ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ Β.Μ …


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

lastlet

Έχασα τους καλλίτερους φίλους μου
Τον Οκτώβρη του 17
Την ώρα που άστραψαν όλα τα δρεπάνια
Αποκεφαλίζοντας τα πορφυρά στάχυα της Σιβηρίας
Και μοσχοβόλησε ο αέρας πιστόλια και μαχαίρια
Κι ακουστήκανε οι ένδοξες τρουμπέτες
Κι ακούστηκε το αίμα να κυλά
Σαν λύκος μες’ τη νύχτα
Κι άρχισαν να ξεπηδούν απ’ την καινούργια μήτρα
Ο άνεμος κι η θύελλα
Γλείφοντας του κόσμου το κορμί
Αφήνοντας της ηδονής τα χνάρια πάνω του
Σπέρνοντας της εξέγερσης το πάθος
Ίδιο με το αγκάλιασμα του δρεπανιού
Ίδιο με του σφυριού τη δύναμη
Εκείνη την τραχιά κι ωραία στιγμή της πράξης.
Φεύγω λοιπόν κι εγώ όπως μου πρέπει
Νέος ακόμα στο κορμί
Με του τελευταίου μου έρωτα το δέρμα
Σαν κάποιος που έκανε το χρέος του
Φεύγω και
Χαιρετίζω τις γυναίκες
που μέλλονται να γεννηθούν
για να στοιχειώσουνε
τον ύπνο των αρσενικών.
Χαιρετίζω τις τρομοκρατικές οργανώσεις
του μέλλοντος
την κατάργηση των τάξεων, των θρησκειών,
των στρατών, των σωμάτων ασφαλείας.
Χαιρετίζω το θάνατο των εθνών.

Ω! θάψτε με
με τη γλώσσα έξω απ’ το χώμα.

1992

Aπό:https://dromos.wordpress.com/2018/04/14/%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2-%CE%BC/

Advertisements

Η μεγάλη απόδειξη! …


Τελικά ο Άσαντ δεν έκανε καμία χημική επίθεση στην Douma! Και δεν έχει καν και καν «χημικά», σε οπλικά αξιοποιήσιμη ποσότητα! Έχουμε (θεωρούμε ότι έχουμε!) ακράδαντες αποδείξεις! Από άνθρωπο υπεράνω κάθε υποψίας για «φιλο-Ασαντισμό»: τον ίδιο τον υπουργό άμυνας της Ουάσιγκτον «τρελό σκύλο» Jim Mattis! Ναι, σας φαίνεται αδιανόητο, αλλά συνέβη. Ιδού πως:

Στις 5.00 το πρωί (ώρα ελλάδας) χτες, αφού η «σύντομη», «περιορισμένη» και «καλά στοχευμένη» επίθεση τιμωρίας του Άσαντ είχε τελειώσει, ο «τρελός σκύλος» και ο στρατηγός Joseph Dunford (επικεφαλής του γενικού επιτελείου του αμερικανικού στρατού και ανώτατος διοικητής των αμερικάνων πεζοναυτών) έδωσαν μια επινίκεια ενημερωτική συνέντευξη τύπου. Μπορείτε να την δείτε (και να επιβεβαιώσετε την ακρίβεια των όσων απομαγνητοφωνήσαμε και εκθέτουμε στη συνέχεια) εδώ.

Στο 12ο λεπτό και 16ο δευτερόλεπτο ο στρατηγός Dunford λέει κάτι λίγα για τους στόχους της επίθεσης:

… Διαλέξαμε τους συγκεκριμένους στόχους για να μειώσουμε τον κίνδυνο απωλειών σε πολίτες, αυτό είναι το ένα, [επίσης] διαλέξαμε τους συγκεκριμένους στόχους γιατί είναι ειδικά συναρτημένοι με το συριακό χημικό πρόγραμμα και προφανώς στη διάρκεια του σχεδιασμού των στόχων κοιτάξαμε την τοποθεσία στη σχέση της με κατοικημένες περιοχές, κοιτάξαμε τις [πιθανές] παράπλευρες απώλειες, την αναλογικότητα, οπότε αυτοί οι στόχοι επιλέχτηκαν προσεχτικά, με αναλογικότητα, με προσοχή, και επειδή είχαν ειδική σχέση με το χημικό πρόγραμμα.

Φαίνεται ότι σε κάποιον δημοσιογράφο δημιουργήθηκε μια λογική απορία. Και την έκανε ερώτηση, προς τον Mattis, ένα λεπτό μετά (13:16):

… Είπατε ότι στοχοποιήσατε τις υποδομές χημικού πολέμου του Άσαντ. Αν υπήρχαν εκεί κάποια χημικά όπλα ή υλικά για τέτοια, στις εγκαταστάσεις που κτυπήσατε, υποθέτω ότι [οι βομβαρδισμοί] θα δημιουργήσουν απειλές προβλημάτων υγείας στην περιοχή… ή όχι;

Ερώτηση απλής, τετράγωνης και (στη συγκεκριμένη περίπτωση) δηλητηριώδους λογικής!!! Αν δύο φιάλες «χημικών» προκάλεσαν τέτοιο κακό στη Douma τότε τι θα γίνει αν πας να βομβαρδίσεις αποθήκες και εργαστήρια παρασκευής «χημικών όπλων»; Κόλαση θα γίνει – αν, βέβαια, υπάρχουν τέτοια χημικά…

Τι απάντησε αμέσως μετά ο Mattis (προσπαθώντας να μην απαντήσει), ε; Αυτό:

Εμείς δεν πιστεύουμε… κάναμε πολύ συγκεκριμένη ανάλυση, όπως είπε πριν ο πρόεδρος [σ.σ.: εννοεί τον Dunford], κάναμε ό,τι μπορούσαμε απ’ τις μυστικές υπηρεσίες μας και στον σχεδιασμό μας για να ελαχιστοποιήσουμε στο μέγιστο βαθμό οποιαδήποτε περίπτωση απωλειών σε αμάχους. Μας ενδιαφέρει πολύ αυτό. Είναι δύσκολο να το πετύχεις αυτό σε μια κατάσταση σαν αυτή, ειδικά όταν το δηλητηριώδες αέριο που ο Άσαντ είχε διαβεβαιώσει τον κόσμο ότι το κατέστρεψε προφανώς υπάρχει ακόμα. Οπότε είναι ένα αρκετά δύσκολο πρόβλημα αλλά έχουμε τους κατάλληλους αξιωματικούς για να το αντιμετωπίσουν.

Ο δημοσιογράφος ήταν λίγο επίμονος: Μπορείτε να διαβεβαιώσετε ότι δεν θα υπάρξει καμμία διαρροή στον αέρα;

Και ο Mattis φανερά ενοχλημένος: Φυσικά όχι. Κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε…

Τι σημαίνει το γεγονός ότι ενώ οι «τιμωροί» λένε ότι «κτύπησαν αποθήκες και εργαστήρια κατασκευής χημικών» ΔΕΝ υπήρξε καμία έκλυση «χημικών» στον αέρα; (Αν συνέβαινε τέτοια, οι πρώτοι που θα το κατήγγειλαν σε κάθε τόνο, μαζί με τις δολοφονίες που θα προκαλούσαν τέτοια «τοξικά νέφη», θα ήταν η Δαμασκός και η Μόσχα).

Αναζητήσαμε κάπως επίμονα αν λένε κάτι πιο συγκεκριμένο επ’ αυτού οι «τιμωροί». Φαίνεται πως μια τέτοια ερώτηση ξαναέγινε σε χθεσινή δεύτερη ενημερωτική συνέντευξη τύπου. Και η Ουάσιγκτον απάντησε «είχαμε μια τέτοια έγνοια, αλλά βρετανοί ειδικοί μας διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί άμα βομβαρδίσεις τέτοια χημικά αυτά καίγονται και δεν προλαβαίνουν να διασπαρούν στην ατμόσφαιρα»!!!!

Α χα! Ώστε έτσι, ε; Μα αν ήταν έτσι, αν ίσχυε κάτι τέτοιο, τότε όταν το 2013 ο Άσαντ (με ρωσική μεσολάβηση) παρέδωσε στον οηε όλο το χημικό του οπλοστάσιο, δηλαδή μεγάλες ποσότητες χημικών, προκειμένου να τα καταστρέψουν ΔΕΝ θα τα έβαζαν σε («ειδικά») βαρέλια και ΔΕΝ θα τα πέταγαν στη θάλασσα μεταξύ Κρήτης και αφρικής – το θυμάστε; Αν ίσχυε αυτό που «διαβεβαίωσαν οι βρετανοί ειδικοί», τότε θα τα μετέφεραν καταμεσής στην Σαχάρα και θα τα βομβάρδιζαν!!! Για να «καούν»!!! Και να καταστραφούν μια και καλή!….

Συνεπώς ένα μόνο ενδεχόμενο απομένει. Υπονοείται στην απάντηση του Mattis, αλλά φυσικά δεν λέγεται ανοικτά: ότι οι στόχοι που «τόσο προσεκτικά επιλέχτηκαν σαν άμεσα συνδεδεμένοι με το χημικό πρόγραμμα του Άσαντ» ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΧΗΜΙΚΟ!!! Κι αυτό το ήξεραν οι πάντες, στην Ουάσιγκτον, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, γι’ αυτό κτύπησαν «έξυπνα κι ωραία»: είχαν την σιγουριά ότι δεν θα πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι απ’ την έκλυση των «χημικών του Άσαντ», απ’ τα ισοπεδωμένα «εργαστήρια» και τις γκρεμισμένες «αποθήκες»!!!

Χρειάζεσθε καλύτερη απόδειξη περί της “χημικής αθώωτητας” του Άσαντ απ’ αυτήν που προσφέρει ο αμερικάνος «τρελός σκύλος» υπ.αμ. MattisΔεν υπάρχει!!

(φωτογραφία χθεσινή: Μπορείτε να διαπιστώσετε και με τα μάτια σας. Το γκρεμισμένο κτίριο που καπνίζει ακόμα είναι το ερευνητικό επιστημονικό / εκπαιδευτικό κέντρο στην περιοχή Barzah, στα περίχωρα της Δαμασκού, που έφαγε 23 πυραύλους (κατά την Μόσχα) ή 76 (κατά την Ουάσιγκτον) σαν «κέντρο ανάπτυξης χημικών όπλων»… Ο στρατιώτης στα δεξιά μπροστά και 3 ακόμα άτομα αριστέρα, στη σκιά, δεν φοράνε «στολές χημικού πολέμου»… Ούτε καν απλές μάσκες…

Αυτές είναι εξοπλισμός των “white helmets”, όταν γυρίζουν τα προπαγανδιστικά βίντεό τους…)

__________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/i-megali-apodeixi/

 

Πολεμόκαβλη φαγούρα …


 Γιατί όμως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός «τρώγεται για καυγά» σ’ αυτό το δευτερεύον πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου, κι από δίπλα ο αγγλικός και ο γαλλικός (σαν «βαστάζοι»…); Ένα μέρος της απάντησης είναι επειδή έχει ηττηθεί σ’ αυτό το δευτερεύον πεδίο, κι αυτή η ήττα είναι εξαιρετικά κρίσιμη κατ’ αρχήν για το Τελ Αβίβ και το Ριάντ…

Υπάρχει όμως κι άλλο τμήμα, που βρίσκεται στην άλλη άκρη του κόσμου. Αν (a big “if”…) τα πράγματα το τελευταίο εξάμηνο είχαν εξελιχθεί όπως θα ήθελαν τα αφεντικά του αμερικανικού imperium, αυτές τις ημέρες κανείς δεν θα μιλούσε για πιθανό πόλεμο «πρώτης γραμμής» στην ανατολική Μεσόγειο· ούτε το usa navy θα συγκεντρωνόταν εδώ. Θα ήταν μαζεμένο σε τριπλάσια ποσότητα (όχι ένα αεροπλανοφόρο αλλά τρία…) γύρω απ’ την κορεατική χερσόνησο. Εκεί θα κτυπούσαν τα «τύμπανα του πολέμου», και θα ήταν εκκωφαντικά!

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή γίνεται μια διπλή στρατιωτική άσκηση μεγάλου μεγέθους μεταξύ ηπα και νότιας κορέας: foal eagle / key resolve. (Η δεύτερη είναι άσκηση ηλεκτρονικής προσομοίωσης). Για την Ουάσιγκτον αυτά τα γυμνάσια είναι όχι μόνο ευκαιρία επίδειξης δύναμης, αλλά και προβοκατόρικων προκλήσεων κατά της Πγιονγκγιάνγκ· με την ελπίδα ότι το καθεστώς θα κάνει «κάτι» ώστε να αξιοποιηθεί η αμερικανική στρατιωτική συγκέντρωση.

Όχι πια – σίγουρα όχι φέτος!!! Χάρη στους μελετημένους ελιγμούς του μπλοκ του Βλαδιβοστόκ, που ξεκίνησαν σαν «ολυμπιακή εκεχειρία» και σε χρόνο dt τύλιξαν το ψόφιο κουνάβι και τον ναρκισισμό του σ’ ένα ραντεβού με τον “little rocket man” Kim (το οποίο η Ουάσιγκτον κάπως το σπρώχνει: πρώτα ήταν να γίνει τον Μάη, τώρα μπορεί να είναι και Ιούνη…), τα φετεινά foal eagle / key resolve

Α) Θα έχουν την μισή διάρκεια απ’ ότι τις προηγούμενες χρονιές. Μόνο ένα μήνα συνολικά, αντί για δύο…

Β) Δεν συμμετέχουν σ’ αυτά αμερικανικά όπλα που θεωρούνται απ’ την Πγιονγκγιάνγκ «απειλητικά»: αεροπλανοφόρα, υποβρύχια και βομβαριστικά out…

Γ) Δεν προβάλονται καθόλου απ’ τα μήντια, νοτιοκορεατικά, αμερικανικά ή ότι άλλο, επειδή αυτό θεωρείται προκλητικό απ’ την Πγιονγκγιάνγκ….

Αυτοί οι διακανονισμοί ήταν απαίτηση της Σεούλ· και η Ουάσιγκτον τους αποδέχθηκε επειδή, παρά τα λόγια περί “διαρκούς πίεσης στη βόρεια κορέα”, δεν βρήκε τρόπο να αντιμετωπίσει την “επίθεση γοητείας / ειρήνης” που έξυπνα έχει στήσει το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ.

Όμως έτσι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός χάνει στο κύριο πεδίο μάχης του 4ου παγκόσμιου: στον ειρηνικό. Δεν χάνει με την στενή στρατιωτική έννοια· χάνει με την ευρεία έννοια του μιλιταρισμού του…

(φωτογραφία: σα να μην έφταναν τα πιο πάνω, το Πεκίνο αποφάσισε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνει την μεγαλύτερη στρατιωτική ναυτική επίδειξη / παρέλαση τα τελευταία 600 χρόνια (απ’ την δυναστεία των Ming) παρατάσσοντας 48 πλοία στη νότια θάλασσα της κίνας.

Παρότι η «κινέζικη ψυχή» (ορολογία μύθων…) μας είναι άγνωστη, καταλαβαίνουμε ότι «η κεντρική επιτροπή του κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος» αντιλαμβάνεται την συγκυρία με έναν τρόπο παρόμοιο με εκείνον του Πούτιν, όταν πριν λίγο καιρό ανήγγειλε μερικά «υπερόπλα» απευθυνόμενος στην Ουάσιγκτον. Η διαφορά του Πεκίνου είναι απ’ την μια μεριά η «αυτοσυγκράτησή» του, απ’ την άλλη όμως και η σαφήνεια του μηνύματος, πάλι προς Ουάσιγκτον μεριά: αυτά που ονειρευόσαστε για τις ασιατικές θάλασσες ξεχάστε τα…)

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/filopolemi-fagoyra/

 

Η πατρίδα της ματαίωσης και η ματαίωση της πατρίδας…


Από τα τραγουδάκια των αναγνωστικών του Δημοτικού σχολείου του «τι είναι η πατρίδα μας;», μέχρι τον ορισμό για τα «πεζούλια» του Άρη Βελουχιώτη, η ελληνική πατρίδα ορίζεται συνήθως ως «και» κάτι που λείπει. Πρόκειται για την, γνωστή πλέον, λειτουργία της «μετάδοσης», σύμφωνα με τον πατέρα της Θεωρίας των Κοινωνικών Αναπαραστάσεων Serge Moscovici. Οι άνθρωποι στην προσπάθεια τους να αντιληφθούν το άγνωστο, είναι πιθανόν να παραλείψουν σημαντικές πληροφορίες, στο βαθμό που αυτές αντιτίθενται στις προσωπικές τους πεποιθήσεις. Η επιλεκτική, δηλαδή, επιλογή μόνο ενός μέρους της «αλήθειας» είναι η αναγκαία εξισορρόπηση που χρειάζεται ο ανθρώπινος ψυχισμός.

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Είναι το ίδιο εκείνο «κάτι» που λείπει και ορίζεται στο τραγούδι «Ελλάδα» του Γιάννη Μαρκόπουλου «Λένγκω, μάνα, στο καμίνι της φωτιάς, Λένγκω, μάνα, πες μας πάλι τι ζητάς,Λένγκω, μου σπαράζεις την καρδιά, Λένγκω, μου πληγώνεις τη χαρά»,ήδη από το 1975 ή στο «Πλανόδιο Τσίρκο» του Άλκη Αλκαίου, είκοσι χρόνια αργότερα, το 1996. «Σαν πλανόδιο τσίρκο τη ζωή μου τη σκόρπισα, σε σταθμούς και πλατείες πού με πας δε σε ρώτησα, τώρα δίχως πυξίδα τα ταξίδια μου κάνω, τη φωνή σου ακούω μα τι λες δε σε πιάνω». Ολόκληρος ο εικοστός αιώνας βρίσκει την έννοια πατρίδα, στη λαϊκή συνείδηση, συνοδευμένη από τη σκιά μιας βαριάς ατομικής και συλλογικής ματαίωσης. Έτσι κι αλλιώς, η σκιά των δραματικών συνεπειών που υπέστησαν οι αληθινοί πατριώτες του χρονικού της εθνικής αντίστασης, ακολουθεί την ελληνική κοινωνία σε όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, αλλά όλο και κάπως αφήνεται στην άκρη, όλο και κάπως αυτές οι πληροφορίες παραλείπονται, αφήνοντας μονάχα μια πικρή γεύση που μοιάζει όλο και πιο πολύ με ερωτικό παράπονο.

Για τον Άρη, όπως και για τα αναγνωστικά του Δημοτικού Σχολείου, αλλά και γενικότερα για τους ανθρώπους της εποχής, τους συνδεμένους με το χώμα και την χοϊκότητα, η πατρίδα είναι ένα σύστημα αξιών, ιδεών και πρακτικών, που προσανατολίζει τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας, κυρίως προς ό,τι ο Κονδύλης ορίζει ως ήθος αντίστασης, και επιπλέον διευκολύνει την επικοινωνία παρέχοντας έναν κώδικα για να οριστεί η ατομική και συλλογική τους ιστορία. Με άλλα λόγια, η κοινωνική αναπαράσταση «πατρίδα» στοχεύει στην κατανόηση ενός άγνωστου και επικίνδυνου κόσμου. Ένα αγαπητικό περιεχόμενο για την πατρίδα, όπως και αν συμπεριφέρεται αυτή, μια εικονική σύνθεση του εξωτερικού κόσμου σαν μια δύστροπη, βάναυση και καταπιεστική μητέρα –βάναυση μεν, αλλά μητέρα δε-, είναι σίγουρα μια κάποια ανακούφιση. Τα «πεζούλια μας που δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε», «οι κάμποι, τ’ άπαρτα ψηλά βουνά», η «Λένγκω μάνα», η «Ελλάδα μάγισσα, παρθένα και τροτέζα μου», απαντούν για δεκαετίες στο ερώτημα «τι είναι η πατρίδα μας», ή για την ακρίβεια «τι είναι η πατρίδαμας, παρ’ όλα αυτά». Με άλλα λόγια, η μεγάλη πυρηνική ματαίωση είναι εκεί, αλλά γίνεται ακόμη ανεκτή, έτσι ώστε η κοινωνική αναπαράσταση «ελληνική πατρίδα» να παραμένει, ακόμη, ένασυγκροτημένο αξιακό σύστημα. Αλλά για πόσο μια συλλογικότητα μπορεί να αντέχει σε μια επαναλαμβανόμενη ματαίωση;

Η συνεχής χρόνια διάψευση των ατομικών και συλλογικών προσδοκιών σε συνδυασμό με την απώλεια κάθε αίσθησης χοϊκότητας, υπονόμευσε στην διάρκεια της μεταπολίτευσης, με κορύφωση τα μνημονιακά χρόνια, την κοινωνική αναπαράσταση της ελληνικής πατρίδας. Το σύστημα «ελληνική πατρίδα», με σταθερά και δραματικά βήματα, είναι αδύνατον πλέον να εγκαθιδρύσει ένα πλαίσιο που θα επιτρέπει στα υποκείμενα του «να προσανατολίσουν τους εαυτούς τους στον υλικό και κοινωνικό κόσμο και να τον ελέγξουν». Αντίθετα μάλιστα: είναι το ιδανικό σύστημα για τον πλήρη ατομικό και συλλογικό αποπροσανατολισμό. Οι νέοι άνθρωποι που εγκαταλείπουν την χώρα αυτό ακριβώς κάνουν: αναζητούν έναν νέο προσανατολισμό σε μια νέα πατρίδα. Κατά έναν διεστραμμένο τρόπο και οι «μένουμε Ευρώπη», το ίδιο επιχειρούν. Όλοι αναζητούν μια νέα πατρίδα, μια νέα κοινωνική αναπαράσταση της πατρίδας, καθώς η παλιά «δεν».

Όπως ορίζει αφετηριακά ο Moscovici, οι κοινωνικές αναπαραστάσεις στοχεύουν επίσης στο «να διευκολύνουν την επικοινωνία μεταξύ των μελών μιας κοινότητας, παρέχοντάς τους έναν κώδικα κοινωνικής συναλλαγής και έναν κώδικα για να ονομάσουν και να ταξινομήσουν, χωρίς ασάφεια, τις διάφορες πτυχές του κόσμου και την ατομική και ομαδική τους ιστορία». Και εδώ ακριβώς είναι το ασφαλέστερο κριτήριο για να ελέγξει κανείς την ισχύ του ελληνικού πατριωτικού αφηγήματος. Η έννοια «ελληνική πατρίδα» δεν προσφέρει πλέον κανέναν κώδικα κοινωνικής συναλλαγής, αντίθετα μάλιστα λειτουργεί απόλυτα διχαστικά στο κοινωνικό σώμα, εκτρέφοντας μανιχαϊστικές πολώσεις ή / και φασισμούς. Η δυσκολία να συνεννοηθούμε, η διάχυτη κοινωνική δυσφορία, η προσπάθεια θεμελίωσης ακόμη και μιας νέας εθνικής ιστοριογραφίας, η ασάφεια στις διαπροσωπικές σχέσεις και οι αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές-πτυχές του ατομικού και συλλογικού μας κόσμου, δείχνουν ακριβώς την σχεδόν ολοσχερή απουσία ενός κώδικα πατρίδας.

Κατάντησε η πατρίδα να μην είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύστημα αξιών, ιδεών και πρακτικών ολοσχερούς ατομικής και συλλογικήςαπελπισίας και απογοήτευσης. Από την πατρίδα της ματαίωσης, οδηγηθήκαμε ανεπαίσθητα στην ματαίωση της πατρίδας. Γι’ αυτό και οι όποιες πατριωτικές ρητορείες θα ηχούν όλο και πιο πολύ στ’ αυτιά μας ως εθνικιστικοί παροξυσμοί ή ως απατεώνιστικα καταφύγια. Πώς και γιατί να πεθάνει κανείς για κάτι τόσο μάταιο; Για ποιές «πεζούλες», για ποιά «άπαρτα ψηλά βουνά»; Για ποιό χώμα-που δεν μας ανήκει;

Το ξέρουν το ερώτημα οι κυρίαρχες ελιτ, κι έτσι όταν σφίξουν τα πράγματα θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να άρουν αυτή την ματαίωση. Ας έχουμε το νου μας. Ίσως είναι μια ευκαιρία για την συγκρότηση μιας πατριωτικής αναπαράστασης της ελπίδας. Ίσως τότε και δηλώσεις όπως αυτή του έγκλειστου απεργού πείνας και δίψας Βασίλη Δημάκη να μην χρειάζονται καν. «Σας δηλώνω λοιπόν ότι ενδόμυχα αρνούμαι να ενδώσω στην προσπάθειά σας να με μετατρέψετε ξανά σε αυτό που μετά κόπων και βασάνων πάλεψα και κατάφερα παραδεδεγμένα εκ των αποτελεσμάτων του να αποποιηθώ – παρά τις αντιξοότητες που μου θέτατε διαρκώς, προκειμένου να με ακινητοποιήσετε και κατόπιν να με μετατρέψετε ξανά σ’ αυτό που αρνήθηκα να συνεχίσω να είμαι».

Να μην μας μετατρέψουν σε αυτό που για αιώνες αρνηθήκαμε να είμαστε!


Από:https://www.thepressproject.gr/article/126728/I-patrida-tis-mataiosis-kai-i-mataiosi-tis-patridas#.WtHMj_KRDiM.facebook