«ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΨΕΙ;» …


—της Ελένης Κεχαγιόγλου—

Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια, πέθανε στα 87 του χρόνια ο γερμανοπολωνός πεζογράφος, ποιητής, δοκιμιογράφος, δραματουργός, γλύπτης, ζωγράφος και γραφίστας Γκύντερ Γκρας.

Ανιστόρησε συ. Όχι, ανιστορήσετε σεις! Ή ν’ ανιστορήσεις του λόγου σου. Μήπως πρέπει να κάνει την αρχή ο ηθοποιός; Μήπως τα σκιάχτρα όλα ανάκατα; Ή να περιμένουμε ώσπου οι οχτώ πλανήτες να μαζευτούν στο ζώδιο του Υδροχόου; Παρακαλώ, αρχίστε, σεις! Στο κάτω κάτω, ο δικός σας σκύλος τότε… Όμως πριν από το σκύλο μου, ο δικός σας σκύλος, κι ο σκύλος απ’ το σκύλο… Κάποιος πρέπει ν’ αρχίσει: Εσύ ή Αυτός ή Εσείς ή Εγώ…

Έτσι ξεκινά το τρίτο μυθιστόρημα, Σκυλίσια χρόνια (1963), του Γκύντερ Γκρας —συγγραφέα που κέρδισε τον σεβασμό της κριτικής και την αγάπη των αναγνωστών—, με το οποίο ολοκληρώνεται η «Τριλογία Ντάντσιχ». Δύο χρόνια νωρίτερα είχε δημοσιεύσει τη νουβέλα Γάτα και ποντίκι, ενώ τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε πρωτοεμφανιστεί στη λογοτεχνία με το εν πολλοίς αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Τενεκεδένιο ταμπούρλο, το οποίο και θα του χάριζε σαράντα χρόνια αργότερα (το 1999) το Νόμπελ Λογοτεχνίας: ο ήρωάς του ο Όσκαρ που καταλήγει στο ψυχιατρείο και επιχειρεί να ανασυνθέσει την ταραχώδη ζωή του με τη βοήθεια του ταμπούρλου του από τα παιδικά του χρόνια (δώρο για τα τρίτα του γενέθλια, οπότε και αποφάσισε να πάψει να μεγαλώνει) γίνεται ο καθρέφτης της εποχής από την άνοδο του ναζισμού και τις θηριωδίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Το έργο αυτό, το πρώτο της «Τριλογίας Ντάντσιχ» (της πόλης όπου γεννήθηκε ο Γκρας, το σημερινό Γκντανσκ της Πολωνίας), μισήθηκε (για ευνόητους λόγους) στη Γερμανία, λατρεύτηκε ανά τον κόσμο και θεωρήθηκε βλάσφημο από την Καθολική Εκκλησία.

Γκύντερ Γκρας, σχέδια και χαρακτικά

Διόλου τυχαία, για να ξεφύγει από την ασφυκτική καθολική μικροαστική οικογένειά του, όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος το 2006 προξενώντας διεθνώς σοκ στους ανθρώπους των γραμμάτων, στα 17 του χρόνια, τον Νοέμβριο του 1944, αυτός, ο γιος του γερμανού πατέρα και της πολωνίδας μάνα που είχαν παντοπωλείο, κατατάχθηκε στα διαβόητα Waffen SS. Τον Μάρτιο του 1945, υπηρετώντας στη 10η Μεραρχία των Panzer SS, τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε από τους Αμερικανούς.

Μετά τον πόλεμο, και αφού έκανε διάφορες δουλειές, από ανθρακωρύχος ως λιθοξόος, φοίτησε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντύσελντορφ και στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών του Βερολίνου, όπου σπούδασε γλυπτική και γραφιστική (τα εξώφυλλα των βιβλίων του τα σχεδίαζε αργότερα ο ίδιος). Στη Γερμανία, συμμετείχε ενεργά στην Ομάδα 47, που συστήθηκε το Σεπτέμβριο του 1947 και τα μέλη της συναντιούνταν τακτικά έως το 1967, μαζί με γερμανούς διανοούμενους, όπως ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, ο Χάινριχ Μπελ, ο Μάρτιν Βάλζερ, ο Ζίγκφριντ Λεντς και η Ίνγκεμπορ Μπάχμαν, τους οποίους απασχολούσε το πρόβλημα της συλλογικής συνείδησης στη μεταναζιστική Γερμανία. Ως κοινή τους αποστολή είχαν προσδιορίσει τη χρήση μιας γλώσσας που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πομπώδες ύφος που κυριάρχησε στην πεζογραφία την εποχή της ναζιστικής προπαγάνδας. Από το 1959, και αφού το 1958 κέρδισε το βραβείο της Ομάδας 47 για τις αναγνώσεις του έργου που έγραφε τα τρία προηγούμενα χρόνια στο Παρίσι, ο Γκρας στράφηκε κι ο ίδιος στη συγγραφή σοκάροντας άμα τη εμφανίσει του κοινό και κριτική στη χώρα του, καθώς, μέσω της μοντερνιστικής γραφής του που ανήγαγε σε ποίηση τους κοινούς τόπους, αναμετρήθηκε με την Ιστορία κάτω από την μπότα της οποίας συνετρίβη στη νεανική του ηλικία. Έκτοτε, έγινε η φωνή που δεν επέτρεπε στη Γερμανία να εφησυχάσει θεωρώντας τα ναζιστικά εγκλήματα περασμένα-ξεχασμένα.

Γκύντερ Γκρας, γλυπτά

Ξέρει κανείς ένα καλό τέλος να μου γράψει; Διότι αυτό που ξεκίνησε με μια γάτα κι ένα ποντίκι με βασανίζει ως σήμερα με τη μορφή κορμοράνου μέσα σε λίμνη με καλαμιές. Κι ας αποφεύγω τη φύση υπάρχουν πάντα ντοκιμαντέρ που δείχνουν αυτά τα ξεχωριστά θαλασσοπούλια. Είναι κι οι εικόνες στα επίκαιρα, με ανελκύσεις βυθισμένων φορτηγίδων στο Ρήνο, υποβρύχια έργα στο λιμάνι του Αμβούργου, που τα τραβάνε ειδικά για να τα δείχνουν στις ειδήσεις: εκτίναξη καταφυγίων κοντά στο ναυπηγείο Χόρβατ, εκκαθάριση βομβών υψηλής εκρηκτικότητας και τα λοιπά. Άντρες με γυαλιστερά, χιλιοχτυπημένα κράνη, κατεβαίνουν, ανεβαίνουν, χέρια απλώνονται προς το μέρος τους, ξεβιδώνουν τα κράνη, τα βάζουν. Ανάβουν τσιγάρο – όλοι εκτός από τον Μεγάλο Μάλκε. Δεν τον έδειξε ποτέ η τρεμάμενη εικόνα της οθόνης…

Έχω ταΐσει όλα τα τσίρκα που έρχονται στην πόλη. Πήγα και τους βρήκα, μίλησα με όλους, με κάθε κλόουν προσωπικά, πίσω απ’ το τροχόσπιτο. Όμως αυτοί οι κύριοι συχνά δε έχουν χιούμορ – συνάδελφο Μάλκε δεν ξέρουν κανέναν.

Γάτα και ποντίκι, μτφ. από τα γερμανικά: Έμη Βαϊκούση, Καστανιώτης 2012.

images


Ο Γκύντερ Γκρας, επί χρόνια υποστηρικτής των Σοσιαλδημοκρατών —μάλιστα είχε την εποπτεία όλων των ομιλιών του Βίλυ Μπραντ για δέκα χρόνια—, το καλοκαίρι του 1991, έναν χρόνο μετά τη δημόσια διαφωνία του με την πορεία που ακολουθούσε η ενωμένη πλέον Γερμανία, έδωσε μια διαφωτιστική συνέντευξη στο Paris Review, στο πλαίσιο της περίφημης σειράς συνεντεύξεων του περιοδικού, υπό τον τίτλο «Η τέχνη της μυθοπλασίας» (The Art of Fiction). Από εκείνη τη συνέντευξη ανθολογούμε ορισμένα αποσπάσματα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Πώς γίνατε συγγραφέας;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ

Μάλλον είχε να κάνει με την κοινωνική κατάσταση στην οποία μεγάλωσα. Η οικογένειά μου ήταν μικροαστική, ζούσαμε σε ένα μικρό διαμέρισμα δύο δωματίων. Η αδελφή μου και εγώ δεν είχαμε δικό μας δωμάτιο, ούτε καν ένα χώρο για μας. Στο καθιστικό, πάνω από τα δύο παράθυρα, υπήρχε μια μικρή γωνία όπου φυλούσα τα βιβλία μου, τις νερομπογιές μου και τέτοια πράγματα. Συνήθως τα πράγματα που χρειαζόμουν τα είχα μόνο στη φαντασία μου. Έμαθα πολύ νωρίς να διαβάζω μες στο θόρυβο. Και έτσι άρχισα να γράφω και να ζωγραφίζω σε πολύ νεαρή ηλικία. Μια άλλη συνέπεια είναι ότι τώρα συλλέγω δωμάτια. Έχω γραφείο σε τέσσερα διαφορετικά μέρη. Φοβάμαι μην τυχόν και επιστρέψω στην κατάσταση της παιδικής μου ηλικίας, να έχω μόνο μια γωνιά σε ένα μικρό δωμάτιο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Και γιατί εκείνη η κατάσταση σας έκανε να στραφείτε στην ανάγνωση και στο γράψιμο κι όχι, για παράδειγμα, στον αθλητισμό;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Ως παιδί ήμουν μεγάλος ψεύτης. Ευτυχώς της μητέρας μου της άρεσαν τα ψέματά μου. Της έχω υποσχεθεί απίστευτα πράγματα. Όταν ήμουν δέκα χρονών, με αποκάλεσε Πέερ Γκυντ. Πέερ Γκυντ, είπε, εσείς εδώ μου λέτε θαυμάσιες ιστορίες για τα ταξίδια που θα κάνουμε στη Νάπολη και τα λοιπά… Άρχισα να καταγράφω τα ψέματά μου πολύ νωρίς. Και το ίδιο κάνω μέχρι σήμερα! Ξεκίνησα ένα μυθιστόρημα όταν ήμουν δώδεκα. […] Αλλά έκανα ένα λάθος: όλοι οι χαρακτήρες που είχα εισαγάγει ήταν νεκροί στο τέλος του πρώτου κεφαλαίου. Δεν γινόταν να συνεχίσω! Αυτό ήταν το πρώτο μάθημα που πήρα για το γράψιμο: να είστε προσεκτικοί με τους χαρακτήρες σας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Ποια ψέματα σας έχουν δώσει τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Τα ψέματα που δεν πληγώνουν, τα οποία είναι διαφορετικά από τα ζωτικά ψεύδη ή από τα βλαβερά ψεύδη, με τα οποία δεν έχω σχέση. Αλλά η αλήθεια είναι συνήθως βαρετή, και μπορείς να τη βελτιώσεις με τα ψέματα. Δεν είναι κακό αυτό. Ξέρω καλά ότι όλα τα φοβερά ψέματά μου στην πραγματικότητα δεν επηρεάζουν τον κόσμο. Εάν, αρκετά χρόνια πριν, είχα γράψει κάτι που θα προέβλεπε τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία, θα είχαν όλοι πει: Μα τι ψεύτης!

[…]

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Ποιο είναι το καθημερινό πρόγραμμά σας όταν εργάζεστε;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Στην πρώτη γραφή, γράφω πέντε με επτά σελίδες τη μέρα. Στην τρίτη γραφή, μόλις τρεις σελίδες τη μέρα. Είναι κάτι εξαιρετικά χρονοβόρο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Το πρωί, το απόγευμα ή το βράδυ;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Ποτέ, ποτέ το βράδυ. Δεν πιστεύω στο νυχτερινό γράψιμο επειδή προκύπτει πάρα πολύ εύκολα. Όταν ωστόσο το διαβάζω το πρωί δεν είναι καλό. Χρειάζομαι το φως της ημέρας για να αρχίσω. Μεταξύ εννέα και δέκα η ώρα, τρώω ένα καλό πρωινό διαβάζοντας και ακούγοντας μουσική. Μετά αρχίζω να εργάζομαι, κάνω διάλειμα για καφέ το απόγευμα, συνεχίζω και σταματώ στις επτά το βράδυ.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Πώς καταλαβαίνετε ότι το βιβλίο σας έφτασε στο τέλος του;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Όταν γράφω ένα πολυσέλιδο βιβλίο, η διαδικασία συγγραφής του διαρκεί αρκετό καιρό. Χρειάζομαι από τέσσερα έως πέντε χρόνια, για όλες τις γραφές. Το βιβλίο έχει φτάσει στο τέλος του όταν εγώ έχω πια εξαντληθεί.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Πώς καταφέρνετε να συνδυάσετε τη πολιτική δράση με το καλλιτεχνικό και το συγγραφικό σας έργο;

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ
Οι συγγραφείς δεν ζουν μόνο μια ζωή εσωτερική και πνευματική, αλλά εμπλέκονται και με την καθημερινότητα. Για μένα, το γράψιμο, τα εικαστικά και η πολιτική δράση είναι τρία διαφορετικά πεδία αναζήτησης· το καθένα έχει τη δυναμική του. Συμβαίνει να είμαι προσαρμοσμένος μα και δεσμευμένος με την κοινωνία στην οποία ζω. Και τα γραπτά μου και το εικαστικά μου έργα συνδέονται αναπόφευκτα με την πολιτική, είτε το θέλω είτε όχι. Δεν αποφάσισα συνειδητά να εμπλέξω την πολιτική σε κάτι που γράφω. Αυτό που ουσιαστικά συνέβη είναι ότι την τρίτη ή την τέταρτη φορά που επιχείρησα να διεισδύσω σε κάποιο θέμα, ανακάλυψα πράγματα που έχουν παραμεληθεί από την Ιστορία. Ενώ δεν θα έγραφα ποτέ κάτι που θα αναφερόταν απλώς και μόνο σε κάποια πολιτική πραγματικότητα, δεν βλέπω το λόγο να παραλείψω καθετί πολιτικό, δεδομένου ότι η πολιτική έχει εξαιρετικά μεγάλη, καθοριστική δύναμη στη ζωή μας. Επηρεάζει κάθε πτυχή της ζωής μας με κάποιο τρόπο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
Ενσωματώνετε τόσα πολλά διαφορετικά είδη στα έργα σας, ιστορία, συνταγές, λυρική γραφή…

ΓΚΥΝΤΕΡ ΓΚΡΑΣ

…και σχέδια, ποιήματα, διαλόγους, ομιλίες, επιστολές! Βλέπετε, το βρίσκω απαραίτητο να χρησιμοποιήσω κάθε διαθέσιμη πτυχή της γλώσσας και όλες τις μορφές της γλωσσικής επικοινωνίας.

Günter Grass veröffentlicht "Grimms Wörter"



gunter_grass_unfinished_52


 _________________________________________________________
Advertisements

Νέος, ωραίος, έξυπνος, αναζητεί στόχο…


 Προφανώς τα κολακευτικά του ψόφιου κουναβιού δεν αφορούσαν τον Πούτιν. Δεν είναι «νέος», αυτό είναι σίγουρο· το «ωραίος» είναι ζήτημα γούστου· όσο για το «έξυπνος»; Υπάρχει εξυπνότερος άνθρωπος στον πλανήτη απ’ τον τωρινό αμερικάνο πρόεδρο; Για τον μέσο Tomahawk (όνομα κλεμμένο απ’ τους ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου, μετά την εξόντωσή τους…) πρόκειται, και το ψόφιο κουνάβι νοιώθει περήφανο γι’ αυτόν. Κάποιοι σεξιστές (αλλά όχι εμείς!) θα του έλεγαν τι να τον κάνει…

Σε κάθε περίπτωση, και παρότι το αμερικανικό πεντάγωνο συγκεντρώνει αρκετούς πλωτούς εκτοξευτές πυραύλων στην ανατολική Μεσόγειο (καμιά δεκαριά κομμάτια, ανάμεσά τους κι ένα αεροπλανοφόρο που πλησιάζει, λένε ότι θα χρειαστεί κάμποσες ημέρες για να είναι σε θέση βολής…), θα μπορούσε να υπάρξει κάτι σαν απρόοπτη «ανατροπή»: αν οι δύο επιτροπές ειδικών του «οργανισμού για την απαγόρευση των χημικών όπλων» που θα βρίσκονται σήμερα και αύριο στην Douma δεν βρουν ίχνη «χημικής επίθεσης». Η επιμονή της Μόσχας ότι δεν έγινε τέτοια (ενώ θα μπορούσε να υποστηρίζει ότι έγινε, αλλά απ’ τους αντικαθεστωτικούς) είναι χαρακτηριστική. Θα διακινδύνευε να διαψευστεί; Όχι, γιατί αν οι τεχνοκράτες του οηε βρουν «ίχνη» μιας τέτοιας επίθεσης θα είναι αργά για την Μόσχα να κάνει «κωλοτούμπα» υποστηρίζοντας «α ναι; τότε είναι δουλειά των ανταρτών!».

Ωστόσο η ρητορική βεβαιότητα α) περί επίθεσης με χημικά και β) περί ενοχής του καθεστώτος Άσαντ γι’ αυτήν (όπως πάντα χωρίς κανένα λογικό όφελος υπέρ του…) είναι τόσο έντονη στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο (αυτή η πρωθυπουργός της αυτού μεγαλειότητας γίνεται όλο και πιο θλιβερή· όσο ο υπ.εξ. της όλο και περισσότερο κωμικός…) – το Παρίσι έχει κάνει ένα μικρό βηματάκι πίσω σ’ αυτή τη φάση – ώστε έχουμε αμφιβολίες για το αν ο αμερικανικός και ο αγγλικός ιμπεριαλισμός έχουν περιθώρια να πουν «ντάξει, λάθος κάναμε – ειρήνη ημίν!».

Είναι παλιό, αλλά χρήσιμο: μέχρι και την τελευταία ημέρα πριν την εισβολή του αμερικανικού στρατού στο ιράκ, το 2003, οι επιθεωρητές του οηε για τα πυρηνικά, τα χημικά και τα βιολογικά όπλα επέμεναν ότι απ’ τις δικές τους έρευνες δεν προέκυπτε καθόλου ότι το καθεστώς του Χουσεΐν είχε τέτοια (πράγμα που αποδείχθηκε περίτρανα αργότερα). Η Ουάσιγκτον όμως (μαζί με το Λονδίνο και την Μαδρίτη τότε, συν κάποιους βασσάλους απ’ την ανατολική ευρώπη) είχε πάρει τις αποφάσεις της. Και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει πίσω, ακόμα κι αν άνοιγε ο ουρανός και εμφανιζόταν ο ίδιος ο μεγαλοδύναμος λέγοντας ότι ο Χουσεΐν είναι ο δεύτερος γυιός του…

Όμως οι συσχετισμοί του 2018 διαφέρουν αισθητά από εκείνους πριν 15 χρόνια, το 2003. Τότε η Ουάσιγκτον βρισκόταν ακόμα στην αρχή του «προληπτικού πολέμου» της (με τον κωδικό «αντιτρομοκρατία») και μπορούσε να αδιαφορήσει για τις «αποδείξεις» που θα δικαιολογούσαν τον ιμπεριαλισμό της, βασιζόμενη στο ότι δεν έχει αντίπαλο. Τώρα βρίσκεται μετά το τέλος του, έχει μισο-ηττηθεί σ’ αυτόν (όχι άμεσα, στρατιωτικά…) και, κυρίως, έχει απέναντί της ένα διαμορφωμένο μπλοκ αντιπάλων. Το δείχνει το ίδιο το «αμυντικό δόγμα» της. Ένα μπλοκ αντιπάλων που είναι σε θέση να επωφεληθεί τα μέγιστα απ’ την εξαπάτηση και τον πολεμικό τυχοδιωκτισμό του «άξονα»· και να επωφεληθεί τοις μετρητοίς. Μην το ξεχνάει κανείς: η μέση Ανατολή είναι μόνο μια άκρη της γραμμής αντιπαράθεσης· όχι το σύνολό της. Η οικτρή διάψευση των αμερικανικών, αγγλικών και ισραηλινών θεωρημάτων για την Douma θα διατρέξει σαν ηλεκτρικό ρεύμα όλη την γραμμή, ως την άλλη άκρη της.

Πράγμα που σημαίνει ότι: ακόμα κι αν την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές οι νέοι, ωραίοι και έξυπνοι πύραυλοι του ψοφιοκουναβιστάν έχουν αρχίσει να κτυπάνε στη συρία (λέμε «αν»), αν αύριο, μεθαύριο ή παραμεθαύριο οι τεχνοκράτες του οηε πουν «δεν βρήκαμε τίποτα στην Douma» (υπό την προϋπόθεση ότι θα φτάσουν εκεί…) η Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Τελ Αβίβ και το Ριάντ θα έχουν υποστεί τεράστια ήττα. Σε live παγκόσμια μετάδοση…

(φωτογραφία: Τόπο στα νειάτα – παναθεμά τα!)

___________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/neos-oraios-exypnos-anazitei-stocho/

Μιλώντας ανάμεσα σε Μοντιλιάνι και Σαγκάλ…


Πριν δυο βδομάδες, ο υπουργός οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος μίλησε σε μια κομματική εκδήλωση του ΣυΡιζΑ, η οποία διοργανώθηκε στο ξενοδοχείο «Θεοξένεια» του Πειραιά, με θέμα «Το σχέδιο της Αριστεράς μετά τα μνημόνια». Πιθανώς δεν μάθατε ποτέ τι είπε ο υπουργός σ’ εκείνη την ομιλία του, μιας και το ενδιαφέρον τής κοινής γνώμης μονοπωλήθηκε από τον -διάσημο πλέον- πίνακα του Μοντιλιάνι, ο οποίος κοσμούσε τον τοίχο πίσω του. Δεν πειράζει. Δεν χρειάζεται καν να μπείτε στον κόπο να αναζητήσετε εκείνη την 40λεπτη ομιλία (υπάρχει εδώ). Το ιστολόγιο ξόδεψε αρκετό χρόνο για να την ακούσει, να αποδελτιώσει μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα και να τα σχολιάσει:

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, καθώς μιλάει έχοντας πίσω αριστερά του τον πίνακα του Μοντιλιάνι
«Γυμνή κοιμωμένη με τα χέρια ανοιχτά», που προκάλεσε αντιδράσεις

Έχουμε να κάνουμε με μια τραυματισμένη οικονομία και κοινωνία. Όχι μόνο με την έννοια ότι χάσαμε 25% του ΑΕΠ ή ότι μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις αλλά έχουμε και μια κοινωνία που έχει χάσει πολλά όπλα για να μπορεί η ίδια η κοινωνία να διεκδικήσει. Αυτό δεν είναι μόνο θέμα των μνημονίων, γιατί η ουσία τού νεοφιλελευθερισμού εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν ήταν μόνο να αυξηθούν τα κέρδη και να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις αλλά να αποδυναμωθεί η δυνατότητα των εργαζομένων να μπορούν να παλέψουν για μια διαφορετική κοινωνία.

Σε συνάρτηση με την προσφώνηση «Συντρόφισσες και σύντροφοι», στο ξεκίνημα της ομιλίας του ο υπουργός κομμουνίζει επικίνδυνα. Προσπαθώ, ας πούμε, να φανταστώ τον Παφίλη ή την Παπαρήγα στο βήμα και τα παραπάνω λόγια ταιριάζουν μια χαρά στα χείλη τους. Αντίθετα, τα ίδια αυτά λόγια μου φαίνεται παράξενο που τα ακούω από τα χείλη ενός υπουργού. Δηλαδή, από τα χείλη κάποιου μέλους μιας κυβέρνησης που φέρει ακέραιη την δική της ευθύνη για τον τραυματισμό και της οικονομίας και της κοινωνίας. Σαν να μην είναι αυτή η κυβέρνηση που πριν λίγο καιρό πέρασε την διάταξη-καρμανιόλα για τις απεργίες, καταφέροντας βαθύτατο πλήγμα στην «δυνατότητα των εργαζομένων να μπορούν να παλέψουν».

Το θέμα που μπήκε το καλοκαίρι του 2015 ήταν εάν αυτή η επιδίωξη να αντιμετωπίσουμε τον τραμπουκισμό (και με τις δύο έννοιες) γίνεται εντός μνημονίου. Αυτή ήταν η βασική ερώτηση. Έχουμε την δυνατότητα με νέο μνημόνιο να απαντήσουμε σ’ αυτά τα ερωτήματα; Δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος. (…) Η ευθύνη ήταν μεγάλη το 2015 και είναι ακόμη μεγαλύτερη τώρα. Μέσα σε όλα που γίνονται, το βασικό ζήτημα για την Αριστερά είναι το κοινωνικό ζήτημα. (…) Στο ελληνικό πολιτικό σύστημα υπήρχε ένα βρόμικο μυστικό, που δεν το λέει κανένας. Το 1974, μόλις έπεσε η χούντα, η Ελλάδα ήταν μια χώρα που είχε από τις μεγαλύτερες ανισότητες και την μεγαλύτερη φτώχεια σε όλη την Ευρώπη. Και το 2008, λίγο πριν από την κρίση, ίσχυε ακριβώς το ίδιο. Ήμασταν από τις πιο φτωχές και πιο άνισες χώρες στην Ευρώπη. Και το ζήτημα είναι: μέσα σε ένα μνημόνιο, μπορείς να αντιδράσεις σε αυτή την πραγματικότητα;

Προσέξτε: το καλοκαίρι του 2015, η κυβέρνηση που είχε εκλεγεί λίγους μήνες νωρίτερα με σύνθημα την κατάργηση των μνημονίων («με έναν νόμο με ένα άρθρο»), αναρωτιέται αν μπορεί να λύσει τα προβλήματα εντός μνημονίων! Προφανώς, ο υπουργός ή μας κοροϊδεύει ή είναι ηλίθιος, εφ’ όσον και ένα μικρό παιδί αντιλαμβάνεται ότι δεν γίνεται να αντιμετωπίσεις τον τραμπουκισμό των μνημονίων μένοντας εντός μνημονίων. Τους τραμπούκους δεν τους αντιμετωπίζεις παίζοντας το παιχνίδι τους, στο γήπεδό τους και με τους δικούς τους όρους.

Πάμε λίγο παρακάτω. Το καλοκαίρι του 2015, λοιπόν, έχουμε μια κυβέρνηση που αναρωτιέται τι να κάνει: να μείνει στα μνημόνια ή να φύγει; Δυστυχώς, ο υπουργός δεν μας λέει πού κατέληξαν. Δεν ξέρουμε καν αν κατέληξαν κάπου. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι με ένα δημοψήφισμα-ανέκδοτο μας ρώτησαν τι θέλουμε να κάνουν κι εμείς τους είπαμε, μόνο που εκείνοι έκαναν του κεφαλιού τους.

Θέλουμε ένα σχέδιο που βεβαίως και θα πρέπει να είναι αξιόπιστο στις αγορές και στα κράτη-μέλη της ΕΕ, για να μπορούμε να χρηματοδοτηθούμε και να μπορούμε να έχουμε βαθμούς ελευθερίας να κάνουμε πράγματα αλλά πρωτίστως θέλουμε ένα σχέδιο το οποίο θα είναι αξιόπιστο στην ελληνική κοινωνία (…) Ο λόγος που δεν μπορέσαμε να κάνουμε περισσότερα είναι ότι ως Αριστερά είχαμε την πρώτη μας ευθύνη να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση (…) Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν 3,5 δισ. που τα έχουμε βάλει στην μπάντα για να βοηθήσουμε τα μεσαία στρώματα.

Το αξιόπιστο σχέδιο, για το οποίο μιλάει ο υπουργός, το είδαμε. Το βαφτίσαμε κιόλας: «πρόγραμμα μεταμνημονιακής παρακολούθησης»! Σαν να λέμε… μεταμνημόνιο. Δηλαδή, ένα μνημόνιο διαρκείας, όπως προβλέπεται από την ευρωενωσιακή τάξη πραγμάτων, ώσπου να ξεπληρώσουμε το 75% των δανεικών που έχουμε πάρει. Με απλά λόγια, ένα μνημόνιο που θα βαστάξει στον αιώνα τον άπαντα.

Όσο για τα περισσευούμενα 3,5 δισ. που υπάρχουν στην μπάντα, είναι μέρος αυτών που άλλοι λένε «ματωμένα πλεονάσματα». Είναι τα χρήματα που μαζεύονται από την υπερφορολόγηση του λαού (αυξήσεις φόρων, καταβαράθρωση αφορολόγητου κλπ) και από την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους (παιδεία, υγεία κλπ). Ουσιαστικά, είναι προϊόν μιας τακτικής, την οποία ο ίδιος ο υπουργός κατακεραυνώνει στην αρχή τής ομιλίας του: χρήματα που μαζεύονται από τους φτωχούς για να μοιραστούν στους φτωχότερους, χρήματα που μαζεύονται από τους πεινασμένους για να μοιραστούν στους εξαθλιωμένους…

… αντίθετα με τον πίνακα του Σαγκάλ «Η Επέτειος», ο οποίος βρισκόταν πίσω δεξιά του και πέρασε απαρατήρητος.

Είπε κι άλλα ο υπουργός. Ενδεικτικά, είπε ότι είναι πεπεισμένος πως πρέπει να μείνουμε στην Ευρώπη, επειδή μόνο με μια πανευρωπαϊκή συνεργασία μπορεί να χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, να δουν καλύτερες μέρες οι εργαζόμενοι κλπ. Είπε, επίσης, ότι μέχρι το Γιούρογκρουπ του Ιουνίου θα έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία για το χρέος, χαρακτηρίζοντάς την ως κάτι «σημαντικό, που θα αλλάξει τα δεδομένα» και διευκρινίζοντας ότι «θα είμαστε και πάλι υπερχρεωμένη χώρα, αλλά με την έννοια που είναι χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, δηλαδή θα μπούμε σε μια ομάδα χωρών με κοινά προβλήματα που θα μπορούν σε ένα δεύτερο στάδιο να επαναδιαπραγματευθούν».

Δεν θα συνεχίσω για να μη σας κουράσω περισσότερο. Σας αφήνω να σκεφτείτε αυτά που διαβάσατε και, κυρίως, αυτό το τελευταίο για την συμφωνία περί χρέους. Μια συμφωνία που είναι σημαντική επειδή με αυτήν θα παραμείνουμε μεν υπερχρεωμένοι αλλά θα μας αναβαθμίσει ώστε να μπορούμε στο μέλλον να ματαξαναεπαναδιαπραγματευθούμε και να κάνουμε μια καλή συμφωνία. Χαίρετε.

____________________________________________________________

Στόχος ψάχνει νέο, ωραίο και έξυπνο για να τον αξιοποιήσει…


Μπορεί (και πρέπει) να δει κανείς το ζήτημα και με έναν διαφορετικό τρόπο. Ας αφήσουμε τα πιο πάνω: τι μπορεί να κερδίσουν η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της κτυπώντας διάφορους συριακούς στόχους;

Το αμερικανικό / ισραηλινό / σαουδαραβικό σχέδιο για την μέση Ανατολή γενικότερα και την συρία ειδικά, μόλις πριν λίγα χρόνια, ΔΕΝ ήταν να αναλάβει ο άξονας «αυτοπροσώπως» την «τιμωρία» του Άσαντ (που είχε κάνει ήδη μαζικές σφαγές αμάχων χωρίς χημικά)… Το ξέρει το αμερικανικό πεντάγωνο, το ξέρει το ισραηλινό, το ξέρουν όλες οι καραβανοσυμμορίες του κόσμου: χωρίς πεζικό βομβάρδιζε όσο θες… Τίποτα δεν κατακτάς απ’ τον αέρα.

Το σχέδιο ήταν «καθαρά χέρια»! Αυτή, ακριβώς, ήταν η χρησιμότητα του isis και των υπόλοιπων αντικαθεστωτικών πεζικάριων μάζα… Ακόμα κι όταν τα αμερικανικά (‘n’ friends) βομβαρδιστικά κτύπησαν τον συριακό στρατό που ήταν αποκλεισμένος δίπλα στον Ευφράτη, στην Deir ez-Zor, στις 17 Σεπτέμβρη του 2016 (μετά είπαν «κατά λάθος»…), υπήρχε το πεζικό του isis δίπλα να επωφεληθεί καταλαμβάνοντας τις θέσεις που ο στρατός του Άσαντ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει.

Τώρα δεν υπάρχει κανένα τέτοιου είδους «πεζικό» για να επωφεληθεί απ’ τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς μετατρέποντας μια επίθεση απ’ τον αέρα σε χειροπιαστή απώλεια εδάφους, άρα πραγματική ήττα για τον Άσαντ και τους συμμάχους του. Ακόμα κι αν δεν αναχαιστιστεί κανένας «νέος, ωραίος και έξυπνος» (πύραυλος), ακόμα κι αν δεν κτυπηθεί κανένα απ’ τα αμερικανικά πλεούμενα και ιπτάμενα, όταν θα τελειώσει η «τιμωρία» η κατάσταση στο συριακό πεδίο μάχης θα είναι όπως πριν. Με περισσότερα ερείπια· και περισσότερους δολοφονημένους αμάχους, γυναίκες και παιδιά – απ’ αυτά που θέλουν να «προστατέψουν» οι αμερικάνοι…

Έχουμε, λοιπόν, την εξής κατάσταση: έρχεται ο τιμωρός και το πυροβολικό του, για να κάνει επίδειξη δύναμης χωρίς προοπτική χειροπιαστού αποτελέσματος (η κατάσταση είναι pure spectacle δηλαδή)και με τον κίνδυνο να ξεφτιλιστεί αν αποδειχθεί ότι η «αφορμή» της «δικαιοσύνης» του ήταν πιο ψεύτικη και απ’ την ωραία Ελένη…

Αν εκτός απ’ το ψόφιο κουνάβι και τα τιτιβίσματά του υπάρχουν άλλοι με κάπως πιο ορθολογική σκέψη, θα το έχουν συμπεράνει: «δύσκολη δουλειά»…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/stochos-psachnei-neo-oraio-kai-exypno-gia-na-ton-axiopoiisei/

Ξεχάστε τον Αδόλφο Χίτλερ…


Του Κώστα Λουλουδάκη

Το κυνήγι των Εβραίων στην Ευρώπη και τη βιολογική-ρατσιστική  προσέγγιση της ανθρώπινης διαφοράς, κάποιοι, που αξιώνουν αυθεντία για τον εαυτό τους, προσπαθούν να τα παρουσιάσουν ως μεσοπολεμικά φαινόμενα και να τα συνδέσουν αποκλειστικά με την φασιστική ιδεοληψία, η οποία ως  κεντρική θεματική είχε και έχει την ιδέα μιας εξ αίματος ενοποιημένης εθνικής κοινότητας.

Οι παρακάτω σκέψεις, για τις οποίες φέρω την ευθύνη, αντιμάχονται τις αστόχαστες «αυθεντίες», που φτάνουν σε τέτοιο σημείο αλαζονείας, ώστε πιστεύουν ότι επηρεάζουν ή επιβάλουν τη συλλογική συνείδηση με το πανάκι τους.

Είναι αλήθεια, ότι το φασιστικό ιδεώδες παρουσίαζε δυο άξονες: πρώτα-πρώτα τον  φυλετισμό, την λατρεία δηλαδή της ανώτερης άριας τευτονικής φυλής που είναι προορισμένη να κυριαρχήσει στον κόσμο, και δεύτερο την επιβαλλόμενη κοινωνική υγιεινή με μορφή βάρβαρου αντισημιτισμού.

Όμως, όποιος πιστεύει ότι η αφετηρία αυτών των ρατσιστικών και απάνθρωπων αξόνων είναι  χιτλερική-φασιστική βιοπολιτική, τότε αυτός είναι θύμα κάθε είδους μωρίας.

Η βιολογική προσέγγιση της διαφοράς που ταξινομούσε τους ανθρώπους σε ανώτερες ή κατώτερες ομάδες και φυλές, ανάλογα με την κοινωνική τάξη που ανήκουν, το μέγεθος της μύτης τους, των χειλιών τους ή του κρανίου τους, ακόμα και του χρώματός τους, έχουν τις ρίζες τους στον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό.  Τυχαία, νομίζετε, έδωσε η γαλλική αστική τάξη ονόματα διαφωτιστών στα πλοία της που χρησιμοποιούνταν τόσο για το δουλεμπόριο όσο και για τη μεταφορά φορτίων, όπως «Le Jean-Jacques», «Le Franklin», «Le Voltaire» ή «Le Contrat social»;

Ο  φυλετισμός, καθώς και η πίστη στη θεωρία της «εκπολιτιστικής» αποστολής, που προϋποθέτει όμως την φυλετική υπεροχή των λευκών, είναι  μια ψευδο-επιστημονική προσπάθεια ήδη από τον 18ο αιώνα, αρχικά του Γάλλου φυσικού Georges-Louis Leclerc, και λίγο αργότερα του Γερμανού ανθρωπολόγου Johann Friedrich Blumenbach για να κατηγοριοποιηθούν οι ομάδες ανθρώπων που έπεφταν θύματα της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας.

Συνέχεια