Die hard? …


Τα επαναλαμβανόμενα ολισθήματα στα «αγγλικούλια» του ψόφιου κοριού θα τον κάνουν, τελικά, cult. Απ’ την άλλη, οι φωνές «λύκοι, λύκοι στο μαντρί!» (που στην αργκώ της πολιτικής εξουσίας προφέρονται «αποστασία! αποστασία!») είναι κωμικές. Φεύγουν ακροδεξιοί βουλευτές απ’ την φτερούγα της «πρώτης φοράς»; Μαδάει η “αριστερά” του κράτους και του κεφάλαιου; Ουάου! – που θάλεγε μια ψυχή… Ο «ορισμός της αποστασίας»!!! Τέτοια ψυχική επαφή έχει αποκτήσει η «πρώτη φορά» με το φασισταριό που άμα χάσει κάποιον από δαύτους νοιώθει ότι χάνει κάτι απ’ την ισορροπία της, και ότι υπάρχει συνωμοσία σε βάρος της; Τσσσσςςςςς! Έτσι φαίνεται: η πιο πρόσφατη εκδοχή της «δεξιάς συνωμοσίας κατά της αριστέρας» είναι οι φασίστες συνεταίροι της δεύτερης να προκύπτουν πιο φασίστες απ’ ότι θα έπρεπε! O tempora!!! O mores!!!!!!!

Πιάνουν δεν πιάνουν αυτά, τέτοιο είναι το φτωχό οπλοστάσιο του γκουβέρνου. Για παράδειγμα, η προσπάθεια «πλαγιοκόπησης» της δεξιάς παράταξης με το ξαμόλυμα του ακροδεξιού ψεκασμένου εταίρου κι αδελφού πριν καν αρχίσει το νταραβέρι για το «όνομά της» (θεία Λίτσα είσαι καλά;), στις αρχές της χρονιάς, ήταν βγαλμένο απ’ τις καλύτερες πασοκικές παραδόσεις των ‘80s. Επειδή, προφανώς, και οι τωρινοί καθοδηγητές της Κουμουνδούρου απ’ τα πασοκικά ‘70s – ‘80s κατάγονται. Ε;;;;

Και το «πολύ σκληροί για να πεθάνουμε» (στα ελληνικά και αμετάφραστο…) του ψόφιου κοριού από Λονδίνο μεριά; Δεν έχει κάτι απ’ το «σκληρό ροκ» (ή/και τον τότε εμπνευστή του);

Από σπόντα σε σπόντα το μόνο απίθανο είναι να μπέρδεψε ο ψόφιος κοριός την «εξαιρετική ταινία» του Bruce Willis (από γούστο, από αισθητική, από κινηματογραφική παιδεία, ε; «επαναστατική αριστέρα» σκέτη είναι ο άνθρωπος! Το Conan The Barbarian το έχει στα αγαπημένα του;) με τους Jethro Tull: too old to rock ‘n’ roll, too young to die…

Στο σπίτι δεν άκουγαν «ξένα»… Ούτε στην (τότε) κνε… Αν άκουγαν, ο «μικρός» θα είχε λόγους να βελτιώσει έγκαιρα τα αγγλικούλια του, μπας και πιάσει κανά στιχάκι… Πολύς κόσμος έμαθε αγγλικά της προκοπής μέσα απ’ την rock δισκογραφία· αλλά ο ψόφιος κοριός φαίνεται ότι ήταν fun του Χαριτοδιπλωμένου – άντε και του Σαλαμπάση…

(φωτογραφία: ο Ian Anderson επί σκηνής το 1984, 8 χρόνια μετά την κυκλοφορία του lp και του ομώνυμου κομματιού…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/06/die-hard/

 

.

Γιάννης Ρίτσος: Το Αδιάβατο…


Άνθρωποι ριψοκίνδυνοι ήταν·

δεν το περηφανεύονταν ωστόσο.

Έσπασε το θερμόμετρο,

ο υδράργυρος σκόρπισε.

Σαν φτάσαμε στα σύνορα

μας σταμάτησαν.

Τα ψεύτικα διαβατήρια

ήταν έγκυρα.

Εμείς δεν περάσαμε.


Από:https://praxisreview.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B2%CE%B1%CF%84%CE%BF/

Εγώ είμαι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ του Κλοντ Χάουτον…


Στην απίθανη περίπτωση που είχα διαβάσει αυτό το βιβλίο χωρίς να γνωρίζω τον συγγραφέα του, θα έβαζα στοίχημα πως καμία άλλη πένα εκτός από εκείνη του Φώουλς  δεν θα μπορούσε να γράψει κάτι παρόμοιο. Από την μία πλευρά, ευτυχώς δεν έβαλα κανένα τέτοιο στοίχημα, γιατί θα το έχανα πανηγυρικά. Από την άλλη, άργησα πολύ να ανακαλύψω έναν τόσο χαρισματικό συγγραφέα όπως ο Κλοντ Χάουτον. Δεν πειράζει όμως, θα αναπληρώσω τον χαμένο χρόνο δρομολογώντας το συντομότερο και τα υπόλοιπα έργα του, αμετάφραστα για την ώρα στα ελληνικά. Μέχρι τότε ας μιλήσουμε για το αριστουργηματικό Εγώ είμαι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλέντη σε μετάφραση του Αλέξανδρου Καλοφωλιά.

2018-06-18 08.48.35 1.jpg

Ο Κλοντ Χάουτον γεννήθηκε το 1889 στο Σέβενοουκς του Κεντ και μετά την αποφοίτησή του από το Κολέγιο του Ντάλγουις εκπαιδεύτηκε ως λογιστής. Τα συγγραφικά του βήματα ξεκίνησαν το 1910 με την δημοσίευση κάποιων ποιημάτων του στο περιοδικό του  G. K. Chesterton, The New Witness. Από την επόμενη δεκαετία έως και περίπου τον θάνατό του, το 1961, εξέδωσε συνολικά εικοσι τρία μυθιστορήματα, δύο ποιητικές συλλογές και δύο θεατρικά έργα. Αν και πολυγράφος ο Χάουτον δεν υπήρξε ποτέ δημοφιλής συγγραφέας. Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια πετυχημένη προσπάθεια αναγνώρισης του ονόματος και του έργου του από τους σύγχρονους πλέον αναγνώστες. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί μόνο ένα μυθιστόρημα, το magnum opus του, με τίτλο Εγώ είμαι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ.

Δεν έχω µεγάλη εμπειρία, µε την ευρεία σηµασία της λέξης. Έχω ταξιδέψει ελάχιστα και δεν έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους. Όμως έχω γνωρίσει χρόνια μοναξιάς και υπάρχει ένα είδος εµπειρίας που αποκαλύπτεται µόνο στους µοναχικούς. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων αναγκάστηκα να μάθω πολλά για τον εαυτό µου και αυτή η γνώση µε δίδαξε τι να αναζητώ στους άλλους. Αν ζεις πίσω από τη σκηνή, τότε δεν έχεις τις ψευδαισθήσεις που µοιράζονται οι θεατές. Έχω βρεθεί πίσω από ένα συγκεκριμένο είδος σκηνικού, με αποτέλεσµα να μη με εξαπατά το επιφαινόμενο. Το προσωπείο που συνήθως παρουσιάζουν στον κόσμο οι άνθρωποι σου λέει μόνο αυτό που επιθυμούν να πιστέψεις γι’ αυτούς.

Ο Τζέιμς Ρέμαξ ζει μια ήσυχη μετρημένη ζωή μέχρι την στιγμή που αποφασίζει να απαντήσει σε μια αγγελία που ζητά προσωπικό γραμματέα. Η θετική απάντηση φτάνει και ο Ρέμαξ φεύγει για Λονδίνο με την εντύπωση ότι θα γνωρίσει το νέο του εργοδότη. Αντί όμως για αυτόν, βρίσκει στη θέση του μια νεφέλη. Στην προσπάθεια του να αποκωδικοποιήσει την αινιγματική φιγούρα του εργοδότη του, Τζόναθαν Σκρίβενερ, αρχίζει και κάνει παρέα με τους φίλους του. Όλοι τους είναι εντελώς διαφορετικοί, το μοναδικό τους κοινό είναι η σύντομη γνωριμία τους με τον Σκρίβενερ. Όλοι καρπώνονται πως ξέρουν το πραγματικό του πρόσωπο, αλλά ο καθένας παρουσιάζει και κάτι διαφορετικό. Τι από όλα αυτά ισχύει; Ποιός είναι τελικά ο Τζόναθαν Σκρίβενερ;

Στα όρια του ψυχολογικού θρίλερ, ο Τζόναθαν Σκρίβενερ κουβαλά την διττότητα του Μάγου. Ο πρωταγωνιστής έχει όλα τα δεδομένα στα χέρια του και ταυτόχρονα δεν έχει τίποτα, ούτε καν την μορφή του εργοδότη του. Φανταστείτε ένα παζλ χωρίς την τελική εικόνα και έναν φουκαριάρη που πρέπει να συνδέσει όλα τα κομμάτια χωρίς έναν υποτυπώδη μπούσουλα. Ε αυτό είναι ο Τζόναθαν Σκρίβενερ, ένα μυστήριο.

Η γραφή του Χάουτον είναι απολαυστική, έχει κάτι από την στόφα των μεγάλων κλασικών. Ο συνδυασμός δε με την υπόθεση που περπατά στον χωματόδρομο του μεταμοντέρνου δίνει στο βιβλίο μια μοναδική γοητεία. Προσωπικά το στοιχείο που ξεχώρισα και με κάνει να θέλω να διαβάσω και τα υπόλοιπα έργα του συγγραφέα είναι η σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Τους πλάθει μπροστά στα μάτια του αναγνώστη. Είναι τόσο ταλαντούχος ο άτιμος που δίνει χρώμα και στην σκιά!

Προφανώς τα τελικά συμπεράσματα είναι θετικά. Ο Τζόναθαν Σκρίβενερ είναι από αυτά τα βιβλία που δεν μπορείς να ξεχάσεις εύκολα και στο μέλλον σίγουρα θα αποτελεί σημείο σύγκρισης για άλλα αναγνώσματα. Ακόμα και στην αμφίβολη περίπτωση που δεν μεταφραστούν άλλα μυθιστορήματα του Χάουτον στην ελληνική, ενδώστε τουλάχιστον σε αυτό εδώ. Αξίζει!

Ο «Σπάρτακος» και η εξέγερση της ελευθερίας…


Του Μάκη Γεφυρόπουλου

 Κλαγγές σπαθιών που σηματοδοτούν τον όλεθρο των εχθρών, μάχες άνισες και νίκες ηρωικές. Αντίπαλες παρατάξεις, στρατοί και λεγεώνες που σπέρνουν τον θάνατο, ποτίζοντας τη στέρφα γη με το αίμα των γυναικόπαιδων. «Μεγαλοφυείς» στρατηγοί και ριψοκίνδυνες αποφάσεις «υψίστης» μιλιταριστικής σημασίας.

Ένας κυκεώνας απονενοημένης απανθρωπιάς…

Ο Χάρος δε κάνει διακρίσεις σε φτωχούς και πλούσιους, σε γενναίους και δειλούς. Είναι αδίστακτος και συνάμα διόλου δύστροπος. Τους δέχεται όλους με ευχαρίστηση στην αποπνικτική αγκάλη του, με μοναδικό αντάλλαγμα να του προσφέρουν οικειοθελώς τη ζωή τους.

Η ζωή και ο θάνατος συναντιούνται στις αρένες των πολεμικών συρράξεων και στα πεδία των μαχών. Η συνάντησή τους είναι μία αέναη σύγκρουση, μία διελκυστίνδα αντίρροπων δυνάμεων με έπαθλο την άσκηση εξουσίας πάνω στις ζωές των κοινών θνητών.

Ο πόλεμος αποτελεί την αρχέγονη πύλη που οδηγεί στον επέκεινα κόσμο και ενώνει τους δύο αντίθετους πόλους.

Η Ανθρωπότητα από τα σπάργανα της Ιστορίας της, βρίθει από αιματηρούς πόλεμους με εκατόμβες νεκρών, αδυσώπητα και δίχως σταματημό, λες και είναι υποχρεωμένη να καταβάλει τους φόρους αίματος που της έχει επιβάλει ένας αιμοσταγής και ανθρωποφάγος θεός σε μία προσπάθεια ξεπλύματος των αμαρτιών της.

Πόλεμοι οικονομικού και στρατιωτικού επεκτατισμού και πόλεμοι για την ελευθερία. Όποιος και αν είναι ο ιδεολογικός μανδύας με τον οποίο «ντύνονται» οι βαλλιστικοί πύραυλοι και οι πυρηνικές βόμβες, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η καταστροφή και ο ξεριζωμός άλλωστε είναι τα απότοκα των ένδοξων νικών και τα «μπάσταρδα» των συντριπτικών ηττών.

Ωστόσο ο πόλεμος αποτελεί το μεταίχμιο εκείνο που συμβάλλει στην διερεύνηση των μεταφυσικών ανησυχιών που ενδημούν στο νου και βασανίζουν τους ανθρώπους.

Συνέχεια