Ο καπιταλισμός κερνά άγχος και κατάθλιψη όσους παράγουν γνώση Θες να προσφέρεις στον κόσμό; Ποιον ρώτησες; …


Έξι (!) φορές μεγαλύτερα είναι τα ποσοστά άγχους που νιώθουν οι φοιτητές σε μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, σύμφωνα με πρόσφατη διεθνή έρευνα. Τέσσερις στους δέκα αισθάνονται ψυχολογική πίεση, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Οι δειγματοληπτικές απαντήσεις 2.279 φοιτητών 234 πανεπιστημιακών και ερευνητικών ιδρυμάτων σε 26 χώρες (90% υποψήφιοι για PhD και 10% για master’s) αποκαλύπτουν ότι το 41% αισθάνονται μέτριο έως σοβαρό άγχος, ενώ το 39% έχουν συμπτώματα μέτριας έως σοβαρής κατάθλιψης, έναντι ποσοστού περίπου 6% στο γενικό πληθυσμό.

Ταυτόχρονα, τα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης ξεπερνάνε αυτά της γενικότερης κατηγορίας των νέων : 43% και 41% αντίστοιχα έναντι 34% και 35%.

Οι ερευνητές  , με επικεφαλής τη νευροεπιστήμονα Τερέζα Έβανς του Κέντρου Επιστημών Υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας, δημοσίευσαν την έρευνα στο περιοδικό «Nature Biotechnology» . Εκεί, ανέδειξαν την παγκόσμια διάσταση και την κρισιμότητα του προβλήματος.

Συγκεκριμένα, η Έβανς υποστηρίζει ότι η λύση στο πρόβλημα είναι  να δοθεί από τα πανεπιστήμια εκπαίδευση και υποστήριξη που θα τους βοηθήσει να διαχειρισθούν το στρες, που προκαλείται από τον υπερβολικό φόρτο εργασίας και τον ελάχιστο χρόνο που διαθέτουν για να τον φέρουν σε πέρας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι το 55% των φοιτητών δήλωσαν ότι δεν μπορούν να πετύχουν μια καλή ισορροπία ανάμεσα στην εργασία τους (σπουδές) και στην προσωπική ζωή τους.

Προφανώς, η ψυχολογική υποστήριξη είναι ένα μέτρο πρόληψης, αλλά ποτέ δεν θα είναι αρκετό , όσο τα πανεπιστήμια και οι επιχειρήσεις μέσα τους βλέπουν τους φοιτητές ως δωρέαν εργάτες, οι οποίοι τούς βγάζουν δουλειά σχεδόν με μηδαμινό κόστος . Μόνο με την απομάκρυνση των επιχειρήσεων από τις σχολές και με ένα πρόγραμμα σπουδών που θα προσφέρει πολύπλευρη γνώση μπορεί να αντιμετωπιστούν τέτοια κρούσματα άγχους και κατάθλιψης στους μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC-%CE%AC%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CE%B8%CE%BB/#.WsdZDN_NFWc

Advertisements

ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ…


Μέρες που είναι, Μ. Εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού κατά τον ορθόδοξο χριστιανισμό, σε μια χώρα που συνταγματικώς ορίζεται πως «επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού», το μεταφυσικό στοιχείο εισβάλλει στη ζωή μας με όλα του τα σύμβολα, τελετουργίες και μύθους. Κι αν μοιάζει κάποιες φορές εύκολο για τη βερμπαλιστική επαναστατικότητα να χλευάζει τη θρησκευτική πίστη, τις περισσότερες όμως φορές είναι δύσκολη η απαγκίστρωση, ζώντας σ’ ένα περιβάλλον εμποτισμένο σ’ αυτήν και σε συνθήκες που ευνοούν την εκκόλαψή της,  όταν η πολεμική κατευθύνεται σε τελετουργίες και σύμβολα χωρίς να επιχειρείται η  θεωρητική ανασκευή της.

Οι θρησκευτικές μας αυταπάτες και ιδεοληψίες, που δίνουν παρηγοριά σε ένα αβάσταχτο παρόν κι ένα μέλλον απειλητικό,  δεν καταλήγουν παρά στη δικαίωση της ύπαρξης του κυρίαρχου   κοινωνικού συστήματος, γίνονται μέρος του συστήματος  υλικών και πνευματικών δεσμών που στηρίζεται σε καταπιεστικούς θεσμούς και εξαρτάται από τις ανάγκες και τους τρόπους παραγωγής εκείνους που ταυτίζονται με τις  αστικές κοινωνικές δυνάμεις.  Κι όταν κηρύττεται πως η σωτηρία για το χριστιανό περνά από την καταφρόνηση του υλικού κόσμου, πως  η μετά θάνατον κρίση του θεού γίνεται η μοναδική αλήθεια, πως η αντίσταση στην αδικία είναι αμάρτημα, τότε σαν φυσική συνέπεια απομένει στο χριστιανό  εγκαρτέρηση και η υποταγή.

Η αρνητική λοιπόν αξία  του χριστιανισμού βρίσκεται ακριβώς στο ότι οι αντιλήψεις του σχετικά  με τη ζωή όχι μονάχα επέτρεψαν τη διατήρηση αλλά το αντίθετο, ενίσχυσαν τους θεσμούς εκείνους που διατηρούν την ανθρώπινη καταπίεση. Ακόμα και η χριστιανική αγάπη και ισότητα, άσαρκες και ιδεαλιστικές,  που δεν θεμελιώνονται σε υλικά βάθρα χάνουν κάθε ουσία, καταντούν έννοιες στείρες, αφηρημένες, όταν  δεν γίνονται όργανο απάτης στα χέρια των δυνατών.

Γιατί αν σε θρησκείες και φιλοσοφίες δεν σπανίζουν  ουμανιστικές ιδέες ή και οράματα σοσιαλιστικά η υπόσχεση για  εκπλήρωσή  τους όμως περιορίζεται στο χώρο του πνεύματος. Και τα ηθικά παραγγέλματα του χριστιανισμού δεν κάνουν τίποτε άλλο, παραμένοντας αφηρημένα σύμβολα,  από το να σταθεροποιήσουν  τη θέση των εκμεταλλευτών. Κι έτσι  χρησιμοποιώντας τα η κυρίαρχη τάξη αλυσοδένει τους εκμεταλλευόμενους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Κι έτσι λόγια και πράξεις εκπροσώπων της εκκλησίας, όπως πχ. του μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας  Αμβροσίου με τον απαράδεκτο λόγο του εναντίον ομοφυλοφίλων,  ακόμα κι αν  ουσιαστικά συγκρούονται με βασικές αρχές της χριστιανικής πίστης παίρνοντας τη μορφή ενάρετων κηρυγμάτων γίνονται αποδεκτά.

Κι αν   η καταφυγή στη θρησκεία λειτουργεί σαν  μεταφυσικό βάλσαμο για τις πίκρες που γευόμαστε, δεν υπολείπεται σ’ αυτό και η δικαιοσύνη, που η προσφυγή σ’ αυτήν προσλαμβάνει  στην κοινωνία μας θαυματουργικές ιδιότητες για  μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Και μέρες που είναι, με την αίτηση αναίρεσης της αθωωτικής απόφασης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών  για τον Τάσο Θεοφίλου από τον αντιεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ιωάννη Αγγελή,  όπως και πριν λίγο καιρό με την υπόθεση της Ηριάννας και την καταδίκη της με στοιχείο το χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA, έρχονται στο προσκήνιο οι τρόποι που λειτουργούν  τα πράγματα ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Κάτι τέτοιες δικαστικές  αποφάσεις, όπου προέχει ο παραδειγματικός τους χαρακτήρας για να αποτραπεί κάθε απόπειρα αμφισβήτησης της κυρίαρχης εξουσίας, φέρνουν στο προσκήνιο τον πραγματικό χαρακτήρα των κοινωνικών και πολιτικών αξιών και των θεσμικών πρακτικών.  Και υπάρχει πάντα η δυνατότητα όταν απειλείται το άτρωτο του κύρους δομών και θεσμών,   όπως και με τη θρησκεία, να επιχειρείται να δικαιολογηθούν ενέργειες εξουσιαστικών φορέων που φανερώνουν ξεκάθαρα ταξική μεροληπτικότητα υπέρ των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης,  πως απορρέουν από ατομικές προθέσεις ή επιδιώξεις.

Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι διατυπωμένες αρχές που διακηρύττεται πως  προσδιορίζουν τον τρόπο άσκησης της εξουσίας στην αστική κοινωνία και πως δεν ευνοούν συγκεκριμένα συμφέροντα διασώζονται μέν αλλά όπως και στη θρησκεία σ’ ένα …υπερβατικό περιβάλλον.

Θρησκεία και δικαιοσύνη γίνονται ιδεολογικά συγκοινωνούντα δοχεία. Και καθώς παραβλέπεται ο ιστορικός τους χαρακτήρας που καθορίζεται από τις συνθήκες της  ζωής των ανθρώπων, η απαίτησή μας για έναν αδέκαστο κριτή στρέφει από τη μια  τις ενέργειές μας στη συνεχή αναζήτησή του στις αίθουσες δικαστηρίων, χρεώνοντας την αποτυχία ανεύρεσής του σε συγκεκριμένες συμπεριφορές, και από την άλλη την απελπισία μας στη θρησκεία και την ουράνια δικαιοσύνη. Η μεταφυσική εγκαθίσταται στη ζωή μας.

https://diesbruma.blogspot.gr


Από:https://praxisreview.gr/%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9/

Η δική μας ανάσταση…


Του Γ. Γ.

«Ο Ιησούς πεθαίνει λίγο – λίγο, η ζωή τον εγκαταλείπει, όταν ξαφνικά ανοίγει ο ουρανός πάνω από το κεφάλι του, απ’ άκρη σε άκρη, κι εμφανίζεται ο Θεός, με το ντύσιμο που είχε στο καΐκι, και η φωνή του αντηχεί σε όλη τη γη καθώς λέει,

Εσύ είσαι ο Υιός μου ο αγαπητός, σε σένα έδωσα όλη μου την εύνοια.

Τότε ο Ιησούς κατάλαβε πως σύρθηκε στην πλάνη, όπως σέρνεται ο αμνός στη σφαγή, ότι η ζωή του χαράχτηκε για να πεθάνει έτσι από την αρχή της αρχής, και,όπως θυμήθηκε τον ποταμό αίματος και τον πόνο που θα γεννηθεί απ’ αυτόν και θα πλημμυρίσει τη γη, κραύγασε προς τον ανοιχτό ουρανό, όπου ο Θεός χαμογελούσε,

Άνθρωποι, συγχωρήστε τον, γιατί δεν ξέρει τι κάνει»…

(Ζοζέ Σαραμάγκου – «Το κατά Ιησούν Ευαγγέλιον», εκδόσεις «Καστανιώτη»)

Απ’ τα πιο συναρπαστικά μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί είναι το παραπάνω του νομπελίστα κομμουνιστή και άθεου –κατά δήλωση του- Ζοζέ Σαραμάγκου. Κι αν ο Πορτογάλος διανοούμενος κατορθώνει να γράψει ένα καταπληκτικό, αντιδογματικό μυθιστόρημα, που ξεσήκωσε την μήνη του εγχώριου παπαδαριού του, και τον ανάγκασε να αυτοεξοριστεί περνώντας τα τελευταία χρόνια της ζωής του στα Κανάρια Νησιά, «δικός» μας Κυριάκος Σιμόπουλος με το βιβλίο του «Μυθοπλασία όλες οι θρησκείες της Οικουμένης», τεκμηριώνει εκτός των άλλων ότι τα περί ανάστασης του Χριστού αποτελούν μυθική παράδοση και όχι ιστορικό γεγονός.

Όπως και να είναι πάντως και ανεξάρτητα από τι γνώμη έχει ο καθένας για τις μεταφυσικές δοξασίες, δεν μπορεί να μην σχολιάσει το παραλήρημα μίσους που ακούσαμε από τον «εκπρόσωπο του θεού», «άγιο» -έτσι αποκαλούνται αναμεταξύ τους οι δεσποτάδες- Καλαβρύτων, Αμβρόσιο, ούτε να προσπεράσει την αηδία του «θρησκόληπτου» ναζιστικού οχετού που θα ξανακάνει την εμφάνισή του.

Να ολοκληρώσουμε με ένα κείμενο που έχει γράψει ο Γιώργος Ρούσης στην «Ελευθεροτυπία» 4/5/2013

Η δική μας ανάσταση

 

Για να επιτευχθεί η δική μας Ανάσταση, ως συλλογική ανατροπή – απελευθέρωση του ίδιου του λαού εν ζωή, είναι αναγκαίο να υπερβούμε τη δύναμη της συνήθειας και τη συνεπαγόμενη εθελοδουλία σε θεούς αλλά και σε άλλους ανθρώπους.

Θυμίζω ενδεικτικά ότι αυτές οι βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις έχουν αναδειχθεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο, από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι σήμερα, από σημαντικούς στοχαστές.

Ο Πλάτωνας, στην παραβολή του σπηλαίου των δεσμωτών, αναφέρεται στην τρομερή δυσκολία που θα συναντήσουν όσοι δουν την πραγματικότητα ως έχει, για να πείσουν εκείνους οι οποίοι έχουν εθιστεί να βλέπουν τα είδωλα της.

Διαπρεπείς ιστορικοί μάς επισημαίνουν ότι οι εξεγέρσεις του Σπάρτακου δεν στόχευαν στην κατάργηση του δουλοκτητικού συστήματος γενικά, αλλά στο να πάψουν να είναι δούλοι οι ίδιοι οι εξεγερμένοι.

Ο Λα Μποεσί το 16ο αιώνα αναφέρεται στην εθελοδουλία και στον «απεριόριστο αριθμό ανθρώπων οι οποίοι όχι μόνο υπακούουν, αλλά υπηρετούν, όχι μόνο κυβερνώνται αλλά τυραννούνται».

Ο Ντέιβιντ Χιουμ επισημαίνει ότι «εθιζόμαστε τόσο έντονα στην υπακοή και την υποταγή, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν να πληροφορηθούν περισσότερα για την προέλευση ή την αιτία της, παρά όσο για τις αρχές της βαρύτητας, της αδράνειας ή για τους πιο γενικούς νόμους της φύσης».

Ο Ρουσό κάνει λόγο για δειλία που διαιωνίζει τη σκλαβιά, για τους δούλους που χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους, ακόμα και τον πόθο να ξεσκλαβωθούν, για ανθρώπους που αγαπούν τη σκλαβιά τους, όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωση τους.

Ο Ροβεσπιέρος και ο Μπαμπέφ μιλούν για τον αρνητικό ρόλο της μεγάλης δύναμης των προκαταλήψεων.

Ο Ένγκελς μας υπενθυμίζει ότι όταν στην Πρωσία καταργήθηκε η δουλοπαροικία και μαζί με αυτήν η υποχρέωση για τα αφεντικά να βοηθούν τα υποκείμενα τους στη μιζέρια τους, την αρρώστια και τα γηρατειά, οι αγρότες απηύθυναν έκκληση στο βασιλιά, ζητώντας του να διατηρήσει τη δουλοπαροικία.

Την ίδια αντίδραση είχαν και οι Ρώσοι κολίγοι μετά την απελευθέρωση τους από τον τσάρο Αλέξανδρο Β’ το 1864, όταν ελεύθεροι πια συνέχιζαν να κουρνιάζουν έξω από τα αρχοντικά των αφεντάδων τους.

Ο Μαρξ επισημαίνει ότι όπως «αυτός ο άνθρωπος είναι […] βασιλιάς μόνο γιατί άλλοι άνθρωποι φέρονται απέναντι του σαν υπήκοοι», έτσι και το κεφάλαιο θα συνεχίσει να βασιλεύει όσο το προλεταριάτο θα υπακούει στα κελεύσματα του και δεν θα εξεγείρεται.

Ο Μπακούνιν ερμηνεύει την απογοητευτική βραδύτητα της ιστορικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με τη δουλοπρέπεια, τη ρουτίνα, την έλλειψη πρωτοβουλίας και πνεύματος εξέγερσης που κυριαρχεί στα πνεύματα των ανθρώπων.

Ο Λένιν, πέρα από την επισήμανση της τρομερής δύναμης της συνήθειας, κάνει λόγο για ένα τμήμα του προλεταριάτου των αναπτυγμένων χωρών, που αντιδρούν σαν «ευχαριστημένοι σκλάβοι που απαρνούνται την ιδέα της εξάλειψης της σκλαβιάς», και συμφωνεί με τον Μπουχάριν όταν αυτός επισημαίνει ότι όσο «η εργατική τάξη στο σύνολο της […] ¨συγκατατίθεται¨σιωπηρά να εκπληρώνει την καπιταλιστική λειτουργία», ο καπιταλισμός θα συνεχίζει να κυριαρχεί.

Το ίδιο και ο Γκράμσι, όπως έχουμε ξαναγράψει, μας λέει ότι πρέπει να ξεπεράσουμε το σύνδρομο που είχε το αλογάκι Ντιαμαντίνο, το οποίο επειδή γεννήθηκε σε μια σκοτεινή στοά, του ήταν αδύνατο να φανταστεί ότι θα μπορούσε να ζήσει στο φως του ήλιου. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Βίλχελμ Ράιχ μιλά για το μίσος στο φως του ήλιου του «Ανθρωπάκου» του. Ο Νίτσε με τη σειρά του μας θυμίζει ότι πρέπει «να θελήσουμε ν’ αφανιστούμε για να μπορέσουμε να ξαναγίνουμε». Και ο Ερνστ Μπλοχμιλά για τη συνήθεια σαν ναρκωτικό.

Τέλος, ο Ανδρέας Κάλβος, με τον πλέον έξοχο τρόπο, μας προειδοποιεί και μας προτρέπει: «Οσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται,/ζυγόν δουλείας, ας έχωσι/ θέλει αρετήν και τόλμην/ η ελευθερία».

Καλή κόκκινη Ανάσταση – Επανάσταση.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/04/blog-post_36.html