Περί ενός Δασκάλου…


il trovatore

Γνώρισα τον Χάρη κάπου μέσα στο ενενήντα.

Ψηλός , γεροδεμένος με ωραία κορμοστασιά και παχύ μουστάκι.

Μιλούσε με πάθος στο αμφιθέατρο σε κάποια εκδήλωση για το Μάη του 68.

Κάποια στιγμή μίλησα και εγώ και είπα κάτι που είχα διαβάσει για την «υπέρβαση του αυταρχικού μοντέλου από τα κινήματα εκείνης της εποχής»  σε μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσω το αινιγματικό αυτό κίνημα που ακόμα απασχολεί.

Δεν μου απάντησε.

Με περίμενε στο προαύλιο .

Με πήρε παράμερα και μου είπε:

«Μην προσπαθείς έτσι να εξηγήσεις τον Μάη.

Είναι σαν να προσπαθείς να φωτογραφήσεις το ηλιοβασίλεμα.

Το ηλιοβασίλεμα είναι αίσθηση που σε κυριεύει δεν μπορεί να γίνει φωτογραφία για το άλμπουμ των αναμνήσεων σου.»

Τον συμπάθησα με τις εμμονές του.

Ωραίος άνθρωπος .

Είχε βάλει σκοπό τότε την ίδρυση του Ιόνιου Πανεπιστήμιου.

Τα κατάφερε και μάλιστα έγινε επάξια από τους πρώτους καθηγητές  του «Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας».

Γίναμε φίλοι .

Από τους καλούς φίλους που είχα στην ζωή μου ως τώρα.

Ο Χάρης δεν ήταν συνηθισμένος δάσκαλος με ωράρια και βαθμολογίες.

Μπορούσε να ξεκινήσει ένα μάθημα παίζοντας φυσαρμόνικα και να τελειώσει αργά το βράδυ στην πλατεία συζητώντας.

Έπαιρνε μέρος σε  κινήματα και ζούσε σαν αγωνιζόμενος άνθρωπος με όλες του τις αντιφάσεις.

Κάποτε οι προύχοντες του τόπου σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μετατρέψουν την Κέρκυρα σε Μονακό προσπάθησαν να καθιερώσουν έναν διεθνή αγώνα  ταχύπλοων σκαφών στον κόλπο της Γαρίτσας.

Ο Χάρης σήμανε συναγερμό.

«Θα εξοντώσουν τον γόνο!»

Κοιταχτήκαμε.

«Ποιο γόνο ρε Χάρη;»

«Το γόνο των ψαριών»

Ρώτησα κρυφά έναν ιχθυολόγο και μου είπε ότι τα ψάρια δεν γεννάνε  στη  Γαρίτσα  αλλά και αν γεννούσαν  μάλλον θα τους έκαναν και καλό τα ταχύπλοα γιατί  θα οξυγόνωναν τα νερά.

Δεν είπα τίποτα .

Δεν μου άρεσε που αυτή η φασαριόζικη φιέστα θα χάλαγε την ησυχία στις Τζίες  της Γαρίτσας που λούζουν το κορμάκι τους στα κρυστάλλινα νερά του κόλπου.

Σιωπηρά  πήρα το μέρος του Χάρη.

Καλύτερα ο Χάρης με τους ανεμόμυλους του παρά οι νιοράντηδες με τις φιέστες τους.

Ο Χάρης εξέδωσε και φλογερή ανακοίνωση  με τίτλο : «Όχι στα κόλπα του Κόλπου».

Ενοχλήθηκαν και οι νεοεμφανιζόμενες  αγωνίστριες κατά του σεξισμού.

Η Φιέστα συν τω χρόνω εκφυλίστηκε και έτσι στον Κόλπο (της Γαρίτσας) , συνεχίζουν να κάνουν το μπανάκι τους οι Τζίες και να αρμενίζουν  οι βαρκούλες του ΝΑΟΚ.

Μια των ημερών γνώρισα και το μουσικό ταλέντο του Χάρη.

Με είχε φωνάξει να του επισκευάσω μια τέντα νομίζω και στο τέλος της δουλειάς μου έβαλε να ακούσω και τις μουσικές του.

Είχε γράψει σε εκατοντάδες κασέτες μαγνητοφώνου αποσπάσματα από αυτοσχεδιασμούς  με την φυσαρμόνικά του.

Ωραίες μουσικές και ατελείωτες.

«Κάτσε να ακούσεις και αυτό»

«Χάρη πρέπει να πάω σπίτι μου να πλυθώ και να φάω. Είμαι στο ποδάρι από τα ξημερώματα »

Μου δώσε μερικά αντίγραφα που τα  ακούω ακόμα.

Τον Χάρη το είδα στο δρόμο πριν από μερικές μέρες.

Πολεμούσε με την αρρώστια του πάντα περπατώντας.

«Τι κάνεις Σταμάτη;»

«Καλά είμαι Χάρη.  Εσύ πως είσαι;»

Με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου χαμογέλασε πικρά σαν να μου έλεγε : «Φεύγω».

Του γύρισα την κουβέντα στον καιρό.

«Δεν είναι καλοκαίρι τούτο το φετινό και τα λοιπά»

Χτες  πέθανε ο Χάρης Κατσούλης.

Δεν θα τον ξαναδούμε στους δρόμους της πόλης να μας χαιρετάει κουνώντας το κεφάλι και χαμογελώντας.

Στην ζωή του δίδαξε ανθρωπιά και αυτό είναι ένα σημάδι που χαράζεται ανεξίτηλα στο σώμα της ανθρωπότητας όσοι αιώνες και να περάσουν.

Υποκλίνομαι σε ένα αληθινό δάσκαλο.


Aπό:http://iltrovator.blogspot.com/2018/07/blog-post.html

Αν γίνονταν δημοσκοπήσεις το Μεσαίωνα …


Γράφει ο mitsos175.

Όπως ξέρουμε, οι δημοσκοπήσεις εμφανίστηκαν σχετικά πρόσφατα. Λέγεται πως ο Ναπολέων ζητούσε κάθε μήνα, να ρωτάνε τον κόσμο και να γράφουν τις απόψεις των πολιτών, για τις επιλογές της κυβέρνησης. Τις αναφορές τις διάβαζε μόνο αυτός.

Η πρώτη δημοσκόπηση στην Ελλάδα έγινε το 1946 και ήταν από τα Lidl. Ή made in CIA. Οι δημοσκόποι είχαν πει πως θα υπάρξει “πολιτική αποχή”, αλλά δεν γνώριζαν το ακριβές ποσοστό. Έτσι έκαναν εκτιμήσεις από 10 – 25% βάση ερευνών.
Οι δεξιές φυλλάδες πήραν το μικρότερο νούμερο κι έκαναν την προπαγάνδα τους. Τελικά ψήφισαν μόλις 1.121.693 σε σύνολο 7.232.543, αλλά το Υπουργείο Εσωτερικών ισχυρίζονταν ότι η αποχή ήταν κάπου 50%! Αν λάβουμε αυτό υπόψη, τότε η απόκλιση 20 και πλέον μονάδων που είχαν στο τελευταίο δημοψήφισμα θεωρείται “πρόοδος”.

Αν γίνονταν επίσης δημοσκοπήσεις το Μεσαίωνα, τότε η συντριπτική πλειοψηφία, θα απαντούσε ότι η Γη είναι ακίνητη. Ή ότι το μοσχοκάρυδο προστατεύει από την πανούκλα.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως δημοσκοπήσεις και αλήθεια είναι πράγματα εντελώς διαφορετικά, ακόμα κι αν θεωρήσουμε το δείγμα “αντιπροσωπευτικό και ειλικρινές”.

Σήμερα οι διάφορες αντίπαλες (προς το παρόν) συμμορίες τσακώνονται αγρίως για το ποιος λέει τα μεγαλύτερα και περισσότερα ψέματα. “Ο Κούλης θα βγει πρώτος με μεγάλη διαφορά”, λένε οι μεν, αφού οι εργαζόμενοι θέλουν να μειωθούν περισσότερο οι συντάξεις, να κοπούν κι άλλο οι μισθοί, να απολυθούν ή να δουλεύουν για τα ίδια ψίχουλα δωδεκάωρο.
“Το ματς θα είναι ντέρμπι”, απαντούν οι άλλοι, ο Αλέξης αντέχει, γιατί -ως γνωστό- έκανε πράξη όλα όσα υποσχέθηκε. Χόρεψε τις αγορέςμάγουλο με μάγουλο, ενώ εμείς χορέψαμε στο ταψί το χορό της άδειας κοιλιάς.

Η Χρυσή συμμορία θα έχει άνοδο ισχυρίζονται οι φασίστες. Οι ίδιοι απατεώνες, που γράφουν για τις προφητείες, οι οποίες δεν βγαίνουν ποτέ αληθινές, για τα δήθεν φάρμακα κατά του καρκίνου, τα οποία όμως δεν είναι απλά άχρηστα αλλά κι επικίνδυνα, για τα UFO, τον πλανήτη, που θα πέσει στη Γη, το μαρμαρωμένο ή εξαδάκτυλο βασιλιά, και πολλές άλλες κουταμάρες. Κάθε ένας λέει τη σαχλαμάρα του.
Ο Χίτλερ όμως ψόφησε, αυτοκτόνησε. Ας το δεχτούν επιτέλους.

Από κοντά το πρώην ΠΑΣΟΚ το οποίο δήθεν έχει “ρεύμα”. Να προσέξουν όμως γιατί το ρέμα τους πήρε και τους σήκωσε κι όπως πάνε θα το διαλύσουν κι αυτό το μαγαζί. Άντε τώρα να ξαναβγάλουν ΑΦΜ, να αλλάζουν πάλι την ταμπέλα μπας και σταυρώσουν πελάτη.

Όλοι αυτοί παραγγέλλουν τα γκάλοπ από τον ίδιο “κατασκευαστή”. Τους πλούσιους που αγοράζουν και πουλάνε τους πολιτικούς. Είτε η μια είτε η άλλη ορδή βολεμένων μαζί με τυχόν δεκανίκια θα πέσουν σαν ακρίδες πάνω στη δημοσία περιουσία, θα ακολουθήσουν την ίδια μέθοδο της κλεψιάς και της απάτης, που ακολουθούν όλο αυτό τον καιρό. Είτε ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, είτε οποιοσδήποτε συνδυασμός προκύψει από ανήθικες συναλλαγές, θα εφαρμόσει την ίδια ακριβώς πολιτική.

Έχω όμως την εντύπωση πως τα πραγματικά αποτελέσματα θα είναι τελείως διαφορετικά και από αυτά που περιμένει η ΝΔ και από κείνα που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο κόσμος πρόκειται να τιμωρήσει τα κόμματα της διαφθοράς, της εκμετάλλευσης, της άγριας λεηλασίας. Εξακολουθεί να μη θέλει Μνημόνια, είναι απλά σοκαρισμένος από το άδειασμα που του έκαναν οι ρεφορμιστές, οι δήθεν αριστεροί.

Όμως οι εκλογές, όπως γίνονται σήμερα, στην ουσία είναι μια απάτη. Τα αφεντικά μας παρουσιάζουν δήθεν διαφορετικά κόμματα, που είναι όμως κατασκευασμένα από τα ίδια φθαρμένα κι επικίνδυνα υλικά. Βεβαίως μια άνοδος του ΚΚΕ και ταυτόχρονα η είσοδος κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς στη Βουλή είναι ένα θετικό βήμα, αλλά δεν αρκεί. Ο κόσμος αλλάζει μόνο με Επανάσταση. 

Όμως στις εκλογές όποτε γίνουν θα καταγραφεί ο θυμός κι η αηδία για τα παράσιτα που μας τυραννούν. Πάλι τότε οι εταιρίες θα ψελλίζουν δικαιολογίες και πάλι θα γελάμε.

H εταιρία του υποψηφίου του ΣΥΡΙΖΑ έχει την ίδια ακριβώς αξιοπιστία με όλες τις άλλες που έπεσαν κατ’ επανάληψη έξω στις προβλέψεις. Είπαμε, ο καθένας λέει ότι θέλει.
Τον τελευταίο λόγο όμως τον έχουν αυτοί που δεν απαντούν σε σικέ σφυγμομετρήσεις. 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/07/blog-post_8.html

Η λήθη του Κράτους, το τραύμα του Εμφυλίου: Μύθος και Πολιτική στην Αρχαία Ελλάδα…


Το παρακάτω κείμενο αποτελεί τμήμα μιας εισαγωγής στη διαλεκτική της κρατικής κυριαρχίας. Το συνολικό σχέδιο θα ξεκινά με μια γενεαλογία της έννοιας του Κράτους σε αρχαία Ελλάδα και Ευρώπη, μεταβαίνοντας στη συγκρότηση ενός υλιστικού, διαλεκτικού μοντέλου της κρατικής κυριαρχίας με βάση τους Hegel-Marx, το οποίο θα αντιπαραβάλλεται με το υλιστικό μοντέλο της κρατικότητας των Spinoza-Negri (που αντλεί έμπνευση και από τους Foucault, Deleuze). Στη συνέχεια, θα αναπτύσσεται μια ιστορική-κοινωνιολογική περιοδολόγηση του καπιταλιστικού κράτους και της νεωτερικής επιστήμης της διακυβέρνησης, και, τέλος, θα προτείνεται η προοπτική μιας μετακαπιταλιστικής θεσμικής οργάνωσης της κοινωνίας. 

Στον Θοδωρή krs

Τί είναι το Κράτος; Η ετυμολογική και ιστορική κατάδυση στη ρίζα της έννοιας, μπορεί να χαράξει το δρόμο μιας νέας απάντησης. Όχι με το τρόπο του Carl Schmitt και του Martin Heidegger, με στόχο δηλαδή τη μυθική νεκρανάσταση του απολεσθέντος Είναι στην συγκεντρωτική, αποκαλυπτική στιγμή τηςFührerprinzip, αλλά με το τρόπο του Friedrich Engels και του Jacques Derrida: η έρευνα της καταγωγής του Κράτους συλλαμβάνει την αποκέντρωση και τη διασπορά του στα ίχνη της κυριαρχίας του, παρέχοντας τα μέσα για την εννοιολογική, όσο και πραγματική αποδόμησή του. Η ανίχνευση και προσδιορισμός του νοηματικού πεδίου του Κράτους, σημαίνει τελικά την ανίχνευση του διαφυγόντος ορίου του.
Αναζητώντας τις σημασιολογικές συντεταγμένες μέσα στις οποίες σχηματοποιήθηκε η νεωτερική κρατική μορφή, θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε μία πρώτη υπόθεση ορισμού της: To Κράτος είναι η πραγμάτωση της κυρίαρχης θέλησης. Η αρχαία ελληνική έννοια του Κράτους και η νεωτερική ευρωπαϊκή έννοια του State αποτελούν, κατ’αναλογία όσων υποστηρίζει ο Agamben για την αρχαιοελληνικήστάση και τον χομπσιανό civil war, τις δύο όψεις του ίδιου παραδείγματος της δυτικής πολιτικής σκέψης, που βρίσκονται σε μια “μυστική αλληλεγγύη” (Agamben, 2016: 14-15). Η ελληνική λέξη κράτος έλκει την καταγωγή της από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα kret-, που σημαίνει την ισχύ, τη δύναμη, την εξουσία, σύμφωνα με μία ερμηνεία, επιπλέον, τη διάνοια. Η λατινική λέξη stato, η γαλλική λέξη etat, η γερμανική λέξη Staat, έλκουν την καταγωγή τους από την ινδοευρωπαϊκή ρίζα stat-, που σημαίνει στέκομαι κάπου,κατάσταση, ακινησίαΟι δύο αυτές γενεαλογικές σειρές, μέσα από μια μακρά ιστορική διαδικασία αιώνων, θα συμπέσουν τελικά, με την απόδοση του νεωτερικού όρου State με τον ελληνικό όρο Κράτος από το κίνημα του νεοελληνικού διαφωτισμού και το σύνταγμα του 1832. Τελικά, το αρχαιοελληνικό Κράτοςεγγράφεται στις προϋποθέσεις της πρωταρχικής εμφάνισης του νεωτερικού State, ενώ το νεοελληνικό,νεωτερικό Κράτος σηματοδοτεί το κλείσιμο αυτού του μακρο-ιστορικού κύκλου, με τη διαλεκτική σύμπτωση των δύο αποκλινουσών γενεαλογιών.

Συνέχεια