«Βιασμός – Τύπος – Βιασμός από τον Τύπο», ομάδα τύπου «Σπίτι των Γυναικών»…


επανέκδοση «Κινηματικό Αρχείο Ιωαννίνων», 2018 / πρωτότυπη έκδοση 1982

arxeiokin.tk

Πρόλογος της επανέκδοσης…

Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες να οργανωθεί το γυναικείο κίνημα, εμφανίζονται κινήσεις είτε ως πρωτοβουλίες είτε πιο οργανωμένες συλλογικότητες. Ως Κινηματικό αρχείο Ιωαννίνων μια από τις δράσεις που μας αναλογεί είναι να επανεκδίδουμε μπροσούρες και έντυπο υλικό εκτός κυκλοφορίας το οποίο εξακολουθεί να έχει σημασία να διαβαστεί σήμερα. Αυτή η μπροσούρα που αποφασίσαμε να επανεκδώσουμε είναι γραμμένη από την ομάδα τύπου από το «σπίτι των γυναικών» και έχει ως θέμα τον βιασμό, την ανάλυση που έκαναν τα γυναικεία κινήματα του ’70, στην Ελλάδα και όχι μόνο, σχετικά με την «φύση» του και τις σχέσεις που εκφράζει καθώς και το πώς αυτός αντιμετωπίζεται και προωθείται από τα καθεστωτικά μέσα. Περιέχει επίσης αρκετό προπαγανδιστικό υλικό της εποχής όπως αφίσες και κείμενα που τυπώθηκαν και κυκλοφορήσαν εκείνες τις μέρες στην ελληνική κοινωνία.

Ο βιασμός είναι μόνο η πιο ακραία μορφή της έμφυλης βίας και ωστόσο είναι κάτι που συμβαίνει καθημερινά. Από τα περιστατικά βιασμού μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό φτάνει στα αυτιά μας και όμως οι ειδήσεις που έχουν ως περιεχόμενο την βία κατά των γυναικών είναι από τις πολύ συχνά εμφανιζόμενες και μας υπενθυμίζουν ότι ζούμε σε έναν κόσμο που υπάρχει έμφυλος διαχωρισμός και καταπιεσμένα φύλα. Από τον τρόπο που στήνονται τα ρεπορτάζ μας είναι ξεκάθαρη και οικεία πλέον η εικόνα της γυναίκας θύματος, ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στον βιαστή της επειδή είναι αδύναμη και ντροπαλή, αλλά και του άντρα-θύτη εγκληματία, μετανάστη, έρμαιο των ορμών του. Η πραγματικότητα χτισμένη από τον καπιταλισμό και την πατριαρχία και επικυρωμένη από την αστική δικαιοσύνη επιβεβαιώνει την αδυναμία της γυναίκας να υπερασπιστεί τον εαυτό της, με ένα “καλό” παράδειγμα την 22χρονη ρομά που σκότωσε πέρσι τον άντρα που της επιτέθηκε και καταδικάστηκε φέτος σε 15 χρόνια κάθειρξη χωρίς ελαφρυντικό αυτοάμυνας. Με λίγα λόγια λένε στην κάθε γυναίκα ότι είτε θα ενσαρκώσει την μορφή του θύματος που της κατασκεύασαν είτε θα αμφισβητηθεί, θα κριθεί ανάλογα με το τί φορούσε, θα θεωρηθεί η «τρελή» θα φυλακιστεί. Ο λόγος της δεν έχει καμία αξία και αυτή είναι η ουσία της υποτίμησης.

Αυτή η βία δεν είναι μόνο μια εικόνα στις ειδήσεις και περιστατικά μεταξύ αγνώστων. Συνήθως ο βιαστής προέρχεται από το στενό οικογενειακό περιβάλλον από το σχολικό και το εργασιακό.  Δεν είναι  κάτι από το οποίο προστατεύεσαι κλειδώνοντας την εξώπορτα σου ή αποφεύγοντας ένα σκοτεινό δρομάκι. Τα κακόβουλα σεξιστικά σχόλια και ευρύτερα η σεξιστική αντιμετώπιση των γυναικών είναι αυτό που δίνει το πράσινο φως στις ποιο ακραίες σεξιστικές συμπεριφορές και αυτό γιατί στον πυρήνα της η νοοτροπία είναι η ίδια.  Και οι μεν και οι δε βλέπουν την γυναίκα ως κάτι κατώτερο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν για την επίτευξη προσωπικών στόχων. Ο βιασμός είναι λοιπόν μια μορφή βίας αλλά και εξουσίας, μια μορφή κυριαρχίας αυτής του άντρα στην γυναίκα. Αυτό γίνεται πλέον προφανές στο παράδειγμα του πολέμου όπου ο βιασμός χρησιμοποιείται μαζικά για εθνικούς σκοπούς και ιδίως σε πολεμικές συρράξεις όχι ως μεμονωμένο φαινόμενο αλλά ως κεντρική απόφαση. Η γυναίκα σε τέτοιες ιστορικές φάσεις αποτελεί κεφάλαιο, λάφυρο, σκεύος αναπαραγωγής.

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις ακόμα και στην τελευταία, αυτή του πολέμου, ο βιασμός θεωρείται έγκλημα εφόσον ξεσκεπαστεί και αναγνωριστεί ως βιασμός. Υπάρχει όμως και η «κοινωνικά νόμιμη» μορφή αυτής της βίας, η πορνεία. Σ αυτή την περίπτωση το γυναικείο σώμα δεν χρησιμοποιείται απλά για να ικανοποιήσει τις σεξουαλικές επιθυμίες του εκάστοτε πελάτη αλλά και ως εκπαιδευτικό μέσο που θα γαλουχήσει τον σωστό άντρα που ξέρει να γαμάει πληρώνει και παίρνει. Παλιότερα πριν ακόμα γίνει εκτεταμένη η μαστροπεία, οι πουτάνες ήταν οι «τρελές» του χωριού και εκείνοι που τις βίαζαν είχαν την ασφάλεια ότι αυτές δεν θα μιλήσουν ή δεν θα έχει αξία ο λόγος τους αν μιλήσουν οπότε κανείς δεν θα ασχοληθεί ακόμα και αν το γνωρίζει. Σήμερα αυτό το κρίνουμε ως ένοχο (χωρίς να έχει πάψει εντελώς να υπάρχει) ενώ ταυτόχρονα δεν νιώθουμε καμιά έκπληξη για την οργανωμένη καπιταλιστικά εκδοχή του.

Κλείνοντας αυτόν τον μεγάλο αλλά ταυτόχρονα και μικρό πρόλογο να σημειώσουμε ότι παρόλο που η εναντίωση στον σεξισμό και την έμφυλη βία είναι κομμάτι του περιεχομένου του α/α χώρου, τα περιστατικά τα οποία εμπλέκουν άτομα που συμμετέχουν σ’ αυτόν δεν έχουν την αντιμετώπιση που θα αναμέναμε. Πολλές από τις γυναίκες που επικοινώνησαν το βίωμα τους αμφισβητήθηκαν, βρέθηκαν αντιμέτωπες με λαϊκά δικαστήρια, κρίθηκαν από κομμάτια του χώρου ανάλογα με την κατάσταση που βρισκόντουσαν και τον χρόνο που χρειάστηκαν για να δημοσιοποιήσουν τα περιστατικά. Τα παραπάνω κριτήρια προφανώς είναι κατάλοιπα της πατριαρχίας την οποία προσπαθούμε και οφείλουμε να αποτινάξουμε. Από την πλευρά μας υπερασπιζόμαστε τις γυναίκες που κατήγγειλαν τις σεξιστικές συμπεριφορές και θεωρούμε ότι αυτό αποτελεί πράξη αγώνα. Κάθε νίκη απέναντι στην πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού δεν πρόκειται για κανενός είδους παραχώρηση, αλλά για κατακτήσεις ατόμων που αγωνίστηκαν για την αξιοπρέπεια τους και δε λύγισαν σε εκφοβισμούς και απειλές κάνοντας το πρώτο βήμα για την χειραφέτηση μας. Γιατί ένα κίνημα πρέπει να είναι ένα καθολικό κίνημα και αυτό που θα απελευθερώσει τους ανθρώπους από ταξικούς, εθνικούς, έμφυλους και όχι μόνο διαχωρισμούς.

 

____________________________________________________________
Advertisements

Οι μύθοι των συντάξεων…


Άρχισε πριν λίγη ώρα στην ολομέλεια της βουλής (φυσικά, με την γνωστή, πλήρως αντιδημοκρατική διαδικασία του κατεπείγοντος) η συζήτηση για το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022», δηλαδή για «μνημόνιο μετά τα μνημόνια». Σ’ αυτό περιλαμβάνονται τα 88 προαπαιτούμενα για την τέταρτη αξιολόγηση, ήτοι μια σειρά δεκάδων μέτρων από τα οποία ο χιλιοβασανισμένος απλός πολίτης δεν έχει τίποτε καλό να περιμένει. Ανάμεσα σ’ αυτά τα μέτρα φιγουράρει η νέα μείωση των συντάξεων, η οποία θα προκύψει από τον επανυπολογισμό των συντάξεων με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου. Αυτή η μείωση μπορεί να φτάσει μέχρι και το 18%, δηλαδή μπορεί να οδηγήσει σε ετήσια απώλεια μεγαλύτερη από δυο μηνιάτικα.

Η αλήθεια είναι ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η βάση τού προβλήματος βρίσκεται στο γεγονός ότι η Ευρώπη γερνάει, άρα αυξάνεται συνεχώς το ποσοστό των συνταξιούχων. Πρωταθλήτρια στους ηλικιωμένους είναι η Ιταλία με το 27% του πληθυσμού της να φέρει πάνω από 60 χρόνια στις πλάτες του, ακολουθεί η Γερμανία με 26% και έπονται Ελλάδα, Βουλγαρία, Πορτογαλία και Φινλανδία με 25%.

Το πρόβλημα της Ελλάδας γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, λόγω της υψηλής της ανεργίας. Θεωρητικά, ένα ασφαλιστικό σύστημα πληρώνει συντάξεις εισπράττοντας εισφορές από τους εργαζόμενους. Το θέμα είναι ότι στην χώρα μας αντιστοιχούν μόλις 1,35 εργαζόμενοι σε κάθε συνταξιούχο, την ώρα που η αντίστοιχη αναλογία στην Πορτογαλία είναι 1,86 και στην Γαλλία 2,01 ενώ στην Ισπανία εκτινάσσεται στο 3,28.

Όπως γίνεται συνήθως σε τούτο τον τόπο, γύρω από το θέμα των συντάξεων έχουν αναπτυχθεί ένα σωρό μύθοι, που ρίχνουν νερό στον μύλο όσων αντιμετωπίζουν τους συνταξιούχους περίπου ως εχθρούς του λαού. Για παράδειγμα, ένας απ’ αυτούς τους μύθους κάνει λόγο για υπέρογκες συντάξεις που βούλιαξαν το σύστημα. Και όμως, ο πιο πάνω πίνακας επιμένει πως σε σύνολο 2.663.345 συνταξιούχων, μόνο 50.576 (ποσοστό 1,9%) παίρνουν πάνω από δυο χιλιάρικα τον μήνα.

Αν θέλετε να κάνουμε τούτο τον μύθο ακόμη πιο… παραμυθένιο, πρέπει να πάρουμε κομπιουτεράκι. Αν δεχτούμε ότι συντάξεις άνω των 2.000 είναι απαράδεκτες και πάμε να κόψουμε τα σχετικά ποσά, πόσα νομίζετε ότι θα εξοικονομήσουμε; Ούτε διακόσια εκατομμύρια. Να πάμε το μαχαίρι πιο κάτω και να κόψουμε όλα τα ποσά που υπερβαίνουν το ενάμισυ χιλιάρικο; Η εξοικονόμησή μας δεν θα ξεπεράσει τα πεντακόσια εκατομμύρια. Κι αν ακολουθήσουμε την πρόταση του «κεντρώου» κ. Βασίλη Λεβέντη και κόψουμε όλες τις συντάξεις από το χιλιάρικο και πάνω ώστε να μαζέψουμε λεφτά και να αγοράσουμε 3 φρεγάτες και 35 F-16, θα διαπιστώσουμε ότι ο κ. Λεβέντης δεν ξέρει τι του γίνεται, αφού μ’ αυτόν τον τρόπο μαζεύουμε λιγώτερα από οκτακόσια εκατομμύρια.

Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω αυτό το τελευταίο: αν από αύριο το πρωί κανένας συνταξιούχος δεν παίρνει κάθε μήνα συνολικά πάνω από χίλια ευρώ, μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο θα μαζέψουμε κάπου 780 εκατομμύρια. Με δεδομένο ότι κάθε χρόνο ξοδεύουμε για συντάξεις κάπου 28,5 δισ. ευρώ, θα μειώσουμε την συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη κατά 2,73%. Ελπίζω ότι τώρα το καταλάβαμε και θα πάψουμε πια να βλέπουμε φαντάσματα.

Μια και φτάσαμε ως εδώ, ας στρίψουμε ακόμη λίγο το μαχαίρι. Είπαμε ότι πληρώνουμε ετησίως για συντάξεις 28,5 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 16% του ΑΕΠ μας. Σας φαίνεται πολύ; Αν σας πω ότι ο μέσος ευρωπαϊκός όρος βρίσκεται στο 14%, πώς σας φαίνεται; Για λογαριάστε τώρα ότι εκείνοι που έχουν μέσο όρο 14%, δεν έχουν υποστεί μείωση του ΑΕΠ κατά 30%. Κι εμείς, αν αντί για 30% του ΑΕΠ είχαμε χάσει 20%, στα ίδια επίπεδα θα βρισκόμασταν, στο 14%.

Θα μου πείτε ότι το κακό είχε ήδη γίνει, με την κατασπατάληση που γινόταν προ κρίσεως. Μάλιστα. Πόσο σίγουροι είσαστε ότι αυτό δεν αποτελεί άλλον έναν μύθο; Προ κρίσεως, λοιπόν, το 2008, πληρώσαμε για συντάξεις σκάρτα 30 δισ. ευρώ. Εκείνη την εποχή είχαμε ένα ΑΕΠ που έφτανε τα 230 δισ., άρα χρειαζόμασταν για συντάξεις μόλις το 13% του, κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο. Πού ακριβώς βλέπετε την σπατάλη, καθ’ ότι εγώ έχω 10 βαθμούς μυωπία και μπορεί κάτι να μου διαφεύγει.

Οι «προκλητικές συντάξεις» του «αμαρτωλού παρελθόντος» (εφημ. Τα Νέα, 9/12/2010)

Επειδή μάλλον σας βραχυκύκλωσα, ας σας δώσω ένα ακόμη στοιχείο. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, η συνταξιοδοτική δαπάνη εξακοντίστηκε κατά τα πρώτα χρόνια των μνημονίων. Από την μια ήταν το ΑΕΠ που κατρακυλούσε, από την άλλη η ανεργία που φούντωνε και από την παράλλη η αβεβαιότητα για το μέλλον (ας θυμηθούμε την φιλοσοφία τού σημερινού προέδρου της Νέας Δημοκρατίας περί απολύσεων κλπ), συνθήκες που οδήγησαν σε πρόωρη έξοδο από την υπηρεσία δεκάδες χιλιάδες εργαζομένων. Έτσι, τα 30 δισ. του 2008 άγγιξαν τα 34 δισ. το 2012. Βάλτε κι από δίπλα το στραπάτσο που έπαθαν τα ταμεία με το πρόστυχο PSI (για το οποίο καμαρώνει ο πάντοτε εκτός τόπου και χρόνου Ευάγγελος Βενιζέλος) και θα καταλάβετε πώς χάθηκε ο λογαριασμός.

Επίλογος. Αν μου το επιτρέψουν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις μου, αύριο θα επιχειρήσω μια καταγραφή των δεκάδων μειώσεων που έχουν υποστεί οι συντάξεις κατά την τελευταία οκταετία. Στο μεταξύ, παραλληλίστε τους μύθους που κυκλοφορούν περί το συνταξιοδοτικό με τους άλλους μύθους περί διογκωμένου δημόσιου τομέα και υπεράριθμων δημοσίων υπαλλήλων και θα δείτε ξεκάθαρα τον μπαμπούλα χωρίς την μουτσούνα του, δηλαδή ανίκανο να τρομάξει ακόμη και μικρό παιδί.