“Glauce in progress. Love in progress”…


Η “Γλαύκη” του έργου αναρωτιέται. Μιλάει για πρώτη φορά. Μια σχέση μυθική. Μια σχέση καθημερινή; Κάποια Γλαύκη και κάποιος Ιάσονας συνομιλούν με τις εκδοχές τους μέσα από διαφορετικές διαστάσεις, πότε live, πότε σε video, πότε ο ένας εδώ, πότε ο άλλος εκεί.Η εικονική πραγματικότητα είναι μέρος της ζωής μας άρα και των σχέσεων. Τα εμπόδια στον έρωτα παραμένουν όμ ως ίδια; Επηρεάζουν οι συνθήκες και τα λάθη; Ποιές είναι οι ευθύνες των ηρώων; Πού είναι το τρίτο πρόσωπο; Είναι έρωτας ή παιχνίδι; Η Μήδεια τι θα έλεγε αν είχε ακούσει την Γλαύκη; Η Μήδεια δε λέει τίποτα σε αυτό το έργο. Είναι το πρόσωπο στο δίπλα δωμάτιο.

Η παράσταση επιχειρεί να συνδυάσει το λόγο, στοιχεία του μύθου, το θέατρο, το βίντεο και τη μουσική σε μια συνομιλία μεταξύ τους απ’ όπου προκύπτει ένας κόσμος αλλόκοτος και μάταιος όσο κι ένα ερωτικό πάθος.

Κείμενο: Σοφία Ζήση

Σκηνοθεσία – Video – Σκηνική σύνθεση: Blue Blonde

Μουσική: Γιάννης Μαλούχος

Παίζουν: Μαρία Μαλούχου, Νικήτας Χολόγκιτας

διάρκεια 75′

Θέατρο 104: 21 και 22 Απριλίου στις 20:30

Δείτε εδώ ολόκληρο το κείμενο.

https://sofiazissi.files.wordpress.com/2018/04/cf83cf84cebf-cf83cf84cf8ccebcceb1-cf84ceb7cf82-cebcceaeceb4ceb5ceb9ceb1cf821.pdf

Advertisements

Αποδομώντας την πατριαρχία…


Αποδομώντας την πατριαρχία

Το καθημερινό σεξουαλικό κυνήγι των γυναικών από ισχυρούς άνδρες με γόητρο στον κόσμο ψυχαγωγίας, της πολιτικής, των επιχειρήσεων, και της ακαδημαϊκής κοινότητας ήταν κοινό μυστικό που ξαφνικά κέρδισε τεράστια δημόσια προσοχή. Τα λόγια των γυναικών ακούστηκαν και οι ισχυροί άνδρες έχουν βρέθηκαν σχεδόν αμέσως εκτός των τομέων τους μετά από την αποκάλυψη των κακοποιητικών πράξεων τους.

Πιθανώς υπάρχει μια λιγότερο κοινότοπη φράση για να αντικαταστήσει το «η κορυφή του παγόβουνου», αλλά όσα βλέπουμε να ξετυλίγονται στο Hollywood και στην Washington DC, είναι ακριβώς αυτό. Η σεξουαλική παρενόχληση, η κακοποίηση, και η επίθεση είναι κοινός τόπος σε κάθε εργασιακό χώρο, τόπο συναντήσεως, και περιβάλλον.

Στο τεύχος αυτό (Fifth Estate #400, Spring 2018), έχουμε μια επιλεγμένα κείμενα από τη συλλογή δοκιμίων εκμάθηση της καλής συγκατάθεσης: Χτίζοντας τις ηθικές σχέσεις σε έναν περίπλοκο κόσμο, μια συλλογή των δοκιμίων Learning Good Consent: Building Ethical Relationships in a Complicated World που εξετάζουν την κουλτούρα της σεξουαλικής συγκατάθεσης, τις σχέσεις εξουσίας, και τα όρια.

Αρχίζει με την υπόθεση ότι οι αναγνώστες του είναι αφοσιωμένοι στη δημιουργία ενός χειραφετημένου και ευχάριστου πλαισίου για το σεξ και τις σχέσεις. Δυστυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των επιθέσεων και των ταπεινώσεων που υποφέρουν οι γυναίκες διαπράττονται από άνδρες που δεν αντιλαμβάνονται την ιδέας της συγκατάθεσης, έχοντας ενσωματώσει την αρχή της πατριαρχίας ότι το σώμα κάθε γυναίκας πρέπει πάντα να είναι διαθέσιμο για αυτούς.

Αν και έχει βιώσει κάθε γυναίκα κακοποιητικές σχέσεις εξουσίας, σχεδόν όλες έχουν βιώσει την αρσενική κυριαρχία υπό μορφή παρενόχλησης, σχολίων, σεξουαλικού αγγίγματος, ή χειρότερα, σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού. Είτε είναι στο λεωφορείο ή σε διαδήλωση, μεταξύ συναδέλφων, αφεντικού και εργαζόμενων, σπιτονοικοκύρη και ενοικιαστή/ριας, καθηγητή και σπουδαστή/ριας, τον τύπο στο δρόμο, έναν θείο ή έναν συμφοιτητή, με ένα τσίμπημα, ένα τρίψιμο, μια γρήγορη άγγιγμα, ένα σπρώξιμο, ένα βρώμικο βλέμμα, ή ένα σεξιστικό αστείο, αυτή είναι η εξασκούμενη εξουσία της πατριαρχίας πάνω στις γυναίκες. Η συχνότητα και το μέγεθος των παραβάσεων ενάντια στις γυναίκες είναι τρομακτικά.

Πάρα πολλές γυναίκες βιώνουν την κυριαρχία και τη βία από τους συντρόφους τους στις ζωές τους. Στην πόλη της Νέας Υόρκης μόνο, σχεδόν 300.000 περιστατικά ενδοοικογενειακής κακοποίησης αναφέρθηκαν το 2017 συμπεριλαμβανομένων ξυλοδαρμών, μη φονικών πυροβολισμών, και μαχαιρωμάτων. Δεν αναφέρονται το τα μεμονωμένα χτυπήματα, τα σπρωξίματα, η συναισθηματική κακοποίηση, και το bullying που δε φτάνουν ποτέ στις αρχές.

Όποιο και αν είναι το ποσοστό των ανδρών που δρα κατά τρόπο επιθετικό ή κακοποιητικό, κουλτούρα της πατριαρχίας έχει βλάψει συγκλονιστικό αριθμό ατόμων. Ο ετήσιος μέσος αριθμός θυμάτων του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης στις ΗΠΑ είναι 321.500 σύμφωνα με τις κυβερνητικές στατιστικές, και μια μελέτη του 2013 διαπίστωσε ότι ο βιασμός καταγγέλλετε ελάχιστα (όπως όταν ο δράστης που εξαναγκάζει σε σεξ θεωρείται φίλος). Οι στατιστικές για την αιμομιξία και τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, κυρίως κοριτσιών, είναι συντριπτικές.

Μια φεμινιστική ομάδα πρότεινε έναν ενιαίο βασικό κανόνα για την ανθρώπινη αλληλεπίδραση που όχι μόνο αφορά τις κοινωνικές-σεξουαλικές καταστάσεις, αλλά περιλαμβάνει την ανθρώπινη επιθετικότητα γενικά, που συνήθως διαπράττονται κυρίως από άνδρες:

Κανένας δεν αγγίζει ένα άλλο πρόσωπο χωρίς άδεια.

Θα προσθέταμε, κανένας δεν εξουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο. Το σεξουαλικό bullying, τα εσκεμμένα άβολα σεξουαλικά σχόλια και αστεία, σχόλια για το σωματότυπο και τα ρούχα, είναι μεταξύ των άλλων πατριαρχικών προνομίων που είναι διαθέσιμα στους άνδρες.

Το ερώτημα παραμένει για το πώς να εμφυσήσεις κοινωνική δύναμη στην αντίσταση με δεδομένο ότι τόσες πολλές καταστάσεις περιλαμβάνουν σχέσεις εξουσίας. Πες στο αφεντικό σου πως σε ενοχλούν τα σχόλια του και χάνεις τη δουλειά σου. Πες όχι στο σκηνοθέτη και δεν παίρνεις το ρόλο. Αρνήσου το φιλί του σπιτονοικοκύρη και είσαι στο δρόμο. Αυτές είναι σχέσεις που συναρμόζονται βαθιά ενσωματωμένες στη καπιταλιστική κοινωνία και που επιβάλλονται από τη δυσανάλογη εξουσία που εκφράζεται ως ανδρικό προνόμιο. Είναι πανταχού παρόν ακόμα και όταν δεν υπάρχει καμία άμεση σχέση εξουσίας, και ενισχύει την πατριαρχία.

Εντός των κοινοτήτων και των δράσεων μας, πρέπει να επιδιώκουμε μια μικρογραφία του κόσμου που επιθυμούμε. Ενδεχομένως να έχουμε δίκιο λέγοντας πως εκείνοι που επιθυμούν τη ριζική κοινωνική αλλαγή πιστεύουν και προωθούν αυτά τα πρότυπα, περισσότερο από ότι η κοινωνία συνολικά. Εντούτοις, δεν είναι αρκετό για τους άνδρες να δηλώνουν ότι είναι υπέρ του φεμινισμού πρέπει να το δείχνουν στη κοινωνικοποίησή τους. Οι γυναίκες πρέπει να το κάνουν επίσης. Το μοτίβο της κυριαρχίας πρέπει να σπάσει.

Πώς να το κάνει αυτό είναι δύσκολο. Μια πνευματική και ηθική δέσμευση για μια μη σεξιστική και μη εξουσιαστική είναι απαραίτητη. Αυτό θέτει τα πρότυπα μέσα από τα οποία μπορούν να αξιολογηθούν οι πράξεις.

Αν και η υποκρισία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα μεταξύ όσων κηρύττουν τη φυλετική ισότητα, είναι η δύναμη των γυναικών που εκφράζεται μέσω του φεμινισμού αυτή που έχει αποκαθηλώσει τόσο πολλούς ισχυρούς άνδρες και επέτρεψε στις καθημερινές γυναίκες να διαμαρτυρηθούν για τη κακοποίηση στο σπίτι και στον εργασιακό χώρο.

Πρέπει να υπάρξει μηδενική ανοχή για τη σεξιστική και επιθετική συμπεριφορά. Ο δημόσιος χώρος έχει ανοίξει ώστε οι γυναίκες δεν χρειάζεται να ανέχονται ένα ανεπιθύμητο άγγιγμα ή ένα σεξουαλικό σχόλιο. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να δέχονται το σεξισμό σε καμία κατάσταση, από ανθρώπους που ξέρουν ή ξένους, ή από τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Η αρσενική κακή συμπεριφορά έχει μια ιστορία που πάει πίσω χιλιάδες χρόνια. Έχουμε μια ευκαιρία αυτή τη στιγμή για να αρχίσουμε σε αυτό το σημείο μια σημαντική αμφισβήτηση της πατριαρχίας.

Ξεκινά με όλους εμάς.

Συντακτική Ομάδα Περιοδικού Fifth Estate

Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

__________________________________________________________

«Προσεχώς κίτρινο αστέρι» λέει με λίγα λόγια η Αυστρία για τους πρόσφυγες …


Η ακροδεξιά στην «Ευρώπη των λαών» πλέον καθορίζει την κρατική ατζέντα.

Η ακροδεξιά στην «Ευρώπη των λαών» όχι μόνο παίρνει κεφάλι, αλλά πλέον μπορούμε να πούμε πως καθορίζει και την κρατική ατζέντα.

Για αυτό δεν υπάρχουν πια πολλές αντιρρήσεις,  παρά μονο εξοργιστική εθελοτυφλία. Μόνο έτσι μπορεί να δίνει δεκτό πως μια χώρα υποδέχεται ανθρώπους που έχασαν τα πάντα αντιμετωπίζοντας τους σαν αιχμαλώτους πολέμου, ενός πολέμου που οι ίδιες μπορεί να μην έδωσαν, αλλά σίγουρα κέρδισαν. Αυτό είναι, λίγο πολύ, το συμπέρασμα από τις ανακοινώσεις για την νομοθεσία που αφορά τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην Αυστρία.

Στόχος της, όπως δήλωσε οΑυστριακός καγκελάριος και αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος Σεμπάστιαν Κουρτς είναι η «καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης και της κατάχρησης του ασύλου», ενώ ο αντικαγκελάριος και αρχηγός του Κόμματος των Ελευθέρων Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, προς επίρρωση των παραπάνω, ανέφερε ότι πρόκειται για σημαντικά μέτρα για να διακοπεί το πρόβλημα.

Το πακέτο με τις πολυάριθμες σκληρύνσεις των διατάξεων προβλέπει, για παράδειγμα, τη δυνατότητα πρόσβασης των αρχών στα κινητά τηλέφωνα των προσφύγων για τον έλεγχο της πορείας που ακολούθησαν μέσω GPS, ή, στην περίπτωση που οι πρόσφυγες φέρουν μαζί τους χρήματα, την κατακράτηση έως και 840 ευρώ ως συνεισφορά στη διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου. Ταυτόχρονα, εάν κάποιος πρόσφυγας διαπιστωθεί ότι έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα θα τίθεται άμεσα υπό κράτηση και θα εκδιώκεται. Αυτό ισχύει και για νεαρά άτομα. Αντίστοιχη μεταχείρηση θα έχει και όποιος επιστρέψει στην χώρα προέλευση του

Ιδίαιτερα ικανοποιημένος φάνηκε και ο Αυστριακός υπουργός Εσωτερικών Χέρμπερτ Κικλ, του συγκυβερνώντος  ακροδεξιού Κόμματος των Ελευθέρων, ενώ δεν απέκλεισε και νέους περιορισμούς στο εγγύς μέλλον.

«Πρόκειται για ένα περαιτέρω βήμα, με το οποίο κλείνουμε ένα κενό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να προκύψουν νέα (κενά), και σε μία τέτοια περίπτωση θα ληφθούν περαιτέρω μέτρα». Αξίζει να σημειωθεί πως ο ίδιος  οποίος θεωρεί ως αποτυχημένη την ήδη πολύ αυστηρή Διαδικασία του Δουβλίνου στη σημερινή της μορφή και έχει ζητήσει μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα να είναι δυνατή η υποβολή αίτησης ασύλου μόνον εκτός ευρωπαϊκού εδάφους. Αυτό για τους πρόσφυγες μεταφράζεται να κάνουν αίτηση ενώ βομβαρδίζονται ή στην… ασφαλή Τουρκία του Ερντογάν, μέσα από τις φυλακές

Ο ακροδεξιός αντικαγκελάριος και αρχηγός των Ελευθέρων Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε  είχε ξεκαθαρίσει πάντως πως ονειρεύεται μια χώρα φυλακή, καθώς είχε ζητήσει να γίνει εγκατάσταση προσφύγων σε στρατώνες που δεν χρησιμοποιούνται και να απαγορευτεί η βραδινή έξοδος στους αιτούντες άσυλο, καθώς…»χρειάζεται να υπάρχει τάξη, ενόσω είναι ανοικτή η διαδικασία για τη χορήγηση ασύλου».

Στο ίδιο πρόγραμμα να σημειωθεί πως απαγορεύεται, ότι πρόσφυγες  να ζουν σε ιδιωτικά καταλύματα.

Με πληροφορίες από το ΑΠΕ-ΜΠΕ και topontiki.gr


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%B5%CF%87%CF%8E%CF%82-%CE%BA%CE%AF%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BB%CE%AD%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%B1-%CE%BB/#.Wtjq2t_NFWc

«Μαλθακότητα»; «Δικαιωματισμός»; Παρακμή της Δύσης; Η δημοκρατία και η «κοινωνία των πολιτών» χωρίς πολίτες …


Πολλά και διαφορετικά πράγματα στη Δύση, ευρωπαϊκή και αμερικανική, που συνοψίζονται με τους συνεκδοχικούς όρους «μαλθακότητα», «δικαιωματισμός» ή απλά και μονολεκτικά παρακμή, είναι έργο συνόλων ανθρώπων, ή έργο«μαζών» σύμφωνα με την ορολογία της Χάννα Άρεντ, που ανήκουν σε μια γενεά. Ή μάλλον σε δύο, ίσως και τρεις. Λέξη-κλειδί: Baby-boomers.
Πέρα από τα αφηρημένα σχήματα υπερπολιτικοποιημένων στοχαστών και σχολιαστών (λόγου χάρη G. Agamben – αλλά και η ημεδαπή Σ. Τριανταφύλλου στην ίδια κατηγορία ανήκει), γι’ αυτά τα πράγματα έχει γίνει λόγος λιγότερο ιδεολογικός, άρα πιο περιεκτικός, από στοχαστές με αισθητήρες ιστορικο-κοινωνιολογικούς. Λόγου χάρη Μarc Mazower: Οι νέοι και η περιβόητη «γενιά του 1968» – Οι baby boomers κατέστρεψαν το μέλλον των παιδιών τους
Και προπαντός οι κοφτερές αναλύσεις του Christopher Lasch για το πολιτισμικό πλαίσιο του ναρκισσισμού.
Αξίζει ίσως μια ματιά και στην ανάλυση του γερμανικής καταγωγής Αμερικανού δημοσιογράφου Hannes Stein, ο οποίος εισάγει στη συζήτηση για τις ημέρες και έργα αυτού του ηδονιστικού πλήθους έναν τρίτο συνεκδοχικό όρο: «Woodstock» (σε γερμανική γλώσσα). Kαι αυτός – όπως ο Mazower – εισάγει με έμφαση την πτυχή της διαγενεακής ανισότητας, δηλαδή ενός ακραίας μορφής ελλείμματος αλληλεγγύης εις βάρος των νεότερων γενεών.
Έτσι, ξαναμπαίνει επίμονα από το παράθυρο το οικονομικό πεδίο, όσο και άν πολλοί, με τους ψυχολογισμούς τους ή με την υπερπολιτικοποίηση των πάντων, βάζουν το αλέτρι μπροστά από τα βόδια και πασχίζουν να διώξουν από την πόρτα τη σχέση που έχει με την οικονομία και με τις επακόλουθες νοοτροπίες όλο αυτό το έργο των «εξειδικευμένων χωρίς πνεύμα και ηδονιστών χωρίς καρδιά» (Μαξ Βέμπερ). Αυτοί αποφεύγουν να το δούν ως ιστορικό φαινόμενο και ρίχνουν όλη την ευθύνη στις «γενεές της λούφας», καίγοντας και τα χλωρά μαζί με τα ξερά.

Τελικά, κατά τρόπο φαινομενικά παράδοξο, η «ραστώνη» της φιλελεύθερης δημοκρατίας μετά τη δεκαετία του 1960, με το να ταράζεται τώρα, αποκαλύπτει ότι τα κανονιστικά της θεμέλια ήταν εξαρχής ασθενή. Γιατί όπως αποφαίνεται ο (παραδοσιακός;) Σοσιαλδημοκράτης συνταγματολόγος Ernst-Wolfgang Böckenförde, «Το φιλελεύθερο εκκοσμικευμένο κράτος τρέφεται και διατηρείται ζωντανό από προϋποθέσεις που δεν μπορεί να εγγυηθεί αυτό το ίδιο». Λέει δηλαδή ο Μπεκενφέρντε, ότι το βιώσιμο ή μή μιας δημοκρατίας με ελευθερία εξαρτάται από «προ-πολιτικές» προϋποθέσεις: Από κοινωνικές αξίες, από ιδέες και κυρίως από νοοτροπίες που συνδέονται πιο πολύ με την παιδεία, με την ηθική και με τα ήθη μιας εποχής, ή ακόμη και την θρησκεία, παρά με την πολιτική.
Έρνστ-Β. Μπέκενφέρντε: «Η ελευθερία είναι μεταδοτική» – Όμως, «το κράτος πρέπει να θέτει και πραγματοποιεί με αξιοπιστία ηθικούς στόχους, λόγου χάρη την κοινωνική δικαιοσύνη».
Στις μετά το 1970 δεκαετίες, όταν φάνηκε πάλι να διαλύονται οι κοινωνικές τάξεις και να γίνονται «μάζες» (άν με νέους τρόπους, κυρίως με την εξατομίκευση και τη διόγκωση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, και όχι όπως στο Μεσοπόλεμο), οι γενιές των baby-boomers στην εξουσία αποσυνέδεσαν την δημοκρατία από αξιολογικές βάσεις. Αλλά όσο πιο πολλή εξουσία εν γένει διαθέτει μια κοινωνική ομάδα, τόσο πιο ισχυρή είναι και η εξουσία της να ορίζει τις έννοιες στη δημόσια σφαίρα. Φυσικά, αυτή η σχέση ισχύει και αντιστρόφως. Έτσι, όσο περνούσε ο καιρός μετά το 1970, οι αρετές του πολίτη με τις διάφορες μορφές τους (λόγου χάρη του πολίτη-εργαζόμενου ή ακόμη και του του πολίτη-αστού κ.ο.κ.) παρουσιάζονταν στα μάτια των πολλών ως έννοιες άνευ νοήματος. Χωρίς πολίτες και χωρίς κοινωνικές τάξεις, η πολιτική καταντά να έχει ρίζες στον αέρα.
Όσο πιο πολύ απομακρύνεται η πολιτική από το προ-πολιτικό έδαφος (και για να ξαναπιάσουμε το Φρανκφουρτιανό νήμα, από τον βιόκοσμο, δηλαδή τον απτό κόσμο της καθημερινής ζωής και τις σκέψεις του συνήθους πολίτη), τόσο πιο εύκολα γίνεται θύμα «πειρατείας». Και έτσι ξαναπιάνουμε το νήμα της συζήτησης για την ομηρία της φιλελεύθερης δημοκρατίας από τις ελίτ: Οικονομικές, πολιτικές, τεχνοκρατικές, μιντιακές, ακαδημαϊκές. Η ομηρία της δημοκρατίας από το 1 % συνέβη υπό την προστατευτική αιγίδα ενός ευρέως, πλειοψηφικού ίσως, κοινωνικού αστερισμού της «μαλθακότητας», του «δικαιωματισμού», του «τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα».
Σύνολο χρήσιμων ηλίθιων; Μάλλον πολύμορφο σύνολο αδιάφορων για την κοινή τύχη και για το αόρατο μέλλον, μολονότι έχουν την ακριβώς αντίθετη γνώμη για τον εαυτό τους. Και δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που ευρύτατα κοινωνικά σύνολα, χωρίς να το κάνουν συνειδητά, υπέκυψαν στον πειρασμό να παύσουν να είναι πολίτες: Να ξαναγίνουν μόνον ιδιώτες. Να παίξουν αυτόν τον πιο παράδοξο από τους παράδοξους ρόλο, τον ανέμελο ρόλο του απολιτικού ζώου.
Το πολιτικό προσωπικό όλων των ειδών καταλαβαίνει γρήγορα το πνεύμα της εποχής και προσαρμόζεται αμέσως. Αυτό που ενώνει τα πολιτικά ανόμοια, από τους νέους φιλελεύθερους Χαγιεκιανούς μέχρι την μετά το 1980 πολιτισμική Αριστερά των ιδιαίτερων ταυτοτήτων, από  την καθιερωμένη Δεξιά/Κεντρο-δεξιά (αλλά και την μετα-παραδοσιακή Κεντρο-αριστερά) που κατέφυγαν στην τεχνοκρατία μέχρι τους αντιεξουσιαστές της εποχής μας, μαζί και τους δεξιούς λαϊκιστές που τόσο λατρεύουν το αποπολιτικοποιημένο έθνος και τυφλά εμπιστεύονται τον ηγέτη του, είναι μια «κοινωνία πολιτών» χωρίς πολίτες και χωρίς αρετές του πολίτη· ή όπως με ακρίβεια την ονόμαζε ήδη το 1800 ο Χέγκελ, μια αστική κοινωνία (bürgerliche Gesellschaft) χωρίς πολιτική κοινωνία (politische Gesellschaft).
Στο κάτω κάτω της γραφής, ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε τώρα. Μετά από μας ο κατακλυσμός – η αλλαγή του κλίματος, διάολε· και ούτως ή άλλως, οι απόγονοί μας θα πάνε στον διάολο, μαζί με τον πλανήτη όλο.

Γ. Ρ.