Η πατριαρχία και η γυναίκα στην αρχαία Ελλάδα…


Η παρακάτω ενδιαφέρουσα και αξιόλογη έρευνα αναδημοσιεύεται για την αποδόμηση κάθε αφηγήματος εθνικισμού, πατριωτισμού και πατριαρχίας.

Α’

Αν επισκοπήσουμε τη μισή χιλιετηρίδα που κύλησε από τον Όμηρο ως τον μέγα Αλέξανδρο, δε θα βρούμε πουθενά αλλού στην ιστορία μια τόσο συνεπή απόρριψη της γυναίκας όσο στους πατέρες του «πολιτισμού» μας.
«Δεν υπάρχει στη γη πιο απαίσιο, πιο ξεδιάντροπο πλάσμα από τη γυναίκα», λέει ο Όμηρος. Όταν ο κυνικός Διογένης είδε μια γυναίκα κρεμασμένη σε μια ελιά, αναφώνησε: «Μακάρι να είχαν όλα τα δένδρα τέτοιους καρπούς!» Ο Ησίοδος λέει ότι τα κυριότερα δώρα που έκανε η Αφροδίτη στη γυναίκα είναι η φλυαρία, το μοχθηρό γέλιο της και οι πονηριές της. Και σε ένα άλλο σημείο: «Ποτέ μην αφήσεις να σε ξεμυαλίσει η γυναίκα η κουνοκώλα, ούτε οι κολακείες της, που με αυτές να σε τυλίξει θέλει!» Στο σημαντικότερο έργο του Ησίοδου, τη Θεογονία, η αφήγηση για το πλάσιμο της γυναίκας καταλαμβάνει μεγάλη έκταση (στίχοι 570 ως 612). Αφού ο Ησίοδος υπαινιχτεί ότι αυτή έφερε στον κόσμο όλα τα κακά, η ιστορία για τη γέννηση της Πανδώρας του δίνει μπολικες ευκαιρίες να «θεμελιώσει» την πεποίθηση πως οι έννοιες «γυναίκα» και «κακό» ταυτίζονται. Χαρακτηριστικά στον στίχο 591 και αφού έχει χρίσει την Πανδώρα γενάρχισα όλων των γυναικών αναφέρει: «κι έτσι ήρθε στον κόσμο το συφοριασμένο γένος των γυναικών, μεγάλη γρουσουζιά για τους άνδρες». Σύμφωνα με τον Πλάτων, στην αρχή όλες οι ψυχές φώλιαζαν σε ανδρικά κορμιά. Ο Θουκιδίδης μας λέει ότι: «αν τη γυναίκα την δημιούργησε θεός, ξέρει αυτός, όπου και αν βρίσκεται, ότι είναι ο πρόξενος της μεγαλύτερης συμφοράς». Ο Μένανδρος, εκπρόσωπος της παρακμής του αρχαιοελληνικού δράματος γράφει σε ένα έργο του: «Φύτρο κακό είν’ η γυναίκα στη ζωή, αλλά σαν αναγκαίο κακό την αγοράζουμε!» και σε ένα άλλο σημείο: «Κανείς δε βρήκε αντίδοτο να μας φυλάει απ’ τις κακές γυναίκες: τέτοιο βάσανο είναι οι γυναίκες!» Ο βραβευμένος Ευριπίδης γράφει: «Πάντα οι γυναίκες στέκουν εμπόδιο στην ευτυχία των ανδρών, πάντα ζημιά τους κάνουν» και κάπου αλλού βάζει μια γυναίκα να λέει για το ίδιο της το φύλο: «Εμείς οι γυναίκες δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι ανώτερο αλλά το κακό με πονηριά περίσση και εύκολα το κάνουμε». Ο Αντιφάνης λέει και αυτός ανάλογα πράγματα: «μονο σε ένα εμπιστεύομαι τη γυναίκα: πως σαν πεθάνει δε θα ξαναζήσει. Σε τίποτα άλλο δεν της έχω εμπιστοσύνη, ώσπου να πεθάνει». Ο ποιητής Καρκίνος από τη Ναύπακτο κάνει την εξής επίκληση: «Ω Δία, τι χρειάζονται άλλες βρισιές για τις γυναίκες; Πέρα για πέρα είν’ αρκετή η ίδια η λέξη «γυναίκα».
Ο Theodor Hopfner λέει στο έργο του «Η σεξουαλική ζωή των Ελλήνων και των Ρωμαίων»: «Γενικά λοιπόν η γυναίκα εμφανιζόταν κατώτερη, τόσο από σωματική όσο και από ψυχική και ηθική άποψη, πράγμα που οδηγούσε στον εκτοπισμό της από τη δημόσια ζωή, ακόμα μάλιστα και από την πνευματική και κοινωνική ζωή. Και αναρωτιέται: «γιατί άραγε ο έλληνας παραγκώνιζε τη γυναίκα; Όχι επειδή ήταν πραγματικά κατώτερη ούτε επειδή τη θεωρούσε κατώτερη, παρα ακριβώς για το αντίθετο: Επειδή φοβόταν την ανωτερώτητα της και επειδή οι αιώνες καταπίεσης, στους οποίους την είχε καταδικάσει, δεν ήταν δυνατόν παρά να εντείνουν τις ενοχές του και το φόβο του για την ΕΚΔΙΚΗΣΗ της.

Συνέχεια

Γαλλία, Μουντιάλ και κοινωνική ειρήνη…


του Κώστα Μπουγιούκου…

 

Την ώρα που θα κυκλοφορούν οι παρακάτω γραμμές, η Γαλλία θα βρίσκεται ανάμεσα στον απόηχο των εορτασμών της επετείου της πτώσης της Βαστίλλης και της αναμονής του τελικού του παγκοσμίου κυπέλου.

Μια ιδιότυπη συγκυρία που δεν είναι και το μόνο ιδιότυπο που συμβαίνει στη γαλλική κοινωνία.

Βρισκόμαστε στα τελειώματα της μεγαλύτερης, σε χρονική διάρκεια, απεργίας στην ιστορία του κλάδου των σιδηροδρομικών. Μιας μάχης που ξεκίνησε τον Απρίλιο με αυξομειούμενη συμμετοχή και δυναμικότητα αλλά που τελειώνει χωρίς να έχει καταγράψει κάποια σημαντική νίκη. Τουναντίον, το ιδιότυπο είναι ότι μια τέτοιας διάρκειας μάχη κατέληξε σε έναν απρόσμενο εναγκαλισμό των ηγεσιών των μεγαλύτερων συνδικάτων με τον πανίσχυρο γαλλικό ΣΕΒ και τον καινούργιο του πρόεδρο.

Παράλληλα, σε μια επικοινωνιακή ντρίπλα, ο πρόεδρος Μακρόν ανακοίνωσε ότι αν η Γαλλία κερδίσει το Μουντιάλ, θα αναστείλει τη συζήτηση στη Βουλή νέων περικοπών που ετοιμάζονταν εδώ και μήνες. Αυτό το γεγονός και μόνο κάνει μεγάλο κομμάτι του κόσμου της εργασίας να αναρωτιέται αν οι αγώνες και οι απεργίες είναι πιο αποτελεσματικές από τις ντρίπλες του Εμπαπέ.

Μολαταύτα, υπάρχει ένα μέτωπο στο οποίο αυτή η πρόσκαιρη και απρόσμενη κοινωνική ειρήνη δεν έχει εφαρμογή, καθώς τίποτα δεν περιμένει. Δεν είναι κάποιο άλλο από τις ιδιωτικοποιήσεις. Σε αγαστή αρμονία με τις εντολές των Βρυξελλών και του γαλλικού κεφαλαίου, η προεδρία Μακρόν προχωρά στο ξεπούλημα τριών μεγάλων δημόσιων επιχειρήσεων (αεροδρόμια Παρισιού, νερό και ενέργεια) και του πιο πολυσύχναστου σιδηροδρομικού σταθμού στον κόσμο, του Gare du Nord. Οι λόγοι, απόλυτα φορτισμένοι από τα αίολα ιδεολογήματα του (νεο)φιλελευθερισμού ότι το κράτος δεν έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία για να διοικεί αυτές τις επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις που από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα ελέγχονται από το δημόσιο προσφέροντας τόσο μια επίφαση κοινωνικής πολιτικής όσο και έσοδα ύψους 700-900 εκατ. ευρώ το χρόνο. Τα προσύμφωνα πώλησης τους δεν θα αποφέρουν πάνω από 200-300 εκατ. ευρώ ετησίως στο δημόσιο.

Η Γαλλία πλέει σε μια ιδιότυπη κοινωνική ειρήνη που παρουσιάστηκε απρόσμενα λόγω των συγκυριών, όχι όμως εντελώς απρόβλεπτα, αναδεικνύοντας τα όρια τόσο του παραδοσιακού συνδικαλισμού, ακόμα και στην πιο μάχιμη και διεκδικητική μορφή του σε όλη την Ευρώπη και το τεράστιο έλλειμμα ιδεολογικής ηγεμονίας και πολιτικής τεχνογνωσίας των δυνάμεων της εργασίας που αναλώθηκαν για ακόμη μια φορά σε έναν δυναμικό αγώνα φθοράς χωρίς απτά αποτελέσματα.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%AC%CE%BB-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7/#.W0utwt_NFWc