Ο Adorno για την γυναίκα…


Ο Adorno στην Αρνητική Διαλεκτική θεματοποιεί την γυναίκα ως μια από τις βασικές πτυχές ούτως ώστε να διαφανεί και να εξηγηθεί η αποτυχία του δυτικού εκπολιτισμού ο οποίος έχει φτάσει ήδη στην βαρβαρότητα. “Ολόκληρη η ανθρωπότητα να είχε ένα μόνο κεφάλι, ώστε να έχω τη χαρά να το κόψω με ένα χτύπημα“, λεει στο “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” ο Σαίξπηρ με το στόμα της Ιουλιέτας.

Παραθέτονται λοιπόν κάποια αποσπάσματα από την Αρνητική Διαλεκτική:

Ως αντιπρόσωπος της φύσης η γυναίκα στην αστική κοινωνία έγινε η αινιγματική εικόνα της ακαταμάχητης γοητείας και της αδυναμίας.” 130

” (…) η γυναίκα παραμένει αδύνατη, καθώς η δύναμη περιέρχεται σε αυτή μόνο διαμεσολαβημένη από τον άντρα.” 131

maya derren

Σκηνή από τον πειραματικό κινηματογράφο της Maya Deren

“Η απελευθέρωση των αστών από την αδικία του φεουδαρχικού και του απολυταρχικού παρελθόντος χρησίμευε μέσω του φιλελευθερισμού στην αχαλίνωτη ανάπτυξη των μηχανών, όπως η χειραφέτηση της γυναίκας καταλήγει στην εκγύμναση της για τις ένοπλες δυνάμεις. Το πνεύμα και οτιδήποτε καλό στη ρίζα του και στην ύπαρξη του είναι αλύτρωτα μπλεγμένο στα δίχτυα αυτής της φρίκης. Ο ορός που δίνει ο γιατρός στο άρρωστο παιδί οφείλεται στην επίθεση κατά των ανυπεράσπιστων πλασμάτων. Τα γλυκόλογα των ερωτευμένων καθώς και τα πιο ιερά σύμβολα του χριστιανισμού απηχούν την ευχαρίστηση από το κρέας του κατσικιού, όπως και αυτή τον διφορούμενο σεβασμό προς το τοτεμικό ζώο. Ακόμη και η πιο διαφοροποιημένη κατανόηση για τη μαγειρική, την εκκλησία και το θέατρο είναι μια συνέπεια του εκλεπτυσμένου καταμερισμού της εργασίας, ο οποίος αποβαίνει εις βάρος της φύσης εντός και εκτός της ανθρώπινης κοινωνίας. Στην αναδραστική ενδυνάμωση αυτής της οργάνωσης έγκειται η ιστορική λειτουργία της κουλτούρας. Γι’ αυτό η γνήσια σκέψη που αποδεσμεύεται από αυτή, ο Λόγος στην καθαρή του μορφή, παίρνει τα χαρακτηριστικά της παράνοιας την οποία οι εδραιωμένοι αυτόχθονες ανέκαθεν παρατηρούσαν. Αν αυτός ο καθαρός Λόγος αποσπούσε μια αποφασιστική νίκη στην ανθρωπότητα, η υπεροχή του ανθρώπινου γένους θα κινδύνευε. Τελικά θα ευσταθούσε και η θεωρία του παραστρατήματος. Αυτή όμως, που κυνικά απέβλεπε στην κριτική της ανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας της ιστορίας, είναι η ίδια πολύ ανθρωποκεντρική για να μπορέσει να δικαιωθεί. Ο Λόγος παίζει το ρόλο του οργάνου προσαρμογής και όχι του ηρεμιστικού, όπως θα μπορούσε να φανεί από τη χρήση που του έκανε μερικές φορές το άτομο. Η πανουργία του Λόγου βρίσκεται στη δυνατότητα του να μεταβάλει τους ανθρώπους σε κτήνη με ολοένα αυξανόμενη εμβέλεια και όχι να εγκαθιδρύσει την ταυτότητα υποκειμένου και αντικειμένου.” 358-9

800px-Horna_Kati_1962_Woman_with_Masks

Horna kati 1962 Woman with Masks

“Η φροντίδα όμως για το άλογο ζώο φαίνεται στον έλλογο, περιττή. Ο δυτικός πολιτισμός την έχει αναθέσει στις γυναίκες. Αυτές δεν συμβάλλουν αυτόνομα στη δυναμική προσφορά, στην οποία βασίζεται αυτός ο πολιτισμός. Ο άντρας πρέπει να βγαίνει έξω στην εχθρική ζωή, πρέπει να δρα και να επιδιώκει. Η γυναίκα δεν είναι υποκείμενο. Δεν παράγει, αλλά περιποιείται αυτούς που παράγουν, ένα ζωντανό μνημείο των πολύ μακρινών καιρών της κλειστής οικιακής οικονομίας. Γι’ αυτήν δεν ήταν πολύ ευνοϊκός ο καταμερισμός της εργασίας, όπως τον επέβαλε ο άντρας. Έγινε η ενσάρκωση της βιολογικής λειτουργίας, η εικόνα της φύσης, που η καταπίεση της αποτέλεσε τον τίτλο τιμής αυτού του πολιτισμού. Το όνειρο χιλιετιών ήταν η χωρίς όρια υποδούλωση της φύσης, η μετατροπή του κόσμου σε απέραντο κυνηγότοπο. Με αυτόν τον πόθο ήταν εναρμονισμένη η ιδέα του ανθρώπου στην ανδρική κοινωνία. Αυτό ήταν το νόημα του Λόγου για τον οποίο ο άντρας καυχιόταν. Η γυναίκα ήταν μικρότερη και πιο αδύναμη·ανάμεσα σε αυτή και τον άντρα υπήρχε μια διαφορά την οποία δεν μπορούσε να ξεπεράσει, μια διαφορά που έχει τεθεί από τη φύση, η μεγαλύτερη ντροπή και ταπείνωση που μπορεί να υπάρξει στην ανδρική κοινωνία. Εκεί όπου η υποδούλωση της φύσης είναι ο αληθινός στόχος, η βιολογική κατωτερότητα παραμένει το κατεξοχήν στίγμα και η σφραγισμένη από τη φύση αδυναμία είναι το σημάδι που ανοίγει την όρεξη για βιαιοπραγία.” 394-5

Aleksandra Ekster (Russian 1882–1949) [Futurism, Cubism, Constructivism, Suprematist] Costume design for Herodiade of "Salome" by Oscar Wilde (Aleksandra Ekster)

Aleksandra Ekster (Russian 1882–1949) [Futurism, Cubism, Constructivism, Suprematist] Costume design for Herodiade of “Salome” by Oscar Wilde (Aleksandra Ekster).

Η αστική τάξη επωφελήθηκε από την αρετή και την κοσμιότητα της γυναίκας, τους σχηματισμούς αντίδρασης της μητριαρχικής εξέγερσης. Η ίδια η γυναίκα κατάφερε για λογαριασμό ολόκληρης της υπό εκμετάλλευση φύσης να γίνει δεκτή στον κόσμο της κυριαρχίας, αλλά ως σπασμένη. Υποδουλωμένη, καθρεφτίζει στα μάτια του νικητή τη νίκη του με την αυθόρμητη υποταγή της: Την ήττα ως αφοσίωση, την απελπισία ως ωραία ψυχή, την ατιμασμένη καρδιά ως το στήθος που χαρίζει αγάπη. Με το τίμημα της ριζικής απόσπασης από την πρακτική, της απόσυρσης στον άτρωτο μαγικό κύκλο, η φύση δέχεται από τον κύριο της πλάσης τα σέβη του.” 396

solaris-resurrection

Σκηνή από την ταινία Solaris του Tarkovsky

” (…) το είδωλο της κοινωνίας σήμερα είναι το αεροδυναμικά ευγενές ανδρικό πρόσωπο. Το θηλυκό χρησιμεύει στη δουλειά και στη γέννα ή, ως ευπαρουσίαστο,ανεβάζει το κοινωνικό γόητρο του συζύγου. Δεν συνεπαίρνει τον άνδρα σε ενθουσιώδεις διαχύσεις. Η λατρεία επιστρέφει πάλι στη φιλαυτία. Ο κόσμος με τους σκοπούς του χρειάζεται ολόκληρο τον άντρα. Κανένας πια δεν μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά, πρέπει να μείνει μέσα. 401

 

Οι σελίδες από το βιβλίο: T. Adorno and M. Horkheimer, “Διαλεκτική του Διαφωτισμού”, Εκδόσεις Νήσος, 1996.

Η εικόνα της ανάρτησης: “Lissitzky El Plaksin Mikhail 1928 Woman With Hammer and Sickle”


Aπό:https://fristuti.wordpress.com/2016/03/08/%CE%BF-adorno-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1/

Advertisements

Άγκνες Χέλλερ: «Ο Ορμπάν καταστρέφει την ψυχή της Ουγγαρίας»…


© Der Spiegel – Ágnes Heller: «Orbán zerstört die Seele Ungarns», 12.04.2018

 

Ο Βίκτορ Ορμπάν νίκησε ξεκάθαρα στις εκλογές της Ουγγαρίας. Η φιλόσοφος Άγκνες Χέλλερ φοβάται για το μέλλον της πατρίδας της. Προειδοποιεί για τις φιλοδοξίες του Ούγγρου πρωθυπουργού, οι οποίες θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο ακόμη και την Ευρώπη ως όλον. Μια συνέντευξη με τον Keno Verseck του Spiegel.
SPIEGEL ONLINE: Κα Heller, στις βουλευτικές εκλογές στην Ουγγαρία συνέβη αυτό για το οποίο είχατε προειδοποιήσει. Ο Viktor Orbán νίκησε και πάλι με πολύ μεγάλη διαφορά και πιθανώς θα έχει και την πλειοψηφία των δύο τρίτων της Βουλής. Πώς σχολιάζετε το αποτέλεσμα των εκλογών;
Heller: Όποιος έχει πτυχίο μέσης εκπαίδευσης μπορούσε να το προβλέψει. Εάν υπήρχαν μόνον δύο λίστες αντιπολιτευόμενων κομμάτων και μόνον ένας υποψήφιος της αντιπολίτευσης στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, θα μπορούσε ο Orbán να είχε νικηθεί. Αντί να κάνει αυτό, η αντιπολίτευση συζητούσε για τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των κομμάτων της. Όταν οι ηγέτες της βρεθούν στη φυλακή, τότε θα μπορούν άνετα να μιλούν για τις ιδεολογικές διαφορές τους χτυπώντας στους τοίχους των κελλιών με συνθηματικό κώδικα.

SPIEGEL ONLINE: Πιστεύετε πραγματικά ότι ο Orbán θέλει να βάλει στη φυλακή τους επικριτές του και τους αντιπάλους του;
Heller: Δεν πιστεύω τίποτε, παίρνω όμως στα σοβαρά τα λόγια του Orbán. Στην ομιλία του για την Εθνική Επέτειο της 15ης Μαρτίου, απείλησε όλους τους επικριτές, ότι μετά τις εκλογές θα απαιτήσει πολιτική, ηθική και νομική ικανοποίηση. Γι’ αυτόν, τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι αντιπρόσωποι μιας παγκόσμιας συνωμοσίας εναντίον της Ουγγαρίας. Δηλαδή, είναι ένοχοι εσχάτης προδοσίας εναντίον της χώρας τους.Και τέτοιους ανθρώπους τι τους κάνεις; Τους κλείνεις στη φυλακή.
  
SPIEGEL ONLINE: Ωστόσο η Ουγγαρία είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απέχει πολύ από την κατάσταση που επικρατεί στη Ρωσία ή στην Τουρκία.
Heller: Ναι, έτσι σκέφτονται πολλοί πολιτικοί της Ευρωπαικής Ένωσης και οι γραφειοκράτες της ΕΕ. Μικρό το κακό, λένε· στο κάτω κάτω, εκλογές έγιναν και ο Ορμπάν νίκησε με μεγάλη πλειοψηφία. Νομίζω όμως ότι δεν πρέπει να υποτιμώνται τα μηνύματα του Ορμπάν και δεν πρέπει να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις. Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομα τους.Προειδοποιώ ότι εδώ υπάρχει ένα τέρας λαίμαργο για εξουσία που οδηγεί τα πράγματα κλιμακωτά μέχρι τα άκρα.
SPIEGEL ONLINE: Κατά τη γνώμη σας, η Ουγγαρία εξακολουθεί να είναι δημοκρατία ή έγινε ήδη δικτατορία;
Heller: Ανάμεσα στις ποικίλες πολιτικές οντότητες που δημιούργησε η σύγχρονη μαζική κοινωνία, ο «Ορμπανισμός» αντιπροσωπεύει έναν ακραίο τύπο. Είναι μια τυραννία που νομιμοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια με εκλογές. Στηρίζεται σε μια νεόπλουτη πελατεία, η οποία προσφέρει στην εξουσια μια εξαγορασμένη υποστήριξη. Εξαπλώνει ευρύτερα την επίδρασή της μέσω της εξτρεμιστικής της ιδεολογίας, τα στοιχεία της οποίας είναι ρατσιστικός εθνικισμός, κατασκευή εχθρών και διάδοση του αισθήματος της απειλής, διαρκής αγώνας ενάντια σε κάτι ή σε κάποιον που θέλει να καταστρέψει την Ουγγαρία· στον αγώνα αυτόν, ο Ορμπάν αυτοπροβάλλεται ως ο προστάτης και σωτήρας. Δηλητηριάζει τηνψυχή του λαού με μίσος και με φόβο.
Χέλλερ, Χάμπερμας
SPIEGEL ONLINE: Είναι απειλή για την Ευρώπη η τάξη πραγμάτων που προωθεί ο Ορμπάν;
Heller: Ναι. Η Ουγγαρία έχει γίνει πια πολύ μικρή για τον Ορμπάν. Σκέφτεται σε ευρύτερες κλίμακες. Θέλει να γίνει ένας από τους ηγέτες της ευρωπαϊκής πολιτικής. Αυτό, πριν από δέκα χρόνια φαινόταν παράλογο, όμως σήμερα δεν είναι. Ο Ορμπανισμός είναι ένας επικίνδυνος ιός που εξαπλώνεται ταχέως και μπορεί να σκοτώσει όχι μόνο την ελευθερία στην Ουγγαρία, αλλά και όλα όσα αποτελούν τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Αυτό που μπορώ να πω είναι, Ευρώπη, πρόσεχε!
   
SPIEGEL ONLINE: Ωστόσο, στην πολιτική οικογένεια του Ορμπάν, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, στο οποίο ανήκουν επίσης οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες του CDU και οι Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές του CSU, πολλοί πολιτικοί πιστεύουν ότι μπορεί να βρεθεί ένα κάποιο σημείο ισορροπίας με τον Ορμπάν. Εσείς, τι νομίζετε; 
Heller: Εδώ και οκτώ χρόνια δεν έχει βρεθεί ένα τέτοιο σημείο ισορροπίας, ούτε σε θέματα εσωτερικής, ούτε σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Είχα προειδοποιήσει νωρίς γι’ αυτό. Η λαιμαργία για εξουσία δεν γνωρίζει όρια. Όσομάταιες ήταν παλιότερα οι ελπίδες μας για σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, τόσο μάταιες είναι και τώρα οι ελπίδες για μια Ορμπανική τάξη πραγμάτων με ανθρώπινο πρόσωπο.

 

SPIEGEL ONLINE: Κάνοντας μια αναδρομή στα τελευταία οκτώ χρόνια που κυριαρχεί ο Orbán, η ένταση και ο ριζοσπαστισμός των ανακατατάξεων στην Ουγγαρία φαίνονται μερικές φορές εξωφρενικών διαστάσεων. Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό;
Heller: Ο Orbán ήρθε στην εξουσία το 2010, επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν κακές και ανεπαρκείς. Μόλις ανέλαβε την εξουσία, έκανε αμέσως αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο και άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού, αρχίζοντας από τα μέσα ενημέρωσης και το δικαστικό σώμα. Το ευρύτερο [και πανευρωπαϊκό] πλαίσιο των πολιτικών εξελίξεων στην Ουγγαρία είναι μια συγκρουσιακή κατάσταση, για την οποία πολλοί παρατηρητές, εμής συμπεριλαμβανομένης, προειδοποιούν εδώ και χρόνια. Λόγου χάρη, η σύγκρουση εντός της ΕΕ μεταξύ του κέντρου της και της περιφέρειας της ή το πρόβλημα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών…
SPIEGEL ONLINE: …εναντίον της οποίας ο Ορμπάν ρητορεύει με τόσο πάθος.
Heller: Δεν χρειάζεται ένας Βίκτορ Ορμπάν για να διαπιστώσουμε ότι στις Βρυξέλλες υπάρχει μια γραφειοκρατία, που δεν είναι ικανή να εμπνεύσει τους ανθρώπους για την Ευρώπη και να τους κάνει κοινωνούς της ουσίας τού να είσαι Ευρωπαίος.
SPIEGEL ONLINE: Γιατί η κυβέρνηση του Ορμπάν κατάφερε να παραβιάσει τόσο πολλές φορές τις ευρωπαϊκές αξίες, χωρίς αυτό να της κοστίσει αποτελεσματικές κυρώσεις από την ΕΕ;
Heller: Δεν υπάρχει ευρωπαϊκό Σύνταγμα· συνεπώς, δεν υπάρχουν γραπτά καθιερωμένες ευρωπαϊκές αξίες που παραβιάζονται. Εάν υπήρχε ένα τέτοιο Σύνταγμα, πολλά πράγματα θα ήταν απλούστερα και σαφέστερα.
SPIEGEL ONLINE: Είστε μόνιμος στόχος λεκτικών επιθέσεων και συνεχόμενων εχθρικών δημοσιεύσεων από φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης. Φοβάστε;
Heller:  Όχι. Έχω δει πολύ χειρότερα πράγματα στη ζωή μου. Δεν νοιάζομαι για τον εαυτό μου, αλλά για την Ουγγαρία. Ο Ορμπάν διδάσκει τους ανθρώπους να μισούν. Καταστρέφει την ψυχή αυτής της χώρας.
Εδώ και πολλές δεκαετίες η φιλόσοφος Ágnes Heller είναι μια δυνατή φωνή κατά του ολοκληρωτισμού και σήμερα ανήκει στους σημαντικότερους επικριτές του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Viktor Orbán. Ως μικρό κορίτσι έζησε στο γκέτο της Βουδαπέστης και επέζησε του Ολοκαυτώματος και των συστηματικών διώξεων από το ουγγρικό φασιστικό και αντισημιτικό κόμμα Σταυρωτό Βέλος [Nyilaskeresztes Pártτου Ferenc Szálasi]. Αργότερα ήταν μαθήτρια του επίσης Ουγγροεβραίου μαρξιστή φιλοσόφου Γκέοργκ Λούκατς (György Lukács). Μετά δραστηριοποιήθηκε στη μεταρρυθμιστική μαρξιστική «Σχολή της Βουδαπέστης».
 Μετά από την απαγόρευση να διδάσκει στο πανεπιστήμιο στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και όλο και περισσότερες παρενοχλήσεις από το κομμουνιστικό καθεστώς, κατέφυγαν το 1977 μαζί με τον τότε σύζυγό της Ferenc Fehér στην Αυστραλία ως πολιτικοί πρόσφυγες. Αργότερα η Ágnes Heller μετακόμισε στις ΗΠΑ, όπου έγινε καθηγήτρια στη Νέα Σχολή Κοινωνικών Ερευνών της Νέας Υόρκης, ως διάδοχος της Hannah Arendt στην έδρα Φιλοσοφίας που κατείχε εκείνη προηγουμένως. Μετά το τέλος της δικτατορίας του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το 1989, επέστρεψε στην Ουγγαρία και από τότε ζει στη Βουδαπέστη. Σήμερα η Heller είναι 88 ετών και εξακολουθεί να έχει πολύ δραστήρια δημόσια παρουσία. Στα κείμενα και στα βιβλία της ασχολείται με τις νέες μορφές ολοκληρωτισμού.
__________________________________________________________

Ποιο ήταν το όφελος; …


Θα αναρωτηθεί κανείς: μα αφού όλα ήταν δεδομένα, και η στάση της Μόσχας και η στάση της Τεχεράνης, τι την ήθελαν την προβοκάτσια / σκηνοθεσία; Για να ξεφορτωθούν μια κατοστάρα πυραύλους παριστάνοντας (σε ποιούς;) τους Ζορρό της παγκόσμιας δικαιοσύνης;

Η ερώτηση είναι εύλογη. Και δεν έχουμε ακόμα μια πλήρη απάντηση. Είναι σίγουρο, για παράδειγμα, ότι ο αμερικανικός στρατός χρησιμοποίησε όχι μόνο τους «παλιούς» Tomahawk αλλά και ένα καινούργιο πυραυλικό μοντελάκι (agm-158 λέγεται) του οποίου η παραγωγή έχει στοιχίσει έναν περίδρομο λεφτά λόγω κακής αρχικής σχεδίασης και διάφορων προβλημάτων. Πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, για τους “νέους, ωραίους και έξυπνους” που ανήγγειλε καμαρώνοντας το ψόφιο κουνάβι. Αν δει κανείς την επίθεση, απ’ την μεριά της Ουάσιγκτον, σαν “άσκηση” για να δοκιμαστεί η απόδοση των συγκεκριμένων πυραύλων (σε αναμέτρηση, τελικά, κατ’ αρχήν με τα όχι ιδιαίτερα σύγχρονα συριακά συστήματα αεράμυνας) τότε ήταν πράγματι στο “σωστό μέγεθος”! Πιθανόν να ήταν και επιτυχημένη, αν οι 19 τέτοιου είδους πύραυλοι που εκτοξεύτηκαν απ’ τα 2 βομβαρδιστικά b-1b στόχευαν το ερευνητικό κέντρο στα περίχωρα της Δαμασκού: στους υπόλοιπους στόχους η συριακή ανάσχεση ήταν 100% πετυχημένη (σε 5 στόχους) και 55% πετυχημένη σ’ έναν (στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Mezzeh). Μόνο στο ερευνητικό κέντρο η αεράμυνα απέτυχε: απ’ τους 30 πυραύλους που το σημάδεψαν «πέρασαν» οι 23. Μπορεί ανάμεσά τους να είναι οι 19 «νέοι, ωραίοι και έξυπνοι»… (Σε κάθε περίπτωση δεν χρησιμοποιήθηκαν εναντίον τους ή εναντίον οποιωνδήποτε άλλων οι s-400. Και δεν θα μάθουμε αν τα ραντάρ του συγκεκριμένου συστήματος τους εντόπισαν… Αυτό είναι στρατιωτικό μυστικό της Μόσχας).

Την εκδοχή της άσκησης, που δεν είχε πραγματικό στόχο είτε τον Άσαντ είτε τα (ανύπαρκτα) «χημικά» του αλλά, όντως, την Μόσχα και την Τεχεράνη (έμμεσα αλλά σαφώς) υποστηρίζουν και κάποιοι «ειδικοί». Σύμφωνα μ’ αυτούς σκοπός της άσκησης ήταν ο «έλεγχος απόδοσης» για την περίπτωση αμερικανικής (ή και ισραηλινής) επίθεσης στο ιράν…

Αυτά είναι εκτιμήσεις και υποθέσεις… Εξηγούν όμως με λογική συνέπεια το γιατί οι «τιμωροί» χρησιμοποίησαν τόσο μεγάλο αριθμό πυραύλων για μια «μικρή» δουλειά που θα γινόταν με πολύ λιγότερους. Η απάντηση είναι προφανής: επειδή ήξεραν ότι πολλοί δεν θα φτάσουν στο στόχο τους… Είναι παράλογο, λοιπόν, να ήθελαν να δουν ποιοι και πως θα τα καταφέρουν, για μελλοντική (και πάντως όχι πολύ μακρινή) χρήση;


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/poio-itan-to-ofelos/

 

.

Αναγωγισμός, άγνοια ελέγχου και αναζήτηση της αλήθειας…


Giulio Aristide Sartorio – Κάτουλλος και Κλαυδία

Συνδιαμόρφωση κειμένου: Γιώργος Κουτσαντώνης και Μιχάλης Θεοδοσιάδης

Σήμερα η ιδέα είναι ότι κάτι είναι αλήθεια δεν έχει και τόση σημασία. Πολλοί υποστηρίζουν τις προσωπικές τους πεποιθήσεις, με θρησκευτικό τρόπο, δηλώνοντας απλά: «είναι αλήθεια για μένα και αυτό είναι που έχει σημασία». Άλλοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν έναν συστηματικά ψεύτη πολιτικό υποψήφιο, βρίσκοντας τρόπο να αντλούν έναν πυρήνα/ψήγμα αλήθειας μέσα από τα ψέματά του. Τα ΜΜΕ μας (μετα)πωλούν συνεχώς τη δική τους «εκδοχή» της αλήθειας, βάσει της ιδεολογικής τοποθέτησης του μέσου/εντύπου ή του τηλεοπτικού καναλιού. Πρόκειται για τον λεγόμενο κόσμο της «μετα-αλήθειας» (post-truth world). Πέρα από την κατάχρηση του προθέματος «μετα» που γίνεται στις μέρες μας, στην περίπτωση της λεγόμενης «μετα-αλήθειας» έχουμε και ένα σοβαρό εννοιολογικό σφάλμα. Αυτό γιατί στο παρελθόν δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη εποχή αναφοράς (απόλυτης αλήθειας) την οποία σήμερα υποτίθεται ότι η ανθρωπότητα ξεπέρασε, οδηγούμενη σε μια άλλη εποχή, δηλαδή στην εποχή μετά την αλήθεια. Εάν εστιάσουμε με προσοχή στο ζήτημα θα αντιληφθούμε ότι, αυτή καθαυτή, η έννοια της αλήθειας (όπως την προσέγγισαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι) δεν έχει αλλάξει, αυτό που έχει αλλάξει είναι η προθυμία μας και η δεκτικότητά μας να θυσιάσουμε τη διανοητική μας ακεραιότητα και εντιμότητα, προκειμένου να δεχτούμε πληροφορίες που στηρίζουν τις πεποιθήσεις, τις προσωπικές αξίες και τις ιδεολογίες μας. Στην πραγματικότητα η φιλαλήθεια ήταν ένας από τους υψηλότερους στόχους της κλασικής σκέψης, όπως βλέπουμε μέσα από το έργο του Αριστοτέλη και της Υπατίας, σε αντίθεση με το δόγμα της «μετα-αλήθειας» που αναπαράγει η οπτική του «όλα είναι σχετικά».

Συνέχεια