Αγκαλιά κάτω απ’ το ντουζ…


ntoyz

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Η φιλία και ο έρωτας είναι ετεροθαλή αδερφάκια. Όταν κάποτε ρώτησαν τον Breton και τους υπερρεαλιστές γιατί γράφουν, αυτοί απάντησαν «Γράφουμε για να βρούμε φίλους».

Το βέβαιο είναι πως όταν γράφεις βρίσκεις καινούργιους φίλους, μα αρκετές φορές χάνεις τους παλιούς.

Και είναι συνήθως αυτό το μέλημα για την ύπαρξη, που πολλές φορές γίνεται καθαρός πόνος και ζουλάπι που ενδίδει στην παράβαση για να βρει τη λύτρωση που δεν υπάρχει.

Αυτά τα μυστηριώδη υποκείμενα που τριγυρνούν ασκόπως στα θολά κοσμικά νερά της λαγνείας έχουν έναν κρυφό σκοπό. Να εξαπολύσουν τον έρωτα εκεί που καταπιέζεται, παραμερίζεται ή απλώς ετοιμάζεται να εκραγεί σ’ όλη του τη δόξα.

Η φιλία και ο έρωτας είναι το αντίβαρο της πραγματικότητας που οι ρομαντικοί το βάφτισαν ουτοπία.

Η φιλία και ο έρωτας για να βγάλουν ρίζα πρέπει να ποτιστούν απ’ τις ποιητικές ιδέες που ποτέ δεν ολοκληρώνονται και μένουν ανοιχτές, μετέωρες, όπως η αρχέτυπη σπηλιά που η πόρτα της είναι μια μαύρη τρύπα, ένα αόρατο παραπέτασμα όπου όποιος μπαίνει πρέπει να γδυθεί από τις έτοιμες ιδέες και τις προκαταλήψεις και να οδεύσει γυμνός προς το σατανά, που όλα τα θέλει αλλιώτικα, στρεβλά, αλλαγμένα, υποψιασμένα και καταδιωγμένα.

Η φιλία και ο έρωτας σε οδηγούν από μια βαρετή καθημερινότητα σ’ έναν κόσμο θαυμάτων.

Μα είναι φορές που αυτός ο κόσμος των θαυμάτων κατρακυλά στην απόλυτη αποξένωση και στην αποστέρηση κάθε φυσικής ωραιότητας.

Αν δεις βαθιά το μεδούλι, κάτω απ’ το σπλάχνο της γραμματοσειράς, θα βρεις έναν εαυτό ψυχολογικά κλονισμένο, συναισθηματικά και πνευματικά ασταθή, που σχεδόν πάντα ταλαιπωρείται από υπαρξιακές και καλλιτεχνικές αγωνίες.

Θέλουμε να γίνουμε θεοί-γαμώ την παναγία σας- δηλαδή παντοδύναμοι σκύλοι.

Οι μυθικές φιγούρες των αρχαίων κυνικών που σουλατσάραν και πηδούσαν εδώ κι εκεί όπως τους έσκαγε στην κούτρα επιζητώντας τη συνουσία και το σκάνδαλο.

Ο σκύλος κοροϊδεύει τον πολιτισμό, αυτόν τον πολιτισμό που σκέφτεται με τα λεφτά του και γαμάει με τα λεφτά του κι απ’ την ευωδιά της ερωτικής κλίνης ξεπέφτει στο γρασάρισμα των μεντεσέδων του μπουρδέλου.

Όμως αυτός ο σκύλος, ο ανυπόταχτος, είναι επίσης και ένα ζώο που υποτάσσεται, εκγυμνάζεται, μαθαίνει να δίνει το χέρι.

Είναι το ζώο που κυρίως αγαπούν και κυρίως φοβούνται οι άνθρωποι, ταυτόχρονα.

Ο ποιητής είναι ο σκύλος που πότε δίνει το χέρι του και πότε δαγκώνει.

Υπάρχουν ποιητές σκυλάκια του καναπέ που πιπιλίζουν με τη γλωσσίτσα τους την ανία της άρχουσας τάξης και το τσουτσούνι του μεγάλου Ποσάδα των ποιητικών επετηρίδων περιμένοντας μιαν ανταμοιβή, ένα κόκκαλο με φιόγκο ή μιαν επιδότηση για να ανοίξουν μαγαζί πουλώντας τα πνευματικά περιττώματα των φίλων και των εραστών τους που αύριο θα είναι εχθροί τους.

Υπάρχουν ποιητές που ουρλιάζουν κλαίγοντας με αναφιλητά, που μέσα στον παροξυσμό τους ξεσπά πολλές φορές ένα γέλιο ασυγκράτητο.

Κι αυτό είναι που μας κάνει να ξαναβρίσκουμε το θάρρος μας.

Εραστές και φίλους, πληγωμένα πουλιά που ψάχνουν την αγκαλιά μας σ’ αυτόν τον αεροκρέμαστο κόσμο.

Advertisements

Το φαρμάκι των φαρμακοβιομηχανιών…


του Αλέξανδρου Καπακτσή

Το φαρμάκι των φαρμακοβιομηχανιών, του Αλέξανδρου Καπακτσή

 Με την ευκαιρία της υπόθεσης Novartis ακούστηκαν κάποιες αλήθειες, που ενώ είναι κοινό μυστικό στους παρεπιδημούντες την Ιερουσαλήμ των φαρμακευτικών μονοπωλίων, τρομάζουν τους απλούς ανθρώπους με το μέγεθος του κυνισμού, της απάτης και της αναλγησίας.

 

Το φάρμακο είτε είναι πρωτοποριακό, αυθεντικό, γενόσημο, ακριβό ή φθηνό είναι εμπόρευμα. Και σαν τέτοιο υπόκειται στους νόμους του καπιταλιστικού συστήματος που καθορίζουν την οργάνωση της παραγωγικής διαδικασίας όπως και κάθε άλλο εμπόρευμα.

 

Σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό δικαστήριο της Αυστραλίας, η εταιρεία ReckittBenckiser κατηγορήθηκε και τιμωρήθηκε για απάτη σε βάρος των καταναλωτών, καθώς παρουσίαζε το ίδιο φάρμακο, το nurofen, σε διαφορετικές συσκευασίες, για διαφορετικά συμπτώματα και σε διαφορετικές τιμές. Μάλιστα, σε πολλές περιπτώσεις οι ταμπλέτες που είναι για εξειδικευμένη χρήση, όπως αυτές για πόνους περιόδου, κοστίζουν το διπλάσιο από τις κοινές ταμπλέτες παυσίπονων.

 

Συγκεκριμένα, το φάρμακο που υποτίθεται ότι είναι για τους πόνους στη μέση έχει ακριβώς τη ίδια δραστική ουσία με αυτό που είναι για τις ημικρανίες. Μετά από έρευνες που πραγματοποιήθηκαν η Επιτροπή Ανταγωνισμού και Κατανάλωσης της χώρας κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα προϊόντα παρ’ ότι αφορούν διαφορετικά συμπτώματα περιέχουν ακριβώς την ίδια δραστική ουσία.

 

Πως δικαιολόγησε την τακτική της εταιρείας ο επικεφαλής της Aomesh Bhatt; «Οι καταναλωτές χρειάζονται έναν πλοηγό μέσα σ’ ένα παντοπωλείο όπου δεν υπάρχει κανείς ειδικός να τους βοηθήσει στην απόφασή τους. Γνωρίζουμε ότι το 90% των καταναλωτών ψάχνουν ένα συγκεκριμένο είδος προϊόντος για τον δικό τους πόνο». Μια στάση απέναντι στο φάρμακο όπως και κάθε άλλο κοινό προϊόν. Έτσι το βλέπουν οι εταιρείες!

 

Βέβαια το γεγονός ότι από αυτό το εμπόρευμα εξαρτάται η ζωή των ανθρώπων του έδωσε μια άλλη διάσταση, μια αύρα δημόσιου αγαθού, που δεν υπόκειται στους ταπεινούς νόμους της καπιταλιστικής παραγωγής και του ποταπού εμπορίου.

 

Σε αυτό συνετέλεσαν και οι αγώνες του εργατικού κινήματος που επέβαλαν δημόσια συστήματα υγείας και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο. Αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την κοινωνική σημασία αυτού του εμπορεύματος, που λόγο της αξίας χρήσης του καθορίζει και τη ζωή των ανθρώπων και την κοινωνική συνοχή. Και παρόλο που αυτό συντελεί στο να τροποποιείται εν μέρει ο χαρακτήρας του, δεν παύει στον καπιταλισμό να είναι εμπόρευμα και να υπόκειται στους υπέρτατους νόμους του: υψηλό, όσο γίνεται υψηλότερο, τουλάχιστον πάνω από το μέσο ποσοστό κερδοφορίας και επικράτηση επί του ανταγωνισμού.

 

Έτσι είναι πολύ «φυσικό» οι εταιρείες που τα παράγουν -και μερικές από αυτές είναι κολοσσιαία, πολυεθνικά μονοπώλια, διαπλεκόμενα συνήθως με τράπεζες και με άλλα μονοπώλια στον τομέα της υγείας, ασφάλισης, περίθαλψης- να χρησιμοποιούν όλα τα μέσα των μονοπωλίων για την προώθηση της κυριαρχίας τους.

 

Η ιστορία της φαρμακοβιομηχανίας περιγράφει από τη μια μεριά το σχηματισμό μονοπωλίων στον τομέα και την ένταση της συνεργασίας, αλλά και του μοιράσματος αγορών και από την άλλη κυμάτων ανταγωνιστικού παροξυσμού και κρυφών ή φανερών πολέμων για την κυριαρχία σε εθνικές αλλά και στην παγκόσμια αγορά.

 

Το μονοπώλιο ανοίγει το δρόμο του παντού και με όλα τα μέσα, αρχίζοντας από τη «σεμνή» πληρωμή του «αέρα» και τελειώνοντας στην αμερικανική «χρησιμοποίηση» του δυναμίτη ενάντια στον ανταγωνιστή.

 

Η εξάλειψη των κρίσεων με τα καρτέλ είναι παραμύθι των αστών οικονομολόγων που προσπαθούν να εξωραΐζουν με κάθε θυσία τον καπιταλισμό. Αντίθετα, το μονοπώλιο που δημιουργείται σε μερικούς κλάδους της βιομηχανίας δυναμώνει και οξύνει το χάος που χαρακτηρίζει όλη την καπιταλιστική παραγωγή στο σύνολό της.[1]

 

Μια ιστορία παλιά λοιπόν.

 

Ας δούμε μια πιο πρόσφατη με πρωταγωνίστρια την αγγλική GlaxoSmithKline και το αμερικανικό δημόσιο.

 

Απάτη με το Paxil, το οποίο η GlaxoSmithKline προώθησε ως αντικαταθλιπτικό για παιδιά και εφήβους, τη στιγμή που δεν είχε λάβει έγκριση παρά ως φάρμακο κατάλληλο για ενήλικες, απάτη με το αντιδιαβητικό Avandia το οποίο ετέθη προς πώληση χωρίς προειδοποίηση για ορισμένες παρενέργειες, απάτη και με το Wellbutrin, το οποίο προορίζεται για περιπτώσεις βαριάς κατάθλιψης, αλλά που η εταιρεία προώθησε με το σλόγκαν «για να γίνετε πιο λεπτοί, για να έχετε περισσότερες σεξουαλικές σχέσεις», όπως εξήγησε η Κάρμεν Ορτίς, εισαγγελέας της Μασαχουσέτης.

 

Στο πλαίσιο του συμβιβασμού, αλήθεια ποιος κοινός άνθρωπος δεν θα σάπιζε στη φυλακή εάν έπαιζε με την υγεία και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων,  η GlaxoSmithKlineπαραδέχθηκε επίσης ότι χρηματοδότησε εκστρατείες προώθησης προϊόντων, παρακινώντας γιατρούς να συνταγογραφούν τα φάρμακά της δωροδοκώντας τους «με διακοπές στη Χαβάη, οργάνωση κυνηγιών φασιανού στην Ευρώπη ή συναυλίες», σύμφωνα με την εισαγγελέα.

 

«Ο συμβιβασμός αυτός είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που οδήγησαν σε συμφωνία τον Νοέμβριο του 2011. Η GlaxoSmithKline θα καταβάλει πρόστιμα συνολικού ύψους 3 δισ. δολαρίων που θα καλυφθούν από τα υπάρχοντα αποθεματικά», αναφέρεται σε ανακοίνωση της εταιρείας.

 

Και γι αυτό τον λόγο υπάρχουν αυτά θα λέγαμε εμείς.

 

Η συμφωνία συνομολογήθηκε με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και με πολλές Πολιτείες των ΗΠΑ και την περιφέρεια της Κολούμπια (Ουάσινγκτον). Στο πλαίσιο του συμβιβασμού, η εταιρεία δέχθηκε να τελεί υπό παρακολούθηση από την αμερικανική κυβέρνηση επί πέντε χρόνια.

 

«Θέτει τέλος σε όλες τις δικαστικές διώξεις (ποινικές και αστικές) που συνδέονται με την έρευνα που ξεκίνησε η Εισαγγελία του Κολοράντο το 2004 και συνέχισε η Εισαγγελία της Μασαχουσέτης σχετικά με τις εμπορικές πρακτικές του ομίλου ως προς εννέα προϊόντα», σύμφωνα με την ανακοίνωση της GlaxoSmithKline. Δώσανε τον οβολό τους και καθαρίσανε εσαεί και έναντι οποιουδήποτε, άριστα στους διαπραγματευτές της εταιρείας!

 

Ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου, Αντριου Γουίτι, δήλωσε ότι οι διαδικασίες μάρκετινγκ και πωλήσεων άλλαξαν για το αμερικανικό σκέλος της GlaxoSmithKline. «Μάθαμε από τα λάθη μας», διαβεβαίωσε.

Τον πιστεύει κανένας;

 

Αν δούμε τον κατάλογο με τις 20 μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου θα εντοπίσουμε ότι οι μισές είναι αμερικάνικα μονοπώλια. Το ίδιο συμβαίνει και για τις δέκα πρώτες. Δύο από τις 5 μεγαλύτερες είναι ελβετικές και ακολουθούν μία γαλλική, μία αγγλική κοκ. Οι Γερμανία έχει μείνει λίγο πίσω με 2 εταιρείες αλλά μετά τη συγχώνευση της Bayer με την ισραηλινή Teva βελτιώνει τη θέση της σημαντικά. Το παζλ των κολοσσών της φαρμακοβιομηχανίας συμπληρώνεται με μια νορβηγική και μια ιρλανδική εταιρεία. 

Όλες τους έχουν πολυάριθμες συνεργασίες αλλά και ανάθεση υπεργολαβιών σε ένα μεγάλο πλήθος εταιρειών σε όλες τις χώρες του κόσμου.

 

Έτσι λοιπόν τίποτα δεν θα πρέπει να εκπλήσσει οποιονδήποτε κάνει μια μικρή βόλτα στον κόσμο των ειδήσεων που αφορούν τις φαρμακοβιομηχανίες.

 

Κάθε περιοχή και χώρα του κόσμου έχει ξεχωριστή αξία για τις φαρμακοβιομηχανίες και από άποψη δημογραφική, και από άποψη οικονομικών δαπανών υγείας αλλά και λόγο του ιδιαίτερου πλαισίου που καθορίζει την αγορά φαρμάκου.

 

Για παράδειγμα ένα υπερβολικά ιδιωτικοποιημένο σύστημα υγείας όπως αυτό των ΗΠΑ σε σύγκριση με άλλα στον αντίποδα τους όπως στη Γερμανία ή σχεδόν καθολικά κρατικά ελεγχόμενα όπως στην Κίνα χρήζουν διαφορετικές τακτικές δράσης. Η στρατηγική όμως είναι η ίδια. Κερδίζουμε εμείς, χάνουν οι ανταγωνιστές, κερδίζουν οι μέτοχοι, χάνουν οι ασθενείς!

 

Στις ΗΠΑ, που έχουν την πρώτη και τρίτη μεγαλύτερη εταιρεία, κυριαρχεί η ασυδοσία του κεφαλαίου στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης με αποτέλεσμα από τη δεκαετία το ’60 που οι δαπάνες γι αυτή ήταν 5%  περίπου του ΑΕΠ να εκτοξευτούν σήμερα στο 15% περίπου του  ΑΕΠ.

 

Ένα eldorando κερδοφορίας των αμερικανικών μονοπωλίων τόσο προκλητικό που αποκλήθηκε από τον δισεκατομμυριούχο, αρπακτικό των αγορών Warren Buffet, «πεινασμένος ταινιοσκώληκας που κατατρώγει την αμερικανική οικονομία»» και που φυσικά δεν θα μείνει εκτός των ενδιαφερόντων του.

 

Οι επιθέσεις του αμερικανικού κράτους στις ξένες φαρμακευτικές, με πρόσχημα την υγεία των πολιτών και τον υγιή ανταγωνισμό, δεν μένει χωρίς απάντηση τουλάχιστον στο προπαγανδιστικό πεδίο:

 

Σε καμία δημοκρατική χώρα η άσκηση πίεσης δεν έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο στην πολιτική από ό, τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, γράφει η ελβετική εφημερίδα Basler Zeitung. «Αν έχετε πολλά χρήματα, έχετε επίσης πολλή δύναμη και επιρροή».

 

Το ρητό αυτό χρησιμοποιείται ιδιαίτερα από ενώσεις και εταιρείες. Το 2017, επένδυσαν πάνω από 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια για να επηρεάσουν τις πολιτικές διαδικασίες – το υψηλότερο ποσό σε επτά χρόνια και το τρίτο υψηλότερο στην ιστορία της χώρας.

 

Σύμφωνα με στοιχεία του Center for Responsive Politics που αγωνίζεται για τη διαφάνεια, οι φαρμακευτικές εταιρείες έχουν τη μεγαλύτερη επιρροή στην πολιτική των ΗΠΑ: Μόνο πέρυσι δαπάνησαν 277 εκατ. δολάρια. Οι ελβετικές εταιρείες φέρονται να διέθεσαν πάνω από 23 εκατομμύρια δολάρια για lobbying στις ΗΠΑ, μια αύξηση κατά 11% σε σχέση με το 2016 που όμως παραμένουν ψιλολόγια για την αμερικανική αγορά.

 

Όπως σημειώνει η Basler Zeitung, που έχει έδρα στη Βασιλεία της Ελβετίας, «μέχρι στιγμής, πρώτη φαρμακοβιομηχανία στη διάθεση κονδυλίων για πολιτικό lobbying στις ΗΠΑ είναι η Novartis«. Πάνω από 8,76 εκατομμύρια δολάρια δαπάνησε πέρυσι στις ΗΠΑ για τον σκοπό αυτό. Το ποσό αυτό ήταν 25% μεγαλύτερο από ό, τι το 2016. Δεύτερη ήταν η Roche, με 4,2 εκ. δολάρια, και επηρεάστηκε από την προσπάθεια της αμερικανικής κυβέρνησης να καταργήσει τον νόμο περί ασφάλισης υγείας, γνωστό και ως Obamacare. Επιπλέον, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απείλησε τις φαρμακευτικές εταιρείες με «αστρονομικά πρόστιμα». Εννοείται των άλλων, όχι των ΗΠΑ.

 

Σύμφωνα με έρευνα της Washington Post, οι εταιρίες κερδίζουν προκαλώντας φόβο στο κοινό για κάποια ασθένεια. Όπως για παράδειγμα πριν 10 χρόνια, που ξεκίνησε και στις ΗΠΑ μια εκστρατεία με χιλιάδες άρθρα σχετικά με τους κινδύνους της πανδημίας της γρίπης των πτηνών.

 

Οι φόβοι του κοινού που τροφοδοτήθηκαν με αυτόν τον τρόπο επηρέασαν επίσης την πολιτική. Πολλοί γερουσιαστές προειδοποίησαν τον τότε πρόεδρο Τζορτζ Μπους για πιθανή επιδημία. Ως αποτέλεσμα, η αμερικανική κυβέρνηση έδωσε παραγγελίες για το φάρμακο Tamiflu της Roche αξίας 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων.

 

Στο πλαίσιο αυτό, γράφει η ελβετική εφημερίδα-η κυβέρνηση Τραμπ παίρνει μέτρα, βλέποντας ότι ξένες πολυεθνικές θέλουν να επηρεάσουν τις πολιτικές διαδικασίες στις ΗΠΑ.

 

Δυναμικό παρόν ανάμεσα στην ελίτ του εγχώριου κεφαλαίου, δίνει ο κλάδος του φαρμάκου, όπως αποδεικνύεται από την ανάλυση των οικονομικών μεγεθών των ελληνικών επιχειρήσεων από την εταιρεία ICAP. Μάλιστα 22 εταιρείες του κλάδου, βιομηχανίες και εμπορικές, βρίσκονται μεταξύ των 500 πλέον κερδοφόρων εταιρειών για το 2015, με βάση τα στοιχεία που έχει μέχρι σήμερα συγκεντρώσει η εταιρεία.

 

Ειδικότερα, σύμφωνα με την έρευνα, από τις 500 εταιρείες με συνολικό κύκλο εργασιών 82,5 δις. ευρώ, το εμπόριο και η βιομηχανία συμμετέχουν με 266 εταιρείες. Μεταξύ των εμποριοβηχανικών εταιρειών οι φαρμακευτικές εταιρείες με συνολικό τζίρο 2,6 δις. ευρώ (για τις 22 μόνο εταιρείες) κατέχει μερίδιο της τάξης του 5,6%. Το μερίδιο αυτό ίσως να δείχνει χαμηλό, αλλά μην ξεχνάμε ότι στο σημαντικό δείγμα συμμετέχουν οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες κατέχοντας μερίδιο 25%. 

 

Αξίζει δε να σημειωθεί ότι ο ευρύτερος κλάδος φαρμάκων βρίσκεται στη τρίτη θέση από πλευράς τζίρου και λειτουργικών κερδών στο εμπόριο και στην 4η θέση στη βιομηχανία. 

 

Αναμφισβήτητα, υπάρχει πεδίο της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε ελληνικές και πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες και οι αντιθέσεις και οι κόντρες σε ορισμένες περιπτώσεις εκδηλώνονται ιδιαίτερα σφοδρές. Όμως, είναι επίσης αυτονόητο ότι δεν μπορεί να υπάρχει ελληνική εταιρεία σε οποιονδήποτε  που να μην έχει διασύνδεση με πολυεθνικές, που να μην έχει συμμαχίες με ξένους κολοσσούς στον κλάδο του φαρμάκου.

 

Οι συγκρούσεις μεταξύ εγχώριων και ξένων φαρμακοβιομηχανιών προσλαμβάνουν ποικιλία συγκρούσεων, από τον αθέατο σκοτεινό πόλεμο των αθέμιτων πρακτικών μέχρι τις δικαστικές αίθουσες για την άδεια των γενοσήμων, υπάρχει μια ολόκληρη βεντάλια πολεμικών πρακτικών ή συμβιβασμών που διαφεύγει του κοινού νου, πολύ περισσότερο του ελληνικού δημοσίου και των υπηρεσιών του, που ως γνωστόν δεν διαθέτει ούτε από αυτό.

 

Υπάρχουν 26 ελληνικές παραγωγικές μονάδες που επενδύουν κάθε χρόνο περί τα 30 εκατ. ευρώ στην έρευνα και την καινοτομία. Επίσης, οι ελληνικές φαρμακευτικές εταιρείες έχουν ένα σημαντικό αποτύπωμα στο εξωτερικό με την εξωστρέφειά τους, ενισχύοντας τη θέση των ελληνικών φαρμάκων διεθνώς, αποτελώντας τη δεύτερη εξαγωγική δύναμη, με εξαγωγές σε περισσότερες από 85 χώρες.

 

Από την ανάλυση του συνοπτικού ομαδοποιημένου ισολογισμού για τη διετία 2014-2015, ο οποίος συντάχθηκε βάσει αντιπροσωπευτικού δείγματος 108 φαρμακευτικών επιχειρήσεων (εμπορικών και παραγωγικών), προκύπτουν τα εξής:

 

Οι συνολικές πωλήσεις (κύκλος εργασιών) σημείωσαν οριακή άνοδο κατά 1,03% το 2015 σε σχέση με το 2014 και διαμορφώθηκαν στα 4,487 δισ. ευρώ.

 

Για να επιστρέψουμε στην απληστία των φαρμακευτικών μονοπωλίων και την εγκληματική τους αδιαφορία για τη δημόσια υγεία μπρος στη βελτίωση έστω και ελάχιστα του ποσοστού του κέρδους θα αναφέρουμε την εξής εκπληκτική είδηση:

 

Πρόκειται για την εμπορία κρέατος από 200 άλογα που χρησιμοποιήθηκαν σε πειράματα από τη γνωστή φαρμακευτική εταιρεία Sanofi και πωλήθηκαν παράνομα σε σφαγεία της Νότιας Γαλλίας.

 

Το κρέας τους ήταν ακατάλληλο προς κατανάλωση και κατά την πώλησή τους έφεραν πιστοποιητικά που απαγόρευαν τη σφαγή τους για κατανάλωση παρόλα αυτά πουλήθηκαν για κρέας παστωμένα με κάθε είδους φαρμακευτική πειραματική ουσία. Αφού είναι ακατάλληλα πλέον για πειράματα ας τα φάνε οι άνθρωποι!

 

Θρασύτατος από την ασυδοσία που διακατέχει τις καπιταλιστικές χώρες ο εκπρόσωπος της φαρμακευτικής εταιρίας Sanofi, Αλέν Μπερνάλ δήλωσε: «Τα άλογα δημιουργούν αντισώματα. Ύστερα από καθάρισμα και φαρμακευτική επεξεργασία, το κρέας χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή ορών, εμβολίων, κατά της λύσσας, τετάνου, αντίδοτου δηλητηρίου φιδιών ή για φάρμακα που συντελούν στην προστασία της ανθρώπινης υγείας (έτσι γενικά και αόριστα).

Δεν υπάρχει κίνδυνος για την ανθρώπινη κατανάλωση, ωστόσο το πιστοποιητικό πώλησης των αλόγων από την εταιρεία προσδιόριζε πως “δεν πρέπει να καταλήξουν στην τροφική αλυσίδα, όχι επειδή υπάρχει ο κίνδυνος, αλλά γιατί πρόκειται για προληπτικό μέτρο».

 

Συνεπικουρεί, ποιος άλλος, ο Γάλλος υπουργός Τροφίμων, Γκιγιόμ Γκαρό, δήλωσε ότι «σε αυτό το στάδιο της έρευνας δεν υπάρχουν ενδείξεις που μας επιτρέπουν να συμπεράνουμε ότι αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα υγείας. Η έρευνα θα μας δώσει απάντηση σύντομα».

 

Ούτε δύο μήνες δεν πέρασαν από τον Δεκέμβριο του 2016, οπότε και πλήρωσε πρόστιμο ύψους 519 εκατομμυρίων δολαρίων για υπόθεση δωροδοκίας, και η Iσραηλινή TEVAPharmaceuticals, μια από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες με έμφαση στον τομέα των γενοσήμων, είναι αντιμέτωπη με μια αντίστοιχη υπόθεση.

 

Οι εξελίξεις στην TEVA είναι ραγδαίες. Η εταιρεία ανακοίνωσε ότι ο διευθύνων σύμβουλός της (CEO), Erez Vigodman, παραιτήθηκε.

 

«Πιστεύω ότι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή για μένα να παραιτηθώ», δήλωσε ο Vigodman. Και πρόσθεσε: «Ήταν ένα προνόμιο να ηγηθώ της Teva και είμαι υπερήφανος για όλα όσα πετύχαμε. Είμαι πεπεισμένος ότι το μέλλον της εταιρείας είναι λαμπρό».

 

Έτσι, η Teva ξεκίνησε την αναζήτηση για τον πέμπτο κατά σειρά CEO της σε 15 χρόνια.

 

Η παραίτηση του Erez Vigodman ήρθε μία μέρα προτού η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, δημοσίευσε ότι οι Αρχές της χώρας ερευνούν ενδεχόμενη δωροδοκία σε χώρες όπως το Μεξικό, η Ρωσία και η Ουκρανία.

 

Η μεγαλύτερη εταιρεία του Ισραήλ φέρεται ότι κατέβαλε μίζες ύψους εκατοντάδων εκατομμυρίων και ότι παραποίησε έγγραφα για να τις αποκρύψει.

 

Θα μπορούσαμε να παραθέτουμε σοκαριστικά στοιχεία για τη δράση των φαρμακευτικών βιομηχανιών επί μακρόν. Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι οι μεγάλες και «σοβαρές» εταιρείες παίρνουν υπ’ όψιν τους τη δημόσια υγεία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

 

Παρεμπιπτόντως το προσέχουν, ενώ κύριο μέλημα τους είναι τα κέρδη και η διανομή τους στους ιδιοκτήτες και μετόχους. Τα κέρδη δεν προέρχονται όπως νομίζουν αφελώς ορισμένοι από την ίαση των ανθρώπων που επιτυγχάνεται με τα φάρμακα-εμπορεύματα των εταιρειών αλλά από τη χρήση τους από τους ασθενείς. Η διαφορά δεν είναι μόνο λεπτή αλλά είναι κρίσιμη σε όλο το στάδιο παραγωγής του εμπορεύματος-φάρμακο και καθορίζει από στρατηγικές χάραξης ιατρικών μελετών έως και τις προτεραιότητες στην προώθηση και διακίνηση του.

 

Είναι χαρακτηριστικό των στρεβλώσεων το γεγονός που περιγράφεται σε έρευνα της ΕΕ ότι κατά την περίοδο 2000 – 2007, οι εταιρείες παραγωγής αρχέτυπων δαπανούσαν παγκοσμίως κατά μέσο όρο το 17% του κύκλου εργασιών τους από τα συνταγογραφούμενα φάρμακα σε Έρευνα & Ανάπτυξη. Από αυτό μόνο 1,5% περίπου του κύκλου εργασιών δαπανήθηκε για βασική έρευνα, δηλαδή έρευνα για τον εντοπισμό ενδεχόμενων νέων φαρμάκων, και το υπόλοιπο κυρίως σε προκλινική έρευνα και δοκιμές. Οι δαπάνες για δραστηριότητες μάρκετινγκ και εμπορικής προώθησης αντιπροσώπευαν το 23% του κύκλου εργασιών τους, ποσοστό περίπου κατά ένα τρίτο υψηλότερο από τις συνολικές δαπάνες τους για έρευνα και ανάπτυξη.

 

Οτιδήποτε έχει σχέση με την υγεία, από την πρόληψη και την περίθαλψη έως την έρευνα, την εκπαίδευση, τα μέσα και το φάρμακο θα έπρεπε να είναι ήδη αποκλειστικά δημόσια υπόθεση και ευθύνη και κάθε ιδιωτική προσπάθεια αποκόμισης οποιουδήποτε κέρδους από αυτά όχι μόνο να είναι παράνομη αλλά και να αποτελεί ειδεχθές έγκλημα.

_____________________________________________________________

Από:https://www.kommon.gr/oikonomia/item/1926-to-farmaki-tvn-farmakoviomihanion

Η Μυρσίνη και τα αγόρια της …


Του Δημήτρη Βεργίνη

Για την Μυρσίνη οι πρώτες ζέστες ήταν ήδη καλοκαίρι. Δεν περνούσε απ’ το μυαλό της καμιά πιθανότητα επιστροφής σε ανατριχίλες προηγούμενων μηνών, σε ανοιξιάτικες ψύχρες και μπόρες υπενθύμισης για την καιρική σχιζοφρένεια της άνοιξης. Οι πρώτες ζέστες ήταν ένα φλερτ που δεν είχε επιστροφή. Τα χαμόγελα θα γίνονταν ποτό, το ποτό χάδια, τα χάδια φιλιά, τα φιλιά κρεβάτι και ουρλιαχτά και ιδρώτας. Ο ήλιος που πρωτόβγαινε με σιγουριά κι απαλό κάψιμο στα ακράκτινά του, ήταν γι’ αυτήν φερέγγυος στην υπόσχεσή του για το καλοκαίρι του βάθους της εικόνας. Δεν ήθελε να αμφισβητήσει τις ορμόνες της που έβγαιναν απ’ τη νάρκη τους μαζικά κι έστηναν χορούς σε λαιμό, μασχάλες κι εφηβαίο. Γιατί άλλωστε; Η Μυρσίνη ζούσε για το καλοκαίρι. Το ‘λεγε στον Κοσμά απ’ την πρώτη μέρα που τον γνώρισε. Αυτός όμως είτε δεν την άκουγε είτε δεν τον ένοιαζε.

Ο Κοσμάς ήταν ΠΑΟΚ. Από την κορυφή ως τα νύχια ΠΑΟΚ. Η μέρα του παλιά ξεκινούσε με τον Πάμπλο και τελείωνε με τον Γκαρσία. Πλέον ανάσαινε Ιβάν και φταρνιζόταν Σαββίδη. Οι πρώτες ζέστες σήμαιναν ότι το καλοκαίρι πλησίαζε, σήμαιναν ότι η Τούμπα θα έκλεινε, ότι η ομαδάρα θα σταματούσε να παίζει. Οι διακοπές των άλλων, για τον Κοσμά ήταν η κόλαση μακριά απ’ τη θύρα 4. Ήταν τα συνθήματα που σκονίζονταν, τα ντου που σκούριαζαν, οι φωνές που σώπαιναν. Φέτος, ήρθαν κι έδεσαν και με την πίκρα του χαμένου πρωταθλήματος απ’ την ΑΕΚ. Το τρόπαιο που τόσο είχε ονειρευτεί, που σχεδόν είχε πιστέψει ότι ήταν δικό τους, που έφτασαν πρώτη φορά τόσο κοντά μετά το 1985, δε θα ανηφόριζε πάλι στη Θεσσαλονίκη. Χάθηκε άδοξα, χάθηκε στα χαρτιά, χάθηκε απ’ το κράτος των Αθηνών. Έτσι έλεγε ο Κοσμάς. Ποιο offside και ποιο ρολό ταινίας; Το γκολ ήταν κανονικό κι ο άλλος έκανε θέατρο. Ο Ιβάν το όπλο το έχει πάντα πάνω του, θα θυμόταν πάνω στην αγανάκτησή του να το βγάλει; Εδώ τον έκλεβαν, πρωτάθλημα του στερούσαν, με τα σιδερικά θα ασχολούταν; Αυτά σκεφτόταν και ορυόταν . Η Μυρσίνη δε έλεγε να τον καταλάβει. Αυτή είχε τις κάψες της κι αυτός ήταν καμένος. Πού καιρός για έρωτες;

Μα έρωτα; Ποιος του ζήτησε έρωτα; Οι πρώτες ζέστες άναβαν τη Μυρσίνη σαν ξερό φύλλο βελανιδιάς στη φλόγα εκδρομικού καμινέτου. Φορούσε τα κοντά φουστάκια της, τα χρωματιστά μπλουζάκια της κι ανέβαινε στο ποδήλατο. Γυρνούσε την πόλη δημιουργώντας πανικό βλεμμάτων και ηδονικού πόθου. Τα μάτια την ακολουθούσαν έτοιμα να της δηλώσουν υποταγή κι αιώνια αφοσίωση. Αλλά η Μυρσίνη ήθελε απλά τον αέρα να μπαίνει ανάμεσα στα πόδια της. Ήθελε οι μικρές ριπές του να αγγίζουν τη σέλα του ποδηλάτου, να παραμερίζουν το εσώρουχό της και να την κάνουν να χαμογελάει φαινομενικά αναίτια. Όλες εκείνες οι ματιές ποτέ δε θα μάθαιναν για τις αόρατες γλώσσες που σε κάθε πεταλιά την άφηναν πιο μούσκεμα από ό,τι σε κάθε προηγούμενη. Κι ο Κοσμάς έλεγε για έρωτα… Σεξ ήθελε, σεξ του ζητούσε αλλά αυτός ήταν στον ΠΑΟΚ του. Κι έτσι έψαχνε τον Μανώλη. Σήκωνε το ακουστικό και του ζητούσε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα απ’ τον καθένα: να την τελειώνει από απόσταση.

Ο Μανώλης ήταν άρρωστος με τη Ρεάλ και την Μυρσίνη. Με αυτή τη σειρά. Θα παρατούσε τα πάντα, γονείς, δουλειά, φίλους, σπίτι για αυτές τις δύο αγάπες του. Με αυτή τη σειρά όμως. Κι απόψε που τον κάλεσε η Μυρσίνη έπαιζε η Ρεάλ το πρώτο ματς των 16 του Champions League με τη Γιουβέντους! Ο Μανώλης έμενε 5-6 νομούς μακριά της. Δε βρίσκονταν συχνά. Η Μυρσίνη ήθελε ανεξαρτησία, όχι μόνιμες δεσμεύσεις, όχι φυσιολογικές σχέσεις, όχι έναν άντρα. Και την κατανοούσε. Τέτοιο κορίτσι συναντάς μια φορά στα χίλια χρόνια. Και πάλι, αν δεν κοιμηθείς μαζί της, δε θα το καταλάβεις κι απλά θα την χαζέψεις και θα προσπεράσεις.

Στο κρεβάτι, ο Μανώλης, όταν ανέβαινε πάνω της νόμιζε ότι από κάτω του βογκούσε ο Απρίλης και η θάλασσα μαζί. Έκλεινε τα μάτια για να μην κοιτάξει και τρομάξει στην όψη μια φύσης χαίνουσας οργασμικών σπασμών. «Είμαι μούσκεμα, τέλειωσέ με, κάντο μου τώρα!» του είπε μόλις έγινε η σέντρα στο Τορίνο. «Γαμώτο ρε Μυρσίνη, γαμώτο, γιατί τώρα;» ψιθύρισε κλείνοντάς της το τηλέφωνο. Η Ρεάλ φέτος παράδερνε στο πρωτάθλημα αλλά στο Τσάμπιονς πήγαινε να κάνει αυτό που κανείς δεν είχε κατορθώσει και ίσως θα περνούσαν δεκαετίες να το καταφέρει κάποιος άλλος: να το πάρει τρίτη χρονιά σερί. Το είχε ξαναπάρει η ίδια πέντε χρόνια σερί όταν ο θεσμός πρωτοξεκινούσε ως κύπελλο πρωταθλητριών, αλλά από τότε είχαν περάσει δεκαετίες και το ποδόσφαιρο είχε γίνει ακραία επαγγελματικό. Ο Μανώλης όμως ήταν και ποιητής. Και μέσα στο χαμό των δισεκατομμυρίων έψαχνε εκείνες τις πινελιές που τον βοηθούσαν να επιχειρηματολογήσει υπέρ της ένταξης του συγκεκριμένου αθλήματος στις μορφές της τέχνης. Κι ο Κριστιάνο ήταν το καλύτερό του χαρτί. Σε αυτόν είχε εστιάσει τα ματιά του όλο το βράδυ. Για αυτόν το έκλεισε και στη Μυρσίνη.

“Κάντο αγόρι μου, κάντο κι απόψε το θαύμα σου, κάνε να άξιζε που άφησα το κορίτσι μου μόνο του και ιδρωμένο”. Και το ‘κανε. Στο 64ο λεπτό το έκανε! Η μπαλιά βγήκε ψηλοκρεμαστή και με φορά προς το κέντρο από τα πλάγια. Πισωπάτησε δυο τρία βήματα και σηκώθηκε στον αέρα. Τα πόδια του σε σχήμα ψαλιδιού. Οι μύες διαγράφονταν σαν και όλοι να ‘δειχναν προς την μπάλα. Πέταξε σχεδόν στα 2,5 μέτρα οριζοντιωμένος. Βρήκε την μπάλα στο τέλειο σημείο, την τέλεια στιγμή. Το θαύμα θέλει ταυτόχρονη παρουσία του Θείου, του τυχαίου και του επιστημονικά εξηγήσιμου. Το θαύμα έγινε. Η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα. Το γήπεδο όρθιο να χειροκροτούσε την Ερυθρά που άνοιξε μπρος στα μάτια του, τη βάτο που κάηκε λίγο μέτρα μακριά του. Ο Μανώλης έκλαψε και φώναξε και γέλασε και τον έπιασε τρέμουλο ευτυχίας και… σκέφτηκε την Μυρσίνη. Θυμωμένη για λίγο, θα της περνούσε όταν κάποιος θα της έσβηνε τη φωτιά. Ήξερε όμως. Έπρεπε να ξέρει, της το είχε πει: Η Ρεάλ, αυτή, το χάος. Έτσι ήταν ο κόσμος του. Αυτό ακριβώς. Με αυτή τη σειρά… Κι απόψε, για έναν λόγο παραπάνω. Για έναν λόγο ποιητικό.

Γνώριζε πόσο την ήθελε. Αλλά ζήλευε. Το ‘παιζε υπεράνω κοινών αισθημάτων αλλά αυτό το «δεύτερη» την πονούσε. Η πρώτες ζέστες τα έκαναν όλα πιο έντονα στο μυαλό και το σώμα της Μυρσίνης. Η ζήλια ερχόταν σαν σφήκα που δε θα πεθάνει στο πρώτο τσίμπημα. Που μπαίνει μέσα στο αμάνικο μπλουζάκι της και τη γεμίζει δηλητήριο ξανά και ξανά. Θέλει να ουρλιάξει. Και θέλει να πηδηχτεί. Το όχι του Μανώλη είναι ένα σύννεφο στον ουρανό. Και τέτοια εποχή τα σύννεφα είναι αταίριαστα σαν ενδυματική επιλογή Εσκιμώου στη Σαχάρα. Κατεβάζει το χέρι της και με κυκλικές κινήσεις φέρνει στην εικόνα άλλον μετεωρολόγο που μιλάει μόνο για ηλιοφάνειες. Υποκατάστατα θα λιγωθεί, υποκατάστατα θα αρκεστεί, υποκατάστατα θα τελειώσει. Σκέφτεται τον Στέλιο. Γυρνάει μπρούμυτα και επιταχύνει τις κινήσεις της. Έτσι θα την ήθελε. Πόσα χρόνια έχει να τον δει; Έφυγε στην Καταλονία και δεν ξαναγύρισε. Μια κάρτα του και μερικές λέξεις όλον αυτόν τον καιρό: «γύρνα να βλέπω την πλάτη σου, γύρνα να βλέπω τον κώλο σου, γύρνα και δώσ’ μου μια εικόνα εξώκοσμη»! Στην κορύφωση πνίγει ένα αχ. Να μην το ακούσει ποιος; Να μην το χαρίσει άκοπα σε ποιον;

Δώδεκα χρόνια. Δώδεκα χρόνια στη Βαρκελώνη. Τα καλύτερα της ιστορίας αυτής της ομάδας ο Στέλιος τα είδε από κοντά. Όλους τους αγώνες της, όλα τα γκολ της, όλες τις μαγικές της βραδιές στο Καμπ Νου, αυτός ήταν εκεί. Η Ισπανίδα που κοιμήθηκε μαζί της τον πρώτο μήνα που βρισκόταν στην πόλη, αποδείχτηκε ότι είχε διοικητική θέση στο σύλλογο. Του έδωσε δουλειά στο μπαρ των επισήμων. Δε συνέχισε μαζί της αλλά το δώρο της ήταν μαργαριτάρι ψαρεμένο με άπνοια στα 25 μέτρα. Τα σόου του Ροναλντίνιο και η διαδοχή τους απ’ τα μαγικά βράδια του Μέσι δεν εξαγοράζονται με υλικά αγαθά ετούτου του κόσμου.

Δώδεκα χρόνια κι απόψε οι μπλαουγκράνα θα αγωνιστούν εντός με τη Ρόμα ένα μόλις βράδυ μετά που οι εχθροί απ’ την Μαδρίτη μάγεψαν στο Τορίνο. “Είμαστε αήττητοι με τον Βαλβέρδε”, έλεγε κάθε τόσο ο Στέλιος. “Μπορεί να μην είναι τόσο θεαματική η ομάδα όπως με τον Πεπ ή τον Λούις Ενρίκε αλλά είναι ανίκητη. Κι ο Μέσι… Τι τύπος είναι αυτός; Από ποιο πλανήτη ξεβράστηκε στον δικό μας; Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει”; “Να βοηθήσει την εθνική του ομάδα”, θα πουν οι κακεντρεχείς. “Να βάλει αυτό που έβαλε ο Κριστιάνο χτες”, θα πουν οι οπαδοί των άλλων. Σιγά, ο Στέλιος ξέρει: ο Λίο όλα τα μπορεί, όλα θα τα κάνει μέχρι να τελειώσει την καριέρα του. Οι Ρωμαίοι απόψε τρέμουν. Οι Ρωμαίοι έχουν τους λόγους τους. Έχουν γνώση της φωτιάς που θα τους κάψει!

——————————————–

Για την Μυρσίνη οι πρώτες ζέστες ήταν ήδη καλοκαίρι. Ήταν το πέρασμα απ’ την εξάμηνη αντι-ερωτική καταχνιά στο φως και το ξύπνημα των εν υπνώσει ερωτικών αδένων της. Ήταν η προπατορική ομορφιά ενός βυθισμένου παραδείσου. Δεν υπάρχει κείμενο που να μπορεί να δέσει αρμονικά όλα τα υλικά των αισθημάτων που νιώθει στην αλλαγή αυτής της εποχής. Η Μυρσίνη χαίρεται τη ζέστη και το δείχνει. Ντύνεται ελάχιστα, ερωτοτροπεί ασταμάτητα και κάνει ποδήλατο στην πόλη.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/i-myrsini-ke-ta-agoria-tis/

Κορνήλιος Καστοριάδης – Φαντασιακό και ορθολογικό…


Είναι αδύνατο να κατανοήσουμε τι ήταν και τι είναι η ανθρώπινη ιστορία, έξω από την κατηγορία του φαντασιακού. Καμιά άλλη δεν επιτρέπει να σκεφθούμε τα ερωτήματα :

  • τι είναι αυτό πού θέτει τον τελικό σκοπό, χωρίς τον όποιο η λειτουργικότητα των θεσμών και των κοινωνικών διαδικασιών θα έμενε ακαθόριστη;
  • τι είναι αυτό που μέσα στην απειρία των δυνατών συμβολικών δομών εξειδικεύει ένα συμβολικό σύστημα, εγκαθιστά δεσπόζουσες κανονικές σχέσεις, προσανατολίζει σε μια από τις αναρίθμητες δυνατές κατευθύνσεις όλες τις μεταφορές και μετωνυμίες πού μπορούμε να συλλάβουμε αφηρημένα ;

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε μια κοινωνία έξω από έναν ενοποιό παράγοντα, που θα παράσχει ένα σημαινόμενο περιεχόμενο και θα το συνυφάνει με τις συμβολικές δομές.

Αυτός ο παράγοντας δεν είναι το απλό « πραγματικό »· κάθε κοινωνία συγκρότησε το δικό της πραγματικό (δεν μπαίνουμε στον κόπο να τονίσουμε ότι αυτή η συγκρότηση δεν είναι ποτέ τελείως αυθαίρετη).

Αυτός ο παράγοντας δεν είναι επίσης το « ορθολογικό », η πιο σύντομη θεώρηση της ιστορίας αρκεί για να το αποδείξει, και αν επρόκειτο για κάτι τέτοιο, ή ιστορία δεν θα ήταν αληθινά ιστορία, αλλά στιγμιαία άνοδος σε μια ορθολογική τάξη, ή, το πολύ, καθαρή πρόοδος μέσα στην ορθολογικότητα.

Όμως, αν η ιστορία περιλαμβάνει αναμφισβήτητα την πρόοδο μέσα στην ορθολογικότητα – θα επανέλθουμε – δεν μπορεί να αναχθεί σ’ αυτήν. Ένα νόημα εμφανίζεται σ’ αυτήν από την αρχή κιόλας, που δεν είναι νόημα πραγματικού (με αναφορά στο αντιληπτό) ούτε ορθολογικό, ή θετικά ανορθολογικό, που δεν είναι ούτε αληθές ούτε ψευδές, και πού εντούτοις είναι της τάξεως της σημασίας· αυτό είναι ή φαντασιακή δημιουργία, ίδιον της ιστορίας, αυτό μέσα στο όποιο και διά του οποίου η ιστορία συγκροτείται αρχίζοντας.

Δεν έχουμε λοιπόν να « εξηγήσουμε » πώς και γιατί αυτονομούνται το φαντασιακό, οι κοινωνικές φαντασιακές σημασίες και οι θεσμοί πού τις ενσαρκώνουν. Πώς θα μπορούσαν να μην αυτονομηθούν, αφού είναι αυτό πού πάντοτε υπήρχε « στην αρχή », αυτό πού, κατά κάποιο τρόπο, υπάρχει πάντα « στην αρχή » ;

Στην πραγματικότητα, η ίδια η έκφραση « αυτονομούμαι » είναι καταφανώς απρόσφορη από αυτή την άποψη · δεν έχουμε να κάνουμε μ’ ένα στοιχείο πού, εξηρτημένο στην αρχή, «αποσπάται» και γίνεται αυτόνομο σ’ ένα δεύτερο χρόνο (πραγματικό ή λογικό), άλλα με το στοιχείο πού συγκροτεί την ιστορία ως τέτοια. Εάν υπάρχει κάτι πού αποτελεί πρόβλημα, είναι μάλλον ή ανάδυση τού ορθολογικού στην ιστορία, και κυρίως, ή συγκρότησή του ως σχετικά αυτόνομης στιγμής.”Αν τα πράγματα έχουν έτσι, ένα τεράστιο πρόβλημα ανακύπτει ήδη στο επίπεδο της διάκρισης των εννοιών.

Πώς μπορούμε να διακρίνουμε, μέσα στην ιστορία, τις φαντασιακές από τις ορθολογικές σημασίες ; Ορίσαμε πιο πάνω το συμβολικό-ορθολογικό ως αυτό πού παριστάνει το πραγματικό ή πού είναι απαραίτητο για να το σκαφθούμε ή να δράσουμε πάνω σ’ αυτό. Όμως για ποιόν το παριστάνει; Πώς να το σκεφθούμε ; Μέσα σε ποιό πλαίσιο να δράσουμε ; Για ποιό πραγματικό πρόκειται; Ποιος ο ορισμός του πραγματικού σ’ αύτη την περίπτωση ; Δεν είναι σαφές ότι διατρέχουμε τον κίνδυνο να εισαγάγουμε λάθρα μια ορθολογικότητα (τη δική μας) για να της δώσουμε τον ρόλο της ορθολογικότητας ;

Όταν, εξετάζοντας έναν πολιτισμό άλλης εποχής ή άλλου χώρου, χαρακτηρίζουμε φαντασιακό ένα ορισμένο στοιχείο της κοσμοθέασή του ή την ίδια αύτη την νομοθέτηση, ποιό είναι το σημείο αναφοράς ;

Όταν βρισκόμαστε, όχι μπροστά σε ένα « μετασχηματισμό » της γης σε θεότητα, αλλά μπροστά σε μια πρωταρχική ταυτότητα, για ένα δεδομένο πολιτισμό, της Γης-Θεάς μητρός, ταυτότητα άρρηκτα συνυφασμένη, γι’ αυτό τον πολιτισμό, με τον εν γένει τρόπο της να βλέπει, να σκέπτεται, να δρα, και να ζει τον κόσμο, δεν είναι αδύνατο να χαρακτηρίζουμε αυτή την οντότητα ως φαντασιακή, χωρίς περισσότερη συζήτηση ;

Αν το συμβολικό-ορθολογικό είναι εκείνο πού παριστάνει το πραγματικό ή εκείνο πού είναι απαραίτητο για να το σκεφθούμε ή να δράσουμε επάνω του, δεν είναι προφανές ότι αυτός ο ρόλος παίζεται επίσης, σε όλες τις κοινωνίες, από τις φαντασιακές σημασίες ; Το «πραγματικό» για κάθε κοινωνία δεν περιέχει, αξεχώριστα, αυτή τη φαντασιακή συνιστώσα, τόσο όσον αφορά στη φύση, όσο κυρίως, όσον αφορά στον ανθρώπινο κόσμο ;

Το «πραγματικό» της φύσεως δεν μπορεί να συλληφθέν έξω από ένα πλαίσιο κατηγοριών, από αρχές οργάνωσης τού αισθητού δεδομένου, κι αυτά δεν είναι ποτέ – ούτε και στη δική μας κοινωνία – απλώς ισοδύναμα, χωρίς τίποτα να περισσεύει ή να λείπει, με τον πίνακα των κατηγοριών πού καταστρώνουν οι λογικοί (και πού άλλωστε τροποποιείται αιωνίως).

Όσο για το «πραγματικό» τού ανθρώπινου κόσμου, αυτό υποτάσσεται σε κατηγορίες, μέσω της κοινωνικής δόμησης και τού φαντασιακού που αυτή σημαίνει, όχι μόνο ως δυνατό αντικείμενο γνώσεως, άλλα εμμενώς, στο καθ’ εαυτό και δι’ εαυτό του είναι· σχέσεις ανάμεσα σε άτομα και ομάδες, συμπεριφορές, κίνητρα, όχι μόνο μένουν ακατανόητα για μας, άλλα είναι και αδύνατα καθ’ εαυτά έξω από αυτό το φαντασιακό. Ένας «πρωτόγονος» που θα ήθελε να δράσει αγνοώντας τις φυλετικές ταξινομήσεις και ένας Ινδός της παλαιάς εποχής που θα αποφάσιζε να αγνοήσει πως υπάρχουν κάστες, θα ήταν πιθανότατα τρελοί – ή θα γίνονταν σύντομα.

Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε, όταν μιλούμε για το φαντασιακό, μήπως αποδώσουμε κατά λάθος στη θεωρούμενη κοινωνία μια απόλυτη ορθολογική ικανότητα, ή όποια, παρούσα εξ υπαρχής, απωθήθηκε ή καλύφθηκε από το φαντασιακό.

Όταν ένα άτομο πού μεγαλώνει μέσα στον πολιτισμό μας, πού σκοντάφτει σε μια δομημένη μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο πραγματικότητα, πού περιβάλλεται από ένα διαρκή κοινωνικό έλεγχο, «αποφασίζει» ή «επιλέγει» να βλέπει κάθε πρόσωπο πού συναντά ως ένα δυνάμει διώκτη του και αναπτύσσει ένα παραλήρημα καταδίωξης, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την αντίληψη πού έχει για τούς άλλους ως φαντασιακή, όχι μόνο « αντικειμενικά » ή κοινωνικά — ως προς τα εγκαθιδρυμένα σημεία αναφοράς — άλλα υποκειμενικά, με την έννοια ότι « θα μπορούσε » να είχε σχηματίσει μια σωστή άποψη για τον κόσμο· ή έντονα υπερισχύουσα φαντασιακή λειτουργία στην ανάπτυξη του απαιτεί μια ξεχωριστή εξήγηση, καθόσον άλλες μορφές ανάπτυξης ήσαν δυνατές, και πραγματοποιήθηκαν από τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων.

Κατά κάποιο τρόπο, καταλογίζουμε στους τρελούς μας την τρέλα τους, όχι με την έννοια πώς είναι δική τους, άλλα ότι θα μπορούσαν να μην την είχαν παράγει. Όμως ποιος μπορεί να πει για τους Έλληνες ότι ήξεραν πολύ καλά, ή ότι θα μπορούσαν να ξέρουν, ότι οι θεοί δεν υπάρχουν και ότι το μυθικό τους σύμπαν είναι μια « παρέκκλιση » σε σχέση με μια νηφάλια άποψη για τον κόσμο, παρέκκλιση πού απαιτεί να εξηγηθεί ως τέτοια ; Αυτη η νηφάλια, η δήθεν νηφάλια άποψη, είναι απλούστατα η δική μας.

Αυτές οι παρατηρήσεις δεν εμπνέονται από μια αγνωστικιστική η σχετικιστική στάση. Ξέρουμε ότι οι θεοί δεν υπάρχουν, ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να « είναι » κοράκια, και δεν μπορούμε να το ξεχάσουμε επίτηδες, όταν εξετάζουμε μία κοινωνία άλλου χρόνου ή χώρου. Όμως συναντούμε εδώ, σε ένα πιο βαθύ και δύσκολο επίπεδο, επίπεδο το ίδιο παράδοξο, την ίδια αντινομία της αναδρομικής εφαρμογής των κατηγοριών, της « προς τα πίσω προβολής » τού δικού μας τρόπου σύλληψης τού κόσμου, πού αναφέραμε πιο πάνω με αφορμή τον μαρξισμό, αντινομία πού είχαμε ήδη πει ότι είναι στοιχείο πού συγκροτεί την ιστορική γνώση.

Είχαμε διαπιστώσει τότε ότι δεν μπορούμε, για τις περισσότερες προ-καπιταλιστικές κοινωνίες, να διατηρήσουμε το μαρξιστικό σχήμα ενός « καθορισμού » της κοινωνικής ζωής και των διαφόρων σφαιρών της, της εξουσίας επί παραδείγματι από την οικονομία, διότι αυτό το σχήμα προϋποθέτει μια αυτονόμηση αυτών των σφαιρών, που δεν υπάρχει με πλήρη μορφή παρά μόνο στην καπιταλιστική κοινωνία· σε μια τόσο κοντινή σε μάς, στον χώρο και στον χρόνο περίπτωση, όπως ή φεουδαρχική κοινωνία (και οι γραφειοκρατικές κοινωνίες των Ανατολικών χωρών), σχέσεις εξουσίας και οικονομικές σχέσεις είναι δομημένες με τέτοιο τρόπο, πού ή ιδέα « καθορισμού » των μεν από τις δε στερείται νοήματος.

Μ’ έναν πολύ πιο βαθύ τρόπο, ή προσπάθεια να διακρίνουμε καθαρά, με στόχο να διαρθρώσουμε τη σχέση τους, το λειτουργικό, το φαντασιακό, το συμβολικό και το ορθολογικό, σε κοινωνίες άλλες από αυτές της Δύσεως των τελευταίων δύο αιώνων (και μερικές στιγμές της ιστορίας της Ελλάδας και της Ρώμης) σκοντάφτει πάνω στην αδυναμία να δοθεί σ’ αυτή τη διάκριση ένα ακριβές περιεχόμενο, πού να είναι πραγματικά χαρακτηριστικό για τις θεωρούμενες κοινωνίες, που να έχει πραγματική εφαρμογή επάνω σ’ αυτές.

Εάν οι θεϊκές δυνάμεις, εάν οι « τοτεμικές » ταξινομήσεις, είναι, για μια αρχαία η αρχαϊκή κοινωνία, κατηγορικές αρχές οργάνωσης τού φυσικού και κοινωνικού κόσμου, όπως αναμφισβήτητα είναι, τί σημαίνει, από μια τελεστική άποψη (δηλαδή για την κατανόηση και για την « εξήγηση » αυτών των κοινωνιών), η ιδέα ότι αυτές οι αρχές υπάγονται στο φαντασιακό ως αντιτιθέμενο στο ορθολογικό ;

Αυτό το φαντασιακό είναι εκείνο πού κάνει τον κόσμο των Ελλήνων και των Αράντα να μην είναι χάος άλλα διατεταγμένη πολλαπλότητα, που κάνει το εν να οργανώνει το πολυειδές* χωρίς να το συνθλίβει, πού προκαλεί την ανάδυση της άξιας και της ανάξιας, πού χαράσσει, γι’ αυτές τις κοινωνίες, το σύνορο ανάμεσα στο « αληθές » και το « ψευδές », στο επιτρεπτό και το απαγορευμένο — χωρίς τα όποια δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν ούτε δευτερόλεπτο*.

Αυτό το φαντασιακό δεν έχει μόνο τη λειτουργία τού ορθολογικού, είναι ήδη μια από τις μορφές του, το περιλαμβάνει σε μια πρώτη και απείρως γόνιμη αδιακρισία, κι εκεί μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα στοιχεία πού προϋποθέτει ή δική μας ορθολογικότητα**.

Θα ήταν λοιπόν, από αυτή την άποψη, όχι λάθος άλλα κυριολεκτικά χωρίς νόημα, να θελήσουμε να συλλάβουμε την προηγούμενη ιστορία της ανθρωπότητας σε συνάρτηση με το ζεύγος κατηγοριών φαντασιακό-ορθολογικό, πού δεν έχει πραγματικά το πλήρες νόημά του παρά μόνο για μας. Και εντούτοις – αυτό είναι το παράδοξο – δεν μπορούμε να μην το κάνουμε.

Όπως δεν μπορούμε, όταν μιλούμε για τη φεουδαρχική περίοδο, να προσποιηθούμε ότι ξεχνάμε την έννοια της οικονομίας, ούτε να παραιτηθούμε από την υπαγωγή σε οικονομικές κατηγορίες, φαινομένων που δεν ήταν τέτοια για τούς ανθρώπους της εποχής, έτσι δεν μπορούμε να δείξουμε ότι αγνοούμε τη διάκριση ορθολογικού-φαντασιακού μιλώντας για μια κοινωνία για την οποία αυτή η διάκριση δεν είχε νόημα, ή δεν είχε το ίδιο περιεχόμενο που έχει για μας. Αυτή την αντινομία, η δική μας θεώρηση της ιστορίας, πρέπει αναγκαστικά να την επωμιστεί.

Ο ιστορικός ή ο εθνολόγος πρέπει υποχρεωτικά να προσπαθήσει να κατανοήσει το φυσικό και κοινωνικό σύμπαν των Βαβυλωνίων και των Μπορορό, όπως βιώθηκε από αυτούς, και, προσπαθώντας να το εξηγήσει, πρέπει να αποφύγει να εισαγάγει μέσα σ’ αυτό καθορισμούς πού δεν υπήρχαν γι’ αυτό τον πολιτισμό (συνειδητά ή ασυνείδητα). Όμως δεν μπορεί να μείνει εκεί. Ο εθνολόγος που αφομοίωσε τη θέαση που έχουν οι Μπονόρα για τον κόσμο τόσο καλά, ώστε δεν μπορεί πια να τον δει παρά μόνο με τον δικό τους τρόπο, δεν είναι πια εθνολόγος, αλλά ένας Μπορορό – και οι Μπορορό δεν είναι εθνολόγοι.

Ο λόγος υπάρξεως του δεν είναι να εξομοιωθεί με τούς Μπορορό, άλλα να εξηγήσει στους Παρισινούς, στους Λονδρέζους, ατούς Νεοϋορκέζους τού 1965, αύτη την άλλη ανθρωπότητα πού αντιπροσωπεύουν οι Μπορορό. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μέσα στη γλώσσα, με την βαθιά έννοια τού όρου, μέσα στο σύστημα κατηγοριών των Παρισινών, Λονδρέζων κ.λπ. Αυτές δε οι γλώσσες δεν είναι « ισοδύναμοι κώδικες » — ακριβώς διότι στη δόμησή τους οι φαντασιακές σημασίες παίζουν ένα ρόλο κεντρικό****.

Αυτός είναι ό λόγος πού το δυτικό πρόσταγμα της συγκρότησης μιας ολικής ιστορίας, εξαντλητικής κατανόησης και εξήγησης των κοινωνιών άλλων εποχών και χώρων, περιέχει αναγκαστικά στη ρίζα του την αποτυχία, αν θεωρηθεί ως κατοπτρίστηκα πρόσταγμα. Ο δυτικός τρόπος θεώρησης της ιστορίας βασίζεται στην ιδέα ότι αυτό πού ήταν νόημα δι’ εαυτό, νόημα της κοινωνίας τους για τούς Συρίους, μπορεί να γίνει, με απόλυτη ακρίβεια, νόημα για μας. Αυτό όμως είναι προφανώς αδύνατο, και προσβάλλει συγχρόνως ως αδύνατο το κατοπτριστικό πρόταγμα μιας ολικής ιστορίας.

Η ιστορία είναι πάντοτε ιστορία για μάς -πράγμα πού δεν σημαίνει ότι έχουμε το δικαίωμα να την ακρωτηριάσουμε όπως μας αρέσει, ούτε να την υποτάξουμε αφελώς στις δικές μας προβολές, αφού ακριβώς αυτό που μας ενδιαφέρει στην ιστορία, είναι η αυθεντική μας ετερότητα, τα άλλα δυνατά τού ανθρώπου στην απολυτή τους μοναδικότητα. Όμως, ως απόλυτη, αύτη η μοναδικότητα καταργείται αναγκαστικά τη στιγμή που προσπαθούμε να τη συλλάβουμε, όπως στη μικροφυσική « εξαφανίζεται » το στοιχειώδες σωμάτιο, ως ορισμένη ποσότητα κίνησης, όταν προσδιορίσουμε τη θέση του.

Ωστόσο, αυτό πού εμφανίζεται ως ανυπέρβλητη αντινομία στον κατοπτριστηκό λόγο, αλλάζει έννοια, όταν αποκαθιστούμε τη θεώρηση της ιστορίας μέσα στο δικό μας πρόσταγμα θεωρητικής διαύγασης του κόσμου, και ιδιαίτερα του ανθρώπινου κόσμου, όταν βλέπουμε σ’ αυτήν ένα μέρος της προσπάθειάς μας να ερμηνεύσουμε τον κόσμο για να τον μετασχηματίσουμε – όχι υποτάσσοντας την αλήθεια στις απαιτήσεις της κομματικής γραμμής, άλλα εγκαθιδρύοντας ρητά τη διαρθρωμένη ενότητα διαύγασης και δραστηριότητας, θεωρίας και πρακτικής, για να δώσουμε την πλήρη της πραγματικότητα στη ζωή μας, ως αυτόνομο πράττει, δηλαδή ως διαυγή δημιουργική δραστηριότητα.

Διότι τότε, το έσχατο σημείο της συμβολής αυτών των δύο προταγμάτων – να κατανοήσουμε και να μετασχηματίσουμε – δεν μπορεί να βρίσκεται κάθε φορά παρά μόνο μέσα στο ζωντανό παρόν της ιστορίας, που δεν θα ήταν ιστορικό παρόν, εάν δεν υπερέβαινε τον εαυτό του με κατεύθυνση ένα μέλλον που είναι να γίνει από μας. Και, το ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το άλλοτε και το αλλού της ανθρωπότητας παρά μόνο σε συνάρτηση με τις κατηγορίες μας – πράγμα πού επανέρχεται σ’ αυτές τις κατηγορίες, τις σχετικοποιεί, και μάς βοηθάει να ξεπεράσουμε την  υποδούλωση στις δικές μας μορφές τού φαντασιακού – όπως και της ορθολογικότητας – αυτό δεν εκφράζει απλώς τους όρους κάθε ιστορικής γνώσης και το ρίζωμά της, άλλα το γεγονός ότι κάθε διαύγαση πούυεπιχειρούμε είναι τελικά ιδιωφελής, είναι για μάς με μια δυνατή έννοια, διότι δεν βρισκόμαστε εδώ για να πούμε αυτό πού είναι, άλλα για να κάνουμε να είναι αυτό που δεν είναι (στο όποιο η έκφραση αυτού που είναι ανήκει ως στιγμή).

Το πρόταγμά μας της διαύγασες των προηγούμενων μορφών της ύπαρξης της ανθρωπότητας δεν αποκτά το πλήρες νόημά του παρά ως στιγμή του προτάγματος της διαύγασης της ύπαρξής μας, με τη σειρά της αξεχώριστης από το τωρινό μας πράττειν. Είμαστε ήδη, ότι κι αν κάνουμε, στρατευμένοι σε ένα μετασχηματισμό αυτής της ύπαρξης, ως προς τον όποιο ή μόνη επιλογή πού έχουμε είναι ανάμεσα στο υφίσταμαι και στο πράττω, στη σύγχυση και στη διαύγεια.

Ότι αυτό μας οδηγεί αναπόφευκτα στο να επανερμηνεύσουμε και να επαναδημιουργήσουμε το παρελθόν, ορισμένοι μπορούν να το δουν με δυσφορία και να καταγγείλουν « ένα πνευματικό κανιβαλισμό, χειρότερο από τον άλλο ». Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα επ’ αυτού, Αλ’ ούτε και αυτοί, όπως δεν μπορούμε να εμποδίσουμε την τροφή μας να περιέχει, σε συνεχώς αυξανόμενη αναλογία, τα στοιχεία πού αποτελούσαν το σώμα των προγόνων μας εδώ και τριάντα χιλιάδες γενεές.

***

*  Από αυτή την άποψη υπάρχει λοιπόν μια « λειτουργικότητα » του πραγματικού φαντασιακού, στον βαθμό που είναι « όρος υπάρξεως » της κοινωνίας. Όμως είναι όρος υπάρξεως της κοινωνίας ως ανθρώπινης κοινωνίας, και αύτη η ύπαρξη ως τέτοια δεν ανταποκρίνεται σε καμιά λειτουργικότητα, δεν είναι τέλος κανενός πράγματος και δεν έχει τέλος.

** Αυτή μας φαίνεται και παρά τις προθέσεις του ότι είναι ή ουσιαστική συμβολή του Claude LeviStrauss, ειδικότερα στην Pensee Sauvage, πολύ περισσότερο από τη συγγένεια ανάμεσα στην « αρχαϊκή » σκέψη και το μαστόρεμα ή την ταύτιση « άγριας σκέψης » και σκέτης ορθολογικότητας. ‘Όσο για το τεράστιο πρόβλημα, στο πιο ριζικό φιλοσοφικό επίπεδο, της σχέσης φαντασιακού και ορθολογικού, του ζητήματος αν το ορθολογικό δεν είναι παρά μια στιγμή τού φαντασιακού ή αν εκφράζει τη συνάντηση του ανθρώπου με μια υπερβατική τάξη, δεν μπορούμε εδώ παρά να το αφήσουμε ανοιχτό, αμφιβάλλοντας έξαλλου εάν θα μπορούσαμε ποτέ να κάνουμε διαφορετικά. [Πραγματευόμαστε αυτό το πρόβλημα διεξοδικά στο δεύτερο μέρος αυτού του βιβλίου.]

*** Αυτό δεν επηρεάζεται από το γεγονός ότι κάθε κοινωνία διακρίνει αναγκαστικά αυτό που είναι πραγματικό-ορθολογικό γι’ αυτή από αυτό που είναι φαντασιακό γι’ αυτή

**** Όπως θα έλεγαν οι γλωσσολόγοι, αυτές οι γλώσσες δεν έχουν μόνο μια γνωστική λειτουργία· και μόνο τα γνωστικά περιεχόμενα [θα έλεγα τώρα: ταυτιστικά] είναι εξ ολοκλήρου μεταφράσιμα Πρβλ. Roman Jakobson, Essais de lingui-stique generate, οπ.π. σ. 78-86. Ή ολική διαλεκτική της ιστορίας, πού συνεπάγεται τη δυνατότητα μιας εξαντλητικής de jure μετάφρασης κάθε πολιτισμού στη γλώσσα του « ανώτερου » πολιτισμού, συνεπάγεται μια τέτοια αναγωγή της ιστορίας στο γνωστικό. ’Από αυτή την άποψη, το παράλληλο με την ποίηση είναι απόλυτα ακριβές, το κείμενο της ιστορίας είναι μια αξεδιάλυτη ανάμειξη γνωστικών και ποιητικών στοιχείων. Ή ακραία στρουκτουραλιστική τάση λέει περίπου: Δεν μπορώ να σας μεταφράσω τον Άμλιτ στα γαλλικά, ή θα το κάνω με τρόπο πολύ πτωχό, άλλα αυτό που είναι πιο ενδιαφέρον από το κείμενο του Άμλετ είναι η γραμματική της γλώσσας στην οποία είναι γραμμένο και το γεγονός ότι αυτή ή γραμματική είναι μια ειδική περίπτωση μιας καθολικής γραμματικής. Μπορούμε να απαντήσουμε: “Όχι, ευχαριστούμε, ή ποίηση μάς ενδιαφέρει στον βαθμό πού περιλαμβάνει κάτι περισσότερο απ’ τη γραμματική. Κι επίσης μπορούμε να ρωτήσουμε: Και γιατί λοιπόν ή αγγλική γραμματική δεν είναι κατ’ ευθείαν αυτή ή παγκόσμια γραμματική; Γιατί υπάρχουν πολλές γραμματικές; Προφανώς, τα ποιητικά στοιχεία, αν δεν είναι απολύτως μεταφράσιμα, δεν μένουν χωρίς πρόσβαση. Αυτή όμως ή πρόσβαση, είναι επαναδημιουργία: « … ή ποίηση, εξ ορισμού, είναι αμετάφραστη. Μόνο ή δημιουργική μεταφορά είναι δυνατή » (Jakobson, όπ.π., σ. 86). ‘Υπάρχει, ακόμα και πέρα από το γνωστικό περιεχόμενο, προσεγγιστική ανάγνωση και κατανόηση μέσα από τις διάφορες ιστορικές φάσεις. Όμως αυτή η ανάγνωση πρέπει να αναδεχθεί το γεγονός ότι είναι ανάγνωση από κάποιον

***

Καστοριάδης Κορνήλιος – Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας 


 Από: http://antikleidi.com

sotosblog

«Ο άνθρωπος που δεν είναι ικανός να αντλεί διαρκώς από μέσα του νέους πόθους, μαζί κι έναν καινούργιο εαυτό, να γυρίζει ως επιβεβαίωση την πλάτη στο παρωχημένο και σαπισμένο, αυτός δεν είναι άνθρωπος: είναι ένας μπουρζουάς, ένας φαρμακοτρίφτης, ένας ουτιδανός.» Αμεντέο Μοντιλιάνι (http://www.modigliani-foundation.org)

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

ECONOMIC THEORIES

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Ερανιστής

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Τα κουρέλια τραγουδάμε ... ακόμα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Λαϊκή Εξουσία

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

Μέτωπο ενάντια στη διαφθορά, για την ουσιαστική αλλαγή του πολιτικού και πολιτιστικού σκηνικού

toufekiastoskotadi

Δημοκρατία για την Ελλάδα

Delving into History ® _ Periklis Deligiannis

Περικλής Δεληγιάννης - Ιστορικές Αναδιφήσεις®

Ανθολόγιον Sapere aude!

Sapere aude! - Τόλμα να γνωρίζεις

Poetry of gems

Poetry & Mythology

JUNGLE-Report

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Leonidas Vatikiotis

Λεωνίδας Βατικιώτης

Yanis Varoufakis

THOUGHTS FOR THE POST-2008 WORLD

Χειμωνιάτικη Λιακάδα

Σκέψεις, απόψεις, προβληματισμοί και συναισθήματα. Στοχασμοί που ρίχτηκαν στο διαδίκτυο σαν μπουκάλια στο πέλαγος …

Δίκτυο Μικρασιάτης | Asia Minor Greeks Network

Νέα και Ειδήσεις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης από την Ελλάδα και την Ομογένεια

VoxEU.org: Recent Articles

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Home

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

In Defence of Marxism

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

LaRouche's Latest

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Monthly Review

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Robert Skidelsky's Website

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

αἰέν ἀριστεύειν

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

sibilla - σίβυλλα

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

eparistera

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ΚΙΜΠΙ

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Καρτέσιος

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Old Boy

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

CYNICAL

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

ὑπόγεια τάξις

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Cogito ergo sum

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

"το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή..."

Techie Chan

(λευτεριά στα playmobil)

Αντικλείδι

Επιλεγμένα άρθρα για πολιτική, οικονομία, κοινωνία, οικογένεια, πολιτισμό, ψυχολογία. Ποιοτικές φωτογραφίες και βίντεο .

Αρέσει σε %d bloggers: