Η χήρα της Εφέσου…


Η ιστορία που θα διαβάσετε γράφτηκε το 100 π.Χ. απ’ τον Αριστείδη τον Μιλήσιο. Ο Αριστείδης είναι -απ’ όσο γνωρίζουμε- ο πρώτος άνθρωπος που έγραψε διηγήματα. Ως διήγημα εννοούμε μικρά κείμενα μυθοπλασίας, όχι μύθους, χωρίς ημίθεους, χωρίς Ατρείδες.

Εκείνη την εποχή, καθώς οι Ρωμαίοι κατακτούν ολόκληρο τον γνωστό κόσμο, αυτού του είδους οι ιστορίες αποκαλούνταν “μιλήσια”. Κι όπως θα διαπιστώσετε η θεματολογία τους και ο τρόπος ανάπτυξης των χαρακτήρων θυμίζει σύγχρονα διηγήματα.

Το συγκεκριμένο, Η Χήρα της Εφέσου, μεταγράφτηκε από πολλούς. Τον Πετρώνιο στη Ρώμη, τον Salisbury τον 12ο αιώνα, τον La Fontaine τον 17ο αιώνα, τον Βολταίρο τον 18ο αιώνα, τον Fry στον 20ο αιώνα. Κι έτσι έφτασε μέχρι την εποχή μας.

Ο Νίκος Γκάτσος γνώριζε την ιστορία, όπως φαίνεται απ’ τον στίχο “Μια χήρα από την Έφεσο δεν ήμουνα ποτές
δεν είχα στρατιώτες για εραστές”.

Την ξαναγράφω, 2118 χρόνια μετά -και πιθανότατα για πρώτη φορά στο διαδίκτυο.

~~

Η Μαριάνθη ήταν κορίτσι από καλή οικογένεια της Εφέσου, με τα λατινικά της και τη λύρα της. Ήταν δεκαεφτά χρονών όταν γνώρισε τον Φειδία.

Εκείνος ήταν πλούσιος απ’ τα γεννοφάσκια του. Ο πατέρας του ήταν έμπορος μαρμάρου. Έφερνε στην Έφεσο τα καλύτερα μάρμαρα απ’ τις Κυκλάδες, για να χτίζουν τους ναούς και τα μέγαρα.

Όμορφος και νέος ο Φειδίας, πεντάμορφη η Μαριάνθη, ερωτευτήκανε σφόδρα. Ο γάμος τους ήταν σπουδαίο κοινωνικό γεγονός της πόλης, και παρευρέθηκαν στρατηγοί, φιλόσοφοι και ποιητές, απ’ όλη την Ιωνία, την Ελλάδα και τη Ρώμη.

Όμως η ευτυχία τους κράτησε πολύ λίγο. Πριν καλά καλά τελειώσει ο μήνας του μέλιτος ο Φειδίας αρρώστησε. Όσο και να προσπάθησαν με αφαιμάξεις και βεντούζες, με ομοιοπαθητικά του Ιπποκράτη και θυσίες στους θεούς, ο νέος ξεψύχησε μια μέρα του Απρίλη, που όπως λέει ο ποιητής είναι ο πιο σκληρός μήνας.

Τον σαβάνωσαν, τον έκλαψαν και τον έβαλαν σ’ έναν υπέργειο τάφο, λίγο έξω απ’ τα προάστια της Εφέσου.

Σαν τέλειωσε η τελετή όλοι ξεκίνησαν να γυρίσουν στα σπίτια τους, θλιμμένοι σίγουρα, μα χαρούμενοι απ’ την άλλη που ήταν ακόμα ζωντανοί.

Μα η Μαριάνθη δεν μπορούσε να φύγει. Έμεινε μέσα στο τάφο, δίπλα στο πτώμα του νεαρού της συζύγου μοιρολογώντας. Οι γονείς της προσπάθησαν να την πάρουν, αλλά εκείνη δεν ήθελε. Αφού κουράστηκαν να την τραβολογούν άφησαν μια υπηρέτρια να την προσέχει κι έφυγαν κι εκείνοι.

Πέρασε η πρώτη μέρα κι η Μαριάνθη δεν σταμάτησε τις οιμωγές. Φαΐ δεν ήθελε να βάλει στο στόμα της, ούτε νερό ούτε να πλαγιάσει να ξεκουραστεί.

“Θα πεθάνω εδώ μαζί σου”, φώναζε στο πτώμα.

Τη δεύτερη μέρα οι γονείς της προσπάθησαν να την πάρουν με τη βία. Αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια μαινάδα, που επιτέθηκε ακόμα και στην ίδια της τη μάνα. Και αφού την άφησαν συνέχισε να κλαίει.

Στην Έφεσο όλοι έμαθαν για την αφοσίωση και το δράμα της χήρας. Οι πεθερές έλεγαν στους γιους της πώς θα ‘θελαν να μοιαζε η νύφη τους με τη Μαριάνθη. Κι οι ανύπαντροι ονειρεύονταν να έβρισκαν κι εκείνοι μια τέτοια γυναίκα, πιστή μέχρι θανάτου.

~~

Την τρίτη μέρα σταύρωσαν σ’ ένα χωράφι παρακείμενο στον τάφο του Φειδία τρεις αντάρτες. Ο Ρωμαίος τοποτηρητής έβαλε και εικοσιτετράωρη σκοπιά, για να μην πάνε οι συγγενείς των ληστών να κλέψουν τα πτώματα, και πουν μετά ότι αναστήθηκαν.

Το πρώτο βράδυ είχε βάρδια στους σταυρούς ένας νέος λεγεωνάριος, με καταγωγή απ’ τη Σικελία, ο Φάμπιους. Εκείνος ήταν φτωχικής καταγωγής, με άλλα δώδεκα αδέλφια στην οικογένεια. Είχε καταταγεί για να γλιτώσει απ’ το φάσμα της φτώχειας, αλλά και για να γνωρίσει τον κόσμο, που τότε οι Ρωμαίοι τον είχαν κατακτήσει ολόκληρο.

Όπως στεκόταν κάτω απ’ τους σταυρούς ο Φάμπιους άκουσε κλάματα και θρήνους. Πήγε προς το μέρος όπου ακούγονταν κι είδε φως να τρεμοπαίζει σ’ έναν μισάνοιχτο τάφο. Μπήκε μέσα και βρήκε τη Μαριάνθη να οδύρεται, ενώ η υπηρέτρια προσπαθούσε να την ηρεμήσει -μπας και καταφέρει να φύγει από κει.

Σαν είδε την Μαριάνθη ο Φάμπιους τυφλώθηκε. Η χήρα είχε σκίσει λίγο το ένδυμα της και το αριστερό της βυζί ξεπρόβαλε όλο ζωή και σφρίγγος. Και το πρόσωπο της, παρά τη θλίψη και το κλάμα, ήταν όμορφο σαν της Αφροδίτης. Άλλωστε η θλίψη των γυναικών πάντα κάνει τους άντρες να συγκινούνται, ειδικά αν συνδυάζεται μ’ ένα γυμνό στήθος.

Ο Φάμπιους έμαθε την ιστορία της χήρας απ’ την υπηρέτρια. Καθώς κι ότι είχαν τρεις μέρες να φάνε και να πιουν. Έφυγε τρέχοντας στη σκοπιά κι έφερε το φαγητό του κι ένα ασκί με κρασί μπρούσκο.

Το πρότεινε στη χήρα, μιλώντας όσο καλύτερα μπορούσε τα ελληνικά (που ήταν παγκόσμια γλώσσα εκείνα τα χρόνια).

“Σταμάτα, κυρά μου, να θρηνείς”, της είπε.
“Θα θρηνώ μέχρι να πεθάνω”, απάντησε η Μαριάνθη.
“Μα ο άντρας σου δεν θα ήθελε κάτι τέτοιο. Θα ήθελε να ζήσεις όσα εκείνος έχασε.”
“Ο άντρας μου!” έκανε η Μαριάνθη. “Ο Φειδίας μου!”
Κι άρχισε να κλαίει ξανά και να σχίζει τα ιμάτια της.

Ο Φάμπιους έμεινε μήπως κι έβγαινε και τίποτα άλλο στη φόρα. Έπιασε την κουβέντα με την υπηρέτρια, της πρότεινε κι εκείνης να φάει και να πιει. Η υπηρέτρια, που καημό άλλο δεν είχε απ’ το να γυρίσει σπίτι και να φάει, ξεκίνησε να κατεβάζει το μπρούσκο με το παστό, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Σαν την είδε να τρώει και να πίνει, η Μαριάνθη πείνασε κι εκείνη. Πήρε δειλά και κλαίγοντας μια μπουκιά πίτα στην αρχή, μετά λίγο κρέας. Τρώγοντας ανοίγει η όρεξη. Ξεκίνησε να τρώει και να πίνει -κι ήταν σαν να έτρωγε πρώτη φορά στη ζωή της.

Σαν τη ζάλισε λιγάκι το κρασί, που ήταν νεμεώτικο κοκκινέλι, πρόσεξε καλύτερα τον Φάμπιους. Τον είδε που ήταν όμορφος και νέος, της θύμισε τον μακαρίτη τον άντρα της. Είχε και καλούς τρόπους, ευγενικός, Ρωμαίος, στρατιώτης. Είχε μαύρα μάτια κάρβουνα, σισελιάνικα, κι ωραίες μπούκλες. Κι όπως είχε βγάλει τον θώρακα για να φάει έβλεπε να διαγράφονται οι μυς.

Ήπιε λίγο ακόμα η Μαριάνθη, κι όπως ήταν άμαθη με το ποτό, μέθυσε. Πήγε λίγο πιο κοντά στον Φάμπιους, ακούμπησε στο στήθος του για να την παρηγορήσει. Ένιωσε τον χτύπο της καρδιάς της και το δυνατό του χέρι στην πλάτη της. Κι όταν εκείνος της είπε ένα ρητό του Επίκουρου για της ζωή (κάτι που έμοιαζε με You only live once, yolo), δεν βαστήθηκε και ξεκίνησε να τον φιλάει.

Ξάπλωσαν οι δυο τους δίπλα στο πτώμα του μακαρίτη κι έκαναν όσα κάνουν οι άνθρωποι και τα ζώα. (Για την υπηρέτρια ο Αριστείδης δεν αναφέρει τι έκανε, αν πήρε μέρος στην ερωτική συνεύρεση ή αν μόνο κρατούσε -κυριολεκτικά- το φανάρι.)

~~

Σαν χόρτασαν έρωτα σηκώθηκε ο Φάμπιους και πήγε στη σκοπιά του να φέρει κι άλλο φαΐ. Κι εκεί αντιλήφθηκε έντρομος ότι κατά την απουσία του κάποιοι είχαν πάει κι είχαν κλέψει έναν σταυρωμένο.

Γύρισε στον τάφο του Φειδία συντετριμένος. Αυτή η κλοπή σήμαινε την καθαίρεση του απ’ τη λεγεώνα, την ατίμωση του. Είπε στη Μαριάνθη ότι την αγαπάει κι έβγαλε το ξίφος. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος απ’ την αυτοκτονία.

Η Μαριάνθη του έπιασε το χέρι και του είπε λάγνα:
“Απ’ το να πεθάνει ένας ζωντανός προτιμώ να σταυρωθεί ένας πεθαμένος.”

Δεν χρειάστηκε να πει κάτι άλλο. Κι οι τρεις τους έπιασαν να ξεντύνουν τον σαβανωμένο. Πήραν το πτώμα του Φειδία και το σταύρωσαν στη θέση του κλεμμένου ληστή. Σφράγισαν τον τάφο για να μπει κανείς ποτέ ξανά.

Έτσι η ζωή κι ο έρωτας θριάμβευσαν. Έκαναν έρωτα μερικές φορές ακόμα, αλλά μετά χώρισαν οι δρόμοι τους. Η Μαριάνθη είχε πολλούς εραστές και πέθανε χαμογελώντας, σε βαθιά γεράματα. Ο Φάμπιους κατάφερε να γίνει εκατόνταρχος.

Όσο για την υπηρέτρια… Εκείνη διηγήθηκε αυτή την ιστορία σε μένα, στον Αριστείδη τον Μιλήσιο.

~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/

Και το τραγούδι του Χατζιδάκι

 


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/merry-widow/

Advertisements

«Διαμελισμό της Συρίας με στόχο το Γκολάν και το Πετρέλαιο επιδιώκουν ΗΠΑ και Ισραήλ»…


Δεν πέρασαν πολλές μέρες από τότε -4/4/2018- που η γερμανική εφημερίδα Deutsche Wirtschafts Nachrichten, αποκάλυψε την ύπαρξη σχεδίου που κατέστρωσε η  αμερικανική RAND Corporation με στόχο τον διαμελισμό της Συρίας. 

Σήμερα η συριακή κρατική τηλεόραση μετέδωσε ότι ακούστηκαν εκρήξεις στο αεροδρόμιο Τάιφουρ, κοντά στην πόλη Χομς και στην αρχαία πόλη της Παλμύρας. Κατά την ίδια πηγή, τα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας κατέρριψαν οκτώ πυραύλους, όμως άλλοι έπληξαν το στρατιωτικό αεροδρόμιο και σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, υπάρχουν 14 νεκροί και δεκάδες τραυματίες.

Όπως μεταδίδεται οι ΗΠΑ αμέσως ανακοίνωσαν ότι δεν ευθύνονται για την επίθεση τονίζοντας ότι «αυτή τη στιγμή» οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις «δεν διεξάγουν αεροπορικά πλήγματα στη Συρία».
Ο ισραηλινός στρατός, που τους τελευταίους μήνες έχει εξαπολύσει πολλές επιδρομές στη Συρία εναντίον βάσεων του συριακού στρατού, αρνήθηκε σήμερα να κάνει «οποιοδήποτε σχόλιο», ενώ μια πηγή των υπηρεσιών ασφαλείας με έδρα στην περιοχή δήλωσε στο Reuters ότι δεν αποκλείει να ευθύνεται το Ισραήλ για την επίθεση.

Από την πλευρά του το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε: «Στις 9 Απριλίου από τις 03:25 (ώρα Ρωσίας και Ελλάδας) ως τις 03:53 δύο αεροσκάφη F-15 της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας εκτόξευσαν οκτώ κατευθυνόμενους πυραύλους εναντίον της αεροπορικής βάσης Τ-4 από το έδαφος του Λιβάνου χωρίς να εισέλθουν στον συριακό εναέριο χώρο. Οι μονάδες αεράμυνας των συριακών ενόπλων δυνάμεων κατέρριψαν πέντε κατευθυνόμενους πυραύλους».

Εδώ να σημειώσουμε ότι ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει άρθρο της Νοτιο-Κορεατικής καταγωγής Δρ. Χριστίνα Λιν, η οποία είναι συνεργάτης του Κέντρου για τις Διατλαντικές Σχέσεις του αμερικανικού Πανεπιστημίου Johns Hopkinsκαι το οποίο τιτλοφορείται
«Διαμελισμό της Συρίας με στόχο το Γκολάν και το Πετρέλαιο επιδιώκουν ΗΠΑ και Ισραήλ».

Η διατήρηση  των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Συρία και ο διαμελισμός της χώρας σε  σφαίρες επιρροής, όπως στην Κίνα του 19ου Αιώνα, θα διευκόλυνε την προσάρτηση του Γκολάν από το Ισραήλ και θα εξασφάλιζε στις Ισραελο-αμερικανικές εταιρείες την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου, αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο που αναφέραμε.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/04/blog-post_97.html

Θεϊκοί και ανθρώπινοι μύθοι …


του Θανάση Σκαμνάκη

Al Cristo de San Juan de la Cruz de Salvador Dalí

Al Cristo de San Juan de la Cruz de Salvador Dalí

Δεν είναι μεταφυσική, αλλά γήινες, ανθρώπινες ανάγκες που κατασκεύασαν τους θρησκευτικούς μύθους, μαζί, φυσικά, και τις χριστιανικές αφηγήσεις, οι οποίες πριν πάρουν εμπορικό σχήμα, ήσαν λαϊκές ιστορίες.

 

Όπου κυρίαρχο στοιχείο όλων των αφηγήσεων, λαϊκών ή θρησκευτικών, είναι η ιδέα της θυσίας. Στην αρχετυπική εκδοχή επρόκειτο για θυσίες ανθρώπων.

 

Η Παλαιά Διαθήκη, ήδη από τη “Γέννεση”, περιγράφει σειρά θυσιών προκειμένου να στερεωθεί το γενεαλογικό δέντρο.

Η περιπέτεια της Ιφιγένειας στην Ιλιάδα μάς είναι εξ ίσου οικεία.

 

Ο Ισαάκ, η Ιφιγένεια, και με άλλον τρόπο ο Ιησούς Χριστός είναι τα συμβολικά θύματα αυτής της ανάγκης.

 

Και μόνη η εγγύτητα που υπάρχει μεταξύ των μυθολογικών αφηγήσεων πείθει για τη γήινη υπόσταση των θρησκειών, τη βαθειά ανάγκη των ανθρώπων να πιστεύουν σε κάτι που είναι πιο δυνατό από τη δική τους ατομική ζωή.

 

Η τελετουργία του Πάσχα θέλει να συμβολίσει αυτή την πορεία της ανθρώπινης κοινωνίας, μέσω της θυσίας.

 

Όμως, ταυτόχρονα είναι και η διαμόρφωση μιας “ιδεολογίας”, η οποία κάνει τους ανθρώπους επιρρεπείς στη θυσία, ή έστω δεκτικούς. Σα να τους ειδοποιεί και να τους προετοιμάζει για όσα θα χρειαστεί να θυσιάσουν, με τη θέληση τους ή χωρίς, προκειμένου να κατακτούν τη ζωή τους. Καθώς οι θεοί, δηλ. οι κοινωνικές ανάγκες, βάζουν πάντα στους ανθρώπους δραματικά διλήμματα. Ως διαλεκτική της ζωής.

 

Ο Αβραάμ έπρεπε να θυσιάσει τον γιό του Ισαάκ, ώστε ο θεός να προσφέρει την απαιτούμενη ευημερία στο γένος του. Ο Αγαμέμνωνας την αγαπημένη του κόρη, την Ιφιγένεια, προκειμένου να φυσήξει ο άνεμος και να αποπλεύσουν τα καράβια για την Τροία.

Ο Ιησούς να πεθάνει στο σταυρό για να σωθεί το ανθρώπινο γένος και να κατακτήσει την αθανασία!..

 

Οι θεοί, βλέπετε, για να συνεισφέρουν απαιτούν εγγυήσεις.

 

Αυτές οι τρείς μεγάλες συμβολικές θυσίες ακολουθούνται από πάμπολλες άλλες, καταγεγραμμένες οι λίγες, άγραφες οι περισσότερες, σε εξεγέρσεις, επαναστάσεις, πολέμους, αναγεννήσεις. Το συμβολικό γίνεται πραγματικό και εξευμενίζει το πραγματικό. Μέσω αυτού γινόμαστε ένα μέρος του παγκόσμιου δράματος, κι όχι μεμονωμένα θύματα μιας άσκοπης μοίρας.

 

Οι σκιές της Ιστορίας διέσχισαν τη ζωή τους σαν να είναι η ζωή όλων, και την πρόσφεραν επειδή είναι η ζωή όλων.

 

Πως αλλιώς θα μπορούσε να πορευθεί το ανθρώπινο γένος, ανάμεσα σε τόσα δάκρυα, που δεν έπαψαν σε καμιά ιστορική εποχή, αν δεν είχε την κάλυψη ενός μύθου; Ή όπως ειρωνικά και απαξιωτικά λένε οι μεταμοντέρνοι, ενός αφηγήματος;

 

Οι κομμουνιστές δεν υπέγραφαν δήλωση μετανοίας, έχοντας τη σταθερή πεποίθηση πως η θυσία τους είναι η αναγκαία μεσολάβηση προκειμένου να έρθει η εποχή που θα νικήσει την εκμετάλλευση και τον πόνο των ανθρώπων.

 

Μετά, και παρά, τις τόσες απομυθοποιήσεις που έφερε ο μοντερνισμός (κι ακόμα περισσότερες ο μεταμοντερνισμός), οι θρησκευτικοί μύθοι εξακολουθούν να είναι ελκυστικοί (κι ακόμα περισσότερο, αναβιώνουν) για μεγάλες μερίδες των πληθυσμών της γης, ως καταφύγιο σε έναν κόσμο που δεν μπορούν να ελέγξουν.

 

Δεν πρόκειται για επιστροφή στο παρελθόν, όσο κι αν συνιστά μια μορφή καθυστέρησης. Είναι η πίεση ενός χαοτικού παρόντος, όπου οι άνθρωποι δεν βρίσκουν πειστικές λύσεις και χρειάζεται να επιστρατεύσουν συνταγές που δοκιμάστηκαν, έστω και αν απέτυχαν, οι οποίες όμως εμπεριέχοντας το μεταφυσικό αφήνουν πάντα ανοιχτό τον (θολό) δρόμο για την εκπλήρωση των υποσχέσεων. Είναι, ας το πούμε έτσι, ένα καταφύγιο για τη φαντασία, μιά παραμυθία.

 

Συνεπώς, αν η πλευρά του υλισμού, ανταποκρινόμενη στην αναχρονιστική ιδέα του μεταμοντέρνου εκσυγχρονισμού, κομματιάζει τον κόσμο στα επί μέρους του, και αρνείται, κατ’ ουσίαν, την ανάγκη να συγκροτηθεί ξανά η συλλογική αντίληψη, συνεισφέρει πολύτιμη υπηρεσία στην αποσύνθεση και το μεταφυσικό.

 

Γιατί, πως μπορούν να οργανωθούν οι ανατροπές με την πεποίθηση μοιρασμένη σε κομμάτια;

Πως μπορούν χωρίς τον γήινο και ρεαλιστικό μας μύθο;

 

__________________________________________________________

Aπό:https://www.kommon.gr/politismos/item/1929-theikoi-kai-anthropinoi-mythoi

Δημοσιεύσεις από γυναίκες επιστήμονες; Ε όχι δα! Οι γυναίκες φανερά υποβαθμισμένες και στις επιστημονικές δημοσιεύσεις…


Στα κυριότερα επιστημονικά περιοδικά, μία μελέτη από τους ερευνητές του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον στο Σιάτλ αποκάλυψε  ότι το ποσοστό όσων έχουν τους κύριους ρόλους στις επιστημονικές δημοσιεύσεις είναι  κατά πολύ μικρότερο για τις γυναίκες απ’ο,τι για τους άντρες.

Συγκεκριμένα, οι γυναίκες αποτελούν το 25% των πρώτων συγγραφέων στα δύο κορυφαία επιστημονικά περιοδικά του κόσμου, το «Nature» και το «Science» και το 35% στο τρίτο σημαντικότερο, στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS). Ακόμη λιγότερες (15%) είναι οι γυναίκες που κατέχουν τη σημαντικότερη τελευταία θέση στις επιστημονικές δημοσιεύσεις στο «Nature» και στο «Science». Η τελευταία θέση συνήθως ανήκει στους καταξιωμένους ερευνητές που έχουν την εποπτεία και ευθύνη της έρευνας, ενώ η πρώτη θέση αποδίδεται στους νεότερους ερευνητές (συχνά μεταδιδακτορικούς) που αναλαμβάνουν το κύριο φορτίο της έρευνας.

Οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον μελέτησαν σχεδόν 167.000 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά την περίοδο 2005-2017 και ανακάλυψαν ότι μόνο σε ένα περιοδικό νευροψυχολογίας, το Neuropsychology Review, στη θέση του πρώτου συγγραφέως βρίσκονται περισσότερες γυνάικες ( 53% ) , όμως, και πάλι, μειονεκτούν στη θέση του τελευταίου κύριου ερευνητή (39%) .

Ένα αποτέλεσμα που εξήγαγε η έρευνα είναι ότι σο πιο έγκυρο και με μεγαλύτερη διεθνή επιρροή είναι ένα περιοδικό, τόσο μικρότερο είναι το ποσοστό των γυναικών που έχουν τη θέση του πρώτου ή του τελευταίου συγγραφέα στις επιστημονικές δημοσιεύσεις.

Επίσης, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ,την τελευταία δεκαετία, δεν έχει υπάρξει ιδιαίτερη αύξηση των γυναικών επιστημόνων. Συγκεκριμένα, η  μέση ετήσια αύξηση του αριθμού των γυναικών σε θέσεις ευθύνης στις επιστημονικές δημοσιεύσεις είναι κάτω του 0,5% στο «Science» και στο «Nature» και κάτω του 1% στα περισσότερα άλλα σημαντικά περιοδικά.

Oυσιαστικά, οι γυναίκες, δεδομένου ότι δεν δημοσιεύονται τα ονόματά τους στις επιστημονικές μελέτες, δεν μπορούν να ανέβουν στην επιστημονική ιεραρχία. Όσο ανεβαίνει κανείς την τυπική ή άτυπη ιεραρχία στα πεδία STEM (Επιστήμη-Τεχνολογία-Μηχανική-Μαθηματικά), τόσο αραιώνει η παρουσία των γυναικών. Έτσι, για παράδειγμα, στο πεδίο της νευροεπιστήμης, ενώ το 2016 η πλειονότητα των φοιτητών στα πανεπιστήμια ήταν γυναίκες (55%), στη συνέχεια γίνονταν ολοένα μεγαλύτερη μειοψηφία: το 45% των μεταδιδακτορικών ερευνητών ήταν γυναίκες και μόνο το 32% του διδακτικού προσωπικού στις πανεπιστημιακές σχολές.

Με πληροφορίες από το tvxs.gr

___________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B5%CF%8D%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CE%BD/#.WspnOd_NFWc

Η ριψοκίνδυνη μέθη της υπερ-προόδου…


​​Aσπαζόμενος τους κινδύνους της υπερβολικής προόδου, ο Στίβεν Χόκινγκ δεν σταμάτησε να ανησυχεί, και να προειδοποιεί, έτη πολλά τώρα, για δύο ενδεχόμενα: ο κόσμος μας να καταστραφεί, άρα πρέπει επειγόντως να προετοιμάσουμε τη μετοίκησή μας σε άλλους πλανήτες· τα ρομπότ να εξελιχθούν σε μια νέα μορφή ζωής και να αντικαταστήσουν τους ανθρώπους. Ομως δεν κατάφερε να μας σύρει μακριά από τον ταραγμένο μικρόκοσμό μας, από τα «ταπεινά» μας σφαγεία.

Ωστόσο οι νοήμονες μηχανές είναι εδώ (χρόνια τώρα, λογισμικά έχουν περάσει το «τεστ Turing» που δείχνει αν μια μηχανή έχει ανθρώπινη ευφυΐα). Μαθαίνουν, αυτοβελτιώνονται, αυτοανασχεδιάζονται. Είναι εδώ, οχήματα χωρίς οδηγό, μηχανές για αυτόματες διαγνώσεις ασθενειών, ρομπότ που κερδίζουν παγκόσμιους πρωταθλητές σε παιχνίδια, που γράφουν μυθιστορήματα (όπως η μηχανή Σέλεϊ, κατά τη συγγραφέα του Φρανκεστάιν, η οποία αφού μελέτησε 140.000 τρομακτικές ιστορίες, πλέον γράφει τα δικά της βιβλία τρόμου)…

Ομως δεν υπάρχει «επαφή» μέσα σε έναν τομέα που είναι ξένος προς τις τρέχουσες οδύνες. Και καταλήγουμε σχεδόν να ταυτίζουμε τις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη με τα προϊόντα της βιομηχανίας του Χόλιγουντ, με ανασυναρμολογούμενα τέρατα, εξολοθρευτές, Iron Men, ανθρωποειδή με εμφυτευμένες αναμνήσεις και εμπειρίες, σαν τα C-3PO και R2-D2 των «Star Wars» και τον Sonny του «I, Robot», ανδροειδή όπως ο πράκτορας Κ στο «Blade Runner 2049»… Και να καταχωρίζουμε στο εξωπλανητικό σύμπαν κάθε νέα ανακάλυψη, κάθε συζήτηση π.χ. ότι θα αντιμετωπίσουμε τα επερχόμενα ρομπότ με αυτοεπίγνωση –ένα δισεκατομμύριο φορές πιο έξυπνα από τον άνθρωπο– μόνο αν εμφυτεύσουμε στους εγκεφάλους μας μικροτσίπ που θα μας καταστήσουν ισότιμους αντίπαλους των μηχανών.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο άνθρωπος θα συνεχίσει να ξεδιψά σε ωκεανούς επινοητικότητας, χωρίς να εκπνέουν οι ενθουσιασμοί από τα ερωτήματα για τη μετεξέλιξη του ανθρώπου σε ένα ανατριχιαστικό υβρίδιο υπό συνεχή αναβάθμιση, για την τύχη της συνείδησης, του ενδότερου χώρου όπου αναβλύζουν όλες οι ανθρώπινες ποιότητες, όπου βιώνονται όλες οι βασανιστικές ταλαντεύσεις. Αλλωστε, παράλληλα αναπτύσσονται δικλίδες ασφαλείας, λένε. Προ μηνών, εκατό προσωπικότητες ζήτησαν από τον ΟΗΕ να εμποδίσει την ανάπτυξη αυτόνομων όπλων – οπλικών συστημάτων που δρουν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Μελέτες εξετάζουν σενάρια αντιμετώπισης κακόβουλων μηχανών.

Προ καιρού, διεκόπη πείραμα του Facebook, όταν δύο chatbots που πραγματοποιούσαν εμπορική συναλλαγή άρχισαν να επικοινωνούν σε μια γλώσσα ακατανόητη στους ανθρώπους. Ωστόσο, τα αντίδοτα στις παρενέργειες συνήθως αναπτύσσονται βραδέως (βλ. κλιματική αλλαγή, ασθένειες και υπερχρήση αντιβιοτικών). Η μέθη της επινόησης και ο μαγνήτης του κέρδους αποδεικνύονται ισχυρότερα από τη διασφάλιση της μελλοντικής επιβίωσης στον κόσμο μας και όχι σε μια εξομοίωση του σύμπαντος, σε ένα Matrix, όπως φοβάται ο Ιλον Μασκ, ο ιδρυτής των ηλεκτροκίνητων Tesla, των διαστημικών οχημάτων SpaceX και της Neuralink που επεξεργάζεται τεχνολογίες τεχνητής διεύρυνσης (με ηλεκτρόδια στον εγκέφαλο) των δυνατοτήτων της ανθρώπινης ευφυΐας.

Σίγουρα οι άνθρωποι δεν ποδοπατούν μόνο αλλά και αναστηλώνουν τα μυστικά της ύπαρξής τους. Ομως για πόσο; Πλείστοι οι θηρευτές «ονείρων» τα οποία δεν είναι θεμιτό να ονειρευόμαστε. Ενα ένστικτο ριζωμένο μέσα στα βάθη της ματαιοδοξίας τους, ενδέχεται να τους οδηγήσει σε μια τάξη στοχασμών τόσο ευρεία, ώστε ακόμη και ο θάνατος του είδους να τους μοιάζει ασήμαντος, τα θεμέλια του ανθρώπινου πεπρωμένου σαθρά και η γλώσσα της λογικής φτωχή και ανίσχυρη.


   ~ ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ


Από:http://antikleidi.com/2018/04/07/h-riyokindynh-me8h-ths-yper-proodoy/