Συζητήσεις με Γάλλους συγγραφείς νουάρ Καρύλ Φερέ…(μέρος Β’)


 O λόγος για τους τρεις Γάλλους συγγραφείς που λειτουργούν εξαιρετικά στον χώρο του νουάρ αφηγήματος ή αν, θέλετε, του λεγόμενου, παλιότερα,  νεό- πολάρ όπως αυτό εμφανίσθηκε  στις αρχές  του ’70  έχοντας επηρεαστεί  σφόδρα απ’ τις κοινωνικές διεργασίες που κορύφωσε ο Μάης του ’68. Οι παλιότεροι, Ζαν-Μπερνάρ Πουί και Ερβέ Λε Κορ και ο πιο νέος, Καρίλ Φερέ, γράφουν για ανθρώπους που άλλος λίγο, άλλος περισσότερο εμπλέκονται στις κοινωνίες που ζούνε μέσα από τα προσωπικά τους οράματα και την ηθική τους· αρκετά συχνά χάνουν το παιγνίδι, ενίοτε και την ζωή τους αλλά κερδίζουν την ανθρωπιά τους. Η παρουσία τους στην Αθήνα στα πλαίσια των εκδηλώσεων ως παγκόσμιας πρωτεύουσας βιβλίου έδωσε αφορμή να συζητήσουμε για τα πιο πρόσφατα βιβλία τους. Οι συνεντεύξεις θα δημοσιεύονται κάθε μέρα στο ToPeriodiko.gr. 

Για τον έτερο Γάλλο συγγραφέα Καρύλ Φερέ, οι συστάσεις είναι μάλλον περιττές. Συγγραφέας νουάρ των «ξένων» τόπων, περιδιαβαίνει την Νέα Ζηλανδία, την Αφρική και κατόπιν το Σαν Φρανσίσκο για να φθάσει μέχρι την Αργεντινή και την Χιλή. Είναι η τρίτη του συνέντευξη σΤο Περιοδικό μιας και προηγήθηκαν αυτές για «Ούτου» και το «Χάκα»,  καθώς και για το «Μαπούτσε»– όλα Εκδόσεις Άγρα. Μιλάμε μαζί με την ευκαιρία του τελευταίου βιβλίου του στην Ελλάδα, του «Κόνδορα» ( Άγρα) σε μετάφραση Αργυρώς Μακάρωφ, που αναφέρεται στην ιστορία της Χιλής, στο πραξικόπημα του Πινοτσέτ μέσα από την σύγχρονη εποχή. Ήδη παρουσιασμένο στο Περιοδικό προχωρούμε ταχέως στις ερωτήσεις.

Σε αντίθεση με το «Μαπούτσε», το «Κόνδωρ» περιέχει πολύ λιγότερες σκηνές βίας. Είχατε πει πως στην περίπτωση της Χιλής η βία είναι περισσότερο κοινωνική;

-«Επειδή είναι πολύ κοντά  η Αργεντινή με την Χιλή δεν ήθελα να κάνω το «Μαπούτσε 2». Δεν ήθελα να επαναλάβω την ίδια ιστορία. Καθώς η πρωταγωνίστρια στο πρώτο μυθιστόρημα, η μαπούτσε Ζανά υπέστη τα πάνδεινα στην πατρίδα της την Χιλή, βγάζει μια πολύ βίαια συμπεριφορά,  θέλησα στο δεύτερο να δημιουργήσω έναν λιγότερο σκληρό χαρακτήρα, την ιθαγενή Γκαμπριέλα που βλέπει τα πράγματα πιο θετικά. Αυτό που λατρεύω στην Αργεντινή είναι πως οι άνθρωποι είναι περισσότερο δυναμικοί ενώ στην Χιλή υπάρχει ένα τέλμα. Είναι χαρακτηριστικό πως στην πρώτη πόλη της Χιλής, εκατό χιλιάδων κατοίκων,  που συναντήσαμε,  όταν ζητήσαμε κάτι μας είπαν ότι για τα πάντα έπρεπε να πάμε στο Σαντιάγο. Δεν υπάρχουν θέατρα, σινεμά γενικώς δεν υπάρχει πολιτιστική ζωή όπως την ξέρουμε εμείς. Στην Αργεντινή βρίσκονται παντού! Και όπως η Χιλή ήταν το πρώτο νεοφιλελεύθερο κράτος έχουνε περάσει αυτή την εμπειρία και έχει γίνει ένας εφιάλτης. Όλα οι υπηρεσίες  έχουν γίνει ιδιωτικές όλα πληρώνονται και όλοι είναι υπερχρεωμένοι. Γι’ αυτό και το βιβλίο βγήκε περισσότερο κοινωνικό εξ’ αιτίας της κατάστασης που επικρατεί εκεί. Στο «Μαπούτσε» είναι  ο λαός που έχει αγωνιστεί και έχει βάλει ο ίδιος του τύραννους του στην φυλακή. Αντίθετα, είδαμε τον Πινοτσέτ  να κηδεύεται δημοσία δαπάνη.»

Και στα δυο μυθιστορήματα υπάρχει ένας χαρακτήρας της γυναίκας ιθαγενούς. Είναι αυτός ο βασικός ήρωας τους;

-«Τους Μαπούτσε τους συνάντησα για πρώτη φορά στην Χιλή και παρ’ ότι αποκαταστάθηκε η δημοκρατία συνεχίζουν να θεωρούνται τρομοκράτες στον τόπο τους. Και επειδή η αγάπη μου για τους ανθρώπους κατευθύνεται προς τους καταπιεσμένους θα γράφω πάντα γι’ αυτούς. Οι Μαπούτσε έχουν μια δική τους αντίληψη για το πώς λειτουργεί ο Κόσμος. Το βιβλίο αναφέρεται για το πώς η Γκαμπριέλα με την ιδιαίτερη αυτή κουλτούρα θα μπορούσε να συγχρωτιστεί με το Εστέμπαν που είναι αστός δικηγόρος από την ανώτερη κοινωνική κάστα της Χιλής. Κομβικό στοιχείο του «Κόνδωρα» είναι το μυθιστόρημα που γράφει ο Εστέμπαν και παρεμβάλλεται στην πλοκή του βιβλίου. Ένα μυστικιστικό  κείμενο. Όπως η Χιλή είναι σφηνωμένη στις  θεόρατες Άνδεις οι Μαπούτσε πιστεύουν πως ζούνε σε ένα περιβάλλον γεμάτο μυστικισμό. Πως θα μπορούσε ο Εστέμπαν να ζήσει σε αυτόν το σύμπαν, αυτός που θέλει μόνο να πίνει πίσκο σούρ.»

Μιλήστε μας για τους βασικούς χαρακτήρες του βιβλίου όπως βεβαίως, ο δικηγόρος Εστέμπαν, ο αριστεριστής Στέφανο και ο αρχιβασανιστής της χούντας Ελ Νέγκρο.  

-«Είναι ένας τρόπος για να περιγράψεις την κοινωνία μέσα από τρία πρόσωπα. Ο Εστέμπαν τον σκιαγράφησα πριν, είναι εγκλωβισμένος στην τάξη του και προσπαθεί να βρει διέξοδο μέσα από το μυθιστόρημά του. Τον Στέφανο τον έβαλα για να διηγηθώ την ιστορία του Αλλιέντε και του Πινοτσέτ. Αλλά επειδή οι ιστορίες μου συμβαίνουν στο παρόν προσπάθησα να βρω έναν τρόπο για να τον τοποθετήσω και αυτόν στο σήμερα. Στην Χιλή συνάντησα μια γυναίκα που ήταν στρατευμένη,  είχε βασανιστεί και περάσει τα πάνδεινα και παρ’ όλα  αυτά είχε αγαπήσει τον δήμιο της και μάλιστα τον παντρεύτηκε. Όλος ο κόσμος την μισεί. Στο βιβλίο είναι η Εμμανουέλα η πρώην φίλη του Στέφανο. Ο Εστέμπαν είναι γόνος μιας εκ των δέκα οικογενειών της Χιλής που μοιράζονται τον πλούτο της. Και φυσικά αρνούνται να παραχωρήσουν οτιδήποτε. Ο Εστέμπαν διαφωνεί και περνάει στο αντίθετο στρατόπεδο. Το ότι έγινε ο δικηγόρος των χαμένων υποθέσεων δεν τόσο για να το παίξει Ρομπέν των Δασών όσο για να γελοιοποιήσει την τάξη του.»

Δεν γράφετε για την Γαλλική κοινωνία. Μιλάτε για μια σειρά χώρες μακριά από την Ευρώπη που χαρακτηρίζονται από  προβλήματα που υπάρχουν και στην Γαλλία.  

-«Δεν έχω σκοπό να γράψω για την Γαλλία. Μεγάλωσα με την παγκοσμιοποίηση και η Γαλλία είναι πολύ μικρή για μένα. Προτιμώ να μιλώ στους Γάλλους για την Χιλή, την Αργεντινή, για την Ελλάδα που θα είναι το επόμενο βιβλίο μου, για να μεταφέρω τον απόηχο αυτών των κοινωνιών. Πιστεύω πως είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας και το οικονομικό σύστημα που μας έχουν επιβάλλει είναι για όλον τον κόσμο.»

Μιλήστε μας για το καινούριο σας βιβλίο που αναφέρεται στην Ελλάδα.

-«Πρωταγωνιστής είναι ένας πρόωρα συνταξιούχος Γάλλος αστυνομικός, υπέρ του δέοντος αυτοκαταστροφικός οποίος ξαφνικά μαθαίνει πως έχει μία κόρη. Γράφω για την πατρότητα που είναι για όλον τον πλανήτη και όχι μόνο για την Γαλλία. Ξεκινώ με τον διεμβολισμό ενός ιστιοφόρου στα ανοιχτά της Ισπανίας καθώς θέλω να μιλήσω για την Ευρώπη και το υπάρχον προσφυγικό ζήτημα. Οπότε για μένα είναι το «ευρωπαϊκό» βιβλίο μου. Γιατί δεν βλέπω την Γαλλία χωρίς την Ευρώπη. Ο  βασικός χαρακτήρας  ερευνά τα αιτία της καταστροφής του ιστιοφόρου καθώς στο πλοίο ήταν ο καλύτερός του φίλος, δεινός ιστιοπλόος, που χάθηκε και η πρώην γυναίκα του αστυνομικού. Τα ίχνη τον οδηγούν στην Αθήνα και από εκεί στην Αστυπάλαια όπου στις παραλίες της ξεβράζονται μετανάστες.»


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%83%CF%85%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%BD%CE%BF%CF%85/#.W0Zuy9_NFWc

Advertisements

Μα είναι “Μακεδονομάχοι”! …


Γράφει ο mitsos 175

“Ανακοινώνουμε σήμερα την πρόθεση μας για την ίδρυση ενός δεξιού κόμματος με περαιτέρω σκοπό την διευκόλυνση σχηματισμού ενός ευρύτερου Πατριωτικού Μετώπου, έτσι ώστε αφενός μεν να αποφευχθεί η παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας σε Σλάβους, αφ’ ετέρου δε να απομακρυνθεί από την εξουσία η αριστερή κυβέρνηση, που όχι μόνο προχώρησε σε αυτή την ιεροσυλία, αλλά παράλληλα αποτελεί προφανή τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας”.

Να λοιπόν που έφτιαξαν τη “σοβαρή” Χρυσή Αυγή. Θα μου πείτε “είναι σοβαρός ο Μπαλτάκος και ο Δ. Καμμένος; Όσο σοβαρό είναι το εγκεφαλικό, άρα σοβαρότατοι.
Και μακεδονομάχοι. Να έχουν τα δεξιά γίδια ένα ακόμα μαντρί, να νομίζουν πως τάχα έχουν επιλογή. Θα γελάσουμε με το ποσοστό τους, αν και κάποιους δυσαρεστημένους από τον παντελώς ανίκανο Κούλη θα τους τσιμπήσουν.

Πατρίς – θρησκεία – οικογένεια πάλι και τα μυαλά στα κάγκελα. Έχουμε πει τόσα γι αυτούς που δεν θα πούμε κάτι άλλο. Κάθε θρασίμι, το παίζει πατριώτης μπας και γλείψει κάνα κόκκαλο. Το ότι θεωρούν το ΣΥΡΙΖΑ “αριστερό” δείχνει πόσο κουτορνίθια είναι.

“Μένουμε σκλάβοι στην Ευρώπη”, είχε πει ο στρατηγός του ΝΑΙ, ο τύπος που ονειρεύεται πραξικοπήματα, που θέλει να γίνει νέος Παττακός. Τι θα κάνει ο απόστρατος Φράγκος, εκτός από αποτυχημένες μαζώξεις χρυσαυγών; 
Σκοτιστήκαμε! Άλλος ένας “μακεδονομάχος”, πιστός του Ευρώ, που θέλει ανθρωποθυσίεςΕλλήνων εργαζόμενων, που γουστάρει μειώσεις μισθών συντάξεων, απολύσεις κλπ.
Ότι κι ο Κούλης δηλαδή. Φράγκος για τα φράγκα. Και για τα μπάζα. 

Χρυσά αυγά φιδιού. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Mετά την Κύπρο, η Μακεδονία12 ώρες τη μέρα δουλειά για ψίχουλα και πόλεμο μ’ όλους. Όποιος διαφωνεί μια μαχαιριά και τέλος. Από κοντά η ΝΔ με το δικό της σκληρότερο Μνημόνιο. Τα λαμόγια είναι έτοιμα για ντου. Όχι στα Σκόπια, όπως οι βέροι φασίστες, αλλά στο δημόσιο χρήμα. Γιούρια!

Παπαδαριό. Ότι κι αν πούμε θα είναι λίγο. Γιατί δεν ζητάνε από την άγια παντόφλα κάνα θαύμα; Παντόφλα θέλουν, αλλά όχι για προσκύνημα.

Τα καλά και συμφέροντα λέει η Εκκλησία. Και συμφέρον έχουν να μαδήσουν το ποίμνιο, να μαζέψουν πλούτο, γιατί ως γνωστό, έχει ο Θεός. Όχι, δεν ασχολούνται με τα εγκόσμια, μόνο αν αξίζει κάτι. Κάποιο σπίτι, τίποτε μετρητά, καμιά έκταση, τέτοια ταπεινά πράγματα. Βέβαια είναι οι πιο έξυπνοι από όλους, το Ιερόν emo είναι διακριτικότητος, ίσως γιατί σαν εξομολογητής ξέρει καλά τις αμαρτίες των υπολοίπων εταίρων.

Είπαμε αμαρτίες και σπέσιαλ αφιέρωμα στον Πανίκα.

“Σε περιμένω Νομάρχη και πάλι, μαζί να κάνουμε ρεμούλα μεγάλη”… 

 

“Αντιμέτωποι με τις κατηγορίες της απιστίας και της ψευδούς βεβαίωσης βρίσκονται τα αδέλφια Παναγιώτης και Διονύσης Ψωμιάδης, μετά από ποινική δίωξη που άσκησε εις βάρος τους ο εισαγγελέας αντιμετώπισης εγκλημάτων διαφθοράς Βορείου Ελλάδος, για έργα που χαρακτηρίζονται ως «φαντάσματα», επί των ημερών τους”.
1,2 εκατομμύρια η ζημιά. Ζημιάρης ο μακεδονομάχος; Τι μου λέτε! Αντί δηλαδή να δώσει στη Μακεδονία, πήρε; Αδύνατο!

Προσέλαβαν 82 εποχικούς δήθεν για υλοποίηση κάποιων έργων τα οποία ουδέποτεέγιναν, τα χρήματα όμως τα πήραν κανονικότατα. Μα τότε αλλάζει. Δεν τα πήραν αυτοί, τα βαφτιστήρια ωφελήθηκαν.
Αμάρτησαν για τους ψηφοφόρους τους, έλεος! Ως και η Εκκλησία θα τους συγχωρέσει. 
Δεξιοί γαρ. Τι άλλο; 4 εκατομμύρια ζημιά από κείνους τους σεμνούς και ταπεινούς “διαγωνισμούς” τα 456 έργα, προϋπολογισμού μέχρι 45.000 ευρώ, το διάστημα 2005 -2010, που κατατμήθηκαν προκειμένου να ανατεθούν με απευθείας αναθέσεις.

Τέλος εκτός από τα λεφτά που μας στοιχίζουν όλοι οι παραπάνω η προσφορά της δεξιάς στη Μακεδονία και την Ελλάδα γενικότερα είναι η μείωση του πληθυσμού πράγμα που κατόρθωσαν μόνο οι ναζί στην κατοχή.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/07/blog-post_92.html