www.doctv.gr]

Ενα «φρούριο» της Μάχης του Στάλινγκραντ…Το έπος των υπερασπιστών του «Σπιτιού του Πάβλοφ» …


παβλοφ1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η Μάχη του Στάλινγκραντ παραμένει ένας από τους φωτεινότερους φάρους της Αντιφασιστικής Νίκης. Η στρατιωτική σημασία της για την έκβαση του πολέμου, οι σκληρές μάχες σώμα με σώμα για κάθε σπιθαμή ερειπίων, οι θρυλικές μορφές των υπερασπιστών του, όπως ο ελεύθερος σκοπευτής, Βασίλι Ζάιτσεφ, η ασύλληπτη ανατροπή της έκβασής της την στιγμή που η πόλη είχε καταληφθεί σχεδόν στο σύνολό της από τους ναζί, εκτός από μια λεπτή κλωστή ζωής μέσα από τον ποταμό Βόλγα, οι λεπτομέρειες της περικύκλωσης της ναζιστικής στρατιάς του Πάουλους και η αιχμαλωσία του, έχουν καταγραφεί λεπτομερώς στην Ιστορία, συνιστώντας έναν από τους μεγαλύτερους και διαχρονικότερους εφιάλτες των νοσταλγών του φασισμού.

Με αφορμή την χθεσινή επέτειο της νίκης του Κόκκινου Στρατού στο Στάλινγκραντ, στις 2 Φεβρουαρίου του 1943, μετά από 200 ατέλειωτες, ματωμένες μέρες και νύχτες, ας θυμηθούμε ένα από τα πλέον συγκλονιστικά έπη που γράφτηκαν σε εκείνη την υπεράνθρωπη πάλη, το κατόρθωμα μιας χούφτας μαχητών του Κόκκινου Στρατού, που κράτησαν άπαρτο το μοναδικό, ίσως, σπίτι που είχε απομείνει στοιχειωδώς όρθιο στην πόλη και το οποίο έτυχε να είναι χτισμένο στο πλέον στρατηγικό – για τους υπερασπιστές της – σημείο: Το Σπίτι του Πάβλοφ, όπως έμεινε στην ιστορία από το όνομα του πρώτου επικεφαλής των υπερασπιστών του, του λοχία, Γιάκοφ Φεντότοβιτς Πάβλοφ.

Αποψη του σπιτιού με το μνημείο

Αποψη του σπιτιού με το μνημείο

Επρόκειτο για μία τετραόροφη πολυκατοικία, με τέσσερις εισόδους, στην οδό Πενζένσκαγια 61, στην πλατεία Λένιν της πόλης. Χτίστηκε στα μέσα της 10ετίας του ‘30 από τον αρχιτέκτονα,Σεργκέι Βολοσίνοφ σε μια από τις πιο περιζήτητες συνοικίες του Στάλινγκραντ, αφού εκεί βρίσκονταν το Σπίτι των Διαβιβαστών, το Σπίτι των εργαζομένων στην Λαϊκή Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD), το Σπίτι των Σιδηροδρομικών κ.ά.

Στο Σπίτι του Πάβλοφ ζούσαν κυρίως οικογένειες στελεχών της βαριάς βιομηχανίας. Δίπλα του είχε χτιστεί ένα ακριβές αντίγραφό του, το οποίο έμεινε επίσης στην ιστορία ως το Σπίτι του Ζαμπολότνι, από το όνομα του υπολοχαγού υπερασπιστή του. Τα δύο κτίρια θα έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στην άμυνα της πόλης. Ανάμεσά τους περνούσε ένας σιδηρόδρομος προς το κτίριο του Κρατικού Μύλου Νο4, γνωστού προεπαναστατικά ως ο «μύλος Γκέρχαρντ».

Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1942, από έναν ακόμη βομβαρδισμό της φασιστικής αεροπορίας, σκοτώνεται ο αρχιτέκτονας, Σ. Βολοσίνοφ, μαζί με την έγκυο σύζυγό του.

Την άμυνα της πλατείας και της περιοχής περιμετρικά είχε αναλάβει το 42ο Σύνταγμα Πεζικού, με διοικητή τον συνταγματάρχη, Γιέλιν, ο οποίος διέταξε να καταληφθούν τα δύο κτίρια λόγω της στρατηγικής τους σημασίας. Την κατάληψη των κτιρίων ανέλαβαν δύο ομάδες: Μία, υπό την διοίκηση του υπολοχαγού Ζαμπολότνι και μία υπό την διοίκηση του λοχία Πάβλοφ.

Οι δύο ομάδες καταφέρνουν να καταλάβουν τα κτίρια, ωστόσο, το κτίριο του Ζαμπολότνι ανατινάχθηκε μετά από γερμανική αντεπίθεση, παρασέρνοντας στον θάνατο όλους τους υπερασπιστές του.

Μία αναγνωριστική – αναχαιτιστική ομάδα στρατιωτών, αποτελούμενη μόλις από τέσσερις μαχητές υπό τον λοχία Πάβλοφ, καταφέρνουν να καταλάβουν το κτίριο που είχαν χρεωθεί και να οχυρωθούν.

Αποκρούοντας τις λυσασμένες γερμανικές αντεπιθέσεις επί τρία συνεχόμενα 24ωρα, μόνοι τους αυτοί οι τέσσερις μαχητές, στο σπίτι έφτασαν ενισχύσεις υπό τον υπολοχαγό Αθανάσιεφ, εξοπλίζοντας τους αμυνόμενους με πολυβόλα, αντιαρματικά και πυρομαχικά, ανεβάζοντας τον αριθμό των υπερασπιστών σε 31 άντρες και μετατρέποντάς το σε πραγματικό φρούριο και σημαντικό σημείο αναφοράς για την άμυνα του Συντάγματος και γενικά όλης της 13ης Μεραρχίας Πεζικού. Από εκείνη την στιγμή ο Αθανάσιεφ αναλαμβάνει και την διοίκηση της μονάδας των υπερασπιστών του σπιτιού.

Ο λοχίας Πάβλοφ

Ο λοχίας Πάβλοφ

Ο Βίλχελμ Ανταμ, συνταγματάρχης της Βέρμαχτ το 1942, αναφέρει στα απομνημονεύματά του μία μαρτυρία του συνταγματάρχη, Ρόσκε, σύμφωνα με την οποία, ενώ τα γερμανικά τμήματα ανακατέλαβαν το ισόγειο του κτιρίου, δεν μπόρεσαν να το καταλάβουν ποτέ ολοκληρωτικά. Για τους ναζί παρέμεινε μυστήριο το πώς οργανώθηκε τέτοια άμυνα σε όλο το μήκος των επάνω ορόφων.

Οι Γερμανοί επιτίθονταν στο κτίριο καθημερινά και πολλές φορές μέσα στην μέρα. ‘Οποτε οι στρατιώτες ή τα τεθωρακισμένα πλησίαζαν το σπίτι, ο Αθανάσιεφ και οι μαχητές του «υποδέχονταν» τους ναζί με μια κόλαση φωτιάς από κάθε μεριά του κτιρίου, τα υπόγεια, τα παράθυρα και την στέγη.

Ολο αυτό το διάστημα, δηλαδή από τις 23 Σεπτεμβρίου μέχρι και τις 25 Νοεμβρίου του 1942, στα υπόγεια υπήρχαν άμαχοι, μέχρι και την αντεπίθεση του Κόκκινου Στρατού.

Από τους 31 υπερασπιστές του Σπιτιού του Πάβλοφ, σκοτώθηκαν τρεις: Ο υπολοχαγός, Α. Τσερνισένκο, ο λοχίας, Ι. Χαϊτ και ο στρατιώτης, Ι. Σβίριν. Οι Πάβλοφ και Αθανάσιεφ τραυματίστηκαν αλλά επέζησαν.

Επιγραφή σε τοίχο του Σπιτιού αμέσως μετά την απελευθέρωση, με ονόματα των υπερσπιστών του

Επιγραφή σε τοίχο του Σπιτιού αμέσως μετά την απελευθέρωση, με ονόματα των υπερσπιστών του

Αξίζει να σημειωθεί, ότι η ομάδα των αμυνόμενων αποτελούνταν από εννέα διαφορετικές εθνικότητες των λαών της ΕΣΣΔ, τους οποίους ένωσε η πάλη για την υπεράπσιση της σοσιαλιστικής πατρίδας και το μίσος ενάντια στον φασίστα κατακτητή.

Επί 58 μερόνυχτα το Σπίτι του Πάβλοφ άντεξε τις γερμανικές επιθέσεις, με τον φασιστικό στρατό να μην μπορέσει ποτέ να το ανακαταλάβει. Οι απώλειες των ναζί ήταν τεράστιες, αν και ούτε οι γερμανικές, ούτε οι σοβιετικές πηγές μπορούν να τις προσδιορίσουν με ακρίβεια. Με πικρό χιούμορ, ο στρατάρχης, Β. Τσουικόφ, στα απομνημονεύματά του αναφέρει, ότι «εκείνη η μικρή ομάδα, υπερασπιζόμενη ένα σπίτι, εξόντωσε περισσότερους εχθρούς, από όσους έχασαν οι χιτλερικοί για την κατάληψη του Παρισιού».

Για την ιστορία να θυμίσουμε ότι οι ναζί μπήκαν στο Παρίσι στις 14 Ιουνίου του 1940, δίχως να συναντήσουν την παραμικρή αντίσταση και δίχως να χάσουν ούτε έναν στρατιώτη για την κατάληψη της πόλης.

Και κάτι τελευταίο: Στους επιχειρησιακούς χάρτες του επιτελείου του στρατάρχη Πάουλους που βρήκαν οι Σοβιετικοί μετά την παράδοσή του, το Σπίτι του Πάβλοφ χαρακτηριζόταν ως «φρούριο»…

Αποψη του Σπιτού με μνημειακή κατασκευή όπως είναι σήμερα

Αποψη του Σπιτού με μνημειακή κατασκευή όπως είναι σήμερα

 ____________________________________________________________

Η Καινούργια χρεοκοπία, (του Νίκου Μπελογιάννη) …


Στις 22 Δεκεμβρίου του 1915 γεννιέται στην Αμαλιάδα ο Νίκος Μπελογιάννης. Η ζωή του είναι δεμένη με την ιστορία του κομμουνιστικού και λαϊκού κινήματος την οποία τίμησε με την αφοσίωσή του και την πολύπλευρη δράση του. Θα μας εμπνέει για πάντα η στάση του στο δικαστήριο, όπου ο Μπελογιάννης παρακολουθεί όλη τη διαδικασία μ’ ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι, με μια απολογία και με μια στάση απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα που συγκίνησε όλη την αγωνιζόμενη ανθρωπότητα. Έγραφε ο Ρίτσος την ίδια μέρα από την εξορία στον Άη Στράτη:  Έπεσες, Νίκο, με τα’ αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου / ν’ ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον/ ν’ ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες πάνω απ’ το γέλιο των παιδιών και των κήπων / Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε / Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.

«Ή τα τοκομερίδια ή το ψωμί του λαού … Όλοι ήταν πρόθυμοι να καταδικάσουν το λαό να ζει μ΄ένα ξεροκόμματο, για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι … Οικονομολόγοι, πολιτικάντες, τραπεζίτες, όλοι έγραφαν και υπόδειχναν κάποιον τρόπο πληρωμής και κανένας δεν υποστήριξε να μην πληρώσουμε τίποτα … Όχι όμως μία αλλά εκατό φορές να λέγαμε στους ομολογιούχους ότι δεν έχουμε να τους πληρώσουμε, πάλι δεν θα παθαίναμε την οικονομική, εθνική και ηθική ζημιά πού πάθαμε με τις ατέλειωτες κι εξευτε­λιστικές για την αξιοπρέπεια της χώρας μας συζητήσεις

Η εκτέλεση του Μπελογιάννη – Peter de Francia

Γιατί πέρα από τα συνεχή καθοδηγητικά του καθήκοντα και τη συμμετοχή του στα πεδία των μαχών (καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ και πολιτικός επίτροπος μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού) ήταν και βαθύς μελετητής του μαρξισμού αφήνοντας σημαντικά έργα για την οικονομική και κοινωνική κατάσταση και τα καθήκοντα του κινήματος.

Η Καινούργια χρεοκοπία, του Νίκου Μπελογιάννη

Α’. Δημοσιονομικό πελάγωμα

Η περίοδος 1931-32 είναι αρκετά δραματική για το λαό και την Ελλάδα. Η κρίση από ‘να μέρος κι η πολιτική των φαυλοκρατικών κυβερνήσεων από τ΄ άλλο, ερήμωσαν πάλι τη χώρα. Τα καπνά κι η σταφίδα έμεναν απούλητα, μαζί με τις εξαγωγές πέφτουν κι οι εισαγωγές. Οι αγρότες πεινούν, οι εργάτες μένουν άνεργοι, όλοι οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε απόγνωση. Οι μόνοι που απολαμβάνουν μακάρια τη ζωή τους και αδιαφορούν για την τραγική αυτή κατάσταση είναι – εκτός από τους νεόπλουτους που δημιούργησε η κυβέρνηση Βενιζέλου – οι ξένοι και ντόπιοι ομολογιούχοι, που μέχρι το 1932 έπαιρναν στο ακέραιο το τοκοχρεολύσιο.

Με την αφαίμαξη όμως αυτή, ο προϋπολογισμός του 1931-1932 θα ‘κλεινε με 1 δις έλλειμμα. Σε έσοδα 8.200 εκατομμυρίων έπρεπε να πάρουν οι ομολογιούχοι 4.400, δηλαδή τα 54%, την προηγούμενη χρονιά είχαν πάρει τα 40%. Για να πληρωθούν τώρα σε χρυσό, δεν αρκούσε το κάλυμμα της τράπεζας και δημιουργόταν άμεσος κίνδυνος να μείνει ο λαός χωρίς ψωμί, γιατί το περισσότερο στάρι εκείνο τον καιρό ερχόταν απ΄έξω. Η πληρωμή, λοιπόν, του τοκοχρεολύσιου θα ΄ταν εγκληματική παραφροσύνη. Εντούτοις, το Σεπτέμβρη του ’31 η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσημα ότι τα τοκομερίδια των ομολογιούχων θα πληρωθούν στο ακέραιο και σε χρυσό. Και για να το πετύχει άρχισε να παίρνει μέτρα, που στρέφονταν κατά του λαού. Στις 8 του Οκτώβρη, γιορτή της Αγίας Πελαγίας, έγινε η δραχμοποίηση των καταθέσεων σε συνάλλαγμα, για να «προστατευθεί» το εθνικό νόμισμα και στην ουσία για να πληρωθούν οι ομολογιούχοι. Με το μέτρο της δραχμοποίησης ληστεύτηκαν χιλιάδες κόσμου και κέρδισε η Εθνοτράπεζα εκατοντάδες εκατομμύρια, ενώ ο τορπιλισμός της δραχμής συνεχιζόταν στη μαύρη αγορά του συναλλάγματος με πρωταγωνιστές τον Μαρή κι άλλα πρωτοπαλίκαρα του Κόμματος των Φιλελευθέρων.

Συνέχεια

Τρέμετε! …


Αποτέλεσμα εικόνας για ο ναύαρχος (λόρδος) Nelson,

Έρχεται ο ναύαρχος (λόρδος) Nelson, ή κάποια αναβίωσή του! Τρέμετε!!! Η ναυμαχία του Trafalgar (ή κάποια virtual εκδοχή της) είναι και πάλι προ των πυλών: σύμφωνα με την πρωθυπουργό May με το δημοψήφισμα του περασμένου καλοκαιριού η βρετανία έβαλε πλώρη για να γίνει (ξανά) παγκόσμια!
Προς το παρόν βέβαια το πιο χειροπιαστό που διαθέτει το Λονδίνο (κι αυτό σαν απειλή προς τους πρώην εταίρους του στην ε.ε. αν δεν του κάνουν τα χατήρια) είναι να γίνει … φορολογικός παράδεισος. Νησιά Cayman δηλαδή. Really «παγκόσμιο», αλλά όχι και πολύ σπουδαίο, my dear, indeed…
Για δυο λεπτά όμως. Ποιος στέρησε απ’ την «κυβέρνα βρετανία» τα παλιά αυτοκρατορικά μεγαλεία της; Η γερμανία; Όχι. Η γαλλία; Όχι. Η ολλανδία; Όχι. Η πορτογαλία, η ισπανία; Όχι, όχι, όχι. Μήπως η ρωσία; Όχι…
Οι ηπα της τα στέρησαν! Η παλιά αποικία της! Οπότε; Θα ξαναπάρει πίσω το Λονδίνο απ’ την Ουάσιγκτον τα σκήπτρα; Να περιμένουμε αγγλική απόβαση στην ανατολική ακτή;
(Και κάτι ακόμα, για να τρέμουμε ακόμα περισσότερο: πότε ήταν η τελευταία φορά που ο αγγλικός στρατός κέρδισε κάποια στρατιωτική μάχη; Γιατί αν έχουμε διαβάσει σωστά την ιστορία του β παγκόσμιου, διακρίθηκε σε έναν μόνο τομέα: τα μαζεύουμε και τον πούλο…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html