Νεοναζί καθάρματα…


Γράφει ο mitsos175.

“Το στρατό, το στρατό”! Χουντικοί είναι οι της Χρυσής Ορδής, τι θα νοσταλγούν; Ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, όπως αυτό της 21ης Απριλίου 1967.
Ο μόνος τρόπος να κυβερνήσουν, αφού ο λαός ξέρει τι κουμάσια είναι.
Χάρη στην υποστήριξη του στρατού, θα μπορέσει η ακροδεξιά να χάσει και τα υπόλοιπα, όχι μόνο τη μισή Κύπρο. Γιατί τα πράγματα στην Ελλάδα είναι μοιρασμένα: Η δήθεν αριστερά κόβει τα εργασιακά δικαιώματα, ενώ οι μεταμφιεσμένοι σε πατριώτες, δεξιοί δωσίλογοι, πετσοκόβουν την ίδια τη χώρα.

Με τον πόλεμο που σκοπεύουν να κάνουν οι εθνικιστές προς όλα τα όμορα κράτη, η επόμενη διαπραγμάτευση θα είναι ποια συνοικία των Αθηνών θα παραμείνει στην Ελλάδα. “Το Ψυχικό είναι η ψυχή μας. Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικό μας θα ναι”.
Τα Εξάρχεια ίσως γλυτώσουν την Κατοχή, αν οι Αναρχικοί αποφασίσουν Ανεξαρτησία.

“Να συλλάβει ο στρατός τον Τσίπρα” διέταξε η Χρυσή Αυγή! Αυτούς όμως ποιος θα τους μαζέψει; Κανονικά είναι θέμα του ψυχιάτρου. Βέβαια με τα εγκλήματα, που είναι μπλεγμένοι, θα έπρεπε και η αστυνομία να επέμβει, αλλά δεν πάει να συλλάβεις αυτόν που ψήφισες. Δείχνει διχασμό προσωπικότητας. Οπότε πάλι στον ψυχίατρο εναποθέτουμε τις ελπίδες μας.

Πολλοί θα πουν “να τους βουτήξουμε να τους στείλουμε από κει που ήρθαν μαζί με τους υπόλοιπους κηφήνες της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ κοκ”. Είναι μια πρόταση, να δούμε, πως θα γίνει πράξη.
Φυσικά ήταν μακράν η πιο γελοία φράση που ακούστηκε σήμερα. Ακόμα πιο γελοία κι από το αόρατο συλλαλητήριο που (δεν) έκαναν οι επαγγελματίες πατριώτες και πατριδοκάπηλοι.
Όμως μην απατάστε. Η γελοιότητα όσων δεν κυβερνούν, είναι ανάλογη της επικινδυνότητας, όταν οι ίδιοι αδίστακτοι αποκτήσουν δύναμη κι εξουσία.

Ειλικρινά προσπαθώ να θυμηθώ πιο γελοίους από τους χουντικούς, τους πραξικοπηματίες. Δεν υπάρχουν! Ακόμα και ο χειρότερος από τους σημερινούς κηφήνες, δεν έχει το φυσικό ταλέντο ενός Παττακού. Που, αν δεν φοβόμασταν μη μας βουτήξει η ΕΣΑ και μας τσακίσει, θα πέφταμε κάτω από τα γέλια, κάθε φορά τον βλέπαμε. Όμως ακριβώς, επειδή κυβερνούσαν οι άχρηστοι, οι αδίστακτοι, τα τέρατα, διαλύθηκε η Ελλάδα, πέθαναν πολλοί άνθρωποι κι αυτό ήταν για κλάματα όχι για γέλια.

Φυσικά ο στρατός δεν πρόκειται να κινηθεί. Αλλά η πρόθεση φάνηκε. Όπως και το πόσο δημοκράτες δεν είναι. Βέβαια η ΝΔ που είναι η “σοβαρή” Χρυσή Αυγή κάνει την πάπια. Ότι συμφέρει το Μητσοτάκη, ακόμα κι αν είναι το πιο ακραίο, το πιο βίαιο, είναι καλοδεχούμενο γι’ αυτόν και τους γαλανούς τραμπούκους. Χέρι – χέρι με τους νεοναζί, τα γαλάζια λαμόγια ετοιμάζονται για νέο ντου στο δημόσιο ταμείο. Να το κάνουν “πάστρα”, δηλαδή να μην αφήσουν τίποτα απολύτως, ούτε καν τα ψίχουλα, που δεν πήραν οι τοκογλύφοι, ακριβώς επειδή είναι ψίχουλα. Η κουτάλα über alles κι όλα τα άλλα στάχτη και μπούλμπερη.

Εμείς πάλι λέμε πως δεν θα περάσει ο φασισμός. Αν η Χρυσή Ορδή ή άλλη ακροδεξιά συμμορία κάνει κάποια κίνηση, τους περιμένει ο λαός να τους ψιθυρίσει δυο φωνήεντα.

Θα τελειώσω μ’ ένα σύνθημα: Κάλιο φασιστόδερνε παρά φασιστογύρευε. Νεοναζί καθάρματα, ψάξτε από τώρα υπόνομο να κρυφτείτε, γιατί, αν ο κόσμος αποφασίσει να ελευθερωθεί από αυτή τη ζοφερή κατάσταση, πρώτους εσάς θα βουτήξει και θα σας αρχίσει στις φάπες.

Των χουνταίων φουσάτα περάσαν
σαν ακρίδα που τρώει τα σπαρτά.
Με το ξύλο τον κόσμο ρημάξαν
μας ανάψαν φωτιές με Τουρκιά.

Οι φασίστες ποτέ δε μαθαίνουν
ούτε έχουνε στάλα μυαλό.
Μόνο λίγο καιρό περιμένουν
και ζητάνε ξανά το στρατό.

Οι καιροί όμως έχουν αλλάξει
και τους ξέρουμε πλέον καλά
Τους ναζίδες ο κόσμος θ’ αρπάξει
να κρεμάσει από τ’ αχαμνά.

Οι φασίστες ποτέ δε μαθαίνουν
ούτε έχουνε στάλα μυαλό.
Μόνο λίγο καιρό περιμένουν
και ζητάνε ξανά το στρατό.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.com/2018/06/blog-post_61.html

Η Μακεδονία, οι Wu Ming και το Πρόβλημα των Κυρίων Ονομάτων…


Αλέξανδρος Σχισμένος

 “Ένα ουσιαστικό χαρακτηριστικό της Δυτικής μηχανής ελέγχου είναι να καταστήσει τη γλώσσα όσο πιο μη-εικονογραφική γίνεται, να διαχωρίσει τις λέξεις όσο το δυνατόν μακρύτερα από τα αντικείμενα ή τις παρατηρήσιμες διαδικασίες […] Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται δεν αναφέρονται σε τίποτα.  Οι λέξεις που χρησιμοποιούνται δεν έχουν ανάφορο.”

 Ουίλιαμ Μπάροουζ, The Job

Το ονοματολογικό ζήτημα ως πολιτικό πρόβλημα είναι, αναμφισβήτητα, ο πυρήνας των σχέσεων του ελληνικού και του μακεδονικού κράτους από την ανεξαρτητοποίηση του τελευταίου. Δεν είναι ανάγκη εδώ να ξετυλίξουμε το φιλμ των τελευταίων δεκαετιών, από τα ενθοσυλλαλητήρια του 1992 και την μικροπολιτική τύφλωση του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τα ισχνά remakes τους του 2018 και το ακροδεξιό πείσμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, που εκφράζουν μία, εκ των άνω, θεσμική διπροσωπία και μία πολιτική άρνησης του προφανούς. Δεν είναι ανάγκη ούτε να γίνουμε ιστοριοδίφες, ξεθάβοντας ρητά του Στράβωνος και θάβοντας του λόγους του Δημοσθένη, για να υπερασπιστούμε τη μία ή την άλλη, αμφότερες στρεβλές εξ ορισμού, εθνική αφήγηση. Σε αυτό το κείμενο, θέλω να εξετάσουμε το όνομα ‘Μακεδονία’ ως φιλοσοφικό πρόβλημα στο πλαίσιο της φιλοσοφίας της γλώσσας, ως παράδειγμα στο πλαίσιο της θεωρίας των κυρίων ονομάτων.

Λέμε πως το ‘Μακεδονία’ είναι ένα κύριο όνομα. Όμως τι είναι ένα κύριο όνομα;

Η περιγραφική προσέγγιση του κυρίου ονόματος

H περιγραφική (descriptive) προσέγγιση έχει προταθεί, σε διαφορετικές παραλλαγές, από τους Frege, Russell και αργότερα τον Quine. Βεβαίως, υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις, οι οποίες δεν θα μας απασχολήσουν εδώ.

Ο Frege εισήγαγε την διάκριση νοήματος/συνδήλωσης (Sinn) και αναφοράς/δήλωσης (Bedeutung) όπου για παράδειγμα οι συνδήλωσεις «ο νικητής του Αούστερλιτς» και «ο αιχμάλωτος της Αγ. Ελένης», έχουν την ίδια δήλωση, δηλαδή το ιστορικό πρόσωπο ‘Ναπολέων’. Στην οντολογία του Frege, τα κύρια ονόματα αντιστοιχούν σε υπαρκτά, διακριτά αντικείμενα αναφοράς, έκαστο εκ των οποίων επιδέχεται έναν αριθμό αληθών συνδηλώσεων ή νοημάτων. Τι συμβαίνει όμως με προτάσεις που αναφέρονται π.χ. στον Θωρ ή σε άλλα φανταστικά πρόσωπα, που δεν έχουν υπαρκτό αντικείμενο αναφοράς; Ασφαλώς η πρόταση «Ο Θωρ πάλεψε με τον Χαλκ» έχει κάποιο νόημα, δίχως υπαρκτά αντικείμενα αναφοράς. O Frege διατείνεται πως ένα κύριο όνομα είναι μία συντετμημένη οριστική περιγραφή, που δίνει το νόημα του ονόματος. Έτσι, σε μία συνωνυμία, η διαφορετική χρήση του ονόματος συναρτάται με μία διαφορετική οριστική περιγραφή και έχει άλλο ανάφορο, ενώ δύο διαφορετικά ονόματα με κοινή οριστική περιγραφή έχουν το ίδιο ανάφορο.

Ο Russell, παρότι αρνείται την διάκριση του Frege μεταξύ νοήματος και αναφοράς, συμφωνεί πως ένα κύριο όνομα μπορεί να αντικατασταθεί με έναν πίνακα οριστικών περιγραφών που αντιστοιχεί στο νόημά του. Συνεπώς, για κάθε κύριο όνομα, υπάρχει ένας πίνακας οριστικών περιγραφών, περιγραφικών προτάσεων, που συγκροτεί το νόημα του κυρίου ονόματος. Η οριστική περιγραφή δεν έχει καθ’ αυτή νόημα, μα συγκροτεί το νόημά της πρότασης εν σχέσει προς τα συμφραζόμενά της. Συνεπώς, το νόημα μιας φράσης που περιέχει ένα όνομα μπορεί να αναλυθεί μέσα από τον κατάλογο των οριστικών περιγραφών που αντιστοιχεί στο όνομα.

Η θεωρία αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι οι οριστικές περιγραφές μπορούν να αναλυθούν ως προτάσεις που να πάρουν μία τιμή αλήθειας. Σε συνάρτηση με τις οριστικές περιγραφές το κύριο όνομα μπορεί να φέρει ένα νόημα αληθινό ή ψευδές, ανάλογα προς τα συμφραζόμενα.

Συνέχεια