Κουλτούρα για… φάγωμα


alt

Alain Finkielkraut
του ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του γάλλου φιλοσόφου Αλέν Φινκιελκρότ «Nous autres, modernes» (Ellipses, 2005).


Η Χάνα Αρεντ ήταν αυτή που πήρε κατά λέξη και μπόρεσε να κατανοήσει την κατανάλωση σαν μια γαστριμαργική δραστηριότητα. Καταναλώνω σημαίνει καταβροχθίζω. Τείνουμε να γίνουμε παμφάγοι, αδηφάγοι φαταούλες, που καταβροχθίζουμε τον κόσμο, γράφει ουσιαστικά η Χάνα Αρεντ στο σπουδαίο βιβλίο της «Η ανθρώπινη κατάσταση». Κυριευμένοι από μια καθολική λαιμαργία καταβροχθίζουμε «τα σπίτια μας, τα έπιπλά μας, τα αυτοκίνητά μας σαν να ήταν αγαθά της φύσης, τα οποία αχρηστεύονται και πάνε χαμένα αν δεν απορροφηθούν εγκαίρως από τον ατέρμονα κύκλο του μεταβολισμού ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση».

Βομβαρδίζοντάς μας με τεχνητά πράγματα και δημιουργώντας ψεύτικες ανάγκες, η κατανάλωση μας απομακρύνει όλο και περισσότερο από τη φυσική ζωή.

Αλλά το ουσιώδες δεν είναι αυτό, σύμφωνα με την Χάνα Αρεντ. Το ουσιώδες και το πιο ανησυχητικό είναι η «μη φυσική ανάπτυξη του φυσικού», η αναγωγή όλων των πραγματικοτήτων του κόσμου στον κύκλο της βιοτικής μέριμνας. Αυτό που είχε κάποτε μια δική του υπόσταση, μια σταθερότητα, μια ανεξαρτησία, εμφανίζεται τώρα ως το επακόλουθο μιας όρεξης τόσο επιβλητικής όσο και εφήμερης. Κανένα αντικείμενο δεν ξεφεύγει από αυτή τη βουλιμία, ούτε καν τα έργα τέχνης.

Συνέχεια

Η κομμουνιστική υπόθεση


ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Γράφει ο Αμετανόητος

Επειδή ο εξαιρετικός μπλόγκερ με το ψευδώνυμο «Καρτέσιος», έθεσε κάποιες σκέψεις για την αριστερά και με την σειρά του (σε αυτό εδώ το μπλογκ) ο φίλος Γιάννης Μ, ρώτησε «τι είναι αριστερά και αριστερός», έχω καθήκον να απαντήσω με κάποιες φράσεις από τον πολύ μεγάλο δάσκαλο που λέγεται Αλαίν Μπαντιού.Στην Ελλάδα κυκλοφορεί ένα μικρό βιβλιαράκι του Μπαντιού με τον τίτλο:«Η κομμουνιστική υπόθεση»(εκδόσεις Πατάκη).Εκεί λοιπόν,ο φιλόσοφος Μπαντιού ξεδιπλώνει το ΥΨΙΣΤΟ θέμα για τον πλανήτη μας (κατ’εμέ), της «κομμουνιστικής υπόθεσης», όπως την αποκαλεί,μέσω τριών ιστορικών επαναστάσεων.

1)Το Μάη του ’68.

2)Την Πολιτιστική επανάσταση του Μάο.

3)Την Παρισινή Κομμούνα.

Ξεκινάει το βιβλίο του με το ερώτημα «τί είναι αποτυχία» αναλύει συνοπτικά τις τρείς επαναστατικές περιόδους που αναφέραμε και καταλήγει σε ένα τέταρτο κεφάλαιο, στην «Ιδέα του κομμουνισμού».

Επειδή είναι καλό να διαβαστεί από όλους (επιμένω από όλους) το παρόν βιβλίο, δεν θα πώ πολλά.Το βιβλίο προσφέρεται για άπλετο συλλογισμό για την μοναδική, μεγάλη, Πολιτική Ιδέα που μας έχει μείνει ζωντανή…

Η Αριστερά λοιπόν είναι μία υπόθεση.Μία «κομμουνιστική υπόθεση» για έναν άλλον κόσμο.Για δυνατούς λύτες.Μία υπόθεση, όμως, που δεν έχει επαληθευτεί στο ακέραιο ακόμα.Αλλά αυτό βέβαια,δεν σημαίνει ούτε ότι δεν είναι εφικτό, ούτε ότι δεν είναι αληθινό.

Συνέχεια

Δ. Πάλλης: Νεότερη ελληνική θεολογία και το έργο των Πατέρων: Η περίπτωση του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη*


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Δημήτριος Πάλλης**

Η εν λόγω σχηματική παρουσίαση επιδιώκει να εξυπηρετήσει δύο σκοπούς. Πρώτον, να διαγράψει και να αξιολογήσει τα στάδια στην πρόσληψη των αρεοπαγιτικών κειμένων στην εγχώρια θεολογική συγγραφική παραγωγή με ιδιαίτερη έμφαση στη γενιά του ’60. Δεύτερον, να συμπληρώσει και να προεκτείνει την πρόσφατη εργασία του ιεροδιακόνου Καθηγητή Paul Gavrilyuk[1] με την προσθήκη της νεοελληνικής αφομοίωσης του διονυσιακού corpus και της θεολογίας του.

Η αξιοποίηση των συγγραμμάτων αυτών σε συστηματικές θεολογικές μελέτες, καθώς και η εμβάθυνσημονογραφιών αποκλειστικά επικεντρωμένων στην αρεοπαγιτική θεολογία, προσέδωσε στη νεότερη ελληνική θεολογία συνολικά «ώθηση» και την οδήγησε σε μία αναγέννηση σε σύγκριση προς τα πρωιμότερα στάδιά της. Μέσα από αυτά τα πυκνά σε φιλοσοφικούς και θεολογικούς όρους και έννοιες κείμενα, ανακαλύφθηκαν εκ νέου θεμελιώδεις διαστάσεις της ορθόδοξης θεολογικής παράδοσης, ενώ, όχι σπάνια, λόγω της ασυνείδητης αλλοτρίωσης, αντιμετωπίστηκαν από εκπροσώπους των πανεπιστημιακών θεολογικών κύκλων με δυσπιστία και επιφύλαξη μέχρι και σχετικά πρόσφατα. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι στον βαθμό που το αρεοπαγιτικό έργο αφομοιωνόταν σταδιακά από τη νεοελληνική θεολογική διανόηση, εκείνη αναδιαμόρφωνε με γόνιμο τρόπο την πνευματική της αυτοσυνειδησία.

Η ακαδημαϊκή θεολογική ενασχόληση με το έργο των Πατέρων στον ελλαδικό χώρο φαίνεται να παρουσιάζει σημαντικές ιδιαιτερότητες ως προς τον τρόπο, με τον οποίον εκλαμβανόταν, και τα κριτήρια, μετα οποία προσεγγιζόταν, η πατερική παράδοση έως και τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Δεν ήταν ασυνήθιστο να εστιάζεται το ερευνητικό ενδιαφέρον αποκλειστικά σε επιλεγμένα πρόσωπα ή γεγονότα από την ιστορία της Εκκλησίας ή ακόμη να αφιερώνονται ολόκληρες μελέτες σε ζητήματα δευτερεύοντος χαρακτήρα υπό ένα αυστηρά «ακαδημαϊκό» πρίσμα και ερμηνευτικά κριτήρια, τα οποία καθιστούσαν τις προσεγγίσεις αυτές ενδεείς υπαρξιακού βάθους. Μια τέτοια άκαμπτη «επιστημοσύνη»αποτελούσε το κύριο χαρακτηριστικό της πλειονότητας των θεολογικών προσεγγίσεων του 19ου αιώνα και του μεγαλύτερου μέρους του 20ου. Πολύ ενδεικτικά, θα μπορούσε κανείς να επισημάνει την ενασχόλησημε τις προσωπικότητες του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη και του Μαξίμου του Ομολογητή, οι οποίες, μεελάχιστες εξαιρέσεις, μελετήθηκαν με πιο συστηματικό και εμβριθή τρόπο όχι νωρίτερα από τις τελευταίες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα[2].

Ένα επιπλέον χαρακτηριστικό στη μελέτη των Πατέρων, το οποίο δεν μπορεί να παραβλεφθεί, είναι ο άρρηκτος δεσμός των ερμηνευτών με ιδεολογικά ρεύματα της δυτικής διανόησης –συχνά με μεταπρατικό πνεύμα και άκριτο ενστερνισμό των απόψεών τους–, ο οποίος απέτρεψε την αντικειμενική εκτίμηση της πνευματικής αξίας και του υπαρξιακού βάθους πολλών πατερικών έργων. Συνεπώς, οδηγήθηκαν, αναπόφευκτα, σε μια άκαρπη ερμηνεία, η οποία απείχε κατά πολύ από τον φιλοσοφικό και θεολογικό πλούτο της σκέψης, λόγου χάριν, ενός Διονυσίου Αρεοπαγίτη, Μαξίμου Ομολογητή ή Ιωάννη Δαμασκηνού.

Συνέχεια

Ο Μαρξ και το κόστος της κλιματικής αλλαγής


ΠΑΓΟΒΟΥΝΟ

σημείωση Αμετανόητου: Χρήστο Β.  σε ευχαριστώ πολύ για το άρθρο

Οπου και αν κοιτάξετε αυτή την εποχή θα δείτε τον μαρξισμό να ενισχύεται. Εντάξει, ίσως να μην το δείτε, αλλά το βλέπουν οι συντηρητικοί. Αν τολμήσετε να αναφέρετε την εισοδηματική ανισότητα, θα σας αποκηρύξουν ως μετενσάρκωση του Ιωσήφ Στάλιν. Ο Ρικ Σαντόρουμ (σ.σ. υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών για τις προεδρικές εκλογές του 2012) διακήρυξε ότι οποιαδήποτε χρήση του όρου «κοινωνική τάξη» αποτελεί «μαρξιστικό λόγο». Οπότε, εννοείται ότι ο νόμος Ομπάμα περί καθολικής ασφάλισης (Obamacare), βασισμένος σε ιδέες που αρχικά είχαν εκφραστεί μέσω του Heritage Foundation  (πιθανότατα το σημαντικότερο συντηρητικό αμερικανικό think tank), αποτελεί μαρξιστικό σχέδιο, διότι η απαίτηση οι άνθρωποι να διαθέτουν ασφάλιση είναι πρακτικά το ίδιο με το να τους στέλνεις σε γκουλάγκ. Περιμένετε να δείτε τι θα γίνει όταν η αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA) ανακοινώσει κανόνες που έχουν σκοπό να επιβραδύνουν την κλιματική αλλαγή.

Συνέχεια

19 τρόποι δολοφονίας της ανθρωπότητας με καρκίνο


ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Είναι άραγε η επιδημία των καρκίνων μια δολοφονική λειτουργία και μια κίνηση από τον λεγόμενο κόσμο της ελίτ για να θανατώσουν τον ανθρώπινο πληθυσμό;

Ισχύει αυτό που ισχυρίζονται -και που για κάποιους είναι καλά τεκμηριωμένο- ότι η Λέσχη της Ρώμης, ο Bill Gates, Τεντ Τέρνερ, οι Ροκφέλερ, ο Warren Buffet και πολλοί άλλοι «παγκοσμιοποιητές» σχεδιάζουν να κυριαρχήσουν και να αποδεκατίσουν την ανθρωπότητα με τη μείωση του πληθυσμού;

Πολλοί υποστηρίζουν, ότι οι παγκοσμιοποιητές πρώτα μας προκαλούν τον καρκίνο και στη συνέχεια μας παρέχουν τις αναποτελεσματικές θεραπείες τους με σκοπό το κέρδος.

Σύμφωνα με την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία , 1.638.910 νέα κρούσματα καρκίνου προέκυψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του 2012. Περίπου 577.190 ασθενείς με καρκίνο αναμένεται να πεθάνουν αυτό το έτος.

Ένας στους δύο άντρες πάσχουν από καρκίνο (ένας στους τέσσερις θα πεθάνει), όπως και μια στις τρεις γυναίκες (μία στις πέντε θα πεθάνει). Σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, ο καρκίνος είναι η δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου, που ακολουθείται από την καρδιοπάθεια.

Το 1971, ο Πρόεδρος Νίξον και το Κογκρέσο δήλωσαν πόλεμο κατά του καρκίνου. Από τότε, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχει ξοδεψει πάνω από $ 105 δισεκατομμύρια για την καταπολέμησης του καρκίνου. Το 2010 μόνο, το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου είχε προϋπολογισμό της τάξης του 6,4 δισ. δολαρίων.

Από τον Μάρτιο του 2011, η Susan Komen του Ιδρύματος Β. , φέρεται να ηγείται του αγώνα κατά του καρκίνου του μαστού, και είχε 439.451.449 δολάρια «των συνολικά δημόσια εσόδων.» ο φαρμακευτικός κολοσσός Merck είχε μόνο στον προϋπολογισμό του 2010 ανάπτυξη των 8.120.000.000.

Συνέχεια

My School: Το σχολείο της βιοεξουσίας


ipourgeio_47_414x290

Των Αργυρώς Μπαντουβά και Οδυσσέα Αϊβαλή 

ΟΛΜΕ και σύλλογοι γονέων ζητούν να μην τεθεί σε λειτουργία η βάση δεδομένων My School, με την οποία καταγράφεται καθημερινά η ζωή της σχολικής μονάδας: ποιός απεργεί, ποιός απουσιάζει, ποιός συμμετέχει στην κατάληψη, ποιός αριστεύει, ποιός περισσεύει

Πριν από μερικούς μήνες τα σχολεία πέρασαν σε μια καινούρια φάση: αυτή του ελέγχου και της τιμωρίας από το Υπουργείο Παιδείας με τη δοκιμαστική λειτουργία του My School. Πρόκειται για ένα σύστημα καταγραφής όλων των δεδομένων της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που διαφοροποιείται από άλλα κατά το ότι εδώ καταγράφονται ποιοτικά στοιχεία που δεν έχουν άμεση σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία. Στην πραγματικότητα καταγράφεται καθημερινά η ζωή της σχολικής μονάδας: ποιός απεργεί, ποιός απουσιάζει, ποιός συμμετέχει στην κατάληψη, ποιός αριστεύει, ποιός περισσεύει.
Σε αυτή τη βάση δεδομένων καταχωρούνται στοιχεία μαθητών, γονέων εκπαιδευτικών και κτηριακών υποδομών. Συγκεκριμένα, από τους μαθητές ζητούνται στοιχεία επικοινωνίας (τηλέφωνο, διεύθυνση κλπ), προσωπικά στοιχεία (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ), βαθμοί, απουσίες, ποινές και αμοιβές του μαθητή και συμμετοχή του σε καταλήψεις. Αλλά γιατί να υπάρχουν προσωπικά στοιχεία των μαθητών συγκεντρωμένα σε έναν κεντρικό υπολογιστή, και μάλιστα σε ένα διάτρητο σύστημα, αφού ούτως ή άλλως υπάρχουν συγκεντρωμένα στα μητρώα του σχολείου; Γιατί να δίνονται κεντρικά οι απουσίες των μαθητών, αν όχι γιατί κάποιοι  θέλουν να παρουσιάσουν τις απουσίες ως σχολική διαρροή και να συμπτύξουν τμήματα; Γιατί να δίνονται κεντρικά οι βαθμοί, οι ποινές και οι αμοιβές των μαθητών, αν όχι για αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού έργου; Γιατί να “δίνονται” κεντρικά οι καταληψίες, αν όχι για τον εκφοβισμό τους;

Συνέχεια

Τσιολκόβσκι: Ο επιστήμονας που μιλούσε με τους αγγέλους


Τσιολκόβσκι

Ο ρώσος επιστήμονας και από τους πρωτοπόρους της αστροναυτικής, Κονσταντίν Τσιολκόβσκι (1857-1935), ήταν ένας μεγάλος ονειροπόλος.

Λιγάκι τρελός, λιγάκι αφελής, συχνά έσφαλε. Είχε όμως το θάρρος να ονειρεύεται αυτά που οι άλλοι ούτε να σκεφτούν δεν τολμούσαν. Ποιος θα μπορούσε την εποχή του Α΄ Παγκοσμίου να κάνει όνειρα για πτήσεις στο φεγγάρι, Γενετική Μηχανική, ανάσταση νεκρών; Μόνο αυτός. Ο Τσιολκόβσκι.

Η ζωή του ξεκίνησε με μια τραγωδία. Στην πρώιμη παιδική ηλικία αρρώστησε από οστρακιά. Μετά την ασθένεια υπήρξαν επιπλοκές με αποτέλεσμα να κουφαθεί. Γι’ αυτό και δεν έλαβε την καθιερωμένη εκπαίδευση. Ο μεγάλος επιστήμονας ήταν αυτοδίδακτος. Από πολύ νωρίς έμαθε να διαβάζει και, περισσότερο από καθετί, του άρεσε να διαβάζει και να κάνει εφευρέσεις. Σε αυτές τις ασχολίες αφιερωνόταν μέρες ολόκληρες. Έφτιαχνε τόρνους, σπιτάκια, ρολόγια εκκρεμή, αυτοκινητάκια…

Η θεωρία του «ταραγμένου μηδενός»  

Παρά την κώφωση, δεν ένιωθε καθόλου σε μειονεκτική θέση. Το αντίθετο. Όταν ο Τσιολκόβσκι ερωτεύτηκε για πρώτη φορά, έγραψε το εξής σε επιστολή του στην κοπέλα: «Είμαι τόσο σπουδαίος άνθρωπος, που όμοιός του δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει». Από πλευράς αυτοεκτίμησης λοιπόν όλα ήταν εντάξει. Στα 16 του έφυγε για σπουδές στη Μόσχα. Καθόταν με τις ώρες στις βιβλιοθήκες, πέρασε ακόμη και περιόδους πείνας, καθώς τα χρήματα που διέθετε ήταν ελάχιστα. Τελικά κατάφερε να περάσει τις εξετάσεις για τη θέση του δασκάλου αριθμητικής. Συνέχεια