Η υπερβατικότητα της «βλαχιάς»…


«Εκανα μόνο καλό. Εγώ πιστεύω ότι ξεβλάχεψα σε μεγάλο βαθμό ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, το οποίο εκείνη τη στιγμή έψαχνε την Ευρώπη».

Πέτρος Κωστόπουλος, 2018 μ.Χ.

Σε αυτή τη δίκαιη δήλωση προέβη ο Πέτρος Κωστόπουλος πρόσφατα και μέχρι σήμερα το ελληνικό διαδίκτυο τον βρίζει σχεδόν σύσσωμο.
Ο ίδιος ο Κωστόπουλος δεν έχει κανένα ενδιαφέρον πια ως πρόσωπο. Σύμβολο μιας άλλης δεκαετίας, ξέβαψε μαζί με τον κώδικα αξιών που πλάσαρε.
Οχι μόνο γιατί όλοι οι κώδικες που διαφήμισε κατά καιρούς ηχούν κακόηχα και παράταιρα μέσα στην κρίση. Αλλά ταυτόχρονα γιατί ο ίδιος δεν μπορεί να τους υπηρετήσει.
Στο πλαίσιο του ηδονιστικού ατομισμού που προέβαλε, ο μόνος που έχει δικαίωμα να μιλάει και να διαμορφώνει άποψη είναι ο επιτυχημένος.
Η φιγούρα ενός μεσήλικα αποτυχημένου επιχειρηματία, ταυτισμένου με πολιτικά κόμματα του 4%, μάλλον δεν θα έβρισκε χώρο στο χρηματιστήριο αξιών των περιοδικών του.
Σήμερα ο Πετράν υπάρχει για να νοσταλγεί. Αλλά προσοχή, δεν είναι ο Πετράν αυτός που νοσταλγεί το παρελθόν, είναι το παρελθόν αυτό που νοσταλγεί τον Πετράν.
Η αναφορά στη «βλαχιά» περιγράφει ακριβώς αυτό. Ετσι όπως διατυπώθηκε από τον λιγότερο βλάχο όλων μας, ουσιαστικά σημαίνει την καταγωγή ως ντροπή.
Φιλτραρισμένο όμως μέσα από κωστόπουλους καταλήγει να μεταμορφώνεται στην ντροπή ως καταγωγή. Γιατί τελικά στη γλώσσα των βρικολάκων τού λάιφσταϊλ η βλαχιά αποτελεί μια υπερβατική έννοια μακριά από οποιαδήποτε κυριολεξία. Σημαίνει ταυτόχρονα καταγωγή, συμπεριφορά, επιλογή, τρόπο ύπαρξης.
Μια αρνητική σημασία υποχρεωτικά θολή ώστε να έρχεται σε αντίθεση με το απολύτως συγκεκριμένο μέλλον του αυτοδημιούργητου χλεχλέ.
Φράγκα, γκόμενες, αιώνια νεότητα, αμερικάνικη γκλαμουριά και ευρωπαϊκή (;) φινέτσα. Αυτός ήταν ο μόνιμος ορίζοντας. Ο ορίζοντας και το μέλλον που ακυρώθηκαν συντριπτικά.
Και μαζί τους το παρελθόν της «βλαχιάς», η αφετηρία του αυτοδημιούργητου, η καρικατούρα που όσο μακριά της βρίσκεσαι τόσο πιο επιτυχημένος είσαι.
Η «βλαχιά» είναι λοιπόν ένας τρόπος με τον οποίο οι πετυχημένοι τού χθες κοιτούσαν το παρελθόν τους. Ενα παρελθόν που μαζί με το μέλλον τους ακυρώθηκε.
Η ρατσιστική λέξη «βλαχιά» φυσικά δεν έχει σχέση με τους ομιλούντες τη βλάχικη γλώσσα (αν και προφανώς κάθε φορά που χρησιμοποιείται τους καθιστά και αυτούς θύματα της υποτίμησής της) όπως επίσης δεν έχει σχέση με τη λαϊκότητα.
Περιγράφει ουσιαστικά την απόκλιση από τις συμπεριφορές και τα πρότυπα που τα περιοδικά του Κωστόπουλου επέβαλαν.
Μια αισθητικοποίηση του «εκσυχρονισμού» και της ρεμούλας πακεταρισμένα σε ατομική συσκευασία. Golden boys βαλκανικής κοπής, η απόλαυση ως υποχρέωση, το μόνιμο παρόν ως υπαρξιακή στύση.
Η φτηνή φαντασίωση ως (ακριβός, όπως τελικά αποδείχτηκε) ρεαλισμός.
Γιατί αν τελικά μιλάμε για βλαχιά (με τους όρους με τους οποίους ο Κωστόπουλος το περιγράφει) περιγράφουμε τη νίκη του ενστίκτου επί του πολιτισμού.
Αυτό είναι ακριβώς που καλλιέργησε το λάιφσταϊλ. Απενοχοποιώντας το ζωώδες, φορώντας του κουστούμι, περιγράφοντας τον σεξισμό ως αρρενωπότητα, τη λαιμαργία ως επιτυχία, την επίδειξη ως περιεχόμενο.
Κανονικοποιώντας το κακόγουστο και επιβάλλοντας το μαζικό ως υποχρέωση.
Προβάλλοντας τον μιμιτισμό ως καλλιέργεια και την καλλιέργεια ως χαμένο χρόνο.
Στην πραγματικότητα λοιπόν ο Κωστόπουλος δεν κατάφερε να «ξεβλαχέψει» κανέναν (ούτε καν τον εαυτό του).
Απενοχοποίησε τη «βλαχιά» και την τοποθέτησε στα σαλόνια. Χωρίς κανένα κριτήριο πέραν του πλουτισμού και της επίδειξής του σε ένα μόνιμο παρόν χωρίς αντιθέσεις, που χωρούσε τα πάντα: μπουζούκια και μέγαρα, σούσι και βρόμικο, πούρα και κομπολόγια. Νούμερα και μηδενικά ταυτόχρονα.
Αγριοι νεόπλουτοι σε παραφορά μεγαλείου, μακριά από οτιδήποτε αυθεντικό. Πεινασμένοι για δάνειο μέλλον αρπαγμένο από τους γύρω τους.
Η Ευρώπη που έψαχναν οι οπαδοί του Κωστόπουλου –όπως ο ίδιος μας είπε στο μικρό απόσπασμα- είναι μια ανύπαρκτη ήπειρος.
Μια Νεφελοκοκκυγία της ηδονής, ταυτότητα μαζί και μεταμφίεση, μια ανήλικη Disneyland της υλικής καταξίωσης. Μια πόλη φτιαγμένη από παραμορφωτικούς καθρέφτες που κατέρρευσε με πάταγο.
Με μόνους πια κατοίκους τους γερασμένους κωστόπουλους που νοσταλγούν τους εαυτούς τους.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Από:http://tsalapatis.blogspot.gr/2018/04/blog-post.html

Advertisements

Αγαπητοί απολογητές του Άσαντ: ο ήρωάς σας είναι εγκληματίας πολέμου ακόμα και αν δεν χρησιμοποίησε χημικά…


μετάφραση: μίσος ταξικό

πηγή 

Aγαπητοί απολογητές του Μπασάρ Αλ- Άσαντ,

Συγγνώμη που διακόπτω: γνωρίζω ότι είστε πολύ απασχολημένοι αυτή τη στιγμή προσπαθώντας να πείσετε τους εαυτούς σας, και όλους εμάς, ότι ο ήρωάς σας δεν θα μπορούσε ποτέ να χρησιμοποιήσει χημικά όπλα και να σκοτώσει 70 ανθρώπους στην επαναστατημένη Douma την 17η Απρίλη. Ίσως ο μυστηριώδης γιατρός του Robert Fisk το ‘χει σωστά – και ίσως οι εκατοντάδες που επιβίωσαν και μαρτυρούν την επίθεση να είναι όλοι ”ηθοποιοί της κρίσης“.

Ίσως ο Άσαντ να μην χρησιμοποίησε το αέριο sarin για να σκοτώσει περίπου 100 στην επαναστατημένη Khan Sheikoun έναν χρόνο νωρίτερα. Μια κοινή έρευνα των Ηνωμένων Εθνών και του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων βρήκε “αλάνθαστα στοχεία” ότι το έκανε. Ο οργανισμός Human Rights Watch και ο Hans Blix επίσης συμφωνούν ότι ο Άσαντ είναι αυτός που πρέπει να κατηγορηθεί. Αλλά ίσως να κάνουν όλοι λάθος. Ή, να πληρώνονται από την CIA.

Το θέμα μου είναι ότι: Ποιος νοιάζεται; Σοβαρά, ποιός νοιάζεται; Είτε ο Άσαντ χρησιμοποίησε χημικά όπλα είτε όχι στην Συρία στις αρχές του μήνα, ή τον προηγούμενο χρόνο, μπορεί να αφορά τους ηγέτης των ΗΠΑ, Η.Β και Γαλλίας, οι οποίοι αποφάσισαν να εκτοξεύσουν εντελώς παράνομα και μάλλον ανούσια αεροπορικά χτυπήματα ενάντια στο καθεστώς, ωστόσο αυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι ο ισόβιος πρόεδρος της Συρίας είναι ένα τέρας που έχει διαπράξει μια τεράστια σειρά καταφανών παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου.

Βέβαια, καταλαβαίνω πλήρως γιατί όλοι αυτοί στηn ακροδεξιά που πανηγυρίζουν για τις βόμβες βαρελιού δεν δίνουν δεκάρα για τίποτα από αυτά. Αλλά, όλοι εσείς στην αντιπολεμική άκρα αριστερά, που διατηρείτε μια μαλακή θέση για τον δικτάτορα στην Δαμασκό: έχετε τρελαθεί τελείως; ή δεν έχετε καθόλου ντροπή;

Θυμηθείτε: Είτε ο Άσαντ χρησιμοποίησε χημικά όπλα στην Douma είτε όχι είναι άσχετο με την ηθική κατηγορία εναντίον του. Τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα εγκλήματά του; Ήταν ο Άσαντ λιγότερο εγκληματίας όταν οι “αδιάκριτοι βομβαδισμοί” του, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, κατέστρεφαν “σπίτια, ιατρικές εγκαταστάσεις, σχολεία, εγκαταστάσεις ύδρευσης και ηλεκτρισμού, φούρνους και σοδειές”, χωρίς την βοήθεια αερίων χλωρίνης και sarin; Όταν έριχνε βόμβες βαρελιού (68 χιλιάδες από το 2012, σύμφωνα με έναν υπολογισμό) σε ανυπεράσπιστους πολίτες; Ή βόμβες διασποράς; Ή παλιούς καλούς βομβαρδισμούς;

Ήταν ο Άσαντ οτιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν τα στρατεύματά του “άνοιξαν πυρ κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων στην νότια Συρία … και σκότωσαν ειρηνικούς διαδηλωτές” στο ξεκίνημα της Συριακής εξέγερσης τον Μάρτιο του 2011, πολύ πριν καταφτάσουν οι τζιχαντιστές στην χώρα και πολεμήσουν ενάντια στο καθεστώς του; Ή όταν οι στρατιώτες του παρέδωσαν το βαρβαροποιημένο πτώμα του 25χρονου διαδηλωτή Ghiyath Matar – με το παρατσούκλι “Μικρός Γκάντι” για την αφοσίωσή του στην μη – βία και τον ακτιβισμό – στην έγκυο γυναίκα του και στους γονείς του στην Deraya τον Σεπτέμβρη 2011;

Ήταν ο Άσαντ ο,τιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν οι βόμβες βαρελιού του ανάγκασαν εκατοντάδες χιλιάδες Σύριων να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους; Μια έρευνα του Οκτωβρίου του 2015 σε Σύριους που ζούν στην Γερμανία αποκάλυψε ότι 7 στους 10 κατηγορούσαν τον Άσαντ για την βία στη χώρα τους, συγκρινόμενοι με το 1 στους 3 που κατηγορούσαν το Ισλαμικό Κράτος.

Ήταν ο Άσαντ ο,τιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν βασάνιζε δεκάδες χιλιάδες Σύριων στα μπουντρούμια του, πολλοί εκ των οποίων κατέληξαν νεκροί ή εξαφανίστηκαν; “Η μαζική κλίμακα θανάτων των κρατούμενων υποδεικνύει ότι η κυβέρνηση της Συρίας είναι υπεύθυνη για πράξεις που αναλογούν σε εξολόθρευση ως έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα”, δήλωσε ο Paulo Sergio Pinheiro, πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας για την Συρία των Ηνωμένων Εθνων, τον Φεβρουάριο του 2016.

Ήταν ο Άσαντ ο,τιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν οι δυνάμεις ασφαλείας του κυριολεκτικά οδήγησαν σε λιμοκτονίατον λαό του Madaya, μια πόλη αντιπολιτευόμενη στο καθεστώς μια ώρα από την Δαμασκό, το 2015 και το 2016; Ένα σωρό κάτοικοι πέθαναν από υποσιτισμό και λιμοκτονία, σύμφωνα με τους Γιατρούς για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα• άλλοι εξαναγκάστηκαν να επιβιώσουν με σούπες φτιαγμένες από γρασίδι και ρύζι. “Επιτρέψτε μου να είμαι ξεκάθαρος”, δήλωσε ο τότε γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Ban Ki-moon τον Ιανουάριο του 2016, αναφερόμενος στην κατάσταση στην Madaya και σε άλλες πόλεις του καθεστώς και των ανταρτών, ”η χρήση της λιμοκτονίας ως όπλου σε πόλεμο είναι έγκλημα πολέμου”.

Ήταν ο Άσαντ ο,τιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν βομβάρδιζε και πολιορκούσε ανέστιους Παλαιστίνιους στον προσφυγικό καταυλισμό του Yarmouk, μερικά μίλια από το προεδρικό μέγαρο, το 2012, το 2013 και το 2014; ” Οι θλιβερές αναφορές (Παλαιστίνιων) οικογενειών που αναγκάζονται να φάνε γάτες και σκύλους, και πολιτών δεχόμενων επίθεση από σκοπευτές (του Συριακού στρατού) καθώς έψαχναν τρόφιμα, έχουν γίνει πολύ γνωστές λεπτομέρειες της ιστορίας τρόμου που έλαβε χώρα στο Yarmouck”, σημείωνε η Διεθνής Αμνηστία τον Μάρτιο του 2014.

Ήταν ο Άσαντ οτιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν τα μέλη της διάσημης mukhabarat επανειλλημένων μαστίγωσαν με ηλεκτρικά καλώδια τον Maher Arar to 2003, κατόπιν εντολής της κυβέρνησης των ΗΠΑ και πολύ πριν ξεσπάσει η Αραβική Άνοιξη το 2011; Ο πρόεδρος της Συρίας ήταν ένας πρόθυμος συνεργός στο πρόγραμμα της κυβέρνησης Μπους ”έκτακτη παράδοση”, και η Συρία έγινε ένας από τους ”πιό κοινούς” προορισμούς για τους υποτιθέμενους υπόπτους. Ας παραθέσω τα λόγια του πρώην πράκτορα της CIA Robert Baer : ” εαν θές σοβαρή ανάκριση, στέλνεις τον κρατούμενο στην Ιορδανία. Αν θες να τον βασανίσεις, τον στέλνεις στην Συρία”.

Ήταν ο Άσαντ ο,τιδήποτε λιγότερο από εγκληματίας πολέμου όταν διοχέτευε τζιχαντιστές  από την Συρία στο Ιράκ να εκτελέσουν επιθέσεις αυτοκτονίας – όχι απλά εναντίον στρατιωτών των ΗΠΑ, αλλά εναντίων Ιρακινών πολιτών επίσης; “Ενενήντα τοις Εκατό των τρομοκρατών από διάφορες Αραβικές εθνικότητες δυείσδησαν στο Ιρακ από Συριακά εδάφη”, ισχυρίστηκε το 2009 ο τότε πρωθυπουργός του Ιρακ Nouri al-Maliki. “Πήγα και συνάντησα στον Bashar al-Assad δύο φορές, και του παρουσίασα στοιχεία και αποδείξεις … ότι οι δυνάμεις ασφαλείας του είχαν εμπλακεί … σε μεταφορές τζιχαντιστών από την Συρία στο Ιρακ”, αποκάλυψε ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του Ιρακ Mowaffak al-Rubaie το 2015.

Θα προσπαθήστε στα σοβαρά να μου πείτε ότι όλα αυτά είναι ”fake news”; Ότι είναι όλα υπερ των ανταρτών ή υπερ του Κόλπου προπαγάνδα; Ότι τίποτε από όλα αυτά δεν συνέβη; Ότι κανένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους πολιτών, ή των εκαττομυρίων προσφύφων, δεν είναι υπαιτιότητα του Άσαντ; Ότι κανένας βασανισμός δεν είναι αληθινός; Ή οτι οι Παλαιστίνοι πρόσφυγες πέθαναν της πείνας από μόνοι τους; O Maher Arar τα επινόησε όλα; Ο Ghiyath al-Matar σκότωσε τον εαυτό του; Σοβαρά;

Είναι απαραίτητη η άρνηση των θηριωδιών; Είναι ο μοναδικός τρόπος που ξέρετε να εναντιωθείτε στην αρπακτική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, ή στον εξτρεμισμό εμπνευσμένο από τους Saudi, ή στον οπορτουνισμό του Ισραήλ; Με το να απαλλάσετε τον Άσαντ από τα καλά στοιχειοθετημένα εγκλήματα πολέμου, την ίδια στιγμή που χαρακτηρίζεται όλους τους ανθρωπιστικούς διασώστες ”Αλ Κάιντα” και όλα τα θύματα των βομβών του ως ”τρομοκράτες”; Υποστηρίζοντας το Ιράν και την Ρωσία προκειμένου να μπείτε στο μάτι των ΗΠΑ και Σαουδικής Αραβίας; Δεν είναι αυτός ο ”αντι-ιμπεριαλισμός των ηλιθίων”;

Ας είμαι ξεκάθαρος, πριν προσφύγετε προς τις συνηθισμένες υπερκφυγές, ή προσπαθήσετε να με παρουσιάσετε ως κορόιδο της CIA ή πράκτορα των Σιωνιστών ή του Κατάρ: Ναι, οι ομάδες των επανασταστών της Συρίας έχουν το δικό τους μερίδιο σε δολοφονίεςαπαγωγές και βασανισμούς. Έχω υπάρξει συνεπής κριτικός των ανταρτών (εδώεδώ κι εδώ) , και δεν χρειάζομαι κανένα μάθημα από κανέναν σας στον επαίσχυντο ρόλο τους στην παράταση και κλιμάκωση της βίας και του χάους στην Συρία.

Αλλά το θέμα είναι ότι: δεν μπορείς να καταδικάσεις τις θηριωδίες των ανταρτών και την δυτική ανάμειξη στην Συρία χωρίς να επαινέσεις, ή να δικαιολογήσεις των απεχθή Άσαντ. Έχεις ξεχάσει την παλιά παροιμία για το ταυτόχρονο περπάτημα και μάσημα τσίχλας; Ή αυτή για το ότι ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι φίλος μου; Καταγγέλοντας τους αντάρτες και τους συμμάχους του δεν απαιτεί την υποστήριξη στον Άσαντ και τους συμμάχους του. Συγκρινόμενος με το ISIS, ο πρόεδρος της Συρίας μπορεί να είναι, σύμφωνα με την οπτική σου, το λιγότερο από δυο κακά – όμως παραμένει ένα κακό.

Και, κοιτάξτε, μπορούμε να διαφωνήσουμε στο αν πρέπει να στηρίξουμε ή όχι μια ”ζώνη απαγόρευσης πτήσης” (δεν το έκανα)* τον εξοπλισμό των ανταρτών (δεν το έκανα)• τον βομβαρδισμό από τις ΗΠΑ (δεν το έκανα)• ή την αλλαγή καθεστώτος στην Δαμασκό (δεν το έκανα). Σε αυτό που δεν μπορούμε και δεν πρέπει να διαφωνήσουμε, είναι τα ανείπωτα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε ο Άσαντ ενάντια στον λαό του• αυτό που δεν μπορούμε να σηκώσουμε είναι να κλείσουμε τα μάτια μπροστά στο άθλιο -και βίαιο- καθεστώς του.

Η αλήθεια είναι ότι ο Άσαντ δεν είναι κανενός είδους αντι-ιμπεριαλιστής, ούτε κάποιο κοσμικό προπύργιο ενάντια στους τζιχαντιστές• είναι ένας μαζικός δολοφόνος, απλά και καθαρά. Στην πραγματικότητα, καιρό πριν, ο δικτάτορας της Συρίας βρήκε την θέση του ανάμεσα στο πάνθεων των σύγχρονων μαζικών δολοφόνων, διίπλα στους Χίτλερ, Στάλιν, Μαό, Πολ Πότ, Χένρι Κισινγκερ και Τζορτζ Μπους. Μπορώ να σκεφτώ πολύ λίγους ανθρώπους εν ζωή που έχουν περισσότερο αίμα στα χέρια τους από αυτόν.

Άρα, για να τον υποστηρίξει κανείς; Γιατί να ενδώσει στις συνωμοσίες υπέρ του; Γιατι να απομειώσει τα εγκλήματά του; Και δεν είναι λίγο υποκριτικό εκ μέρους σας συνεχώς να καταγγέλετε την βία της Δύσης και των κρατών του Κόλπου ή των ανταρτών, ενώ αγνοείτε ή υποβαθμίζετε την βία του Άσαντ;

Με εκτίμηση,
Mehdi

_____________________________________________________________

Σπάει ρεκόρ ελεύθερης πτώσης η ξεφτίλα … (Βασίλης Ραφαηλίδης)…


Σαράντα χρόνια πασοκοτσογλάνια και δεξιοπαρακρατικοί έκλωθαν το αυγό του φιδιού. Όταν έσπασε είδαμε την σβάστικα της δημοκρατίας τους. Όσο περνάει ο καιρός βγάζουν τα καταπιεσμένα ναζιστικά απωθημένα τους κάτι τυπάκια που προσπαθούν με το ευρωπαϊκό τους άρωμα, που ως βάση έχει εσάνς ναζιστικού γουρουνιού, να διώξουν την βρώμα από τον άκρατο επαρχιωτοπαρακρατισμό τους και τη ναζιστολαγνεία τους. Τους ακούμε να ξερνάνε ιδεολογία. Ξεπούλημα των πάντων, ποδοπότημα ανθρώπινων ζωών, αυτονόητων δικαιωμάτων.
Μεσαίωνας εργασιακός, στην υγεία, στην εκπαίδευση, ξέπλυμα των χρυσαύγουλων. Σπάει ρεκόρ ελεύθερης πτώσης η ξεφτίλα. Αυτό δεν ήταν φιδάκι που βγήκε από το αυγό, αυτό ήταν ο Γκοντζίλα με σβάστικα.

Η θεωρία περί ευγονικής, ευθανασίας και Άριας φυλής εφαρμόζεται μεθοδικά καθημερινά με έμμεσους τρόπους. Παγκοσμίως. Έκανε αρκετά χρόνια το αυγό να σκάσει, αλλά έσκασε γεννημένο από αριστεροσοσιαλιστοπαρακρατικό κώλο που δρούσε από άκρου εις άκρον της Ελλάδας.
Μια χώρα πλήρως εκχυδαϊσμένη. Υποκουλτούρα, αμάθεια, μαγκιά, κομπορρημοσύνη. Χαμερπή ινδάλματα, γελοία πρότυπα. Καθημερινός βιασμός, έκπτωση αξιών, αήθεια, πολιτιστική βαρβαρότητα.
Μιζέρια, κακομοιριά, κοινωνικός αποπροσανατολισμός. Εξευτελισμός, ισοπέδωση. Και στον πάτο της πτώσης η σβάστικα…Βρώμα και μισανθρωπισμός. Ό,τι περισσεύει να κοπεί κι ό,τι «υπολείπεται» να εξαφανιστεί…
Ο ναζισμός πάντα ‘στήνεται’ σε καφενεία και μπυραρίες, εξαπλώνεται σε μια ‘οικονομική κρίση’ και δοξάζεται μέσω δημοκρατίας.

Στερνόγραφο: «Ο φασίστας είναι μια μούμια που της φύγαν όλοι οι χυμοί της ζωής, είναι ένας νεκροζώντανος ένας ζόμπι που πρέπει να ταφεί το ταχύτερο, καταρχήν για λόγους δημόσιας υγείας.

Ο φασίστας είναι το άγος και το όνειδος της ράτσας των ανθρώπων, ένα άγος κι ένα όνειδος που ξαπλώνεται σ’ ολόκληρο το ταξικό φάσμα, αλλά που εγκαθίσταται με εντελώς ιδιαίτερη προτίμηση στο κέντρο του, δηλαδή στην περιοχή που καλύπτεται από τον ποικιλότροπο ερμαφροδιτισμό των μικρομεσαίων, απ’ όπου εκπορεύονται ακτινωτά όλες οι συμφορές του κόσμου τούτου.

Ε, λοιπόν, στην αρχή του ο φασισμός ήταν αυτό που συνεχίζει να είναι και σήμερα: Υπόθεση μιας χούφτας ανώμαλων και ηλιθίων, που αποτέλεσαν το προζύμι που έκανε να φουσκώσει η ανθρώπινη βλακεία και κακοήθεια σ’ όλο το φριχτό της μεγαλείο. Η φασιστική φύτρα ήταν και είναι πάντα το αποτέλεσμα της αμάθειας, της ψυχανωμαλίας, του φόβου, της στέρησης (σ’ όλες τις μορφές της και καταρχήν της σεξουαλικής), της μικρόνοιας, της κακοήθειας, της έλλειψης ειλικρίνειας».

Βασίλης Ραφαηλίδης.

Για την αντιγραφή Π.Γ


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/04/blog-post_316.html

 

Παλαιστίνη…


Απ’ τις 30 Μάρτη ως χτες έχουν δολοφονηθεί 39 παλαιστίνιοι διαδηλωτές και έχουν τραυματιστεί πάνω από 5.000, κυρίως από σφαίρες. Το κατόρθωμα ανήκει στον ισραηλινό στρατό. Και οι εδώ οπαδοί του (αυτοί που ευχαρίστως θα μας φύτευαν μια σφαίρα στο κεφάλι, για να μοιάσουν στα είδωλά τους) λένε ότι δεν πρέπει να χαρακτηρίζουμε το ισραήλ «κράτος δολοφόνο». Όχι. «Κράτος γεωπόνο» μήπως;

Το ελληνικό κράτος, εννοείται, υποστηρίζει τον σύμμαχό του. «Σιωπηλή ενοχή»; Πολύ περισσότερα. Όπως δεν υπήρχαν περιθώρια σιωπής για το ρατσιστικό, απαρτχάιντ καθεστώς της νότιας αφρικής, έτσι δεν υπάρχουν και για το ρατσιστικό, μιλιταριστικό, απαρτχάιντ καθεστώς του ισραήλ. Για συνενοχή ύπουλη και βρώμικη πρόκειται. Με σκοπό το κέρδος. Κι όπως κάνουν πάντα οι νταραβεριτζήδες, μπορεί το ελληνικό κράτος να παριστάνει το «φιλικό» σε παλαιστίνιους μετανάστες στα μέρη μας· ενόσω τα χοντρά λεφτά τα περιμένει απ’ τον πάγκο του χασάπη. Απ’ το πως θα «καθαρίσει ο σύμμαχος» στη λωρίδα της Γάζας, στη δυτική όχθη, στην ανατολική Ιερουσαλήμ…

(Κατά καιρούς, πότε ο ένας και πότε ο άλλος, μέσα στο ίδιο αμόκ, βουλευτές του ισραηλινού κοινοβουλίου εκδηλώνουν τα βαθιά ανθρωπιστικά τους ένστικτα, που νομίζουν ότι τους διαφοροποιούν απ’ τους ναζί. Τελευταίος στη σειρά, μέχρι τον επόμενο, ο Bazazel Smotrich. «Λυπάμαι που είναι στη φυλακή» είπε, αναφερόμενος στη νεαρή παλαιστίνια Ahed Tamimi, που εκτίει ποινή 8 μηνών για «προσβολή στρατεύματος», επειδή χαστούκισε έναν ισραηλινό στρατιώτη, λίγο μετά που αυτός ή άλλοι όμοιοί του είχαν πυροβολήσει έναν ανήλικο ξάδελφό της στο κεφάλι. «Λυπάται» λοιπόν ο ισρηαλινός φασίστας. Γιατί; «Θα έπρεπε να έχει φάει μια σφαίρα, έστω στο γόνατο. Θα την έκλεινα σε κατ’ οίκον περιορισμό για όλη της τη ζωή» ολοκλήρωσε.

Θρήσκος απ’ ότι φαίνεται ο Smotrich είναι, κι αυτός, ικανοποιητικά αθεόφοβος, όπως και κάθε άλλο κάθαρμα σ’ αυτόν τον πλανήτη, ασχέτως θρησκεύματος. Υπάρχει όμως περιθώριο να φοβάται: μια σφαίρα στο δικό του γόνατο. Ποτέ δεν ξέρεις πως τα φέρνει η ζωή…)

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/palaistini/