Η Γιαννούλα Καραχάλιου και η Μακεδονία…


Η καθημερινότητά μας περνά μέσα από τον εθνικιστικό πυρετό της Μακεδονίας. Τα συλλαλητήρια και τις δηλώσεις, τη φτηνή περηφάνια και το ακριβό όνομα, την Ιστορία ως καρικατούρα της πραγματικότητας και ως δεκανίκι έωλων επιχειρημάτων. Το σύμπλεγμα ανωτερότητας των αφιονισμένων. Ως ένα μονοθεματικό παρόν με πολύ φανατισμό και ακόμη περισσότερο αδιέξοδο.
Μέσα από τον θόρυβο των κραυγών, συχνά μια είδηση ανοίγει μια ρωγμή και φτάνει ώς εμάς. Στην Αμφισσα την περασμένη Δευτέρα ένα κορίτσι 13 ετών, η Γιαννούλα Καραχάλιου, έπεσε νεκρή από τα πυρά ενός άνδρα.
Το παιδί ήταν Ελληνίδα Ρομά. Παρ’ όλο που τα στοιχεία δεν είναι ακόμη ξεκάθαρα, ένας 35χρονος διαπληκτίστηκε με Ρομά όταν αυτοί του είπαν να μην περνάει τρέχοντας με το αυτοκίνητο έξω από τον καταυλισμό γιατί παίζουν παιδιά.
Ο 35χρονος γύρισε 2 ώρες μετά και άρχισε να πυροβολεί. Τραυμάτισε στο πόδι τον άντρα Ρομά με τον οποίο είχε διαπληκτιστεί λίγη ώρα πριν και σκότωσε το μικρό κορίτσι.
Στη συνέχεια τράπηκε σε φυγή. Τα ΜΜΕ έκαναν λόγο για «κακιά στιγμή», για «φόβους βεντέτας από ομοεθνείς», «οι Ρομά απειλούν να κάψουν την πόλη».
Στη μετάδοση των δελτίων χρειάστηκαν τρεις μέρες για να αποκτήσει όνομα το κορίτσι. Μέχρι τότε ήταν απλώς η 13χρονη Ρομά.
Και ενώ το θύμα εντός αυτού του κεκαλυμμένα ρατσιστικού λόγου υποβαθμίζεται, με τον ίδιο τρόπο ο 35χρονος από δολοφόνος αναβαθμίζεται σε «40χρονος επιχειρηματίας» (είναι, βλέπετε, και η «κακιά στιγμή»).
Υπάρχει κάτι βαθιά υβριστικό στην όλη κάλυψη του γεγονότος. Και παρά τη χρήση των στερεοτυπικά ακροδεξιών δημοσιογραφικών φράσεων, νιώθω πως το μεγαλύτερο ποσοστό της Υβρεως συγκεντρώνεται στην επιμονή για ανωνυμία του κοριτσιού, η στέρηση ενός δολοφονημένου κοριτσιού από την ταυτότητά του.
Μέσα στην επιβεβλημένη ασάφεια, η νεκρή κοπέλα δεν έχει όνομα, δεν έχει πρόσωπο.
Εχει μόνο ιδιότητες. Και μέσα από τον ρατσιστικό λόγο των ΜΜΕ οι ίδιες αυτές οι ιδιότητες ορίζουν την ανωνυμία της. Το γεγονός πως ήταν Ρομά υπερισχύει του γεγονότος πως λεγόταν Γιαννούλα Καραχάλιου.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια άρνηση ταφής στο επίπεδο της γλώσσας, σε μια Αντιγόνη όπου ο Κρέοντας είναι ένας ρατσιστής που διατάζει στην πραγματικότητα ελέγχοντας και δίνοντας σχήμα στην πληροφορία.
Ονομάζοντας τα πράγματα και τους ανθρώπους τα αφήνουμε να υπάρχουν, ενώ αντίθετα όταν τα περιγράφουμε τα αποσπούμε από το συγκεκριμένο και τα εντάσσουμε σε μια θολή γενικότητα, αποδεχόμαστε την ύπαρξή τους αλλά ταυτόχρονα την αναιρούμε. Επιτρέπουμε μια ασάφεια στο περίγραμμα ανατρέποντας το κάθε σχήμα. Και τελικά εισερχόμαστε στο απάνθρωπο πεδίο της στατιστικής. Εκεί που ο ρατσισμός των ΜΜΕ είναι αποδεκτός –αν όχι θεμιτός– ακόμα και απέναντι στους νεκρούς.
Η ονοματοδοσία γίνεται άσκηση απόλυτης ισχύος, η χρήση του ονόματος μετρονόμος της εξουσίας. Και ίσως να ακούγεται υπερβολικό, αλλά οι όροι με τους οποίους τα ΜΜΕ έγδυσαν ένα νεκρό κορίτσι από το όνομά του είναι παρόμοιοι με τους όρους με τους οποίους στήνονται τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό.
Οχι με τα επιχειρήματα υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς, αλλά με αυτή την ιερή επιμονή στην απόλυτη ορθότητα των δικών μας βεβαιοτήτων και στερεοτύπων. Το αποκλειστικό δικαίωμα στην ονοματοδοσία ως επιβεβαίωση ισχύος.
Γιατί τα ονόματα ανήκουν σε εμάς. Σε εμάς τους ανώνυμους ορθούς. Σε εμάς που ορθωνόμαστε πάνω από την ανωνυμία μας ποδοπατώντας τα δακτυλικά αποτυπώματα των άλλων.
Διατηρώντας την ανωνυμία των άλλων κάνουμε πιο συγκεκριμένο το δικό μας όνομα.
Η ανώνυμη μάζα του φανατισμού και τις μισαλλοδοξίας, της μίας και μόνης αλήθειας που στηρίζεται σε υπερβατικές έννοιες όπως η φυλή, η ράτσα, ή το επικό παρελθόν της ανωτερότητας στη θέση της Ιστορίας, θρέφει μέσα της αυτόκλητους τιμωρούς 35χρονους που τις «κακές στιγμές» τις γεννούν οι ίδιοι.
Και τελικά αφού στις μέρες μας όλοι τοποθετούμαστε για τα ονόματα να ξεκαθαρίσω πως προσωπικά το όνομα της κάθε Μακεδονίας με ενδιαφέρει πολύ λιγότερο από το όνομα της μικρής Ρομά, της Γιαννούλας Καραχάλιου.(στην Εφημερίδα των Συντακτών)

Το στερητικό σύνδρομο εξουσίας τους έκανε να πάρουν τα βουνά…


Γράφει ο mitsos175.

Δόξα να χει η κωμωδία, η Νέα Δημοπρασία θα συνεχίσει τις αόρατες συγκεντρώσεις. Ο Κούλης είχε τη φαεινή ιδέα να πάρει τα εναπομείναντα γαλάζια γίδια μαζί με τα ερπετά της χρυσής ορδής και να τα βγάλει βόλτα στο βουνό. Πραγματικά καλή ευκαιρία να βοσκήσουν και κάτι άλλο εκτός από κουτόχορτο.

Μάλλον όμως χάθηκαν στο δάσος, γιατί η ΝΔ επιμένει πως υπήρχαν πολύ περισσότεροι από αυτούς που είδαμε στις φωτογραφίες και τα video. “Στείλαμε τόσα λεωφορεία”. Ότι δηλαδή δεν πήγανε στο Σύνταγμα που ήταν δίπλα, αλλά πήγανε στα σύνορα; Ότι πείτε, εμείς πάντως ξεκαρδιστήκαμε πάλι στα γέλια.

Μήπως με τα λεωφορεία πήγαν εκεί οι άντρες των ΜΑΤ; Κινητοποίησε δηλαδή η Χρυσή Αυγή τους δικούς της, αλλά μετά τους είπαν να κάνουν μια υπερωρία στη δουλειά και φόρεσαν τις στολές; Αν πάντως είχε περισσότερους από 300, που είπαν τα ΜΜΕ, να καλέσουν συνεργεία διάσωσης! Αυτή τη στιγμή υπάρχουν χαμένοι στα δάση! Αν δεν σταμάτησαν να μαζέψουν χαμομήλι, τσάι του βουνού και χόρτα, τότε υπάρχει πρόβλημα. Όχι τίποτε άλλο θα μπούνε κατά λάθος σ’ άλλο κράτος και θα τρέχει πάλι ο Πάνος. Αν όμως γίνει κάτι τέτοιο, ας τους κρατήσουνε οι γείτονες, θα μας κάνουν χάρη.

Είναι καλό που γίνονται τέτοια happening, έχουμε ανάγκη μια εναλλακτική διασκέδαση, εκτός του Μουντιάλ. Όπου διάφορα τρολ, ορκ, χαχόλοι και ούγκανα, τρώνε ξύλο από ομοϊδεάτες μπάτσους, ενώ το δακρυγόνο αναμειγνύεται με τον καθαρό αέρα και τα αρώματα της φύσης.
Πάντως νομίζω πως οι μετρημένοι στα δάκτυλα, που πήγαν εκεί, έκαναν επίτηδες φασαρίες για να δικαιολογήσουν ένα ακόμα φιάσκο.- Μας δείρανε τα ΜΑΤ γιαυτό σκορπιστήκαμε.

Εγώ πάλι λέω πως τα λεωφορεία ήταν άδεια. Οι δεξιοί, που φυσάνε το χρήμα, πήρε ο καθένας από ένα λεωφορείο και αριβάρισε. Να βιώσουν άνεση στο ταξίδι και να μας μπουν στο μάτι, που είπαμε ότι δεν γεμίζουν ούτε ταξί. Να το διορθώσουμε λοιπόν, δεν γεμίζουν ούτε μισό ταξί.

Το στερητικό σύνδρομο εξουσίας τους έκανε να πάρουν τα βουνά. Στα όρη, στα άγρια βουνά, εκεί που δεν υπάρχει άνθρωπος, θα μπορούν, επιτέλους, να αισθανθούν πλειοψηφία. Γιατί είναι μια ισχνή μειοψηφία φανατικών αγραμμάτων, ανιστόρητων και αγεωγράφητων σαν τους αρχηγούς τους.

Το ξαναλέω, δεξιά συγκέντρωση χωρίς τη χορηγία του κλήρου, δεν μπορεί πλέον να γίνει. Ακόμα κι αυτή όμως είναι πολύ μικρότερη, από κείνες του παρελθόντος. Οι καιροί έχουν αλλάξει. Ο κόσμος έχει πλέον ξυπνήσει από το θόρυβο του άδειου στομαχιού και δεν μπορεί κανένα εθνικιστικό παραμύθι να τον κοιμίσει ξανά. Γνωρίζουμε και ποιος μας χρεοκόπησε και ποιος μας ξεπούλησε. Ας σταματήσουν λοιπόν οι δεξιοί τα φούμαρα και τις φανταστικές ειδήσεις, για να δικαιολογήσουν τη δική τους ανεπάρκεια και ξεφτίλα. Ο Κούλης και η ΧΑ είναι τα καλύτερα στηρίγματα του οπορτουνιστή Τσίπρα, ο οποίος ακολουθεί την ίδια ακριβώς πολιτική.

Οι ΗΠΑ θέλησαν να βάλουν τη γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Έδωσαν μια διαταγή κι οι Έλληνες τοποτηρητές ξένων συμφερόντων υπάκουσαν. Αν ήταν ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός, θα πανηγύριζε αυτός για τη συμφωνία, η οποία (από σπόντα) στραπατσάρει τον εθνικισμό της FYROM.
Όχι όμως και τις δικές μας ανοησίες, αφού κάθε λαός έχει δικαίωμα να λέγεται όπως γουστάρει. Η συμφωνία έγινε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Αμερικής. Όπου Αμερική δεν εννοούμε, βέβαια τη Βραζιλία, την Κούβα, το Μεξικό ή οποιοδήποτε άλλο κράτος της ηπείρου, αλλά τις ΗΠΑ. Μόνο από τα συμφραζόμενα μπορείς να καταλάβεις ποιος είναι ποιος, καλό μου γαλάζιο μηρυκαστικό.

Όσο για το Μεγαλέξανδρο δεν έχουν όλοι την καλύτερη γνώμη. Κατέστρεψε την Ασία, με το στρατό του από πεινάλες Έλληνες, πλιατσικολογώντας, βιάζοντας, βασανίζοντας και σκοτώνοντας. Ξεστραβώσου ελληναρά και διάβασε λίγο ιστορία. Δεν εκπολίτισε, ρήμαξε. Τι ότι υπήρχαν και πολύ χειρότεροι στην πορεία της Ιστορίας (πχ ναζί) δεν δικαιολογεί το πλιάτσικο.
Βέβαια, όταν πρόκειται για φανατικούς ηλίθιους, σαν αυτούς που χειροκροτούν φονιάδες μικρών παιδιών, χάνουμε απλά το χρόνο μας. Οι νεοδημοκράτες μέχρι να πιάσουν την κουτάλα και να αρχίσουν το ξεκοκάλισμα του δημοσίου χρήματος θα κάνουν οτιδήποτε, ακόμα και τη μεγαλύτερη κουταμάρα.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/06/blog-post_30.html

Ο Προμηθέας, ο Δίας και μία “μπαμπέσικη” παρτίδα σκάκι…


Ο Προμηθέας εκφράζει, μέσα στο συγκροτημένο αυτό σύμπαν, την εσωτερική αμφισβήτηση. Δε θέλει να πάρει τη θέση του Δία. αλλά, μέσα στην τάξη που αυτός έχει εγκαθιδρύσει. είναι μια χαμηλόφωνη αμφισβήτηση, στους κόλπους του θεϊκού κόσμου.

Η σχέση του Προμηθέα με τους ανθρώπους είναι σχέση συνενοχής. η φύση τους είναι κοινή. Η θέση του προσεγγίζει τη θέση των ανθρώπων, οι οποίοι επίσης είναι αμφίσημα πλάσματα. η μια πλευρά τους είναι θεϊκή —μοιράζονταν αρχικά την ύπαρξή τους με τους θεούς— και η άλλη ζωώδης, κτηνώδης. Kαι οι άνθρωποι και ο Προμηθέας έχουν λοιπόν κάποιες αντιφατικές πλευρές.

Μια παρτίδα σκάκι

Ας δούμε λοιπόν τη σκηνή. Ως συνήθως, συγκεντρώνονται οι θεοί και οι άνθρωποι. Ο Δίας κάθεται στην πρώτη σειρά και αναθέτει τη μοιρασιά στον Προμηθέα. Τι πρόκειται να κάνει; Φέρνει ένα μεγάλο βόδι, έναν υπέροχο ταύρο, τον σφάζει και στη συνέχεια τον τεμαχίζει. Χωρίζει τα κομμάτια του σε δύο και όχι σε τρία μέρη. Το καθένα, έτσι όπως το έχει ετοιμάσει ο Προμηθέας, εκφράζει τη θέση των θεών και των ανθρώπων αντίστοιχα. Στα όρια του διαχωρισμού αυτού θα χαραχτεί, δηλαδή, η γραμμή που θα χωρίζει τους ανθρώπους από τους θεούς.

Τι κάνει ο Προμηθέας; Ακολουθεί τη συνήθη διαδικασία της ελληνικής θυσίας: σφάζουμε το ζώο. το γδέρνουμε, και μετά αρχίζουμε να το τεμαχίζουμε. Ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουμε ειδικότερα είναι ότι ξεχωρίζουμε τα μακριά κόκαλα. τα κόκαλα των πίσω και των μπροστινών ποδιών, τα λευκά οστέα, και τα καθαρίζουμε εντελώς από το κρέας. Αφού τελείωσε αυτή τη δουλειά, ο Προμηθέας μάζεψε όλα τα λευκά οστά του ζώου. Τα έκανε ένα σωρό και τύλιξε το μερίδιο αυτό με ένα λεπτό, λευκό στρώμα λαχταριστό ξίγκι.

Έχει φτιάξει λοιπόν το πρώτο δέμα. Στη συνέχεια ο Προμηθέας φτιάχνει και το δεύτερο, όπου βάζει όλα τα κρέα. τις σάρκες, όλα τα κομμάτια του ζώου που τρώγονται. Αυτό το δέμα, μαζί με την πέτσα που περιβάλλει κάθε φαγώσιμο κομμάτι του ζώου, το βάζει στη συνέχεια μέσα στη γαστέρα του ζώου, στο στομάχι του. στη γλοιώδη, άσχημη, αποκρουστική στην όψη βοϊδοκοιλιά.

Έχουμε λοιπόν την εξής μοιρασιά: το λευκό, λαχταριστό ξίγκι καλύπτει απλώς κόκαλα λευκά, χωρίς καθόλου κρέας, και η ελάχιστα ορεκτική βοϊδοκοιλιά περιέχει όλα τα κομμάτια του ζώου που τρώγονται. Ο Προμηθέας φέρνει τα δυο δέματα στο τραπέζι, μπροστά στο Δία. Αναλόγως με τη δική του επιλογή, θα χαραχτεί το όριο μεταξύ ανθρώπων και θεών. Ο Δίας κοιτάζει τις δυο μερίδες και λέει:

«Προμηθέα δόλιε και παμπόνηρε. η μοιρασιά σου είναι άνιση!».

Ο Προμηθέας τον κοιτάζει υπομειδιώντας. Ο Δίας, φυσικά, διέβλεψε εξαρχής την πονηριά, αποδέχεται όμως τους κανόνες του παιχνιδιού. Του προτείνουν να διαλέξει πρώτος και δέχεται. Με ύφος απόλυτα ικανοποιημένο παίρνει λοιπόν την πιο όμορφη μερίδα, το δέμα με το λευκό, λαχταριστό ξίγκι. Όλος ο κόσμος τον κοιτάζει, εκείνος ανοίγει το δέμα και ανακαλύπτει τα λευκά οστά, χωρίς καθόλου κρέας πάνω τους. Τότε λοιπόν το Δία τον πιάνει λύσσα φοβερή ενάντια σ’ αυτόν που πήγε να τον γελάσει.

Έτσι τελειώνει η πρώτη πράξη της ιστορίας αυτής, η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον τρεις. Με το τέλος του συγκεκριμένου επεισοδίου, ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι σχετίζονται με τους θεούς έχει καθοριστεί, είναι η θυσία, σαν αυτήν που τέλεσε ο Προμηθέας τεμαχίζοντας το ζώο. Στο βωμό, έξω από το ναό. καίγονται θυμιάματα που βγάζουν ευωδιαστό καπνό, και στη συνέχεια πάνω τους τοποθετούνται τα λευκά οστά. Το μερίδιο των θεών είναι τα λευκά οστά, τυλιγμένα μέσα σε ξίγκι γυαλιστερό, και ανεβαίνουν, ως καπνός, στον ουρανό.

Οι άνθρωποι, από την άλλη, παίρνουν το υπόλοιπο ζώο. το ψήνουν ή το βράζουν και το τρώνε. Περνάνε σε μακριές σιδερένιες ή χάλκινες σούβλες κομμάτια κρέας, ειδικά το συκώτι του ζώου και άλλα λαχταριστά κομμάτια, και τα ψήνουν στη φωτιά. Κάποια άλλα κομμάτια, πάλι, τα βάζουν σε μεγάλα καζάνια και τα βράζουν. Άλλα κομμάτια λοιπόν τα ψήνουν, άλλα τα βράζουν: οι άνθρωποι θα πρέπει να τρώνε από δω και πέρα το κρέας των ζώων που θυσιάζουν και να στέλνουν στους θεούς το δικό τους μερίδιο, δηλαδή τον ευωδιαστό καπνό.

Η ιστορία αυτή είναι εκπληκτική, αφού δείχνει, όπως φαίνεται. ότι ο Προμηθέας μπόρεσε να γελάσει το Δία, δίνοντας στους ανθρώπους το καλύτερο μερίδιο του σφάγιου. Ο Προμηθέας προσφέρει στους ανθρώπους το κομμάτι του ζώου που τρώγεται, συγκαλυμμένο, κρυμμένο, ώστε να μοιάζει μη βρώσιμο, κάτω από μια όψη αποκρουστική· και στους θεούς εκείνο το μέρος που δεν τρώγεται, τυλιγμένο, κρυμμένο, καλυμμένο από ένα στρώμα λαχταριστού και γυαλιστερού λίπους. Η μοιρασιά που κάνει δεν είναι τίμια, αφού τα φαινόμενα απατούν. Το καλό κρύβεται μέσα στην ασχήμια και το κακό παρουσιάζεται ως όμορφο.

Έδωσε όμως στα αλήθεια στους ανθρώπους το καλύτερο μερίδιο; Και ως προς αυτό, επικρατεί αμφισημία. Είναι βέβαιο ότι οι άνθρωποι παίρνουν το βρώσιμο μέρος του ζώου, επειδή όμως είναι θνητοί και έχουν ανάγκη την τροφή. Η μοίρα τους είναι η αντίθετη από τη μοίρα των θεών, ζουν μόνο στο βαθμό που διαρκώς τρέφονται. Οι άνθρωποι δεν είναι αυτάρκεις. είναι αναγκασμένοι να αντλούν την ενέργεια που χρειάζονται από τον περιβάλλοντα κόσμο, διαφορετικά πεθαίνουν. Οι άνθρωποι προσδιορίζονται από το γεγονός ότι τρέφονται με ψωμί και με το κρέας των θυσιών και πίνουν το κρασί που βγαίνει από το αμπέλι.

Οι θεοί δεν έχουν ανάγκη την τροφή. Το ψωμί, το κρασί, η σάρκα των σφαγίων, όλα αυτά τούς είναι άγνωστα. Ζούνε χωρίς να τρέφονται, καταναλώνοντας μόνο κάποιες ψευδοτροφές, όπως το νέκταρ και η αμβροσία, η τροφή των αθανάτων. Η ζωτικότητα των θεών είναι λοιπόν διαφορετικής υφής από των ανθρώπων. Η ανθρώπινη ζωτικότητα είναι κατώτερη, το ίδιο και η ύπαρξη και η δύναμή τους: μια ενέργεια με διακυμάνσεις. Πρέπει συνεχώς να τη συντηρούν. Ένα ανθρώπινο πλάσμα, μόλις καταβάλει μια προσπάθεια, αισθάνεται κούραση, εξάντληση, πείνα.

Με άλλα λόγια, στη μοιρασιά που έκανε ο Προμηθέας, το καλύτερο μερίδιο τελικά είναι αυτό που κρύβει κάτω από μια όψη λαχταριστή, τα γυμνά κόκαλα. Πράγματι, τα λευκά οστά συμβολίζουν ό.τι πραγματικά πολύτιμο, μη θνητό διαθέτει το ζώο ή το ανθρώπινο πλάσμα- τα κόκαλα δε λιώνουν, συγκροτούν την αρχιτεκτονική του σώματος. Η σάρκα διαλύεται, αποσυντίθεται, ενώ ο σκελετός αποτελεί το σταθερό στοιχείο. Είναι το μέρος του ζώου που δεν τρώγεται, το κομμάτι του που δεν είναι θνητό. που παραμένει αμετάβλητο, που προσεγγίζει, συνεπώς, περισσότερο τη θεϊκή φύση.

Αυτοί που έπλασαν τις ιστορίες αυτές θεωρούσαν τα κόκαλα εξαιρετικά σημαντικά για έναν ακόμη λόγο, επειδή περιέχουν το μεδούλι, το υγρό αυτό που οι Έλληνες πιστεύουν ότι σχετίζεται με τον εγκέφαλο, όπως επίσης και με το σπέρμα του άντρα. Το μεδούλι εκφράζει τη συνέχεια της ζωτικότητας ενός ζώου μέσα από τη διαδοχή των γενεών, διασφαλίζει τη γονιμότητα και την ύπαρξη απογόνων. Αποτελεί σημάδι ότι κάποιος δεν είναι μόνος και έρημος αλλά έχει τέκνα.

Με όλο αυτό το θέατρο που επινόησε ο Προμηθέας, στους θεούς προσφέρεται τελικά η ζωτικότητα του ζώου, ενώ οι άνθρωποι παίρνουν το κρέας, το νεκρό ζώο δηλαδή. Οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να τρέφονται με κομμάτια νεκρού ζώου- με τη μοιρασιά αυτή, η θνητότητα σφραγίζει καταλυτικά τη μοίρα τους. Οι άνθρωποι από δω και μπρος θα είναι θνητοί. εφήμεροι, σε αντίθεση με τους θεούς, που δεν είναι θνητοί. Η συγκεκριμένη μοιρασιά της τροφής έθεσε τη σφραγίδα της θνητότητας στους ανθρώπους και, αντίστοιχα, τη σφραγίδα της αθανασίας στους θεούς. Όπως πολύ σωστά είχε διαβλέψει ο Δίας.

Αν ο Προμηθέας είχε μοιράσει απλώς το ζώο στα δύο και έβαζε από τη μια μεριά τα κόκαλα και από την άλλη το κρέας, τότε ο Δίας θα μπορούσε να επιλέξει τα κόκαλα και τη ζωή του ζώου. Έτσι όμως που ήταν όλα παραπλανητικά, κάτω από μια απατηλή όψη, καθώς δηλαδή ήταν το κρέας κρυμμένο μέσα στη γαστέρα. στην κοιλιά του ζώου, και τα κόκαλα ήταν σκεπασμένα με γυαλιστερό λίπος, ο Δίας είδε ότι ο Προμηθέας πήγαινε να τον γελάσει. Και αποφάσισε να τον τιμωρήσει.

Φυσικά, στη μάχη αυτή των τεχνασμάτων ανάμεσα στο Δία και τον Τιτάνα, ο ένας προσπαθεί να εξαπατήσει τον άλλον, είναι αντίπαλοι όπως σε μια παρτίδα σκάκι, ο καθένας παίζει μπαμπέσικα για να φέρει τον άλλον σε δύσκολη θέση και να κάνει ρουά και ματ. Στη σύγκρουση αυτή, νικητής βγαίνει τελικά ο Δίας· τουλάχιστον, όμως, ο Τιτάνας, με τις πονηριές του. τον έχει κλονίσει.

***

Vernant Jean Pierre – Το σύμπαν, οι θεοί, οι άνθρωποι


 

Από: https://antikleidi.com