Τί είπα; …


Δεκέμβριος 1958. Στο Μπράουνσβιλ της Πεννσυλβανίας, ο Ray Charles δίνει ένα ακόμη κοντσέρτο με την μπάντα του. Φυσικά, μαζί τους είναι και οι Raelettes, το γυναικείο γκρουπ που, όπως λέει και το όνομά του, φτιάχτηκε για να κάνει βοηθητικά φωνητικά στον Ray Charles. Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, οι Raelettes «έζησαν» πάνω από μισό αιώνα (1950-2003), με μεταβαλλόμενη σύνθεση βέβαια, αφού απ’ αυτό το γκρουπάκι πέρασαν κατά περιόδους συνολικά 69 κορίτσια!

Η συμφωνία που έχει κάνει ο Charles με τον επιχειρηματία, είναι για ένα τυπικό κοντσέρτο διαρκείας τεσσάρων ωρών (με μισή ώρα διάλειμμα ανάμεσα), το οποίο έπρεπε να τελειώσει γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα. Συνήθως, οι καλλιτέχνες παρουσιάζουν μέσα από τις συναυλίες τους και καινούργια κομμάτια τους, τα οποία είτε έχουν μόλις κυκλοφορήσει είτε πρόκειται να κυκλοφορήσουν σύντομα. Όλοι εκτός του Ray Charles. Ο Charles ποτέ δεν παρουσιάζει δημοσίως τα τραγούδια του πριν τα ηχογραφήσει. Όμως, εκείνο το βράδυ θα γινόταν μια αναγκαστική εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα…

Ο Ray Charles και οι Raelettes του

Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, κάτι δεν πήγε καλά με το πρόγραμμα που είχε σχεδιάσει ο Charles. Μάλλον το ακροατήριο επηρέασε την μπάντα, σπρώχνοντάς την σε πιο γρήγορους ρυθμούς. Έτσι, κάποια στιγμή ο Charles διαπιστώνει με τρόμο ότι έχει ολοκληρώσει το ρεπερτόριό του αλλά απομένουν δώδεκα ολόκληρα λεπτά για να ολοκληρωθεί το συμφωνημένο τετράωρο. Δεν χρειάστηκε πάνω από λίγα δευτερόλεπτα για να αποφασίσει τι να κάνει.

Πρώτα στρέφεται στην ορχήστρα του και ψιθυρίζει: «Ακούστε, θα αρχίσω να αυτοσχεδιάζω κι εσείς απλώς ακολουθήστε με». Ύστερα πιάνει το ηλεκτρικό πιάνο, όπου εκτελεί μια σειρά από απλά ριφ και, τελικά, κάθεται σε ένα κανονικό πιάνο για να παίξει μερικούς αυτοσχεδιασμούς, ενώ η μπάντα του τον συνοδεύει με έναν απλό λάτιν ρυθμό στα κρουστά. Απλά, παιδικά πράγματα, θα έλεγε κανείς. Ώσπου ο Charles έχει την έμπνευση να αρχίσει να τραγουδάει. Τί μπορεί όμως να τραγουδήσει κανείς σε έναν αυτοσχεδιασμό; Μα, στιχάκια τής στιγμής! Ο Charles δεν κωλώνει:

Hey mama, don’t you treat me wrong  /  Έι, μαμά, μη με κακομεταχειρίζεσαι
Come and love your daddy all night long  /  Έλα κι αγάπα τον μπαμπά σου όλη την νύχτα
All right now, hey hey, all right  /  Εντάξει τώρα, έι έι, εντάξει

See the girl with the diamond ring  /  Κοιτάτε το κορίτσι με το διαμαντένιο δαχτυλίδι
She knows how to shake that thing  /  Ξέρει πώς να το κουνάει αυτό το πράγμα
All right now now now, hey hey, hey hey  /  Εντάξει τώρα τώρα τώρα, έι έι έι

Tell your mama, tell your pa  /  Πες στην μαμά σου, πες στον μπαμπά σου
I’m gonna send you back to Arkansas  /  Θα σε στείλω πίσω στο Αρκάνσας
Oh yes, ma’am, you don’t do right  /  Ω ναι, κυρία, δεν το κάνεις σωστά
Don’t do right. Αw, play it boy  /  Μη το κάνεις σωστά. Ω, παίξ’ το αγόρι

Ο «Αρχιερέας της σόουλ» Ray Charles
αγκαλιάζει τον «Νονό» της James Brown

Χαζομάρες για να περνάει η ώρα, είπατε; Προφανώς έχετε δίκιο, ειδικά ως προς το «για να περνάει η ώρα». Μόνο που το κοινό, παρασυρμένο από τον ρυθμό, αρχίζει να συμμετέχει χορεύοντας. Κάπου εκεί ο Charles αποφασίζει να βάλει στο παιχνίδι και τις Raelettes. Έτσι, μετά από κάθε ξεκάρφωτο στιχάκι που ξεστομίζει, γυρίζει και τις ρωτάει «What ‘d I say? (Τί είπα;)». Εκείνες επαναλαμβάνουν. Και πάλι… και πάλι… Το κομμάτι εξελίσσεται σε παιχνιδιάρικο λεκτικό πινγκ-πονγκ ανάμεσα στον Ray και τις Raylettes. Το κοινό εκστασιάζεται και η αίθουσα αρχίζει να σείεται. Στο παιχνίδι μπαίνει και η ορχήστρα, η οποία απαντά στις Raylettes με τα κόρνα αλλά και με κραυγές. Ο Charles πιάνει τον παλμό τού κόσμου και συνεχίζει. Δεν σταματάει ούτε όταν του τελειώνουν τα στιχάκια. Απλώς αντικαθιστά τις λέξεις με ήχους, όπως «ummm», «uhhnnmmm» κλπ αλλά πάντα ρωτάει τις Raelettes «What ‘d I say?» κι εκείνες επαναλαμβάνουν.

Παρένθεση. Η ιδέα τού Charles γι’ αυτό το «παιχνίδι» με τις Raelettes γεννήθηκε ξαφνικά στο μυαλό τού μεγάλου αυτού καλλιτέχνη ως καρπός τής εκκλησιαστικής μουσικής (gospel), με την οποία είχε μεγαλώσει. Θυμίζει απόλυτα τους παπάδες που απαγγέλλουν έναν στίχο από κάποιον ύμνο ή ψαλμό και το κοινό τον επαναλαμβάνει. Κλείνει η παρένθεση.

Η παράσταση ολοκληρώνεται μέσα σε πανζουρλισμό. Το ακροατήριο πέφτει πάνω στον Charles και ζητάει να μάθει σε ποιον δίσκο είναι αυτό το κομμάτι. Φυσικά, δεν είναι πουθενά. Όμως, ο Charles δεν θα αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη. Μπαίνει στο στούντιο και ηχογραφεί το κομμάτι, όμως ανακύπτει ένα σοβαρό πρόβλημα: η ηχογράφηση κρατάει επτάμισυ λεπτά αλλά τα σινγκλάκια χωράνε κάπου δυόμισυ, άντε τρία λεπτά με το ζόρι. Για να βρεθεί λύση, κόβονται μερικοί «προκλητικοί» στίχοι και το υπόλοιπο κομμάτι μοιράζεται στις δυο πλευρές τού σινγκλ ως «What ‘d I Say Part I» και «What ‘d I Say Part II».

Ο Ray Charles με την Aretha Franklin

Το δισκάκι κυκλοφορεί τον Ιούνιο του 1959, γνωρίζει τεράστια επιτυχία και γίνεται ο πρώτος χρυσός δίσκος τού Ray Charles, ο οποίος καθιερώνεται έτσι στην μουσική σκηνή των ΗΠΑ. Το «What ‘d I say?» θεωρείται σταθμός στην ιστορία τού ροκ και του rhythm ‘n’ blues ενώ αυτό το πάντρεμα της γκόσπελ με τα μπλουζ θεωρείται ως η απαρχή τής σόουλ, ο δε δημιουργός του ως ο «Αρχιερέας της σόουλ».

Υστερόγραφο. Πολλοί ραδιοφωνικοί σταθμοί στις ΗΠΑ αρνήθηκαν να παίξουν αυτό κομμάτι, λόγω της έντονης κριτικής που δέχτηκε από κάποιους «θεοσεβούμενους». Όπως σημείωνε κάποιος απ’ αυτούς, «ο διάλογος ανάμεσα στον τραγουδιστή και τις τραγουδίστριές του μπορεί να αρχίζει στην εκκλησία αλλά ολοκληρώνεται στην κρεββατοκάμαρα»…


Aπό:http://teddygr.blogspot.gr/2018/04/blog-post_13.html

Advertisements

Απ’ την μια άκρη στην άλλη…


Συνδέεται η αναγκαστική υποβάθμιση της αεροναυτικής ηγεμονίας των ηπα στα πέριξ της κορεατικής χερσονήσου (έστω: προς το παρόν) με την υστερική (όπως θα έλεγε και ένας πρώην άγγλος πρεσβευτής στη συρία) προσπάθεια αναβάθμισής της στην ανατολική Μεσόγειο; Η γνώμη μας είναι «ναι», και τα δεδομένα δεν θα πρέπει να διαφεύγουν απ’ όσες / όσους θέλουν να καταλαβαίνουν την διαδικασία της ενδοκαπιταλιστικής όξυνσης των αντιθέσεων σ’ όλο το εύρος της.

Ωστόσο η ανατολική Μεσόγειος (και η μέση Ανατολή), σαν δευτερεύον πεδίο μάχης, δεν είναι – και δεν μπορεί να γίνει – υποκατάστατο των τωρινών συσχετισμών στο πρωτεύον, στον Ειρηνικό. Εκεί, δείχνοντας τα ατομικά όπλα και τους βαλιστικούς πυραύλους του Kim, η Ουάσιγκτον μπορούσε να παίζει το δράμα της «εθνικής ασφάλειάς» της και να απλώνεται – μέχρι να αρχίσει το ροκάνισμα το μπλοκ του Βλαδιβοστόκ. Εδώ δεν μπορεί να το παίξει: ο Άσαντ, με βαρέλια χλωρίου ή χωρίς, δεν απειλεί με οφθαλμοφανή τρόπο την «αμερικανική ασφάλεια». Και, επιπλέον, το μπλοκ της Αστάνα έχει πάρει το πάνω χέρι.

Έχουμε ενστικτώδικα την εκτίμηση ότι το μπλοκ της Αστάνα εφαρμόζει (ή προσπαθεί να εφαρμόσει) μια judo τακτική: να στρέψει την στρατιωτική δύναμη των ηπα εναντίον τους… Και, σα συνέπεια αυτής της εκτίμησης, έχουμε την εντύπωση ότι το μπλοκ της Αστάνα ξέρει πολύ καλύτερα τι κάνει μεσομακροπρόθεσμα – σε σχέση με αυτήν την “συμμαχία των προθύμων”, σκιά εκείνης του 2003, που ψάχνεται, και δρα υπό το βάρος της παρακμής της…

Οπότε η «απόφαση των τιμωρών» (όπως την ανακοίνωσε στις 4.00 το πρωί ώρα ελλάδας το ψόφιο κουνάβι…) για «περιορισμένες» και «στοχευμένες» (αυτή ήταν η ανακοίνωση της May…) επιθέσεις στις «εγκαταστάσεις παραγωγής χημικών όπλων» του Άσαντ είναι το ελάχιστο που θα μπορούσαν να κάνουν – για να σώσουν τα προσχήματα… (και το “μιλιταριστικό” κύρος τους…): σύμφωνα με την επίσημη αμερικανική ανακοίνωση (μετά το τέλος της επίθεσης) “κτυπήθηκαν 3 στόχοι” – κι αυτό ήταν…

Φάρσα λοιπόν… Τα υπόλοιπα; Θα τρέξουν στην πράξη…

(Υ.Γ. Ο “τρελός σκύλος” Mattis δήλωσε μετά την επίθεση “σίγουρος” ότι ο Άσαντ χρησιμοποίησε χημικά στις 7 Απρίλη. Όταν όμως ρωτήθηκε από δημοσιογράφο “τι χημικά” ήταν αυτά, σχεδόν παραδέχτηκε ότι δεν είναι σίγουρος…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/ap-tin-mia-akri-stin-alli/

Πατριδοκάπηλοι, πολεμοκάπηλοι… πήραν τα όπλα στα ΜΜΕ…


Ποιος θυμάται την υπόθεση Σορίν Ματέϊ στα ΜΜΕ; Ήταν η απαρχή για την εισαγωγή του αμερικάνικου τηλεοπτικού σόου στην ελληνική τηλεόραση, η οποία από τότε άρχισε να αντιγράφει μέχρι κεραίας τις μεθόδους κάλυψης γεγονότων. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά, εκείνο το μοντέλο της κατασκευασμένης-σκηνοθετημένης και δραματοποιημένης παρουσίασης γεγονότων όχι μόνο έχει ριζώσει στα ελληνικά ΜΜΕ, όχι μόνο έχει εκπαιδεύσει σειρά νέων συντακτών και ρεπόρτερ αλλά έχει επιβληθεί ως κυρίαρχο μοντέλο.

Μία ακόμη σημαντική διαφορά είναι ότι κανείς πλέον στα θεσμικά όργανα ελέγχου δεν αντιδρά και δεν εκπλήσσεται από τις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές αυτές εκτροπές.

Θεωρείται «φυσιολογικό» να ουρλιάζει τα πρωινά ο Τράγκας σαν να βρίσκεται σε πολεμική σκηνή κινηματογραφικών πλατό, να μιλά με υπονούμενα ο Βερύκιος σαν να είναι σε θεατρικό σανίδι, σπέρνοντας πανικό, και να καλεί με φασίζουσες ιαχές ο Αναστασιάδης τους πολίτες να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους.

Για όσους παρακολουθούν τηλεόραση και ακούν ραδιόφωνο –και είναι πολλοί– είμαστε ένα βήμα πριν την κήρυξη πολέμου με την Τουρκία. Ο στρατός βρίσκεται σε επιφυλακή με το όπλο παρά πόδα. Κινδυνεύουμε επίσης όλοι από ληστές που παραμονεύουν έξω από την πόρτα μας και, αν δεν έχουμε όπλο στο σπίτι, κινδυνεύουμε σοβαρά. Κι αυτά τα συμπεράσματα προκύπτουν όχι από έναν Ευαγγελάτο ή Τριανταφυλλόπουλο, τους οποίους εγκαλούσε κάποτε το σύνολο των άλλων ΜΜΕ για καπηλεία, στους οποίους το ΕΣΡ αλλά και η ΕΣΗΕΑ επέβαλλαν ποινές. Είναι καθημερινά, μαζικά φαινόμενα στη συντριπτική πλειονότητα των ΜΜΕ, παλιών και νέων.

Προφανώς και τα ΜΜΕ ακολουθούν τις οδηγίες, τα non paper και τις κατασκευασμένες ενημερώσεις πολιτικών και στρατιωτικών, της ασφάλειας, των κάθε είδους think tank. Και καθώς δεν θέλουν και δεν έχουν με τι να αντιπολιτευτούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στα μείζονα και σημαντικά πολιτικά και οικονομικά μέτωπα, στα οποία συμφωνούν απόλυτα, προβάλλουν κοινωνικά θέματα με απόλυτα θεατρικά σκηνοθετημένο τρόπο. Κραυγάζουν σαν καραγκιόζηδες, υπερπροβάλλουν λεπτομέρειες ως σημαντικές πτυχές, δίνουν σημασία στο πώς θα προβληθεί και όχι στο τι θα ειπωθεί.

 mediatvnews.gr 


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/04/blog-post_85.html

“Εισβολείς” …


Του Ζαχαρία Κοτσύφη

“Εισβολείς”, το αγαπημένο σλόγκαν των κάθε λογής ακροδεξιών, ρατσιστών, ξενοφοβικών και φασιστών. Από τους αντισημίτες του παρελθόντος που θεωρούσαν τους Εβραίους μιάσματα και εισβολείς[1] , μέχρι τους σύγχρονους ρατσιστές που νιώθουν να απειλούνται από τους μουσουλμάνους εισβολείς, η λέξη αυτή φαίνεται να αντέχει μέσα στα χρόνια.

Σε πρόσφατη δήλωσή του σχετικά με τη μεταναστευτική πολιτική του Ισραήλ, το οποίο σχεδιάζει μαζικές απελάσεις αλλά και φυλακίσεις μεταναστών που προέρχονται από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής συγκεκριμένα από Σουδάν και Ερυθραία και αναφερόμενο στους μετανάστες, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ και ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος Λικούντ, χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό “εισβολείς”[2]. Σε μια επόμενη δήλωση που έκανε έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει, συγκεκριμένα τους αφρικανούς μετανάστες, ως “χειρότερη απειλή και από τους τζιχαντιστές”[3]. Είναι ο ίδιος που πριν από λίγους μήνες, σε μια περιοδεία σε χώρες της  Αφρικής έλεγε με θράσος “ I love Africa”[4]. Προφανώς αυτό που αγαπάει, είναι ο ορυκτός πλούτος που θα εξορύξουν ισραηλινές εταιρείες, και οι κυβερνήσεις που του δίνουν τις αντίστοιχες ευλογίες. Τα παραπάνω όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελούν έκπληξη, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τη στάση που έχει κρατήσει το Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους εδώ και δεκαετίες.

Για το Σιωνιστικό Κίνημα, το κίνημα δηλαδή εκείνο που εργαζόταν για τη δημιουργία μιας εβραϊκής εστίας, η δημιουργία μιας εβραϊκής πλειοψηφίας στο παλαιστινιακό έδαφος ήταν ζωτικής σημασίας. Με το σκεπτικό αυτό λοιπόν το Ισραήλ, ήδη από τη πρώτη στιγμή της παρουσίας του ως κρατική οντότητα είχε δείξει τις προθέσεις του σχετικά με τη στάση που θα κρατούσε απέναντι σε αυτούς που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις ή τα κριτήρια που έθετε γι’αυτούς που θα αποτελούσαν υπηκόους  του. Τα κριτήρια αυτά λοιπόν είχαν και έχουν θρησκευτικά και φυλετικά χαρακτηριστικά. Το Ισραήλ είναι κράτος λευκών, Ευρωπαίων Εβραίων. Για το κράτος του Ισραήλ οι μη Εβραίοι θεωρούνταν, στην καλύτερη περίπτωση, ως περιττή παρουσία. Αυτό το έχει δείξει επανειλημμένα μέσα στα χρόνια με την κυριολεκτικά εξοντωτική πολιτική που ασκεί εις βάρος άμαχων πληθυσμών στη Δυτική Όχθη και στη Λωρίδα της Γάζας.

Το λεγόμενο “νοτιοαφρικανικό μοντέλο” δηλαδή το απαρτχάιντ, ήταν μία από τις δύο επιλογές που είχε θέσει το σιωνιστικό κίνημα για τη στάση που θα κρατούσε το κράτος του Ισραήλ απέναντι  στους Παλαιστίνιους. Η άλλη επιλογή ήταν αυτή της μεταφοράς ή του εκτοπισμού. Ο εκτοπισμός επιτεύχθηκε ως ένα βαθμό στον πόλεμο του 1949 όταν εκτοπίστηκαν 750.000 Παλαιστίνιοι από τις εστίες τους. Η επιλογή που τελικά εφαρμόστηκε και συνεχίζεται είναι αυτή του απαρτχάιντ. Οι εποικισμοί, που είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της πολιτικής, συνοδεύονται από βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών, βασανιστήρια αντιφρονούντων, ανέγερση τειχών για τον αποκλεισμό των “ανεπιθύμητων” και αυστηρό έλεγχο όσων περνάνε στην ισραηλινή πλευρά. Στην προσπάθεια τους να εφαρμόσουν αυτή τη κτηνώδη πολιτική οι ισραηλινές αμυντικές δυνάμεις δεν διστάζουν να μιμηθούν ακόμα και ναζιστικές πρακτικές.

Ενδεικτικά: “Για την καταστολή της παλαιστινιακής αντίστασης, ένας ανώτερος ισραηλινός αξιωματικός συμβούλευσε στις αρχές του 2002 το στρατό να αναλύσει και να πάρει μαθήματα απο τον τρόπο με τον οποίο ο γερμανικός στρατός είχε πολεμήσει στο γκέτο της Βαρσοβίας”[5]. Για την ιστορία, το γκέτο της Βαρσοβίας ήταν μια περιφραγμένη περιοχή  στην κατακτημένη απο τους ναζί Πολωνία  στην οποία είχαν μετακινηθεί όλοι οι εβραίοι της Πολωνίας. Απο το 1940 μεχρι το 1943 βρήκαν φρικτό θάνατο απο ασιτία και απο επιδημικές ασθένειες περίπου εκατό χιλιάδες εβραίοι.

Πρόκειται λοιπόν για ένα κράτος εποικιστών που δεν είναι σε καμία περίπτωση  διατεθειμένο να επιτρέψει την διαμονή σε “ξένους” ειδικά όταν είναι αφρικανοί. Η μόνη  στιγμή που φάνηκε να ξεφεύγει απο αυτη τη γραμμή ήταν, όταν στην προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα αμιγώς εβραικό κράτος φρόντισε να μεταφέρει στο ισραήλ αιθίοπες εβραίους (Beta Israel) οι οποίοι στην ουσία κατέληξαν να αποτελούν πολίτες β’κατηγορίας. Μια ακόμα πιο σκοτεινή διάσταση αυτής της προσπάθειας για διατήρηση της δημογραφικής ισορροπίας είναι η υπόθεση απαγωγής χιλιάδων βρεφών, που ήταν παιδιά αράβων εβραίων (Mizrahim), τα οποία στην πορεία δόθηκαν σε ευρωπαίους εβραίους (Ashkenazim)[6].  Αυτό αποτελεί μια τρανή απόδειξη των ρατιστικών αντιλήψεων που διακτείχαν το κράτος του Ισραήλ ήδη απο την εποχή της ίδρυσης του.

Στη βάση των παραπάνω μπορούμε να εντοπίσουμε κάποια σημεία ταύτισης του κράτους του Ισραήλ με την ευρωπαική ακροδεξιά και αυτά είναι η ισλαμοφοβία και η ξενοφοβία. Ως ξένοι και στις δυο περιπτώσεις νοούνται όσοι δεν είναι λευκοί. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας εκπλήσσει η συμπάθεια ακροδεξιών Ευρωπαίων προς το κράτος του Ισραήλ. Είναι το κράτος εκείνο που καταφέρνει να εφαρμόζει αυτά που φαντασιώνονται αυτοί[7]. Ανέγερση τειχών για αποκλεισμό των ξένων κυρίως παλαιστινίων, αυστηρός έλεγχος και άγρια καταστολή. Χρησιμοποιώντας τη φράση “χειρότεροι από τους τζιχαντιστές” ο Νετανιάχου επιστρατεύει δοκιμασμένες συνταγές ρατσιστικών καθεστώτων και φροντίζει να κατασκευάσει μια εικόνα ενός “απειλητικού άλλου” που πρέπει να αποκλειστεί για να μην “μολύνει” και βάλει σε κίνδυνο την ομοιογένεια του εβραϊκού κράτους. Με αυτό το τρόπο, ο Νετανιάχου κλείνει τo μάτι σε μια κοινωνία εποικιστών που οπλοφορεί για να υπερασπιστεί την αυθαίρετα αποκτημένη περιουσία της.

Είναι σημαντικό λοιπόν, όσο καταδικάζουμε τους αντισημίτες για τον ρατσισμό τους ενάντια στους Εβραίους, όπως προσπαθούμε να διατηρήσουμε τη φρίκη του ολοκαυτώματος στη συλλογική μνήμη λέγοντας “Ποτέ ξανά!”τόσο να φροντίσουμε να καταδικάσουμε  την σιωπηλή γενοκτονία που βρίσκεται σε εξέλιξη εις βάρος των Παλαιστινίων  στη Γάζα και στη Δυτική όχθη. Να καταγγείλουμε την σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική εις βάρος μεταναστών-προσφύγων από το κράτος του Ισραήλ. Το “Ποτέ ξανά” πρέπει να αφορά και τη Τζενίν,  να αφορά τη Σάμπρα και Σατίλα, τη Γούτα και οπουδήποτε αλλού οι άνθρωποι έπαψαν να έχουν την οποιαδήποτε ανθρώπινη υπόσταση για τους δήμιους τους.

 

ΠΗΓΕΣ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

[1] Enzo Traverso. “Τα νέα πρόσωπα του φασισμού” . (Αθήνα. Εκδόσεις του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ) 2017 σ. 92

[2] https://www.aljazeera.com/indepth/opinion/israel-place-refuge-180214151419401.html

[3] http://tvxs.gr/news/kosmos/netaniaxoy-xeiroteri-apeili-kai-apo-toys-tzixantistes-oi-afrikanoi-metanastes

[4] https://africasacountry.com/2017/12/benjamin-netanyahu-loves-africa

[5] Norman G. Finkelstein. “Εικόνα και πραγματικότητα της ισραηλο-παλαιστινιακής διαμάχης”. (Αθήνα. Εκδόσεις του ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ) 2004 σ. 38

[6] https://www.aljazeera.com/news/2016/08/shocking-story-israel-disappeared-babies-160803081117881.html

[7] http://www.iospress.gr/ios2005/ios20050220a.htm


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/isvolis/