Franz Kafka: Η δοκιμασία…


Είμαι υπηρέτης, αλλά δουλειά δεν υπάρχει για μένα εδώ. Είμαι φοβισμένος καί δεν κάνω βήμα πηρός τα μπρος, δεν μπαίνω καν στην ίδια γραμμή με τούς άλλους, αλλά αυτό είναι μόνο ή μία αιτία τής απραξίας μου, καί μπορεί κιόλας νά μην έχει νά κάνει τίποτα με την απραξία μου, ή ουσία πάντως είναι, πώς δεν καλούμαι για υπηρεσία, άλλοι έχουν κληθεί καί δέν το έχουν επιδιώξει περισσότερο από μένα, ίσως καί νά μην είχαν ούτε την επιθυμία νά κληθούν, ενώ εγώ τουλάχιστον την αισθάνομαι μερικές φορές πολύ έντονα.

Έτσι λοιπόν κάθομαι ξαπλωμένος στο ξυλοκρέβατό μου στην κάμαρα των υπηρετών, κοιτάζω τα δοκάρια ψηλά στην οροφή, αποκοιμιέμαι, ξυπνάω καί ξανακοιμάμαι. Καμιά φορά πηγαίνω απέναντι στο καπηλειό, πού σερβίρουν μιά ξινή μπύρα, έχει τύχει κιόλας νά χύσω το ποτήρι μου από αηδία, μετά όμως ξαναπίνω. Μού αρέσει νά κάθομαι εκεί, γιατί πίσω από το κλειστό παραθυράκι, χωρίς νά γίνομαι αντιληπτός από κανέναν, μπορώ νά ατενίζω τα παράθυρα τού οίκου μας. Δέν μπορείς νά δεις καί πολλά πράγματα εκεί πηρός την πλευρά τού δρόμου, θαρρώ μόνο τα παράθυρα των διαδρόμων καί φυσικά όχι εκείνων των διαδρόμων, πού οδηγούν στις κατοικίες των κυρίων.

’Αλλά είναι δυνατό καί νά κάνω λάθος, κάποιος το είχε ισχυριστεί κάποτε, χωρίς μάλιστα νά τον ρωτήσω γι’ αυτό, καί ή γενική εντύπωση, πού δίνει αυτή ή πλευρά τού σπιτιού, το επιβεβαιώνει. Σπάνια μόνο ανοίγονται τα παράθυρα, κι αν γίνει καμιά φορά αυτό, το κάνει κάποιος υπηρέτης, πού ακουμπάει τότε στο παραπέτο καί κοιτάξει για λίγο κάτω. Πρόκειται λοιπόν για διαδρόμους, όπου δεν θα τον αιφνιδιάσει κανείς. Εξάλλου δεν γνωρίζω αυτούς τούς υπηρέτες, οι μόνιμα εκεί πάνω απασχολούμενοι υπηρέτες κοιμούνται άλλου, όχι στην κάμαρά μου.

Κάποτε, καθώς μπήκα στο καπηλειό, είδα στη θέση μου στο παρατηρητήριο νά κάθεται κάποιος άλλος. Δεν τολμούσα νά κοιτάξω καλά καί δοκίμασα από την πόρτα νά στρίψω καί νά φύγω. ’Αλλά ό επισκέπτης με φώναξε κοντά του καί αποδείχτηκε, πώς κι αυτός ήταν υπηρέτης, πού κάπου τον είχε κάποτε πάρει το μάτι μου, χωρίς όμως νά έχω μιλήσει μέχρι τώρα μαζί του.

«Γιατί θέλεις νά φύγεις; Κάθισε κάτω καί πιες! Κερνάω». Κάθισα λοιπόν. Με ρώτησε μερικά πράγματα, δέν ήξερα νά τού απαντήσω, ναι, δεν καταλάβαινα καν τίς ερωτήσεις. Για αυτό τού είπα: «”Ίσως νά μετανιώνεις τώρα, πού με κάλεσες, γι’ αυτό  φεύγω», κι έκανα νά σηκωθώ. “Άπλωσε όμως το χέρι του πάνω από το τραπέζι καί με τράβηξε κάτω: «Μείνε», μού είπε, «ήταν μονάχα μιά δοκιμασία. “Οποίος δέν άπαντά στις ερωτήσεις, έχει περάσει τη δοκιμασία».

To κείμενο βρίσκεται στο “Το Σινικό Τείχος και άλλα διηγήματα, εκδόσεις Επίκουρος, σελ  31-32


Aπό:https://praxisreview.gr/franz-kafka-%CE%B7-%CE%B4%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1/

Advertisements

Μισό αιώνα μετά το Μάη του ‘68…Η Γαλλία συγκλονίζεται και πάλι από μεγάλους εργατικούς και φοιτητικούς αγώνες! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2018 04 20 01 france cgt

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ μας μιλάνε για τη Γαλλία μόνον όταν πρόκειται να εκθειάσουν τον πρόεδρό της και τους πυραύλους -ή τις φρεγάτες- του δεν σημαίνει και ότι δεν συμβαίνει στη χώρα του το παραμικρό άξιο λόγου. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο. Εδώ και βδομάδες, αυτή η μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα σαρώνεται από ένα συνεχώς ογκούμενο απεργιακό κύμα που συνδυαζόμενο με την εμφάνιση ενός όλο και πιο διευρυνόμενου ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος, δείχνει να τερματίζει 15 χρόνια αδυναμίας της γαλλικής κοινωνίας να αντισταθεί στο νεοφιλελευθερισμό.

Όμως, δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Επειδή ο κ. Μακρόν έχει βάλει τον πήχη των φιλοδοξιών του πάρα πολύ ψηλά και επειδή έχει επιλέξει -κατά το πρότυπο της Θάτσερ- να κάνει τα πάντα για να συντρίψει κάθε κοινωνική αντίσταση (1) για τις επόμενες αρκετές δεκαετίες, το αμέσως προσεχές μέλλον είναι ανοικτό σε κάθε πρόβλεψη: Τα πάντα είναι πιθανά και δυνατά, το χειρότερο αλλά και το καλύτερο τόσο για τον κ. Μακρόν και τους δικούς του όσο και για τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους λοιπούς καταφρονεμένους της Γαλλίας που προσβλέπουν σε ένα Μάη του 2018 αντάξιο εκείνου που συγκλόνισε πριν από μισό αιώνα ολάκερο τον κόσμο!…

2018 04 20 02 greve generale

Έχοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων, ο Μακρόν άνοιξε τις εχθροπραξίες χτυπώντας -για το παράδειγμα- το παραδοσιακό προπύργιο των εργατικών αντιστάσεων, τους σιδηροδρομικούς. Η (αντι)μεταρρύθμισή του που προετοιμάζει το έδαφος για την ιδιωτικοποίηση των γαλλικών σιδηροδρόμων μέσα από τη μετατροπή τους σε ανώνυμη εταιρία που ανοίγεται στον ανταγωνισμό και λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, συνοδεύτηκε από μέτρα που ισοπεδώνουν τις όποιες κατακτήσεις των σιδηροδρομικών, που καταγγέλλονται από κυβέρνηση και γαλλικά ΜΜΕ ως… ”προνομιούχοι” άλλων υπολείμματα ιστορικά ξεπερασμένων εποχών.

Η αντίδραση όλων των συνδικάτων του κλάδου, ακόμα και των πιο “κίτρινων”, ήταν η αναμενόμενη: Απεργία δυο ημερών την κάθε εβδομάδα από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου, με αίτημα την πλήρη απόσυρση της (αντι)μεταρρύθμισης. Τα απεργιακά διήμερα μπαίνουν ήδη στην τέταρτη εβδομάδα τους με αμείωτη τη (μεγάλη) συμμετοχή των εργαζομένων, που ακινητοποιούν κατά μέσο όρο ένα στα τέσσερα ή ένα στα πέντε τρένα, γεγονός που προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στην οικονομία της χώρας και ταλαιπωρία στα εκατομμύρια των καθημερινών επιβατών τους που στοιβάζονται στις λίγες αμαξοστοιχίες που κυκλοφορούν.

2018 04 20 03 fin

Ωστόσο, μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι μόνοι τους οι σιδηροδρομικοί δεν θα μπορέσουν να κάνουν τον Μακρόν να υποχωρήσει, καθώς μάλιστα αυτός και η κυβέρνησή του εμφανίζονται εντελώς άτεγκτοι επιδιώκοντας την παράδοση άνευ όρων όλων των μισθωτών του κλάδου, ακόμα και των παραδοσιακά “μετριοπαθών” στελεχών του! Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι μόλις προχτές, το σύνολο των συνδικάτων των σιδηροδρομικών αποφάσισε να διακόψει τις (παντελώς άγονες) “διαπραγματεύσεις” με την αρμόδια υπουργό, καταγγέλλοντας μάλιστα ότι εξαπατήθηκαν επί ένα μήνα από μια κυβέρνηση που δεν επιδιώκει παρά να τους συντρίψει μια για πάντα! Άμεση συνέπεια όλων αυτών είναι ότι μεταξύ των απεργών κερδίζει τώρα έδαφος η πρόταση για συνεχή απεργία διαρκείας μέχρι την τελική νίκη, και μερικά απεργιακά προπύργια ειδικά στους μεγάλους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Παρισιού αρχίζουν ήδη να την υιοθετούν με μεγάλη πλειοψηφία στις καθημερινές γενικές συνελεύσεις των απεργών…

Όμως, οι σιδηροδρομικοί δεν είναι μόνοι τους. Η λαϊκή οργή αν και κατακερματισμένη είναι πολύ μεγάλη με αποτέλεσμα  βδομάδα με βδομάδα να πληθαίνουν οι απεργίες στο δημόσιο (ηλεκτρισμός, φυσικό αέριο, Air France, νοσοκομεία,…) αλλά και στον ιδιωτικό τομέα (σούπερ μάρκετ Καρφούρ, αεροναυπηγική,…). Το γαλλικό κατεστημένο ανησυχεί και το παραδέχεται δημόσια αλλά τίποτα δεν το φοβίζει περισσότερο από την προοπτική μιας νεολαιίστικης έκρηξης, ειδικά στα πανεπιστήμια, που θα λειτουργούσε σαν πυροκροτητής μιας γενικευμένης κοινωνικής ανάφλεξης. Και ομολογουμένως αυτός ο φόβος του, που τον συμμερίζεται απόλυτα ο ίδιος ο κ. Μακρόν, είναι μάλλον δικαιολογημένος καθώς το φοιτητικό κίνημα έχει ήδη εισβάλει στο προσκήνιο αντιστεκόμενο στη δεύτερη μεγάλη τωρινή (αντι)μεταρρύθμιση του Γάλλου προέδρου, εκείνη που φιλοδοξεί να επιβάλει στην εκπαίδευση την πιο ταξική επιλογή, αποκλείοντας ουσιαστικά από τα πανεπιστήμια τα παιδιά των «κατώτερων κοινωνικών τάξεων».

2018 04 20 04 selection

Τώρα λοιπόν που πληθαίνουν οι καταλήψεις σχολών και η συμμετοχή στις γενικές συνελεύσεις χιλιάδων κινητοποιημένων φοιτητών αρχίζει σε αρκετές περιπτώσεις να θυμίζει άλλες (μακρινές) εποχές, ο Μακρόν και η κυβέρνησή του αντιδρούν ακριβώς όπως ο… στρατηγός Ντε Γκωλ πριν από μισό αιώνα: Πρώτα καταγγέλλουν την «δράκα των επαγγελματιών ταραξιών» που μπλοκάρουν τις σχολές και μετά στέλνουν τα ΜΑΤ να τις «απελευθερώσουν»! Και όταν δεν το κάνουν τα ΜΑΤ, το κάνουν τα ακροδεξιά κομάντος (που έχουν αναλάβει δράση), με τη συμμετοχή ακόμα και… μασκοφόρων καθηγητών όπως συνέβη στη Νομική σχολή του Μονπελιέ όπου ήταν ο ίδιος ο πρύτανης που ήταν επικεφαλής των κουκουλοφόρων τραμπούκων που χτυπούσαν με σιδερόβεργες και καδρόνια τους καταληψίες φοιτητές μέσα στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο!

Νάμαστε λοιπόν στο μεγάλο, το πιο κεντρικό ζήτημα που απασχολεί κατά απόλυτη προτεραιότητα τους πάντες, από τον Μακρόν και τα ΜΜΕ μέχρι τους απεργούς και τους φοιτητές. Και αυτό είναι η σύγκλιση (convergence) των αγώνων, των απεργιών και των κάθε λογής κινητοποιήσεων που αναπτύσσονται αυτό τον καιρό σε όλη τη Γαλλία! Η κυβέρνηση, ο Μακρόν, τα μεγάλα ΜΜΕ και το γαλλικό κατεστημένο κάνουν ήδη και θα συνεχίσουν να κάνουν τα πάντα για να αποφευχθεί αυτή η «σύγκλιση». Και κατά κοινή ομολογία, δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα στη διάθεσή τους προκειμένου να προλάβουν αυτή τη «σύγκλιση» που θα μπορούσε να έχει καταστροφικές συνέπειες τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους εταίρους τους ανά την Ευρώπη…

2018 04 20 05 serevices

Ωστόσο, δεν είναι σίγουροι για την επιτυχία των προσπαθειών τους και αυτό κάνει πολλούς από τους «έγκυρους αναλυτές» στα ΜΜΕ, μερικά Think Tanks του γαλλικού κατεστημένου, ή ακόμα και βουλευτές του κυβερνητικού στρατοπέδου να μην κρύβουν το φόβο τους μήπως και η «αδιαλλαξία» του αλαζόνα και φανφαρόνου Μακρόν (2) αντί για καλό, οδηγήσει τελικά στη μεγάλη κοινωνική έκρηξη που τόσο απεύχονται. Και πράγματι, ακριβώς επειδή τα πάντα είναι πια δυνατά, κανείς δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να διακινδυνεύσει κάποια πρόβλεψη για την τελική έκβαση της κρίσης καθώς τα πάντα κρέμονται από μια κλωστή και θα αρκούσε ένα «αναπάντεχο» γεγονός για να πυροδοτήσει μια πολύ μεγάλη κοινωνική έκρηξη. Και αυτό την ώρα που σε αντίθεση με ό,τι είχε συμβεί πριν από μισό αιώνα κατά τον Μάη του ’68, τώρα οι μεν φοιτητές μετέχουν και παίρνουν το λόγο στις γενικές συνελεύσεις των απεργών σιδηροδρομικών, οι δε σιδηροδρομικοί και λοιποί απεργοί εργάτες μετέχουν και παίρνουν το λόγο στις συνελεύσεις των φοιτητών στα υπό κατάληψη γαλλικά πανεπιστήμια…

Φυσικά, τελικό συμπέρασμα δεν υπάρχει πέρα από τη διαπίστωση ότι η συνέχεια των γαλλικών κοινωνικών και άλλων εξελίξεων θα είναι σίγουρα ιδιαίτερα συναρπαστική. Προφανώς λοιπόν και θα επανέλθουμε…

Σημειώσεις

1. Η επίδειξη πυγμής του Μακρόν άρχισε πριν δυο βδομάδες με την επίθεση 2.500 πάνοπλων ΜΑΤ (!) κατά των εναλλακτικών αγροτών και άλλων υπερασπιστών του χώρου κοντά στη Ναντ, όπου ήταν να κατασκευαστεί το δεύτερο μεγάλο αεροδρόμιο της πόλης. Μετά από σκληρή αντίσταση σχεδόν μιας δεκαετίας, που διανθίστηκε από τεράστιες διαδηλώσεις υποστήριξης και αληθινές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής, τελικά η κατασκευή του αεροδρομίου εγκαταλείφθηκε αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον κ, Μακρόν να θελήσει να δώσει ένα καλό μάθημα άγριας καταστολής –για το παράδειγμα- στους υπερασπιστές της αγροτικής έκτασης. Πάντως η επιτυχία της αστυνομικής επιχείρησης δεν ήταν η αναμενόμενη και ίσως για αυτό ο κ. Μακρόν βγάζει τώρα τα απωθημένα του στους καταληψίες φοιτητές του Τολμπιάκ και της Σορβόνης στο Παρίσι…

2. Ενδεικτικό της απροσμέτρητης αλαζονείας του ιδιαίτερα φαντασμένου κ. Μακρόν είναι ότι ο ίδιος έσπευσε να αποκαλέσει την προεδρία του «jupiterienne» (από το Jupiter=Δίας), επειδή προφανώς δεν του αρκούσε να ποζάρει ως επίγονος κάποιου βασιλιά Λουδοβίκου. Φυσικά, μετά από ένα χρόνο προεδρίας του, όλα αυτά προκαλούν πια μάλλον γέλια, παρόλο που ο ίδιος εξακολουθεί να ενεργεί ως νεοφιλελεύθερος ταύρος στο κοινωνικό υαλοπωλείο που λέγεται Γαλλία.


Aπό:http://www.contra-xreos.gr/arthra/1303-50-xronia-apo-1968.html

Ricardo Flores Magon: Ο ζητιάνος κι ο κλέφτης…


Ricardo Flores Magon

 

Κατά μήκος της χαρούμενης λεωφόρου κόσμος πάει κι έρχεται, αρωματισμένοι, κομψοί, προσβλητικοί. Ο ζητιάνος κολλάει στον τοίχο, το απλωμένο χέρι του μπροστά, μια δουλική παρακίνηση τρέμει στα χείλη του:

“Βοήθεια για τους φτωχούς, για την αγάπη του Θεού!”

Που και που κάποιο νόμισμα πέφτει στην παλάμη του. Το τακτοποιεί γρήγορα στην τσέπη του, καθώς επαινεί και ευγνωμονεί τον φιλάνθρωπο που του το δωσε. Ο κλέφτης περνάει, αλλά δεν μπορεί να αποφύγει τις προκλήσεις του ζητιάνου, και σκοντάφτει περιφρονητικά. Ο ζητιάνος εξαγριώνεται και γίνεται κόκκινος από θυμό και αγανάκτηση. Γρυλίζει ενοχλημένος:

“Γιατί δεν κοκκινίζεις από ντροπή απόβλητο; Μπροστά σου στέκεται ένας αξιοπρεπής άνθρωπος. Σέβομαι τον νόμο: δεν διαπράττω το έγκλημα να βάλω το χέρι μου στην τσέπη κάποιου άλλου. Τα βήματά μου είναι σταθερά, όπως όλοι οι καλοί πολίτες που δεν περπατούν στις μύτες των ποδιών τους γύρω από τα σπίτια άλλων ανθρώπων μες στη σιωπή της νύχτας. Μπορώ να δείξω το πρόσωπό μου σε όλα τα μέρη. Δεν αποφεύγω τα μάτια της αστυνομίας. Οι πλούσιοι με κοιτάζουν με καλοσύνη. Ρίχνοντας ένα νόμισμα στο καπέλο μου, με χτυπάνε στον ώμο, λέγοντάς “καλός άνθρωπος!”

Ο κλέφτης χαμηλώνει το χείλος του καπέλου του στη μύτη και προσποιείται με χειρονομίες πως ξερνάει. Ρίχνει μια ματιά προσεκτικά γύρω του και απαντά στον ζητιάνο:

Μην περιμένεις από μένα να κοκκινίσω μπροστά σου, κακιασμένε ζητιάνε! Είσαι αξιότιμος; Η τιμή δεν ζει γονατιστή, περιμένοντας κάποιον να ρίξει ένα κόκκαλο για να το γλύψει. Η τιμή επιδιώκει την τελειότητα. Δεν ξέρω αν δεν είμαι αξιότιμος. Ωστόσο, παραδέχομαι ότι δεν μου λείπει το θάρρος να ικετεύσω πλούσιους ανθρώπους να μου δώσουν, για την αγάπη του Θεού, ένα ψίχουλο από αυτά που έχουν στερήσει από μένα. Ποιος παραβιάζει το νόμο; Είναι ξεκάθαρο. Αλλά ο νόμος είναι ένα πολύ ξεχωριστό πράγμα από τη δικαιοσύνη. Παραβιάζω τον νόμο που γράφει η μπουρζουαζία και αυτή η παραβίαση εμπεριέχει μια πράξη δικαιοσύνης, επειδή ο νόμος επιτρέπει στους πλούσιους ανθρώπους να ληστέψουν σε βάρος των φτωχών. Αυτό είναι αδικία. Αρπάζοντας από τους πλούσιους ένα κομμάτι αυτών που έχουν ληστέψει από εμάς τους φτωχούς, εκτελώ μια πράξη δικαιοσύνης. Οι πλούσιοι σε χτυπάνε στον ώμο για την δουλικότητά σου, την απαξίωσή σου, παραδομένοι στην απολαυστική ηρεμία πως ξέρουν τι ανήκει σε εκείνους και τι σε εμάς, δηλαδή όλων όσων έχουν ληστέψει από τους φτωχούς του κόσμου. Το ιδανικό των πλουσίων είναι οι φτωχοί να έχουν ψυχή ζητιάνων. Εάν ήσουν άνδρας, θα δάγκωνες το χέρι των πλουσίων που σου πετάνε μια κρούστα ψωμιού και θα φώναζες σας περιφρονώ! ”

Ο κλέφτης χάνεται στο πλήθος. Ο ζητιάνος ανυψώνει τα μάτια του προς τον ουρανό και μουγγρίζει:

“Βοήθεια για τους φτωχούς, για την αγάπη του Θεού”

Μετάφραση: Vectrum

Πηγή: Ελευθεριακή ψηφιακή βιβλιοθήκη via The Anarchist Library

___________________________________________________________

Η Επιστήμη της Διακυβέρνησης (ερευνητικό πρόγραμμα)-Hegel & Marx, Spinoza & Negri…


I. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ-ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Σύμφωνα με την υπόθεση εργασίας μας, η νεωτερική κρατική μορφή μπορεί να κατανοηθεί μέσω μιας διαλεκτικής ανακατασκευής της ιστορίας και κοινωνιολογίας του καπιταλιστικού κράτους. Έχοντας διατρέξει συνοπτικά τις βασικές στιγμές της νεωτερικής αντίληψης για το κράτος, θα αναπτύξουμε τη σχέση της εγελιανής φιλοσοφίας με τη μαρξιστική κριτική της, με στόχο τη συγκρότηση ενός διαλεκτικού πλαισίου κατανόησης της λογικής και δομικής διάρθρωσης της κρατικής μορφής, τα αξιώματα του οποίου θα πρέπει να είναι σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά πορίσματα για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Συνακόλουθα, θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε σταθμούς της ιστορίας του νεωτερικού, καπιταλιστικού κράτους, συσχετίζοντας την ανάπτυξη της επιστήμης της διακυβέρνησης με την ανάπτυξη των επιστημών της φύσης, ενσωματώνοντας βασικές θεωρητικές προκείμενες και ιδεότυπους της κρατικής μορφής που αναγνωρίζονται ευρέως στη σύγχρονη κοινωνιολογία και πολιτική φιλοσοφία. Στη συνέχεια, θα υποστηρίξουμε την χρησιμότητα και τη λειτουργικότητα της παραπάνω θεώρησης σε αντιπαράθεση με την αντίληψη της κρατικής μορφής που διατυπώνουν δύο από τους σημαντικότερους κοινωνικοπολιτικούς στοχαστές της εποχής μας, οι Negri-Hardt, ανατρέχοντας στη φιλοσοφία του Spinoza. Καταληκτικά, θα επιχειρήσουμε μια σύνθεση των δύο θεωρήσεων με την ηγεμονία της διαλεκτικής προσέγγισης, σκιαγραφώντας τη προοπτική μιας επιστήμης της διακυβέρνησης πέραν της κρατικής μορφής.
 –

Συνέχεια