Το ποίημα της εβδομάδας…


Tozan-Alkan

Ένα ποίημα για ένα άλλο ποίημα. Ο τούρκος ποιητής και ακαδημαικός Tozan Alkan εμπνέεται από το αριστουργηματικό ποίημα Η Πόλις του Κ. Π. Καβάφη και δημιουργεί την δική του Πόλιν, που θα έρθει σε μας από μακριά, θα έρθει σε μας περνώντας μέσα από τα πλήθη. Χρειαζόμαστε περισσότερα τέτοια ποιήματα.

Η πόλις θα έρθει σ’ εσένα από μακριά

στον Καβάφη

Η πόλις θα έρθει σ’ εσένα από μακριά
θα έρθει φέρνοντας μια σκοτεινή αγάπη
Απ’ τα κλαδιά ενός έρημου δέντρου
θα έρθει τινάζοντας τη θλίψη της σαν μούρα
Χρόνια αργότερα, κάποια μουντή πρωινή ώρα
θα έρθει στην πόρτα σου σαν πληγωμένο άτι
Από τον σκονισμένο βωμό του χαρτιού και της πένας
θα έρθει σκίζοντας το λευκό της σάβανο
Αφού κερδίσει μια παρτίδα χαμένη στην αγάπη
θα έρθει ξεχνώντας το παρελθόν
Από τη σέλα της γλώσσας με γοργά γράμματα
θα έρθει σε μια φράση με μουτρωμένες λέξεις
Η πόλις θα έρθει σ’ εσένα από μακριά
θα έρθει σ’ εσένα περνώντας μέσα από τα πλήθη

(μετάφραση από τα αγγλικά: Κλαίτη Σωτηριάδου/πηγή:diastixo)


Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/04/17/tozan-alkan/

Advertisements

Το Δόγμα Τρούμαν…


Το Δόγμα Τρούμαν ήταν η πολιτική που διατύπωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν στην ομιλία που εκφώνησε στις 12 Μαρτίου 1947, δηλώνοντας πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θα υποστήριζαν την Ελλάδα και την Τουρκία οικονομικά και στρατιωτικά για να αποτρέψει την πτώση του στην Σοβιετική σφαίρα. Οι ιστορικοί συχνά την θεωρούν ως την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, και την έναρξη της πολιτικής της «Συγκράτησης» («Containment»), δηλαδή της ανάσχεσης της Σοβιετικής επέκτασης.

Το Δόγμα Τρούμαν ήταν η πολιτική που διατύπωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν στην ομιλία που εκφώνησε στις 12 Μαρτίου 1947
Το Δόγμα Τρούμαν ήταν η πολιτική που διατύπωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν στην ομιλία που εκφώνησε στις 12 Μαρτίου 1947

Ο Πρόεδρος Τρούμαν ανέφερε στο Κογκρέσο πως το Δόγμα ήταν «η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για να υποστηρίξουν τους ελεύθερους λαούς που αντιστέκονται στην προσπάθεια υποδούλωση τους από ένοπλες μειονότητες ή από εξωτερικές πιέσεις». Ο Τρούμαν αιτιολόγησε, επειδή αυτά τα «ολοκληρωτικά καθεστώτα» εξανάγκαζαν «τους ελεύθερους ανθρώπους», αντιπροσώπευαν μια απειλή στην διεθνή ειρήνη και την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Τρούμαν έκανε αυτή την έκκληση στη κορύφωση της κρίσης του Ελληνικού Εμφύλιου Πολέμου. Υποστήριξε πως αν η Ελλάδα και η Τουρκία δεν λάμβαναν την βοήθεια που χρειάζονταν επειγόντως, μοιραία θα έπεφταν στον Κομμουνισμό με σοβαρές συνέπειες στην περιοχή. Επειδή η Ελλάδα και η Τουρκία ήταν ιστορικοί αντίπαλοι, ήταν απαραίτητο να βοηθηθούν και οι δύο εξίσου, παρ’ όλο που η απειλή στην Ελλάδα ήταν περισσότερο άμεση.

Για χρόνια η Μεγάλη Βρετανία υποστήριζε την Ελλάδα, αλλά τώρα βρισκόταν στο χείλος της χρεωκοπίας και αναγκάστηκε να μειώσει δραστικά την εμπλοκή της. Τον Φεβρουάριο του 1947, η Βρετανία ζήτησε επισήμως από τις Ηνωμένες Πολιτείες να πάρουν την θέση της στην υποστήριξη της Ελληνικής κυβέρνησης.

Η πολιτική αυτή κέρδισε την υποστήριξη των Ρεπουμπλικάνων που έλεγχαν το Κογκρέσο, και περιλάμβανε την αποστολή $400 εκατομμυρίων σε Αμερικανικά λεφτά, αλλά όχι στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν να τερματιστεί η Κομμουνιστική απειλή, και το 1952 και οι δύο χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) μπήκαν στο NATO, μια στρατιωτική συμμαχία που εγγυόταν την προστασία τους.

Το Δόγμα εκτάθηκε ανεπίσημα για να γίνει η βάση της Αμερικανικής πολιτικής στον Ψυχρό Πόλεμο σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο. Μετατόπισε την Αμερικανική εξωτερική πολιτική προς τη Σοβιετική Ένωση από την détente (μια χαλάρωση της έντασης) σε μια πολιτική ανάσχεσης της Σοβιετικής επέκτασης, όπως υποστήριζε ο διπλωμάτης Τζορτζ Κένναν.

Περιφερειακή κρίση

Το 1946-47, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση από πολεμικοί σύμμαχοι μετατράπηκαν σε ανταγωνιστές ενός ψυχρού πολέμου. Εκείνη την περίοδο, ο Σοβιετικός ιμπεριαλισμός στην Ανατολική Ευρώπη, η αναβληθείσα αποχώρηση των Σοβιετικών από το Ιράν, και η κατάρρευση της Συμμαχικής συνεργασίας στην Γερμανία σχημάτισε το υπόβαθρο των κλιμακούμενων εντάσεων για το Δόγμα Τρούμαν· η απάντηση των ΗΠΑ έχει συζητηθεί πολύ από τους ιστορικούς. Ο ίδιος ο Τρούμαν αρχικά είχε γίνει καχύποπτος στις διαπραγματεύσεις του με τους Σοβιετικούς στην Διάσκεψη του Πότσνταμ, η Σοβιετική απροθυμία για αποχώρηση από το Ιράν που ήταν προγραμματισμένη στις αρχές Μαρτίου του 1946, ενίσχυσε τις ανησυχίες του. Λίγες μέρες αργότερα, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ έκανε την περίφημη ομιλία του για το Σιδηρούν Παραπέτασμα, σχετικά με τις εξελίξεις στην Ευρώπη.

Για τον Τρούμαν, μαζί με την αναπτυσσόμενη αναταραχή στην Ελλάδα, όλο αυτό άρχισε να φαίνεται ως μια κίνηση λαβίδας κατά των πετρελαιοφόρων περιοχών της Μέσης Ανατολής και των θερμών υδάτων της Μεσογείου. Ο Τρούμαν ήταν επικριτικός στον Υπουργό Εξωτερικών του, Byrnes, και γιατί «τον άφησε στο σκοτάδι» για την Διάσκεψη της Μόσχας, και πως το Ιράν δεν είχε μπει στην ατζέντα. Σε μία επιστολή που ακολούθησε προς αυτόν, ο Τρούμαν έγραφε «Πιστεύω πως έχουμε καθήκον να διαμαρτυρηθούμε με κάθε σθένος… εναντίον του Ρωσικού προγράμματος στο Ιράν. … Αν η Ρωσία δεν αντιμετωπίσει μια σιδερένια γροθιά και μια δυνατή γλώσσα τότε θα ξεσπάσει ακόμα ένας πόλεμος. Μόνο μια γλώσσα κατανοούν… Δεν πιστεύω πως πρέπει να συνεχίσουμε να παίζουμε τον συμβιβασμό… Κουράστηκα να κάνω μπέιμπυ-σίτινγκ στους Σοβιετικούς.» Στις 30 Ιανουαρίου 1946 το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το Ψήφισμα 2 σχετικά με την Σοβιετική απόσυρση από το Ιράν· τα Ψηφίσματα 3 και 5 εγκρίθηκαν κι αυτά τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Τον Φεβρουάριο του 1946, ο Κένναν, ένας Αμερικανός διπλωμάτης στη Μόσχα, έστειλε το περίφημο «Μακρύ Τηλεγράφημα», το οποίο προέβλεπε πως οι Σοβιετικοί θα απαντούσαν μόνο σε πίεση και πως ο καλύτερος τρόπος για να τους χειριστείς θα ήταν μέσω μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής συγκράτησης, που να σταματά την γεωγραφική τους επέκταση. Μετά την προειδοποίηση των Βρετανών πως δεν μπορούσαν πλέον να βοηθήσουν την Ελλάδα, και μετά την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Τσαλδάρη στην Ουάσινγκτον τον Δεκέμβριο του 1946 για να ζητήσει την Αμερικανική βοήθεια,[4] το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ έφτιαξε ένα σχέδιο. Θα δινόταν βοήθεια και στην Ελλάδα και στην Τουρκία, για να βοηθήσουν στην αποκλιμάκωση της μακράς αντιπαράθεσης μεταξύ τους. Τον Μάρτιο του 1947, ο Πρόεδρος Τρούμαν εμφανίστηκε ενώπιον του Κογκρέσο και χρησιμοποίησε την πολιτική της Συγκράτησης του Κένναν ως την βάση γι’ αυτό που έγινε γνωστό ως το Δόγμα Τρούμαν.

Για να περάσει οποιαδήποτε νομοθεσία ο Τρούμαν χρειαζόταν την υποστήριξη των Ρεπουμπλικάνων, που έλεγχαν και τους δύο θαλάμους του Κογκρέσου. Ο εκπρόσωπος των Ρεπουμπλικάνων, Γερουσιαστής Arthur H. Vandenberg υποστήριξε σθεναρά την πρόταση του Τρούμαν, με αποτέλεσμα να ξεπεραστούν οι αμφιβολίες των απομονωτιστών όπως του Γερουσιαστή Robert A. Taft.

Οι Αμερικανοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αναγνώριζαν την αστάθεια της περιοχής, και φοβούνταν πως αν η Ελλάδα έπεφτε στον κομμουνισμό, η Τουρκία δεν θα κρατούσε για πολύ. Παρομοίως, αν η Τουρκία υπέκυπτε στις Σοβιετικές απαιτήσεις, η θέση της Ελλάδας θα κινδύνευε.[5] Δηλαδή, ήταν μια απειλή ενός περιφερειακού ντόμινο που οδήγησε τους Αμερικανούς να πάρουν αυτή την απόφαση. Η Ελλάδα και η Τουρκία ήταν επίσης και στρατηγικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, επειδή η πτώση της Ελλάδας θα έβαζε θα είχε ως αποτέλεσμα την πλευροκόπηση της Τουρκίας (από ανατολικά, βόρεια και δυτικά), και θα ενίσχυε τις δυνατότητες των Σοβιετικών να αποκόψουν τις συμμαχικές γραμμές εφοδιασμού σε περίπτωση πολέμου.

Το Δόγμα Τρούμαν ήταν το πρώτο από μια σειρά κινήσεων περιορισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακολούθησε η οικονομική παλινόρθωση της Δυτικής Ευρώπης με το Σχέδιο Μάρσαλ και η στρατιωτική συγκράτηση με την δημιουργία του ΝΑΤο το 1949. Ο Πρόεδρος Τρούμαν έκανε την αναγγελία σε μια ομιλία του στο Κογκρέσο στις 12 Μαρτίου του 1947, ενώ μαινόταν ο Ελληνικός Εμφύλιος. Ο Τρούμαν επέμεινε πως αν η Ελλάδα και η Τουρκία δεν έπαιρναν την βοήθεια που χρειάζονταν, θα έπεφταν αναπόφευκτα στο Κομμουνισμό με συνέπειες σ’ όλη την περιοχή.

Το 1950, ο Τρούμαν υπέγραψε το άκρως απόρρητο σχέδιο πολιτικής NSC-68, που καθόριζε την εξωτερική πολιτική από παθητική σε ενεργητική συγκράτηση. Αυτό το έγγραφο διέφερε από την αρχική ιδέα του Κένναν για συγκράτηση που είχε περιγραφεί στο άρθρο «Χ», περιέχωντας πολύ σκληρότερη αντί-κομμουνιστική ρητορική. Το NSC-68 δήλωνε ρητά πως οι Κομμουνιστές ήθελαν την παγκόσμια κυριαρχία.

Ελλάδα

Στο δεύτερο στάδιο του Εμφύλιου Πόλεμου τον Δεκέμβριο του 1944 (Τα Δεκεμβριανά), οι Βρετανοί βοήθησαν στην αποτροπή της κατάληψης της Αθήνα από το αριστερό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (EAM), το οποίο ελεγχόταν από το ΚΚΕ. Στην τρίτη φάση (1946–1949), αντάρτικες δυνάμεις ελεγχόμενες από το ΚΚΕ πολεμούσαν την διεθνώς αναγνωρισμένη Ελληνική κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του 1946, στις οποίες το ΚΚΕ κήρυξε αποχή. Οι Βρετανοί αντιλήφθηκαν πως οι Έλληνες αριστεροί χρηματοδοτούνταν από τον Γιόζιπ Μπροζ Τίτο στη γειτονική Γιουγκοσλαβία· οι Έλληνες κομμουνιστές λάμβαναν ελάχιστη βοήθεια από την Σοβιετική Ένωση, ενώ η Γιουγκοσλαβία τους παρείχε στήριξη και καταφύγιο, όταν η πίεση εναντίον τους από τον Ελληνικό Στρατό γινόταν αφόρητη. Ως τα τέλη του 1946 η αποδυναμωμένη Βρετανική οικονομία σήμαινε πως οι Βρετανοί δεν μπορούσαν πλέον να υποστηρίξουν την Ελλάδα, και έτσι το Λονδίνο ζήτησε από τις ΗΠΑ να μπουν στο παιχνίδι.

Το Κογκρέσο των ΗΠΑ τον Μάιο του 1947, απαντώντας στην έκκληση του Τρούμαν, έδωσε στην Ελλάδα $400 εκατομμύρια σε στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Η αυξημένη αμερικανική βοήθεια συνέβαλε στην ήττα του ΚΚΕ, παρά τις αποτυχίες των κυβερνητικών δυνάμεων από το 1946 ως το 1948.

Τουρκία

Στο τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Στάλιν απαίτησε τον μερικό έλεγχο των Δαρδανελίων, ένα στρατηγικό πέρασμα μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Μεσογείου. Όταν η Βρετανική βοήθεια στην Τουρκία τερματίστηκε το 1947, οι ΗΠΑ έστειλε στρατιωτική βοήθεια για να εξασφαλίσουν πως η Τουρκία θα διατηρούσε τον έλεγχο των Στενών. Η Τουρκία έλαβε $100 εκατομμύρια σε οικονομική και στρατιωτική βοήθεια. Η μεταπολεμική περίοδος από το 1946 ξεκίνησε με μια «πολυκομματική περίοδο» και μια κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος με πρωθυπουργό τον Αντνάν Μεντερές.

Μακροπρόθεσμη πολιτική και αλληγορία

Το Δόγμα Τρούμαν υποστήριξε την Αμερικανική ψυχροπολεμική πολιτική στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο πλανήτη. Το δόγμα διατηρήθηκε επειδή απευθυνόταν σε μια ευρεία πολιτιστική ανασφάλεια σχετικά με την μοντέρνα ζωή σ’ ένα παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Αντιμετώπιζε την ανησυχία της Ουάσιγκτον για το φαινόμενο ντόμινο του κομμουνισμού, επέτρεπε μια ευαίσθητη παρουσίαση από τα ΜΜΕ του δόγματος που κέρδισε την υποστήριξη και των δύο κομμάτων, και κινητοποίησε την Αμερικανική οικονομική δύναμη να εκμοντερνίσει και να σταθεροποιήσει ασταθείς περιοχής χωρίς απευθείας στρατιωτική επέμβαση. Έφερε εθνικές κατασκευαστικές δραστηριότητας και προγράμματα εκμοντερνισμού στην εμπροσθοφυλακή της εξωτερικής πολιτικής.

Το Δόγμα Τρούμαν έγινε μια αλληγορία για την έκτακτη βοήθεια να κρατηθεί ένα έθνος μακριά από την κομμουνιστική επιρροή. Ο Τρούμαν χρησιμοποίησε μεταφορές που παράπεμπαν σε ασθένεια όχι μόνο για να μεταδώσει μια αίσθηση επικείμενης καταστροφής στη διάδοση του κομμουνισμού αλλά και για να δημιουργήσει ένα «ρητορικό όραμα» του περιορισμού του, με την επέκταση μιας προστατευτικής ασπίδας γύρω από τις μη-κομμουνιστικές χώρες σε όλο τον κόσμο. Το Δόγμα απηχούσε την πολιτική της «καραντίνας του επιτιθέμενου» που ήθελε να επιβάλει ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ για να συγκρατηθεί η Γερμανική και η Ιαπωνική επέκταση το 1937 – («καραντίνα» με τον ρόλο των αξιωματούχων της υγειονομικής υπηρεσίας στο χειρισμό μιας μολυσματικής ασθένειας). Η ιατρική μεταφορά επεκτάθηκε πέρα από τους άμεσους στόχους του Δόγματος Τρούμαν μια και στάθηκε εύκολη η μετάβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στην απευθείας στρατιωτική σύγκρουση στα επόμενα χρόνια με τις κομμουνιστικές δυνάμεις στην Κορέα και το Βιετνάμ. Με το να παρουσιάσει ιδεολογικές διαφορές με όρους ζωής και θανάτου, ο Τρούμαν μπόρεσε να μαζέψει υποστήριξη για την πολιτική του.

Πηγή και παραπομπές: https://el.wikipedia.org/


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2018/04/18/%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%8C%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CE%BD/

 

Από την Μαδρίτη στους Φούρνους…


Στην Μαδρίτη, στις 8 Ιουλίου 1997, κατά την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη και υπό την επίβλεψη της υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλήν Ωλμπράιτ, ο έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης και ο τούρκος πρόεδρος Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ υπέγραψαν μια συμφωνία με στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, η οποία είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της κατά την προ ολίγων μηνών κρίση των Ιμίων. Με αφορμή τον ντόρο που έγινε τις τελευταίες μέρες λόγω των  διαδραματισθέντων στις Ανθρωποφάγους βραχονησίδες νοτιοανατολικά των Φούρνων, δεν βλάφτει να θυμηθούμε τις δεσμεύσεις που ανέλαβαν οι δυο χώρες μ’ εκείνη την συμφωνία, η οποία έγινε ασμένως αποδεκτή τόσο από τα ΜΜΕ όσο και από την πλειοψηφία των κομμάτων:

– Αμοιβαία δέσμευση για την ειρήνη, την ασφάλεια και την συνεχή ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας.
– Αμοιβαία δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών, με βάση την επιθυμία να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση.
– Αμοιβαία δέσμευση διευθέτησης των διαφορών με ειρηνικά μέσα, αμοιβαία συναίνεση και χωρίς την χρήση βίας ή την απειλή βίας.
– Σεβασμός της κυριαρχίας κάθε χώρας.
– Σεβασμός του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών.
– Σεβασμός στα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της.

Αύγουστος 1976: Το «Χόρα» κόβει βόλτες στο Αιγαίο.

Η αμφισβήτηση των δικαιωμάτων μας επί της υφαλοκρηπίδας, η διένεξη για το αν τα νησιά μας έχουν υφαλοκρηπίδα ή όχι, τα όρια τόσο του εθνικού μας εναέριου χώρου (άρα και τα όρια ευθύνης του FIR Αθηνών), όσο και των χωρικών μας υδάτων αλλά και οι περίφημες «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο δημιουργουσαν προβλήματα από την εποχή ακόμα της χούντας. Κάθε τόσο ξεσπούσαν -μικρότερες ή μεγαλύτερες- κρίσεις, οι οποίες ακολουθούνταν από σπασμωδικές προσπάθειες εξομάλυνσης των διαφορών.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα όσα έγιναν το 1987. Σε αντίπραξη για τα δικαιώματα εξερεύνησης για πετρέλαιο στην Θάσο, τα οποία εκχώρησε η Ελλάδα, η Τουρκία όχι μόνο αντέδρασε εντονα αλλά χορήγησε αντίστοιχα δικαιώματα εξερεύνησης στην θαλάσσια περιοχή ανοιχτά τής Σαμοθράκης και έστειλε το ωκεανογραφικό «Σισμίκ» στην περιοχή. Ήταν η σειρά της Ελλάδας να αντιδράσει. Τα πνεύματα ηρέμησαν με την παρέμβαση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, οπότε οι δυο χώρες υπέγραψαν ένα «Μνημόνιο Συναντίληψης», με βάση το οποίο δεσμεύονταν να σεβαστούν την εθνική κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα η μια της άλλης και συμφώνησαν ότι εξερευνήσεις για ορυκτό πλούτο θα πραγματοποιούνται μόνο στα αδιαμφισβήτητα χωρικά ύδατα του κάθε κράτους.

Κάτι παρεμφερές είχε γίνει και το 1976, όταν η Τουρκία έστειλε ένα άλλο ωκεανογραφικό πλοίο, το «Χόρα», να κάνει έρευνες στα ελληνικά χωρικά ύδατα ανατολικά τής Λέσβου και της Χίου. Ήταν τότε που ο Ανδρέας είχε φωνάξει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή (ο ίδιος είπε ότι είχε συνεννοηθεί προηγουμένως με τον Καραμανλή) την περίφημη φράση του «Βυθίσατε το Χόρα». Η έντονη κρίση που ξέσπασε, κατέληξε στην Διακήρυξη της Βέρνης, με την οποία Ελλάδα και Τουρκία δεσμεύτηκαν να συζητήσουν θέματα ελέγχου των πτήσεων και οριοθέτησης της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας αλλά και να απέχουν από μονομερείς ενέργειες που θα τορπίλλιζαν την διαδικασία επίλυσης των διμερών προβλημάτων.

Μπορεί η συμφωνία τής Μαδρίτης να ηρέμησε την εξαιρετικά τεταμένη κατάσταση αλλά δεν είναι λίγοι αυτοί που ανησύχησαν βλέποντας μια οπισθοχώρηση από ελληνικής πλευράς. Παράλληλα, η έντονη πολιτειακή παρέμβαση έδινε δικαίωμα να γεννιούνται υποψίες πως η συμφωνία είχε ως απώτερο στόχο την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Όμως, κύρια πηγή ανησυχίας ήταν η τελευταία διάταξη απ’ αυτές που αναφέραμε πιο πάνω, δηλαδή ο «σεβασμός στα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα κάθε χώρας στο Αιγαίο». Κι αυτό επειδή, ενώ η ελληνική πλευρά αποδέχεται όλα τα τουρκικά συμφέροντα που απορρέουν από τις συνθήκες και το διεθνές δίκαιο, οι τούρκοι προβαίνουν σε καταχρηστικές και διασταλτικές ερμηνείες των συνθηκών, οι οποίες καταλήγουν σε αυθαίρετες διεκδικήσεις. Αυτή η γενική και αόριστη αναφορά για σεβασμό στην κυριαρχία των δυο κρατών, χωρίς τη διευκρίνηση της αποδοχής των υφιστάμενων συνόρων από την Τουρκία, αποτέλεσε το έναυσμα για αναζωπύρωση των θεωριών των «Γκρίζων Ζωνών» στο Αιγαίο, καθώς και για διευθέτηση της Α.Ο.Ζ. μέσω της μέσης γραμμής και της ευθυδικίας. Αν και τα δυο κράτη δηλώνουν σεβασμό στις αρχές του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμφωνιών, δεν διευκρινίζουν με απόλυτη σαφήνεια ότι αποδέχονται την διευθέτηση των όποιων διαφορών τους επί τη βάσει των κανόνων τού διεθνούς δικαίου.

Ιδαίτερη προσοχή χρειάζεται και η τελευταία φράση, που κάνει λόγο για τα συμφέροντα μιας χώρας, τα οποία έχουν «μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία της». Με αυτή ακριβώς την δικαιολογία, ο Χίτλερ διεκδίκησε με τα όπλα τον περίφημο «ζωτικό χώρο» τής Γερμανίας πριν ογδόντα χρόνια. Αυτήν ακριβώς την δικαιολογία χρησιμοποιούν σήμερα οι τούρκοι προκειμένου να εκδηλώσουν την αποστροφή τους στην συνθήκη τής Λωζάννης και τις επεκτατικές τους βλέψεις για «τα σύνορα της καρδιάς τους», όπως λέει ο πρόεδρός τους.

Και κάτι ακόμη. Συχνά-πυκνά γίνεται λόγος για το αν πρέπει ή όχι η Ελλάδα να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα δώδεκα μίλια, μια δυνατότητα που αναμφίβολα της παρέχει το διεθνές δίκαιο, άρα είναι απολύτως νόμιμη. Ας έχουμε υπ’ όψη μας ότι εδώ η Τουρκία κάνει χρήση τής συμφωνίας τής Μαδρίτης, ειδικώτερα δε της διάταξης που μιλάει για «αποφυγή μονομερών ενεργειών», κάνοντας ξεκάθαρο ότι μια τέτοια ενέργεια εκ μέρους της Ελλάδας είναι μονομερής, άρα συνιστά αιτία πολέμου (casus belli). Κατά πάσα πιθανότητα και για τον ίδιο ακριβώς λόγο, αιτία πολέμου θα συνιστά και η ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ, η οποία θα συνυπολογίζει το Καστελλόρριζο.

Μάρτιος 1987: Η σειρά τού «Σισμίκ» να βγει στο Αιγαίο.

Τελειώνω κάπου εδώ, δίχως να διατυπώσω άποψη για το αν έκαναν καλά ή όχι αυτοί που πήγαν και σήκωσαν την ελληνική σημαία στις βραχονησίδες των Φούρνων. Για άλλη μια φορά περιορίζομαι στην παρουσίαση δεδομένων και στοιχείων, αποφεύγω να καταλήξω σε διδάγματα και αφήνω τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

——————————————- 
Σημείωση
Το ιστολόγιο έχει αναφερθεί κατ’ επανάληψη στις ελληνοτουρκικές συμφωνίες. Ενδεικτικά: «Ελληνοτουρκική προσέγγιση ή, απλώς, εθνική υποχώρηση;» (5/3/2011), «Ξεβρακώματα…» (28/7/2012), «Προτεκτοράτο» (22/3/2016) κλπ.

Κατεχάκη: σταθμός και βάλτος …


Κείμενο και φωτογραφίες: Κωστής Μαργιόλης

Η Κατεχάκη. Ενας ακόμα σταθμός του υπόγειου σιδηρόδρομου, στον κόμβο δύο λεωφόρων της αθηναϊκής μητρόπολης. Katekaki. Μια ακόμα λέξη στην αχαρτογράφητη αργκό των περιπλανώμενων προσφύγων που αναζητούν ταυτότητα στο δαίδαλο των υπηρεσιών της αθηναϊκής μητρόπολης.

Η Κατεχάκη είναι ένας σταθμός. Η katekaki είναι μια στάση. Στον πρώτο κατεβαίνουν όσοι προσφεύγουν στις υπηρεσίες περίθαλψης των κοντινών στρατιωτικών νοσοκομείων. Από τη δεύτερη περνάνε οι μετανάστες που καταφεύγουν στις υπηρεσίες καταγραφής και «νομιμοποίησης» που προσφέρονται σε αυτή εδώ την περιοχή της ευρωπαϊκής μεθορίου. Βέβαια, το «περνάνε» είναι ένας ευφημισμός. Πιο εύστοχα, θα έλεγε κάποιος «σταθμεύουν». Πιο κυνικά, «βαλτώνουν».

Στην Κατεχάκη λειτουργεί η κεντρική Υπηρεσία Ασύλου. Εδώ εξετάζονται τα σχετικά αιτήματα, κατόπιν ατομικής συνέντευξης, γίνεται λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων, παραδίδονται φωτογραφίες και συνοδευτικά έγγραφα. Από εδώ υποχρεώνονται να περάσουν χιλιάδες γυναίκες, άντρες, παιδιά ή έφηβοι χωρίς οικογένεια που περιμένουν την έκδοση κάποιου διοικητικού εγγράφου, σχετικό με την παραμονή τους. Οι περισσότεροι θα πάρουν από εδώ -κάποια στιγμή- ένα «τρίπτυχο», δηλαδή ένα χαρτί που τους κατατάσσει στη μεγάλη μάζα των αιτούντων άσυλο. Άλλος θα αιτηθεί άδεια παραμονής. Άλλος παραλαμβάνει το μπλε διαβατήριο του πρόσφυγα. Κι άλλος ένα χαρτί με απόφαση απόρριψης του αιτήματος από τις αρμόδιες αρχές. Ωστόσο όλοι τους θα έχουν περάσει από το βάλτο της Κατεχάκη ξανά και ξανά, για μέρες, για εβδομάδες, για μήνες. Όλοι τους θα έχουν δοκιμαστεί στο αγώνισμα της διέλευσης μέσα από ένα βάλτο. Από το βάλτο της γραφειοκτατίας και της υποτίμησης των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.

Κανένας γηγενής πολίτης δεν έχει λόγο να βρεθεί στις 5 τα ξημερώματα στη διασταύρωση της Κατεχάκη με τη Μεσογείων. Μα εσύ, αν τύχει και περάσεις τέτοια ώρα από κεί μια καθημερινή, θα διακρίνεις κάτι σκοτεινές φιγούρες να κάθονται πάνω στο στενό πεζοδρόμιο της σκοτεινής λεωφόρου ή να ακουμπάνε, γυρτοί, την πλάτη τους πάνω στα κάγκελα της εισόδου. Είναι οι πρώτοι που έχουν φτάσει εδώ ελπίζοντας ότι σήμερα θα είναι η τυχερή τους μέρα που θα περάσουν την πύλη για να καταθέσουν τα απαραίτητα χαρτιά. Μέχρι τις 8 το πρωί θα έχουν γίνει εκατοντάδες. Άλλοι φέρνουν μαζί ένα θερμός με τσάι, άλλοι μια κουβέρτα (κληροδότημα της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ από το Hot Spot κάποιου νησιού του ανατολικού Αιγαίου) για να ξαπλώσουν πάνω στην άσφαλτο τα πιτσιρίκια, όσο οι ενήλικες περιμένουν. Άλλοι κοιτάζουν επίμονα το ρολόι, μήπως και επιβραδύνουν το χρόνο που περνάει, μήπως κερδίσουν έστω το μισό από το σημερινό μαύρο μεροκάματο. Άλλοι στριμώχνονται μπροστά-μπροστά στην πύλη όταν η ώρα φτάνει οχτώ παρά πέντε. Είναι τότε που ανοίγει την ψηλή, καγκελόφρακτη πόρτα κάποιος νεαρός, καυλωμένος μπάτσος. Σπρώχνει με θράσος όποιον δει μπροστά του, όχι όμως αν φοράει σακάκι ή κάτι άλλο που προδίδει την ιδιότητα του δικηγόρου ή έστω αυτή του «έλληνα πολίτη». Σε αυτή την υποπερίπτωση ρωτάει «εσεις τι θέλετε κύριε» και αφήνει να περάσουν μαζί με τον δικηγόρο (ή όποιον προσποιείται πειστικά μια τέτοια ιδιότητα) οι αλλοδαποί που συνοδεύει. Πίσω από αυτή τη μικρή κουστωδία, περνάνε και μια καμιά εκατοστή ακόμα μετανάστες. Οι υπόλοιποι εισπράττουν μόνο ένα «γκόου μπακ ρε!»  και μερικά σπρωξίδια για να το εμπεδώσουν καλύτερα. Είναι αυτοί που θα έρθουν πάλι αύριο. Ίσως ακόμη νωρίτερα από σήμερα. Ίσως κι αυτοί πλέον με τη συνοδεία κάποιου δικηγόρου ή άλλου εργαζόμενου σε ΜΚΟ που μπορεί να τους φανεί χρήσιμος.

Έτσι, όποιος περνάει την πύλη και το σχετικό σωματικό έλεγχο νιώθει κάπως τυχερός. Αλλά το να περάσει κανείς την πύλη δεν σημαίνει και πολλά. Μετά τον κατευθύνουν κάτι άλλοι μπάτσοι, χωρίς στολή και τόση αντρίλα να ξεχειλίζει απ΄τα μπατζάκια, στο αρμόδιο κοντέινερ-γραφείο. Εκεί καταγράφεται και παίρνει αριθμό προτεραιότητας. Και περιμένει. Περιμένει να δει αν υπάρχει σήμερα διαθέσιμος διερμηνέας στη μητρική του γλώσσα (μια απαραίτητη προϋπόθεση για να απευθυνθεί ένας μετανάστης στην Υπηρεσία Ασύλου, ακόμα και για την πιο απλή διαδικασία). Μετά μαθαίνει ότι οι διερμηνείς φτάνουν στην Υπηρεσία μετά τις 9 και όχι κάθε μέρα. Μέχρι τότε απλώς περιμένει. Μετά από μία ώρα, όταν εμφανίζονται οι ακριβοθώρητοι διερμηνείς με τα μαύρα γιλέκα (που δεν επιτέπεται να τους απευθύνονται απευθείας οι μετανάστες χωρίς την παρουσία κάποιου άλλου διοικητικού υπαλλήλου), ο κόσμος αρχίζει να πηγαίνει πάνω-κάτω ρωτώντας στα χαμένα διερχόμενους υπαλλήλους για το αν όντως θα εξυπηρετηθεί. Αλλος του λέει «δεν γνωρίζω να σας πω». Άλλος απαντάει πιο ξερά «καθίστε στη θέση σας κυρία μου και θα σας πούμε». Κι ένας με ύφος υψηλόβαθμου αξιωματούχου σε μυστική αποστολή αποκρίνεται στραβωμένος «δεν δίνουμε πληροφορίες για τη διαδικασία». Κι οι «τυχεροί» που πέρασαν σήμερα την πύλη της katekaki περιμένουν.

Στις βασανιστικές ώρες της αναμονής (κάτω από την τεράστια άσπρη τέντα που στεγάζει το μεγάλο πλήθος ή μέσα στο κοντέινερ που «φιλοξενεί» τα πιτσιρίκια που έχουν κουβαληθεί εδώ από τις μανάδες τους) γεννιούνται νέες αγωνίες και πλάνες βεβαιότητες για την εξέλιξη των διαδικασιών ή για τις δήθεν αλλαγές στις προϋποθέσεις απόδοσης «καθεστώτος διεθνούς προστασίας». Διακινούνται λανθασμένες φημολογίες από στόμα σε στόμα και ασαφείς οδηγίες από τους υπεύθυνους που εμφανίζονται για λίγο ανάμεσα στο πλήθος των αλλοφύλων. Άλλοι απογοήτευονται από αυτά που ακούν και φεύγουν. Περισσότεροι είναι όσοι νευριάζουν και ζητάνε ακόμα πιο επίμονα κάποια αξιόπιστη πληροφορία. Οι πιο πολλοί απλώς περιμένουν σιωπηλά ελπίζοντας ότι στο τέλος θα εξυπηρετηθούν.

Οι πρόσφυγες σχηματίζουν με την ώρα πηγαδάκια ανά εθνικότητες. Οι πιο πολυπληθείς, οι αραβόφωνοι, καπνίζουν ακατάπαυστα και μιλάνε δυνατά. Διαμαρτύρονται που αργεί η διαδικασία, διαμαρτύρονται που δεν υπάρχουν παραπάνω διερμηνείς, διαμαρτύρονται και αφήνουν τις γυναίκες τους να παιδεύονται με τα παιδιά. Οι Πακιστανοί είναι λίγοι και πιο υπομονετικοί. Οι δικές τους γυναίκες βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και παιδεύονται εξίσου με τα παιδιά τους. Κανας-δυο πιο φασαριόζοι μπορεί να πιαστούν στα χέρια γι’ασήμαντη αφορμή. Κάποιοι άλλοι δικοί τους τρέχουν να τους χωρίσουν, προτού εμφανιστεί αγριεμένος ο μπάτσος. Τον καθησυχάζουν σε σπαστά αλλά άψογα ελληνικά («τίποτα δεν έγινε, φίλε, όλα εντάξει») κι έπειτα επιπλήττουν με ελληνικότατες προσφωνήσεις τους «μαλάκες» ομοεθνείς τους. Οι πιο πολλές γυναίκες είναι Αφρικανές. Κάθονται αμίλητες. Διακτινισμένες κι αυτές στο χώρο, άλλες ανά γεωγραφική περιοχή καταγωγής κι άλλες όπως τις χώρισαν οι γλωσσικοί φραγμοί των ευρωπαίων αποικιοκρατών: στο βάθος βλέπεις κάποιες με τις εμπριμέ ενδυμασίες από τη Νιγηρία, και το Καμερούν, πιο κει άλλες με δυτικές ενδυμασίες από το Κονγκό και τη Σενεγάλη, λίγο πιο ‘δω οι γυναίκες από την Αιθιοπία με τους σταυρούς στο στήθος και τα επιμελημένα χτενίσματα στα μαλλιά και παραδίπλα τους οι Σομαλές που έχουν επίσης επιδερμίδα στο χρώμα του καφέ αλλά φοράνε σκουρόχρωμα, σχεδόν πένθιμα ριχτά υφάσματα για ρούχα. Κάποια βυζαίνει το μωρό της κι έχει στο νου της το άλλο παιδί που τρέχει ελεύθερο στο περιφραγμένο χώρο. Άλλη μιλάει στο κινητό με τη γυναίκα που της καθαρίζει το σπίτι και διαπραγματεύεται να λείψει λίγες ώρες ακόμα από τη δουλειά, μέχρι να τελειώσει. Άλλη ζαλίζεται μετά από τέσσερις ώρες ορθοστασία και ζητάει νερό. Κάποια της δίνει ένα χυμό που μόλις αγόρασε από το κυλικείο -σε τιμή αεροδρομίου.

Νωρίς το μεσημέρι, κάπου στις 2, το πλήθος των προσφύγων αραιώνει. Οι εργαζόμενοι των ΜΚΟ κάνουν (ξανά) διάλειμμα και γύρω τους μαζεύονται (ξανά) οι άνθρωποι που ρωτάνε για την εξέλιξη της υπόθεσής τους. Έχουν μείνει πλέον ελάχιστοι στον ασφαλτοστρωμένο περίβολο των κτηρίων που περιμένουν κάποιο χαρτί ή έστω μια ημερομηνία για να παραλάβουν την «απόφαση» των αρχών. Κάποιοι είναι ξεχασμένοι από τους πάντες, δεν ξέρουν ούτε λέξη αγγλικά για να συνεννοηθούν και αγνοούν ότι όλη μέρα την πέρασαν στην Κατεχάκη χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Ο διερμηνέας που μιλάει τη δική τους μητρική γλώσσα μπορεί να είναι από κείνους που εμφανίζεται εδώ μια φορά στο δεκαπενθήμερο. Κάποιοι λιγοστοί περιμένουν απλώς για να εξαντλήσουν τις πιθανότητες να αποσπάσουν έστω και μισή πληροφορία που μοιάζει σανίδα σωτηρίας μέσα στο βούρκο της αβεβαιότητας. Πόσους μήνες θα περιμένουν για το διαβατήριο; Γιατί δεν έχει εκδοθεί η νέα κάρτα παραμονής, ενώ έχει λήξει από μήνες η προηγούμενη; Υπάρχει περίπτωση να μη δοθεί άδεια παραμονής στα ενήλικα παιδιά της οικογένειας; Μέχρι πότε μπορούν να κάνουν ένσταση στην απόρριψη της πρωτοβάθμιας επιτροπής;

Και η σισύφεια προσπάθεια καταγραφής, νομιμοποίησης, ανανεώσης εγγράφων δεν σταματάει στην katekaki. Συνεχίζεται σε άλλες αποκεντρωμένες και «φιλικές» προς τον (υποψήφιο) πολίτη υπηρεσίες: στην Πέτρου Ράλλη, στο τμήμα Αλλοδαπών, στα κατά τόπους αστυνομικά γραφεία και στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο ΚΕΠ στο Σύνταγμα ή στην Κλαυθμώνος. Η Υπηρεσία Ασύλου λειτουργεί κι η ίδια ως ένα ιδιότυπο ΚΕΠ. Οσα μπορούν να κάνουν οι υπόλοιποι πολίτες σε κάποιο ΚΕΠ μέσα σε λίγα λεπτά ή σε μισή μέρα, οι μετανάστες τα κάνουν εδώ, στην Κατεχάκη, σε εξευτελιστικές ουρές αναμονής, υπό ένστολες, αγριεμένες διαταγές και σε μια μακρά, ακατάληπτη διαδικασία. Χωρίς τις στοιχειώδεις οδηγίες πληροφόρησης δικαιωμάτων που θα παρείχε ένα οποιοδήποτε άλλο ευρωπαϊκό κράτος. Χωρίς έστω ένα εγχειρίδιο πλοήγησης στη γραφειοκρατία σε μια διεθνώς ομιλούμενη γλώσσα, όπως οι οδηγίες συναρμολόγησης των επίπλων του ΙΚΕΑ. Μια διαδικασία απολύτως ακαταλαβίστικη για τους «εξυπηρετούμενους αιτούντες άσυλο». Το ίδιο ακατάληπτη όσο κι η λέξη katekaki που θα τύχει να ακούσεις έξω από το σταθμό του μετρό από τα χείλη κάποιου πρόσφυγα που ψάχνει να προσανατολιστεί στη διασταύρωση των λεωφόρων.

Η Κατεχάκη δεν είναι για τους πρόσφυγες παρά ένα ΚΕΠ. Ένα ΚΕΠ για αυτούς που δεν βαφτίστηκαν Δημήτρης, Μαρινίκη, Eυστράτιος ή Δέσποινα αλλά λέγονται Bilal, Naeema, Zahra ή Neymatulah. Η katekakiείναι ένα ΚΕπ, με μια ασήμαντη και δυσδιάκριτη διαφορά για όσους περνούν απ’έξω. Εδώ το Κέντρο δεν είναι για την Εξυπηρέτηση των Πολιτών, αλλά των προσφύγων. Κι έτσι εδώ το «π» δεν γράφεται  μεγαλογράμματο και πομπώδες, αλλά είναι κάπως πιο μικρό. Σχεδόν ταπεινωμένο. Όπως «οφείλουν» να είναι και οι πρόσφυγες που φτάνουν στο δυτικό κόσμο για να υπαχθούν σε καθεστώς διεθνούς προστασίας

___________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%82/#.Wtete9_NFWc