Bertolt Brecht: Όποιος αμύνεται…


Όποιος αμύνεται, όταν του κόβει την ανάσα

αυτός που του σφίγγει το λαιμό, προστατεύεται

από ρητή διάταξη του νόμου –

γι’ αυτό και κραυγάζει

πως ευρέθη σε νόμιμη άμυνα. Όμως

αυτός ο ίδιος νόμος το πρόσωπό του αποστρέφει

–και αν τυχόν ιδεί, αντιπαρέρχεται–,

όποτε αμύνεσθε, γιατί σας κόβουν το ψωμί.

Και βέβαια όποιος δεν τρώει πεθαίνει,

το ίδιο παθαίνει δε και όποιος τρώει ελάχιστα,

μόνο που αυτός αργεί λιγάκι να πεθάνει.

Και όσο πεθαίνει –μέρες και μήνες–

του απαγορεύεται η άμυνα.


Από:https://praxisreview.gr/bertolt-brecht-%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9/

το Σύνταγμα της Ηδονής…


«Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.
Όλοι οι νόμοι της ηθικής – κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι – είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως».
Το Σύνταγμα της Ηδονής – Κ.Π.Καβάφης
_____________________________________________________________

Γερμανία (Β): Πολιτικός αναβρασμός και ζύμωση. O «Μεγάλος Συνασπισμός» CDU-CSU-SPD ως πολιτικό απολίθωμα…


Μετά τις εκλογές του 2017, «οι κοινοβουλευτικές αντιπαραθέσεις στη Γερμανία θα είναι πολύ πιο πολωμένες. Η δημοκρατία θα είσέλθει σε περίοδο ακόμη πιο έντονης ζύμωσης, η γερμανική πολιτική θα γίνει ακόμη πιο οξυμένη και συναρπαστική» […] Το «δεν χρειαζόμαστε πειραματισμούς», σύνθημα του Κόνραντ Αντενάουερ και των Χριστιανοδημοκρατών στις εκλογές του 1957, είναι απαρχαιωμένο. Επτά κόμματα σε έξι κοινοβουλευτικές ομάδες σημαίνουν αναπόφευκτα «να τολμήσουμε περισσότερη δημοκρατία», το σύνθημα του Βίλλυ Μπραντ και των Σοσιαλδημοκρατών στις εκλογές του 1969. περισσότερη συζήτηση και διαμάχη.
(Από το άρθρο του Άλμπρεχτ φον Λούκε: Γερμανία, μια δημοκρατία σε εποχή έντονης ζύμωσης)
1. «Σαν σκηνή από ταινία με δράκουλες και εξορκιστές»
Στις αρχές Μαΐου 2008, ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας Μάρκους Ζέντερ (Markus Söder) και το κυβερνών Κόμμα της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης (CSU) πρότειναν και επέβαλαν με απόφαση της τοπικής Βουλής την υποχρεωτική ανάρτηση του συμβόλου του σταυρού σε όλα τα δημόσια κτίρια της ομόσπονδης χώρας της Βαυαρίας.
Η αντίδραση του Καρδιναλίου Ράινχαρντ Μαρξ (Reinhard Marx), Αρχιεπισκόπου των Γερμανών Καθολικών και επισκόπου Μονάχου ήταν αμεση και σκληρά αρνητική:

Τυφώνας ή η κρίση της υπέρτατης εξουσίας…


O Τυφώνας επιτίθεται στο Δία. Η μάχη είναι τρομακτική. Όπως την εποχή της πάλης μεταξύ Τιτάνων και ολύμπιων θεών, ο Δίας κερδίζει τη νίκη με ένα σεισμό, όπως θα τον λέγαμε, με μια ανατροπή των στοιχείων του κόσμου. Τα κύματα ξεχύνονται στις στεριές, τα βουνά γκρεμίζονται την ώρα που ο Δίας βροντάει προσπαθώντας να τσακίσει, να δαμάσει με τον κεραυνό του το τέρας.

Μέσα στην καρδιά του Άδη, στο βάραθρο των νεκρών και της νυκτός. τα πάντα ανακατεύονται, χάσματα ανοίγονται. Η πάλη του Τυφώνα και του Δια είναι η πάλη του τέρατος με τα εκατοντάδες φλεγόμενα μάτια ενάντια στο αστραποβόλημα του θεϊκού βλέμματος. Όπως είναι φυσικό, το κεραυνοβόλο βλέμμα του Δία, με το φως που εξαπολύει, θα καθυποτάξει τις φλόγες που εκτοξεύουν οι εκατό δρακοκεφαλές του τέρατος. Πλήθος μάτια εναντίον δύο ματιών. Νικητής βγαίνει ο Δίας.

Μια ιστορία λέει ότι ο Δίας έκανε το λάθος να χαλαρώσει την επαγρύπνησή του και να κοιμηθεί στο παλάτι του την ώρα που τα μάτια του έπρεπε να είναι μονίμως σε επιφυλακή· ο Τυφώνας πλησίασε, διέκρινε πού είχε ακουμπήσει ο Δίας τον κεραυνό του και ετοιμαζόταν να τον αρπάξει· ακριβώς εκείνη τη στιγμή όμως, που πήγαινε να αρπάξει το όπλο της νίκης, ο Δίας άνοιξε τα μάτια και κεραυνοβόλησε πάραυτα τον αντίπαλό του.

Δυο δυνάμεις συγκρούονται: η χαοτική και η ολύμπια. ποια από τις δυο θα επικρατήσει με την επαγρύπνηση και το αστραποβόλημά της; Και σ’ αυτή την περίπτωση, τελικά ο Τυφώνας χάνει. Ο κεραυνός τσακίζει τα νεύρα των χεριών και των ποδιών του, ενσάρκωση της ζωτικής του δύναμης την ώρα της μάχης. Παράλυτος λοιπόν, σκεπασμένος με βράχους, οδηγείται πίσω στα νεφελώδη Τάρταρα από όπου έλκει την καταγωγή του.

Κάποιες άλλες, αρκετά περίεργες ιστορίες παρουσιάζουν διαφορετικό τον τερατώδη χαρακτήρα του Τυφωέα. Οι ιστορίες αυτές εμφανίζονται όψιμα, στο δεύτερο αιώνα μ.Χ. Ανάμεσα στον Τυφωέα του Ησιόδου, στον έκτο προ Χριστού αιώνα, και τον Τυφωέα για τον οποίο θα μιλήσουμε τώρα, υπάρχουν μεγάλες διαφορές, οφειλόμενες κυρίως σε ανατολικές επιρροές.

Η Γαία, θυμωμένη με τους ολύμπιους θεούς, γεννάει με τον Τάρταρο ένα τέρας. Το οποίο περιγράφεται ως ένας τεράστιος κολοσσός, με πόδια ριζωμένα γερά στο έδαφος και με σώμα που δεν έχει τελειωμό, σε σημείο που το μέτωπό του ακουμπάει στον ουρανό. Όταν ανοίγει τα χέρια σταυρωτά, το ένα του χέρι αγγίζει την Ανατολή και το άλλο τη Δύση. Από τη φύση του, συνταιριάζει και ανακατεύει τα πάνω και τα κάτω, τον ουρανό και τη γη, τα δεξιά και τα αριστερά, την Ανατολή και τη Δύση.

Ο χαοτικός αυτός όγκος επιτίθεται στον Όλυμπο. Τον βλέπουν οι Ολύμπιοι και τους πιάνει τρόμος φοβερός, μεταμορφώνονται σε πουλιά και το βάζουν στα πόδια. Ο Δίας μένει μόνος του να αντιμετωπίσει το τεράστιο κτήνος, ψηλό σαν τον κόσμο και πλατύ σαν το σύμπαν. Ο Δίας βροντάει και χτυπάει τον Τυφωέα, που αναγκάζεται να οπισθοχωρήσει. Αρπάζει τότε ο Δίας την άρπη, το δρεπάνι, και προσπαθεί να τον νικήσει, παλεύουν όμως σώμα με σώμα και αυτή τη φορά νικάει ο Τυφωέας. ο οποίος καταφέρνει και περικυκλώνει το Δία με το τεράστιο κορμί του και τον κάνει να παραλύσει. Ο Τυφωέας τού κόβει στη συνέχεια τα νεύρα των χεριών και των ποδιών.

Φορτώνεται ύστερα στην πλάτη το σώμα του Δία, φεύγει και πάει και το ακουμπάει σε μια σπηλιά στην Κιλικία. Παράλληλα, το τέρας κρύβει τα νεύρα και τον κεραυνό του Δία. θα έλεγε κανείς ότι όλα χάθηκαν και ότι αυτή τη φορά υπερίσχυσε το σύμπαν της απόλυτης αταξίας. Πράγματι, το κτήνος στέκει όλο χαρά και ικανοποίηση μπροστά στον κακόμοιρο το Δία. που τον έχει κλείσει στη σπηλιά και δεν μπορεί να κουνηθεί· η δύναμή του έχει εκμηδενιστεί, τα νεύρα των χεριών και των ποδιών του είναι κομμένα, του λείπει ο κεραυνός.

Όπως και στο παρελθόν όμως, ο Δίας και οι ολύμπιοι θεοί θα καταφέρουν να νικήσουν με την πονηριά, την πανουργία, το ψέμα, την απάτη, την εξυπνάδα. Δυο πρόσωπα, ο Ερμής και ο Αιγίπαν, θα καταφέρουν να κλέψουν τα νεύρα του Δία χωρίς να τους πάρει είδηση ο Τυφώνας. 0 Δίας τα ξαναβάζει στη θέση τους, λες και είναι τιράντες, και ξαναπιάνει τον κεραυνό. Ο Τυφώνας είχε αποκοιμηθεί· όταν ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι ο Δίας δε βρίσκεται πια στη σπηλιά, ξαναρίχνεται στη μάχη με ορμή, τελικά όμως το τέρας νικιέται οριστικά και αμετάκλητα.

Σε άλλες ανάλογες εκδοχές του μύθου, βλέπουμε το Δία να νικιέται προσωρινά, να φυλακίζεται και να χάνει τις δυνάμεις και τον κεραυνό του. Ο παμπόνηρος Κάδμος χαλάει τα σχέδια του τέρατος. Ο Τυφώνας πιστεύει ότι τα πάντα έχουν τακτοποιηθεί και ανακοινώνει ότι είναι ο βασιλιάς του σύμπαντος και ότι θα επαναφέρει τους αρχέγονους θεούς στην εξουσία. θέλει να ελευθερώσει τους Τιτάνες και να σβήσει από προσώπου γης τη βασιλεία του Δία. Βασιλιάς νόθος και χωλός, ο Τυφώνας είναι ο βασιλιάς της αταξίας και εκθρονίζει το Δία. το βασιλιά της δικαιοσύνης.

Τότε λοιπόν, ο Κάδμος αρχίζει να παίζει φλάουτο. Ο Τυφώνας βρίσκει τη μουσική του θαυμάσια. Κάθεται και τον ακούει και σιγά σιγά γλαρώνει και τον παίρνει ο ύπνος για τα καλά, θυμάται κάποιες ιστορίες που αφηγούνται πώς ο Δίας απήγαγε κάποιους θνητούς για να τον ευφραίνουν με τη μουσική και την ποίησή τους, θέλει να κάνει και αυτός το ίδιο και προτείνει στον Κάδμο να γίνει ο βάρδος του, ο οποίος δε θα ψάλλει την τάξη των ολύμπιων θεών αλλά το χάος του Τυφώνα. Ο Κάδμος δέχεται, με τον όρο να έχει ένα καλύτερο μουσικό όργανο, έτσι ώστε να μπορεί να τραγουδάει κιόλας.

«Τι χρειάζεσαι;»

ρωτάει ο Τυφώνας.

«Χρειάζομαι χορδές για τη λύρα μου».

«Έχω ό.τι ακριβώς χρειάζεσαι, κάτι φοβερές χορδές»

του ανακοινώνει ο Τυφώνας και πάει αμέσως να βρει τα νεύρα του Δία. Ο Κάδμος, πραγματικά, αρχίζει να παίζει εκπληκτικά. Ο Τυφώνας αποκοιμιέται και ο Δίας εκμεταλλεύεται την ανέλπιστη αυτή τύχη και παίρνει τις χορδές της λύρας, ή μάλλον τα νεύρα του, τα βάζει στη θέση τους, αρπάζει τον κεραυνό και είναι πάλι πανέτοιμος για μάχη. ‘Οταν ο Τυφώνας, ο άλλος βασιλιάς, ο ψευτο-βασιλιάς του σύμπαντος. ξυπνάει, ο Δίας έχει πάλι στα χέρια του όλα τα όπλα του και μπορεί να του επιτεθεί. Και να τον νικήσει.

Υπάρχει άλλη μια ιστορία στην οποία η πονηριά παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, αλλά ο Τυφώνας δεν παρουσιάζεται ως πολύμορφο τέρας ή κολοσσός, αλλά ως θαλάσσιο ζώο. μια φοβερή φάλαινα που καλύπτει ολόκληρο το θαλάσσιο χώρο. Ο Τυφώνας ζει σε ένα θαλάσσιο σπήλαιο και κανείς δεν μπορεί να τον πολεμήσει, αφού ο κεραυνός του Δία δε φτάνει στα βάθη της θάλασσας.

Η κατάσταση ανατρέπεται και πάλι χάρη σε ένα τέχνασμα. Το ζώο αυτό έχει ακόρεστη όρεξη, έτσι λοιπόν ο Ερμής, ο προστάτης των ψαράδων —ο οποίος δίδαξε στο γιο του, τον Πάνα, το ψάρεμα—, ο Ερμής λοιπόν προετοιμάζει ένα γεύμα με ψάρια για να προσελκύσει το θαλάσσιο τέρας. Πράγματι, ο Τυφώνας βγαίνει από το άντρο του και γεμίζει την μπάκα του. τρώει τόσο πολύ που. όταν αποφασίζει να γυρίσει στο λημέρι του, δεν τα καταφέρνει, τόσο πολύ έχει φουσκώσει. Ξεβράζεται στην ακτή και γίνεται ιδεώδης στόχος για το Δία, που με μεγάλη ευκολία πια τον κατατροπώνει.

Οι κάπως αλλόκοτες ίσως αυτές ιστορίες εμπεριέχουν όλες το ίδιο δίδαγμα. Την ώρα που η κυριαρχία μοιάζει να έχει παγιωθεί, μια κρίση πλήττει την υπέρτατη εξουσία. Εμφανίζεται μια δύναμη που συμβολίζει εκείνα με τα οποία η τάξη ήρθε σε σύγκρουση για να εγκαθιδρυθεί —το χάος, την αναμπουμπούλα, την αταξία— και απειλεί τον κυρίαρχο του κόσμου.

Ο Δίας μοιάζει άοπλος. Για να ανακτήσει το θρόνο, πρέπει να προστρέξει σε κάποια ελάσσονα πρόσωπα για να τον βοηθήσουν. Τα πρόσωπα αυτά δεν τα πιάνει το μάτι σου. δεν είναι καθόλου τρομακτικά στην όψη και δε φοβίζουν τις δυνάμεις της αταξίας, οι οποίες δεν τα αντιμετωπίζουν με δυσπιστία. Χάρη στις πονηριές τους, ωστόσο, οι ελάσσονες αυτοί θεοί ή οι απλοί θνητοί βοηθάνε το Δία να πάρει πάλι το πάνω χέρι και να διατηρήσει την υπέρτατη εξουσία.

***

Vernant Jean Pierre – Το σύμπαν, οι θεοί, οι άνθρωποι – Εκδόσεις Πατάκη, 2007


Από: https://antikleidi.com

Die hard? …


Τα επαναλαμβανόμενα ολισθήματα στα «αγγλικούλια» του ψόφιου κοριού θα τον κάνουν, τελικά, cult. Απ’ την άλλη, οι φωνές «λύκοι, λύκοι στο μαντρί!» (που στην αργκώ της πολιτικής εξουσίας προφέρονται «αποστασία! αποστασία!») είναι κωμικές. Φεύγουν ακροδεξιοί βουλευτές απ’ την φτερούγα της «πρώτης φοράς»; Μαδάει η “αριστερά” του κράτους και του κεφάλαιου; Ουάου! – που θάλεγε μια ψυχή… Ο «ορισμός της αποστασίας»!!! Τέτοια ψυχική επαφή έχει αποκτήσει η «πρώτη φορά» με το φασισταριό που άμα χάσει κάποιον από δαύτους νοιώθει ότι χάνει κάτι απ’ την ισορροπία της, και ότι υπάρχει συνωμοσία σε βάρος της; Τσσσσςςςςς! Έτσι φαίνεται: η πιο πρόσφατη εκδοχή της «δεξιάς συνωμοσίας κατά της αριστέρας» είναι οι φασίστες συνεταίροι της δεύτερης να προκύπτουν πιο φασίστες απ’ ότι θα έπρεπε! O tempora!!! O mores!!!!!!!

Πιάνουν δεν πιάνουν αυτά, τέτοιο είναι το φτωχό οπλοστάσιο του γκουβέρνου. Για παράδειγμα, η προσπάθεια «πλαγιοκόπησης» της δεξιάς παράταξης με το ξαμόλυμα του ακροδεξιού ψεκασμένου εταίρου κι αδελφού πριν καν αρχίσει το νταραβέρι για το «όνομά της» (θεία Λίτσα είσαι καλά;), στις αρχές της χρονιάς, ήταν βγαλμένο απ’ τις καλύτερες πασοκικές παραδόσεις των ‘80s. Επειδή, προφανώς, και οι τωρινοί καθοδηγητές της Κουμουνδούρου απ’ τα πασοκικά ‘70s – ‘80s κατάγονται. Ε;;;;

Και το «πολύ σκληροί για να πεθάνουμε» (στα ελληνικά και αμετάφραστο…) του ψόφιου κοριού από Λονδίνο μεριά; Δεν έχει κάτι απ’ το «σκληρό ροκ» (ή/και τον τότε εμπνευστή του);

Από σπόντα σε σπόντα το μόνο απίθανο είναι να μπέρδεψε ο ψόφιος κοριός την «εξαιρετική ταινία» του Bruce Willis (από γούστο, από αισθητική, από κινηματογραφική παιδεία, ε; «επαναστατική αριστέρα» σκέτη είναι ο άνθρωπος! Το Conan The Barbarian το έχει στα αγαπημένα του;) με τους Jethro Tull: too old to rock ‘n’ roll, too young to die…

Στο σπίτι δεν άκουγαν «ξένα»… Ούτε στην (τότε) κνε… Αν άκουγαν, ο «μικρός» θα είχε λόγους να βελτιώσει έγκαιρα τα αγγλικούλια του, μπας και πιάσει κανά στιχάκι… Πολύς κόσμος έμαθε αγγλικά της προκοπής μέσα απ’ την rock δισκογραφία· αλλά ο ψόφιος κοριός φαίνεται ότι ήταν fun του Χαριτοδιπλωμένου – άντε και του Σαλαμπάση…

(φωτογραφία: ο Ian Anderson επί σκηνής το 1984, 8 χρόνια μετά την κυκλοφορία του lp και του ομώνυμου κομματιού…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/06/die-hard/

 

.

Γιάννης Ρίτσος: Το Αδιάβατο…


Άνθρωποι ριψοκίνδυνοι ήταν·

δεν το περηφανεύονταν ωστόσο.

Έσπασε το θερμόμετρο,

ο υδράργυρος σκόρπισε.

Σαν φτάσαμε στα σύνορα

μας σταμάτησαν.

Τα ψεύτικα διαβατήρια

ήταν έγκυρα.

Εμείς δεν περάσαμε.


Από:https://praxisreview.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%BF/

Εγώ είμαι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ του Κλοντ Χάουτον…


Στην απίθανη περίπτωση που είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο χωρίς να γνωρίζω τον συγγραφέα του, θα έβαζα στοίχημα πως καμία άλλη πένα εκτός από εκείνη του Φώουλς  δεν θα μπορούσε να γράψει κάτι παρόμοιο. Από την μία πλευρά, ευτυχώς δεν έβαλα κανένα τέτοιο στοίχημα, γιατί θα το έχανα πανηγυρικά. Από την άλλη, άργησα πολύ να ανακαλύψω έναν τόσο χαρισματικό συγγραφέα όπως ο Κλοντ Χάουτον. Δεν πειράζει όμως, θα αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο δρομολογώντας το συντομότερο και τα υπόλοιπα έργα του, αμετάφραστα για την ώρα στα ελληνικά. Μέχρι τότε ας μιλήσουμε για το αριστουργηματικό Εγώ είμαι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλέντη σε μετάφραση του Αλέξανδρου Καλοφωλιά.

2018-06-18 08.48.35 1.jpg

Ο Κλοντ Χάουτον γεννήθηκε το 1889 στο Σέβενοουκς του Κεντ και μετά την αποφοίτησή του από το Κολέγιο του Ντάλγουις εκπαιδεύτηκε ως λογιστής. Τα συγγραφικά του βήματα ξεκίνησαν το 1910 με την δημοσίευση κάποιων ποιημάτων του στο περιοδικό του  G. K. Chesterton, The New Witness. Από την επόμενη δεκαετία έως και περίπου τον θάνατό του, το 1961, εξέδωσε συνολικά εικοσι τρία μυθιστορήματα, δύο ποιητικές συλλογές και δύο θεατρικά έργα. Αν και πολυγράφος ο Χάουτον δεν υπήρξε ποτέ δημοφιλής συγγραφέας. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια πετυχημένη προσπάθεια αναγνώρισης του ονόματος και του έργου του από τους σύγχρονους πλέον αναγνώστες. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί μόνο ένα μυθιστόρημα, το magnum opus του, με τίτλο Εγώ είμαι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ.

Δεν έχω µεγάλη εμπειρία, µε την ευρεία σηµασία της λέξης. Έχω ταξιδέψει ελάχιστα και δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους. Όμως έχω γνωρίσει χρόνια μοναξιάς και υπάρχει ένα είδος εµπειρίας που αποκαλύπτεται µόνο στους µοναχικούς. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων αναγκάστηκα να μάθω πολλά για τον εαυτό µου και αυτή η γνώση µε δίδαξε τι να αναζητώ στους άλλους. Αν ζεις πίσω από τη σκηνή, τότε δεν έχεις τις ψευδαισθήσεις που µοιράζονται οι θεατές. Έχω βρεθεί πίσω από ένα συγκεκριμένο είδος σκηνικού, με αποτέλεσµα να μη με εξαπατά το επιφαινόμενο. Το προσωπείο που συνήθως παρουσιάζουν στον κόσμο οι άνθρωποι σου λέει μόνο αυτό που επιθυμούν να πιστέψεις γι’ αυτούς.

Ο Τζέιμς Ρέμαξ ζει μια ήσυχη μετρημένη ζωή μέχρι την στιγμή που αποφασίζει να απαντήσει σε μια αγγελία που ζητά προσωπικό γραμματέα. Η θετική απάντηση φτάνει και ο Ρέμαξ φεύγει για Λονδίνο με την εντύπωση ότι θα γνωρίσει το νέο του εργοδότη. Αντί όμως για αυτόν, βρίσκει στη θέση του μια νεφέλη. Στην προσπάθεια του να αποκωδικοποιήσει την αινιγματική φιγούρα του εργοδότη του, Τζόναθαν Σκρίβενερ, αρχίζει και κάνει παρέα με τους φίλους του. Όλοι τους είναι εντελώς διαφορετικοί, το μοναδικό τους κοινό είναι η σύντομη γνωριμία τους με τον Σκρίβενερ. Όλοι καρπώνονται πως ξέρουν το πραγματικό του πρόσωπο, αλλά ο καθένας παρουσιάζει και κάτι διαφορετικό. Τι από όλα αυτά ισχύει; Ποιός είναι τελικά ο Τζόναθαν Σκρίβενερ;

Στα όρια του ψυχολογικού θρίλερ, ο Τζόναθαν Σκρίβενερ κουβαλά την διττότητα του Μάγου. Ο πρωταγωνιστής έχει όλα τα δεδομένα στα χέρια του και ταυτόχρονα δεν έχει τίποτα, ούτε καν την μορφή του εργοδότη του. Φανταστείτε ένα παζλ χωρίς την τελική εικόνα και έναν φουκαριάρη που πρέπει να συνδέσει όλα τα κομμάτια χωρίς έναν υποτυπώδη μπούσουλα. Ε αυτό είναι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ, ένα μυστήριο.

Η γραφή του Χάουτον είναι απολαυστική, έχει κάτι από την στόφα των μεγάλων κλασικών. Ο συνδυασμός δε με την υπόθεση που περπατά στον χωματόδρομο του μεταμοντέρνου δίνει στο βιβλίο μια μοναδική γοητεία. Προσωπικά το στοιχείο που ξεχώρισα και με κάνει να θέλω να διαβάσω και τα υπόλοιπα έργα του συγγραφέα είναι η σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Τους πλάθει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Είναι τόσο ταλαντούχος ο άτιμος που δίνει χρώμα και στην σκιά!

Προφανώς τα τελικά συμπεράσματα είναι θετικά. Ο Τζόναθαν Σκρίβενερ είναι από αυτά τα βιβλία που δεν μπορείς να ξεχάσεις εύκολα και στο μέλλον σίγουρα θα αποτελεί σημείο σύγκρισης για άλλα αναγνώσματα. Ακόμα και στην αμφίβολη περίπτωση που δεν μεταφραστούν άλλα μυθιστορήματα του Χάουτον στην ελληνική, ενδώστε τουλάχιστον σε αυτό εδώ. Αξίζει!