ΑΠΕΡΓΙΑ FIAT: «Για τον Ρονάλντο 400 εκ. και για τους εργάτες μονάχα κλωτσιές στα αρχίδια…»!…


Ορίστε ένας ωραίος αγώνας…

«Αντιμέτωποι με τόση ενοχή δεν μπορούμε από το να προχωρήσουμε σε απεργία. Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι ενώ οι εργαζόμενοι εξακολουθούν για χρόνια να κάνουν τεράστιες οικονομικές θυσίες η ίδια η εταιρεία αποφασίζει να δαπανήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για την αγορά ενός ποδοσφαιριστή. Μας λένε ότι η στιγμή είναι δύσκολη. Και ενώ οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους σφίγγουν όλο και περισσότερο τις ζώνες τους, η εταιρεία αποφασίζει να επενδύσει πολλά χρήματα σε μόνο έναν άνθρωπο! Είναι εντάξει; Είναι φυσιολογικό για ένα άτομο να κερδίζει εκατομμύρια και χιλιάδες οικογένειες να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν έως τα μέσα του μήνα; Είμαστε όλοι εξαρτημένοι από το ίδιο αφεντικό, αλλά σε αυτήν την στιγμή τεράστιας κοινωνικής δυσκολίας, αυτή η άνιση μεταχείριση δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή. Οι εργαζόμενοι της Fiat έχουν υπηρετήσει την εταιρεία για τουλάχιστον τρεις γενιές, πλουτίζοντας όποιον κινείται γύρω από την εν λόγω εταιρεία, και σε αντάλλαγμα έλαβαν πάντα και μόνο μια ζωή δυστυχίας. Η εταιρεία θα μπορούσε να επενδύσει σε μοντέλα αυτοκινήτων που διασφαλίζουν το μέλλον των χιλιάδων ανθρώπων και όχι μόνο σε έναν άνθρωπο. Προτιμούν τον κόσμο του παιχνιδιού, την διασκέδαση για οτιδήποτε άλλο. Για τους λόγους που περιγράφονται ανωτέρω, το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης κηρύσσει απεργία από την Κυριακή (22:00) 15 Ιουλίου μέχρι την Τρίτη (06:00), 17 Ιουλίου 2018».

Λοιπόν: Οι εργαζόμενοι της FIAT απεργούν με την παραπάνω ανακοίνωση με το που γίνεται η μεταγραφή του Ρονάλντο στη Juventus! Πραγματικό νέο. Σαφώς δεν είναι χούλιγκανς (μιας και αυτοί ενίοτε αγαπούν την απεργοσπασία) και σαφώς δεν βλέπουν την ζωή μέσα από το πρίσμα δέκα ακριβοπληρωμένων παιχτών που έχουν προσδώσει στο ποδόσφαιρο την δυσφημιστική αξία του πιο στημένου ως απάτη αθλήματος. Το να απεργεί κάποιος είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Και αυτοί το αποφάσισαν. Αφενός για να παλέψουν για τα μεροκάματα τους. Αφετέρου για να δηλώσουν το απαράδεκτο του πράγματος να θεωρούνται δούλοι και με τέτοια θρασύτητα από τα αφεντικά. Και επιπλέον να  ξεκαθαρίσουν για την όλη ποδοσφαιρική ευτέλεια (Επιτέλους! Όχι στα κανάλια ειδικών και στις ειδικές εφημερίδες μα μπροστά στις κλειστές πύλες των εργοστασίων).

Η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου συνεχίζει να αγαπάει το ποδόσφαιρο και προφανώς η περίφημη ρήση του Αλμπέρ Καμύ -ανάμεσα σε πολλές άλλες από παγκόσμια μυαλά που δεν χωράει ίχνος αμφιβολίας για την «ριζοσπαστικότητα» τους-, πως «όλα όσα γνωρίζω περί ηθικής και πειθαρχίας τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο» μας βρίσκει σύμφωνους. Αυτή η ρήση ωστόσο δεν εφάπτεται πουθενά με την «ηθική» οποιουδήποτε «ροναλντικού» ποδοσφαίρου, ποδοσφαίρου της ανείπωτης φήμης και των δισεκατομμυρίων που την ακολουθούν. Είμαστε τόσο σίγουροι -όσο ακριβώς σύμφωνοι- πως αν είχε εικόνα ο αγαπημένος μας συγγραφέας μονάχα του παρόντος ποδοσφαίρου θα το έθετε πολύ μα πάρα πολύ διαφορετικά.

Η ηθική του ποδοσφαίρου εν γένει (και όχι εν μέρει) είναι η ηθική ενός πραγματικού αγωνίσματος και τέτοια ηθική δεν γεννιέται μέσω bets, στοιχημάτων, ανοιγμένων κεφαλιών και μεταγραφικών νέων ηδονικής σχεδόν αντιμετώπισης. Μα μέσα από μια άλλη: Την ηθική του αγώνα. Έτσι μας βρήκε με ανοιχτές τις αγκαλιές η απόφαση των εργαζομένων της FIAT να απεργήσουν μπρος στις μπίζνες της μπάλας. Μιας απόφασης που δίνει μάθημα συνδικαλιστικής ευρύτητας, πολιτικής οξύτητας και ηθικής σοβαρότητας. Μιας απόφασης που είναι δεμένη με την ζωή γιατί μονάχα αν παλεύεις για αυτή μπορείς να είσαι μέρος της… και να παίζεις και πραγματικά μπάλα.

«Για τον Ρονάλντο 400 εκ. και για τους εργάτες μονάχα κλοτσιές στα αρχίδια» γράφει μια από τις αφίσες της απεργίας. πηγή: Corriere dello Sport.it

 

*Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι από την ταινία «Kes» του Ken Loach.

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B1-fiat-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%BD%CF%84%CE%BF-400-%CE%B5%CE%BA-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/#.W0pJjt_NFWc

Christopher Lasch: νοσταλγία ή μνήμη; …


J. Alfonso Toft (1866-1964) – Rural landscape with cottage

Από το βιβλίο του Christopher Lasch, The True and Only Heaven (1991), New York: W .W. Norton & Company, Inc.
Μετάφραση (του Μιχάλη Θεοδοσιάδη) της εισαγωγής της ενότητας Memory or Nostalgia (σ.82-83) και Images of Childhood: From Gratitude to Pathos (σ.87-92) του τρίτου κεφαλαίου Nostalgia: The Abdication of Memory (σ.82-119).


Η νοσταλγία, όντας ένας ιδεολογικός συγγενής της προόδου, καταρρακώνει κάθε μας προσπάθεια να κοιτάζουμε το παρελθόν με κριτική ματιά, όπως ακριβώς η πρόοδος μας στερεί την ικανότητα να προσεγγίσουμε το μέλλον με τρόπο έξυπνο. Τούτες οι φαινομενικά αντικρουόμενες νοοτροπίες φαίνεται πως συγκλίνουν σε αρκετά σημεία. Βέβαια, όλο και λιγότερο πειστική καθίσταται η έντονη εξιδανίκευση του παρελθόντος, μια τάση ακατανόητη για τα άτομα που ενστερνίζονται το ευαγγέλιο της προόδου.

Όπως θα έπρεπε να επανεξετάσουμε το συσχετισμό της προόδου με το συναίσθημα της ελπίδας, έτσι ακριβώς οφείλουμε να διαχωρίσουμε τη νοσταλγία από τη γλυκιά ανάμνηση κάποιας όμορφης στιγμής, η οποία βλέπει το παρόν ως συνέχεια του παρελθόντος και ταυτόχρονα προωθεί την ιδέα του κοινοτικού ριζώματος. Η νοσταλγία, που βασίζεται στην τάση μας να απορρίπτουμε το παρόν συλλήβδην, δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με τη συναισθηματική επίκληση σε κάποιες όμορφες στιγμές που χαράζονται στη μνήμη μας. Η νοσταλγία πηγάζει από το συναίσθημα πως το παρελθόν θα μπορούσε να προσφέρει ευχάριστες στιγμές που πλέον δεν υφίστανται· επικαλείται αναπαραστάσεις που έχουν χαθεί μια για πάντα, και για το λόγο αυτό εκλαμβάνονται ως αιώνιες αλήθειες που μένουν αναλλοίωτες στο χρόνο. Αυστηρά μιλώντας, η νοσταλγία δεν προϋποθέτει εξάσκηση της μνήμης, από τη στιγμή που το χθες εξιδανικεύεται και εκλαμβάνεται ως μια οντότητα σταθερή και τελειοποιημένη, που δεν μεταβάλλεται στο χρόνο. Παρότι η μνήμη τείνει να εξιδανικεύει το παρελθόν, την ίδια στιγμή δεν καταδικάζει συλλήβδην το παρόν. Από το χθες αντλούμε ελπίδα και θαλπωρή, αποσκοπώντας να εμπλουτίσουμε το παρόν, ώστε να καταστήσουμε τον εαυτό μας ικανό να αντιμετωπίσει τις επικείμενες προκλήσεις με τρόπο ευχάριστο. Η μνήμη συνδέει το χθες με το σήμερα και το αύριο· δεν ενδιαφέρεται τόσο για την απώλεια ενός χαμένου κόσμου, όσο για το γεγονός ότι στο ίδιο μας το παρελθόν οφείλουμε αρκετά, ότι το χθες αποτελεί διαφωτιστική επιρροή που εξακολουθεί να ζει στον τρόπο ομιλίας μας, στις συνήθειές μας, στα κριτήρια αξίας που αναγνωρίζουμε, στις απαιτήσεις μας και στις προδιαθέσεις μας για τον γύρω κόσμο μας.

Συνέχεια

selfie: ο καπιταλισμός σκοτώνει! …


selfie: ο καπιταλισμός σκοτώνει!

Το 2014 ήταν η αρχή. Μόνο 15… Το 2015 πήγε καλύτερα: 50. Το 2016 ξεκαθαρίστηκε ότι υπάρχει μια σταθερή ανοδική τάση: 97. Το 2017 υπήρξε κάτι σαν κοιλιά: μόνο 47, αν και άλλοι 48 έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν. Αυτά τα νούμερα είναι νεκρών από ατυχήματα στη διάρκεια προσπαθειών για “αυτοφωτογράφηση”. Μια καινούργια αιτία θανάτου προστέθηκε στις ήδη γνωστές: selfie. Θάνατος από ναρκισσισμό.

Οι εφευρέτες της φωτογραφίας και της φωτογράφησης, εκεί στον 19ο αιώνα, ασφαλώς δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν. Ότι κάποτε η φωτογράφηση θα έφτανε να σκοτώνει. Υπάρχει, βέβαια, μια λέξη που υποδεικνύει κάτι σχετικό: αποθανατίζω. Αλλά ο αποθανατισμός είχε το ανάποδο νόημα: να διατηρήσει την εικόνα ενός προσώπου (ή ενός πράγματος) όταν αυτό δεν θα υπάρχει. Το ότι για να υπάρξει η εικόνα είναι πολύ πιθανό να πάψει να υπάρχει το “θέμα” της (εδώ το ζωντανό υποκείμενο), το να γίνει δηλαδή η εικόνα όχι απλά η “αποτύπωση” αλλά αιτία θανάτου αυτό είναι μια ριζική αντιστροφή. Που ήδη συμβαίνει.

Συνέχεια