Ο θρόνος του χρήματος Ή Λεύκανσις πρωκτού…


kiki

Όταν μαζεύτηκαν όλοι μαζί οι έξαλλοι Ζορμπάδες, με την υπαρκτική τους προδιάθεση, έχοντας στο τσεπάκι τη συμβουλή του Γκαίτε: Werde, was du bist (Γίνε, αυτός που είσαι) δεν φανταζόταν τον ψυχίατρο που τους περίμενε στη γωνία.

Ανάμεσα στην αφοριστική αθωότητα και την αφορισμένη λαγνεία άνθισε το χρήμα με όλες τις νεκρές λέξεις που περιφέρονται στο νεκρό διάστημα γιατί τους λείπει η χοϊκότητα.

Η αλητεία και η αλήθεια έμειναν μετέωρες στη λογοτεχνική εμβρίθεια γιγάντων που τους πρόσφερε ηδονή η στάση γραφείου από νωρίς τα χαράματα μέχρι τη βαθιά νύχτα.

Άνθρωποι μεγαλοφυείς και πονεμένοι που έχτισαν μοναχικές και λοξές φιγούρες ασφαλισμένες μέσα στην αυνανιστική πρακτική τους κι έτσι στο πέρασμα των χρόνων άρχισαν να συρρικνώνονται οι ίδιοι μες στις αρχιερατικές τους γενειάδες.

Με το σκήνωμά τους πεταμένο πάνω στο ανατομείο της ακαδημίας, όλοι κάτοχοι μιας δύναμης ακριβής μα παράταιρα ξοδεμένης.

Η νευρωτική κατασκευασμένη αλητεία πέρασε στα κόλπα του διαφημιστή ως γελοία μίμηση χαμηλού επιπέδου, δηλαδή πολύ κατώτερη από το αντικείμενό της.

Η μόδα και η εικόνα, τουτέστιν το φαίνεσθαι, έγινε ο σαδιστικός νόμος του χρήματος αφού η σημασία της απέκτησε επικό χαρακτήρα δίνοντας νόημα στις κλούβιες ζωές των ανθρώπων.

Κι έτσι από την θεσμική αλητεία της φιλολογικής φαντασίωσης φτάσαμε στον Άγιο δονητή ο οποίος-ας μη κρυβόμαστε πίσω απ’ την πούτσα μας-είναι από όλους σεβαστός.

Ανδροκορίτσαρους και δεσποτάδες.

Γηραιές ποιήτριες και πλούσιες κυρίες διατρανώνοντας την αυταπάτη τους για την ολοσχερή κατανόηση των νόμων που διέπουν τον κόσμο και τη φύση μέσω του ταξικού τους επιχρίσματος.

Ο Ζορμπάς ξέπεσε σε μια μηχανή διακωμώδησης της αλητείας και ο Όσιος Φαλλός κατάντησε σαν το μηχανικό παπί του Βωκρεσσόν που χώνευε υποτίθεται την τροφή του.

Δούλοι και μασόνοι της υπεραξίας. Με τα δάχτυλα βουτηγμένα στο αίμα, σέρνοντάς τα πάνω στον καμβά που διαιωνίζει τη γοητεία του εγώ από το εγώ. Τελάληδες μιας σεξουαλικότητας εγωιστικής που μες στον ψυχαναγκασμό της γίνεται φασιστική και επίβουλη.

Απολιτική και βαθιά αντιδραστική, χαίρεται τη λίγδα του ελεύθερου εμπορίου και του ανταγωνισμού, διοργανώνοντας φιλανθρωπίες και γκαλά, ως τα τελευταία σκιρτήματα ενός χριστιανικού σοσιαλισμού που δεν υπήρξε τίποτε άλλο παρά ο αγιασμός που μ’ αυτόν ο παπάς ευλογούσε τη φούρκα του αριστοκράτη.

Μόνο το ανθρώπινο ον μπορεί να αναπαράγει την ίδια την τερατωδία της ύπαρξής του με ακόμα μεγαλύτερη ένταση μες στη φρενήρη του βιολογία. Αδυσώπητο, λάγνο μαυροφορεμένο, σπαταλημένο στην πορνογραφία του ζευγαρώματος και την καταπληξία της σεξουαλικότητας.

Ο πλούσιος πάτος που λαλεί τον ανθρωπισμό του ως έκκεντρο κοσμικής σοφίας και απελευθέρωσης, αφού η επιστήμη του κώλου παρέχει λεύκανση εις τους αμβλύωπες αποστειρωμένους πρωκτούς που θάλπουν ωσάν αιγαιοπελαγίτικα εκκλησάκια στην άκρη ενός καψαλισμένου γκρεμού.


Aπό:https://dromos.wordpress.com/2018/06/22/%CE%BF-%CE%B8%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%AE-%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%83%CE%B9%CF%82-%CF%80%CF%81%CF%89%CE%BA/

Γιάννης Λοβέρδος: Εμετικό κατακάθι της καθεστωτικής δημοσιοκαφρίλας…


Οχι ακόμα δεν ζήτησε να ανοίξουν τα ξερονήσια για να σταλούν οι Ελληνες κομμουνιστέςγια να κάνουν «διακοπές δαπάνες ελληνικού δημοσίου», όπως έγραφε ένας μακαρίτης ομοϊδεάτης και συνάδελφος του.

Ούτε αποδίδει στους κομμουνιστές ότι «δεν έχουν  σώας τας φρένας», όπως χαρακτήριζε η εφημερίδα που διευθύνει σήμερα –«Βραδυνή»– αυτούς που κατέβασαν την χιτλερική σημαία (Γλέζο και Σάντα) από την Ακρόπολη την περίοδο της κατοχής.

Απλώς ο τύπος δυσανασχετεί και το εκφράζει δημόσια που ακόμα στην Ελλάδα δεν απαγορεύτηκε -όπως έγινε πρόσφατα στην Πολωνία- με νόμο το να δηλώνει κανένας κομμουνιστής και να αγωνίζεται για τις ιδέες του.

Προφανώς αναφερόμαστε στο κατακάθι της καθεστωτικής δημοσιοκαφρίλας που λέγεται Γιάννης Λοβέρδος. Ενα τύπο που για χρόνια υπήρξε κρατικοδίαιτος μαρκουτσοφόρος και στην συνέχεια έμμισθος γραφιάς του Αλαφούζου, του Βαρδινογιάνη του ΔΟΛ κλπ

Τώρα τα εμέσματά του τα εκτοξεύει μέσα από την παρουσία του στα κοινωνικά δίκτυα, στην ανύπαρκτη κυκλοφοριακά φυλλάδα «Βραδυνή» και στο περιθωριακό ακροδεξιό τηλεοπτικό κανάλι Blue Sky.

Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε περισσότερο σ\αυτό το υποκείμενο. Ενα περασμένο τουιτάρισμα του μόνο για να γίνει πιο φανερό το επίπεδο της «δημοσιογραφίας» που υπηρετεί:


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/06/blog-post_406.html

Εξαιτίας της βίας τους…


Αποτέλεσμα εικόνας για Εξαιτίας της βίας τους

Ο λευκός σοβινισμός περιέχει από φυσικού του τη βία. Δεν μπορεί να υπάρξει δίχως αυτήν. Η υπόθεση, από μόνη της, είναι βυθισμένη στις πιο επεκτατικές και κρυφές μορφές βίας. Ακόμα και η προοδευτική αμερικάνικη κοινότητα, που δεν μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της ως μια χειραφετημένη κοινότητα δίχως επαναστατική αλλαγή, αναγνωρίζει τη βαθιά βία που οδήγησε στην ίδρυσή της και που κινητοποιεί τις μικρές απόπειρες για κοινωνική πρόοδο. Ενώ ο εθνικισμός βλέπει τη βία του παρελθόντος, από τη σκλαβιά ως την αποικιοκρατία και τις φυλετικές διακρίσεις, ως μεθόδους εξευτελισμού του ηττημένου: η βία είναι φυσιολογική στις φυλετικές σχέσεις. Αυτή η νοοτροπία του «ο νικητής τα παίρνει όλα» συνδυασμένη με την πεποίθηση περί της κατωτερότητας του άλλου, είναι που επιτρέπει την γενοκτονία των αυτόχθονων λαών και τη συνεχιζόμενη φυλετική βία εναντίον των ανθρώπων που κατάγονται από την Αφρική ως φυσιολογική και λογική αντίδραση των λευκών, μια ιδεολογία που έχει τη βία στο επίκεντρό της. Δεν αποτελεί έκπληξη όταν η βία αυτή μεταμορφώνεται από έμμεση στο άμεση.

Το 1979, το μαοϊκό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα (CWP, αρχικά ονομάζονταν Οργανισμός Εργατικής Σκοπιάς), διοργάνωσε ένα συλλαλητήριο στο Γκρίνσμπορο της Βόρειας Καρολίνας, όπου δραστηριοποιούνταν σε μια κυρίως μαύρη κοινότητα εργατών κλωστοϋφαντουργίας. Το σύνθημά τους «Θάνατος στη Klan» έδειχνε ένα κάποιο βαθμό μαχητικότητας μετά από δεκαετίες τρομοκρατίας της KKK. Στη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, η αναγεννημένη Ku Klux Klan προέβη σε ένα είδος παραστρατιωτικού πολέμου εναντίον της κοινωνικής ενσωμάτωσης στο Νότο, χρησιμοποιώντας μεταξύ άλλων λιντσαρίσματα, βομβιστικές επιθέσεις και δολοφονίες. Μέχρι που μπήκε η δεκαετία του 1970 είχαν πάψει να αποτελούν σημαντική τρομοκρατική οργάνωση, έπειτα από μια μήνυση που διέλυσε την United Klans of America, και συνέχισαν να δρουν μέσω της οργάνωσης βιτρίνας που ο David Duke έστησε για το λόγο αυτό.

Συνέχεια

Domenico Losurdo: Η βία που λησμονήθηκε. Μια άλλη όψη του φιλελευθερισμού…


Αναδημοσιεύουμε συνέντευξη του μαρξιστή φιλοσόφου D.Losurdo που πέθανε  σε ηλικία 77 ετών. Η είδηση του θανάτου του έκανε ψτωχότερη την μαρξιστική θεωρία και κριτική, ανεξάρτητα από απόψεις για την μια την άλλη πλευρά ή θέση του έργου του…

Η βία που λησμονήθηκε. Μια άλλη όψη του φιλελευθερισμού.

 

 

Συνέντευξη με τον Domenico Losurdo.

 

Των Pam Nogales και Ross Wolfe (Μετάφραση-Επιμέλεια: Κρυσταλένια Αμπρέου Τσιτσιρίκου)

 

 

 Στις 17 Μαρτίου του 2012 η Pam Nogales και ο Ross Wolfe του ιστότοπου Platypus Affiliated Society έκαναν μια συνέντευξη στον Domenico Losurdo[1], το συγγραφέα του πρόσφατα εκδοθέντος έργου: «Φιλελευθερισμός: Μια άλλη όψη της ιστορίας του» (2011).

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την απομαγνητοφώνηση της συζήτησής τους. Πλήρες οπτικοακουστικό υλικό της συνέντευξης μπορείτε να βρείτε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://vimeo.com/38923840.

 

 

 

Ross Wolfe: Πώς θα χαρακτηρίζατε την αντινομία των εννοιών της απελευθέρωσης και της υποταγής, στα πλαίσια της ιδεολογίας του φιλελευθερισμού; Από πού απορρέει τελικά αυτή η λογική;

Domenico Losurdo: Νομίζω ότι αυτή η διαλεκτική μεταξύ των εννοιών της απελευθέρωσης και της υποταγής είναι το κλειδί για την κατανόηση της ιστορίας του φιλελευθερισμού. Η ταξική πάλη για την οποία μιλά ο Marx είναι η αναμέτρηση των δύο αυτών δυνάμεων. Αυτό το οποίο θα’ θελα να τονίσω είναι ότι η απελευθέρωση και η υποταγή ενίοτε είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Φυσικά, στην ιστορία του φιλελευθερισμού μπορούμε να δούμε απλά μία πτυχή της απελευθέρωσης.

Για παράδειγμα, ο Locke2μάχεται εναντίον της απόλυτης εξουσίας του βασιλιά. Τονίζει την αναγκαιότητα του να υπερασπισθεί η ελευθερία των πολιτών απέναντι στην απόλυτη εξουσία της μοναρχίας. Ωστόσο, ο Locke είναι ένας θερμός υπέρμαχος της δουλείας. Και στην περίπτωση αυτή ενεργεί ως εκφραστής της έννοιας της υποταγής. Στο βιβλίο μου αναπτύσσω μια συγκριτική μελέτη μεταξύ του Locke, από τη μια πλευρά, και του Bodin3, από την άλλη. Ο Bodin ήταν υπερασπιστής της απόλυτης μοναρχίας, αλλά, ταυτόχρονα, ήταν επικριτικός απέναντι στους θεσμούς της δουλείας και της αποικιοκρατίας.

RW: Το αντιπαρατιθέμενο παράδειγμα του Bodin είναι ενδιαφέρον. Απηύθυνε έκκληση προς την Εκκλησία και τη Μοναρχία για να υπερασπιστεί την αναγκαιότητα ύπαρξης στοιχειώδους ανθρωπιάς προς τους υποτελείς, έναντι της «αυθαίρετης εξουσίας ζωής και θανάτου», που ο Locke υποστήριξε ότι μπορούσε να ασκήσει ο ιδιοκτήτης – αφέντης επάνω στον σκλάβο.

DL: Ναι, στον Locke βλέπουμε το αντίθετο. Ενώ επικρίνοντας την απόλυτη μοναρχία, ο Locke λειτουργεί ως υπέρμαχος της έννοιας της απελευθέρωσης, εξυμνώντας ή νομιμοποιώντας τη δουλεία, γίνεται υπέρμαχος της έννοιας της υποταγής. Ηγούμενος της πάλης ενάντια στον έλεγχο της απόλυτης μοναρχίας, ο Locke υποστήριξε την ολοκληρωτική εξουσία των ιδιοκτητών προς την ιδιοκτησία τους, συμπεριλαμβανομένων και των δούλων. Στην περίπτωση αυτή μπορούμε να δούμε με σαφήνεια τη διεμπλοκή μεταξύ της απελευθέρωσης και της υποταγής. Ο ιδιοκτήτης έγινε πιο ελεύθερος μεν, αλλά αυτή η υπέρτατη ελευθερία σήμανε την επιδείνωση των συνθηκών για τους σκλάβους εν γένει.

Συνέχεια