Σιόρα Λισάβετ…


il trovatore

Ο Καιρός ουδέποτε είναι καλός για την Σιόρα Λισάβετ.

Δεν εννοώ τις τελευταίες μέρες του Μάρτη που διανύουμε.

Εννοώ τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Η μέρα της ξεκινάει πάντα με σχόλια για τον καιρό του τύπου:

«Ψύχρα!»

«Μας θέρισε!»

«Καήκαμε!»

«Μας έπνιξε!»

«Πόντα Μαλίνια!»

Μια φορά έκανα το λάθος να της πω ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια σύμφωνα με τις στατιστικές της Εθνικής Μετεωρολογικής Υπηρεσίας αυτήν την μέρα κάνει συνήθως το ίδιο καιρό.

Με κοίταξε λες και ήμουνα  μάρτυρας του Ιεχωβά που προσπαθεί να την προσηλυτίσει.

Τα σχόλια της σιόρα Λισάβετ που ακολουθούν αμέσως μετά αφορούν σε:

 Θανάτους γειτονισσών,

καρκίνους του πνεύμονα,

οικονομικές καταρρεύσεις,

σκληρύνσεις κατά πλάκας,

μειώσεις συντάξεων,

θανατηφόρων τροχαίων ατυχημάτων και

πυρηνικών πολέμων.

Η Σιόρα Λισάβετ δεν βλέπει τίποτα καλό σε αυτόν τον κόσμο.

Για σένα δεν λέει τίποτα κακό . Μάλιστα σου ρίχνει καθημερινά  και ριπές από ευμενή σχόλια και αυτοσχέδιες ευχές.

Είσαι ο δέκτης της και σε χρειάζεται.

Για όλους τους άλλους όμως δεν υπάρχει μια καλή κουβέντα.

Ξεκινάει από τους βουλευτές και τους δημάρχους.

Συνεχίζει  στα δημόσια πρόσωπα της πόλης μας.

Περνάει αμέσως στους γειτόνους  έναν έναν.

Αφήνει τελευταίο το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.

Τα περιστέρια που τις κουτσουλάνε την μπουγάδα.

Οι Γάτοι «που κακοχρόνο νάχουνε».

Οι Σκύλοι «που γαυγίζουνε και έχουνε καταχέσει τσου δρόμους».

Τελευταία την ενοχλούν και τα πρώτα πετροχελίδονα «που δεν θα μας αφήκουνε να κοιμηθούμε όλο το καλοκαίρι».

Παλιά είχα μια φιλενάδα που αντί να βλέπει την πανσέληνο έβλεπε τα καλώδια της ΔΕΗ που περνάγανε από μπροστά.

Και τα καλώδια να μην υπήρχαν κάτι άλλο θα έβρισκε  για να μην δει το φεγγάρι.

Άσχημη αρρώστια.

Θα μου πείτε: «Πάντοτε υπήρχε» .

Σύμφωνοι. Σήμερα όμως έχει γίνει επιδημία.

Σπάνια θα βρεις κάποιον που να τραγουδάει με την καρδιά του χωρίς να είναι μεθυσμένος.

Έχω την φοβερή υποψία ότι ακόμα και οι χορωδοί σφίγγονται για να τραγουδήσουν. Σαν από υποχρέωση η σαν μια  απέλπιδα προσπάθεια μην ξεχάσουν να τραγουδούν.

Προχτές κοίταγα αφηρημένος μια βιτρίνα και σιγοτραγουδούσα. Βγήκε η πωλήτρια και με κοίταξε τρομαγμένη.

Στις πολιτικές συζητήσεις της γειτονιάς γίνεται πλειοδοσία καταστροφής.

Αν τολμήσεις  να αμφιβάλεις στο ελάχιστο για την επικείμενη καταστροφή θα σε κοιτάξουν τουλάχιστον με καχυποψία.

Κινδυνεύεις να κατηγορηθείς ότι κάνεις πλάτες στον Δήμαρχο, στον βουλευτή , στον ηγούμενο, στον προηγούμενο, στο λαμόγιο, στον Αμερικάνο , στον Τούρκο, στον Νορβηγό.

Η παραμικρή σου απροσεξία μπορεί να σε κατατάξει στους σεξιστές , στους ρατσιστές, στους λικβινταριστές, στους αριστεριστές η στους συμβιβασμένους.

Είναι οι μέρες που νοιώθεις σαν να περπατάς μέσα σε ναρκοπέδιο.

Δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις.

Πρέπει να λες ότι σου πηγαίνουν όλα στραβά.

Να μην σου φτάνουν τα λεφτά.

Ο Λαός να πεινάει.

Να φοράς τα ίδια παπούτσια είκοσι χρόνια.

Να  σε έχουν κλέψει.

Να είσαι βλοσυρός.

Να σε έχουν προδώσει.

Προπάντων άμα δεις την σιόρα  Λισάβετ μην κάνεις το λάθος να πεις: «Μα τι ωραίος  καιρός σήμερα!»

 


Από:http://iltrovator.blogspot.gr/2018/04/blog-post_6.html

Advertisements

Προμηθέας – Χριστός. Η πάσχουσα ανθρωπότητα…


α. «τόνδε προς πέτραις/ υψηλοκρήμνοις τον λεωργόν οχμάσαι/ αδαμαντίνων δεσμών εν αρρήκτοις πέδαις» (Αισχύλος «Προμηθεύς Δεσμώτης», στ. 4-6, τον πανούργο τούτον να τον καρφώσεις εκεί πάνω στα βράχια τ’ αψηλόγκρεμνα, δεμένον μ’ ατσάλινα δεσμά που να μη σπάνε),

β. «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασιν την γην κρεμάσας» (Από τα πάθη του Χριστού, Μ. Πέμπτη και Παρασκευή).

Στη μυθολογία και στη θρησκεία πολλών λαών ανευρίσκεται η εικόνα του «πάσχοντα ανθρώπου» ή και Θεού. Οι άνθρωποι αρέσκονται να πιστεύουν πως κάποιος άνθρωπος ή θεός τους προστατεύει ή και τους σώζει. Τα πάθη τους δεν επιβεβαιώνουν μόνο το μέγεθος της θυσίας και της προσφοράς τους αλλά και την εγγενή αδυναμία των ανθρώπων να υπερβούν το φόβο και την αγωνία που απορρέουν από τη συνειδητοποίηση της περατότητάς τους (θνητά όντα).

Οι μεσσιανικές προσδοκίες πλάθουν ιστορίες που αφηγούνται τον ηρωισμό ανδρών, ημίθεων ή και θεών που υποφέρουν πολλά για χάρη των ανθρώπων. Οι πρωταγωνιστές τέτοιων πράξεων που αγγίζουν τα όρια της αυτοθυσίας χαρακτηρίζονται από μια απέραντη αγάπη για τους ανθρώπους και πασχίζουν για τη σωτηρία τους ή και την πρόοδό τους. Συγκρούονται με δυνάμεις υπέρτερες ή και αντιμάχονται την κακότητα κάποιων ανθρώπων που απεργάζονται την πτώση και τη δουλεία των συνανθρώπων τους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύεται η ψυχολογία των ανθρώπων να περιμένουν κάποιο μεσσία για να τους απαλλάξει από τις ενοχές, τις φοβίες και τα λάθη τους και να τους βοηθήσει να νιώσουν σίγουροι για τον εαυτό τους και το μέλλον τους. Γι’ αυτό και δυσκολεύονται σε μια ύστερη φάση να ξεχωρίσουν το μυθικό στοιχείο από το πραγματικό και το ορθολογικό. Η πίστη θεριεύει και συνδράμει καταλυτικά στη βίωση ενός αισθήματος ασφάλειας που απελευθερώνει τη θέληση για επιβίωση και δημιουργία. Νιώθει προστατευμένος από μια δύναμη στον αγώνα του να αντέξει τα δεινά που απορρέουν από τις πολυποίκιλες αναγκαιότητες (βιολογικές, κοινωνικές…).

Ιδανικοί ενσαρκωτές όλων των παραπάνω εικόνων και σκέψεων δύο εμβληματικά πρόσωπα που τα πάθη και η εκούσια θυσία τους σημάδεψαν την πνευματική και ηθική πορεία του ανθρώπου και του κόσμου. Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ και ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Ένας ημίθεος – Τιτάνας κι ένας «Θεός». Πολλά είναι τα στοιχεία που τους ενώνουν όπως πολλά είναι κι αυτά που τους διαφοροποιούν. Το βασικό κοινό σημείο και των δυο είναι ότι συνενώνουν το θεϊκό και το ανθρώπινο στοιχείο: Ίσως, όμως, το στοιχείο που τους κατέστησε σύμβολο παγκόσμιο και πανανθρώπινο είναι τα πάθη τους για χάρη του ανθρώπου.

Ο Προμηθέας καρφωμένος στον Καύκασο, ο Χριστός σταυρωμένος στο Γολγοθά. Ο συμβολισμός είναι φανερός. Είναι η καρφωμένη και σταυρωμένη ανθρωπότητα, που πρέπει να απαλλαγεί από τα δεσμά της που άλλοι χάλκευσαν γι’ αυτήν ή και η «ίδια» με τα λάθη και την απρονοησία της. Προμηθέας και Χριστός πληρώνουν το τίμημα της αγάπης – προσφοράς τους στον αιώνιο άνθρωπο. Ο Προμηθέας εξομολογητικά δηλώνει: «Θνητοίς γαρ γέρα/ πορών ανάγκαις ταίσδ’ ενέζευγμαι τάλας˙» (Αισχύλος, «Προμηθεύς Δεσμώτης»,107…) (Για τα δώρα/ που έδωσα στους ανθρώπους, μπήκα ο δόλιος/ σε τέτοια βάσανα).

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης παρουσιάζει το Χριστό ως «ίδε ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (Α,29) και «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’έχη ζωήν αιώνιον. Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Γ, 16-17). Η αγάπη, λοιπόν, προς τον κόσμο και η σωτηρία αυτού συνιστούν τη βασική αιτία των παθών του Χριστού.

Και οι δυο, Προμηθέας και Χριστός, υφίστανται τα πάνδεινα, χωρίς παράπονα, γογγυσμό ή μίσος για τους διώκτες: «οράτε δεσμώτην με δύσποτμον Θεόν/….δια την λίαν φιλότητα βροτών»(Κοιτάχτε με δεσμώτη το βαριόμοιρο θεό,/… γιατί τους ανθρώπους αγάπησα τόσο, Αισχύλος, «Προμηθέας Δεσμώτης» στ 119-120,123) διακηρύσσει ο Προμηθέας, κι ας ένιωθε κάπως προδομένος από τους ανθρώπους και τους άλλους τιτάνες.

Το παράπονο του Προμηθέα αποδίδει με γλαφυρότητα ο Κ. Βάρναλης στο «φως που καίει» (Ο Μονόλογος του Μώμου) «Τους έσωσα κ’ εγώ μια φορά και πρόκοψα!… Έκλεψα τη φωτιά από τον Όλυμπο και τους την έφερα. Τους έδωσα το λογικό και τη γλώσσα. Τους ανέβασα ψηλά, ίσαμε τους θεούς. Κι αφτοί με προδώσανε» 

Ανάλογη και η προδοσία του Χριστού από το μαθητή του Ιούδα «Και έτι αυτού λαλούντος ιδού Ιούδας…ο δε παραδιδούς αυτόν έδωκεν αυτοίς σημείον λέγων˙ ον αν φιλήσω, αυτός εστί, κρατήσατε αυτόν….» (Ματθαίος, ΚΣΤ 47-49). Την προδοσία του Ιούδα ακολούθησε η προδοσία και η εγκατάλειψη από τον όχλο «οι δε περισσώς έκραζον λέγοντες˙ σταυρωθήτω» (Ματθαίος, ΚΖ 24) και «οι δε εκραύγασαν˙άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιωάννης, Ιθ 16).

Προμηθέας και Χριστός βάδισαν προς το Πάθος με συνείδηση, γνωρίζοντας τα πάντα κι γι’ αυτό δε λυγίζουν: «Ευ ‘γω ταύτα πάντ’ ηπιστάμην,/ εκών άκων ήμαρτον, ουκ αρνήσομαι˙/ θνητοίς αρήγων αυτός ηυρόμην πόνους» (Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης» 277-79, «Πολύ καλά τα γνώριζα όλα αυτά˙/ Το θελα κι έφταιξα, ναι, δεν τ’ αρνιέμαι,/ και βρήκα συμφορές θνητούς βοηθώντας).

Αλλά και ο ίδιος ο Χριστός προοικονόμησε το τέλος του και προϊδέασε τους μαθητές του γι’ αυτό: «Και ήρξατο διδάσκειν αυτούς ότι δει τον υιόν του ανθρώπου πολλά παθείν, και αποδοκιμασθήναι… και αποκτανθήναι, και μετά τρεις ημέρας αναστήναι» (Μάρκος, Η 32).  Ωστόσο, παντού διέβλεπε, ακόμη και στους μαθητές του, πως ο όχλος δεν είχε πειστεί για την ταυτότητα και το έργο – διδασκαλία του «τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;» (Μάρκος, Η28).

Το μεγαλείο και των δυο «πασχόντων» συνίσταται στο γεγονός ότι γνώριζαν το τέλος το οποίο αντιμετώπισαν ως μια αναγκαιότητα: «πάντα προυξεπίσταμαι/ σκεθρώς τα μέλλοντα, ουδέ μοι ποταίνιον,/ πήμ’ ουδέν ήξει. Την πεπρωμένην δε χρη/ αίσαν φέρειν ως ράτσα, γιγνώσκονθ’ ότι/ το της ανάγκης έστ’ αδήριτον σθένος» (Καλά τα ξέρω όλα… Πρέπει την τύχη τη μοιρόγραφτη ο καθένας… να βαστάζει, μια και το ξέρει πόσο ανίκητη είναι της Ανάγκης η δύναμη», Αισχύλος «Προμηθεύς Δεσμώτης», 101-105).

Ο Χριστός έδειξε την αδυναμία του μόνον λίγο πριν εκπνεύσει λέγοντας το: «ηλί, ηλί, λιμά σαβαχθανί; Τούτ’ έστ’, Θεέ μου Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;»  (Ματθαίος, ΚΖ47). Ο ανθρώπινος θάνατος του Χριστού επισημαίνεται κι από τον υμνογράφο του Επιταφίου θρήνου: «Ως βροτός μεν θνήσκεις εκουσίως, Σωτήρ, ως Θεός δε τους θνητούς εξανέστησας εκ μνημάτων και βυθού αμαρτιών».

Γενικότερα, περιδιαβαίνοντες το μύθο του Προμηθέα (Ησίοδος, Αισχύλος, Βάρναλης) μπορούμε να ανιχνεύσουμε σε αυτόν το σύμβολο του αγώνα του ανθρώπου ενάντια σε εκείνες τις δυνάμεις που τον κρατούν δέσμιο. Ο Προμηθέας εκπροσωπεί την Ηθική Ελευθερία και τη βαθιά επιθυμία του ανθρώπου για πρόοδο σε όλα τα επίπεδα (Υλικό, Πνευματικό…). Η πορεία, βέβαια, προς τη γνώση και την πρόοδο δεν συμβαίνει πάντα «ατιμωρητί». Ο άνθρωπος πρωταγωνιστής «πάσχει»και παθιάζεται.

Γνωρίζει, δηλαδή, πως η μετάβαση από το «βασίλειο της αναγκαιότητας» στο «βασίλειο της ελευθερίας» προϋποθέτει συνειδητοποίηση των ορίων των ανθρώπων αλλά και των θυσιών. Ο Προμηθέας ενσαρκώνει σε απόλυτο βαθμό αυτή τη συνειδητοποίηση. Εξάλλου η «πράξη που γεννά βάσανα» είναι παράλληλα «πράξη που γεννά ευτυχία».

Ο Χριστός στέκεται συγκαταβατικός απέναντι σε αυτούς που τον αδικούν και τους συγχωρεί «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν». Είναι η έκφραση μιας αγάπης χωρίς όρους και όρια. Μια αγάπη που τόσο ο Προμηθέας όσο και ο Φρόυντ δεν αναγνωρίζουν. Σχετικά ο Προμηθέας διακηρύσσει «απλώ λόγω τους πάντας εχθαίρω θεούς,/ όσοι παθόντες ευ κακούσι μ’ εκδίκως».

Ο Βάρναλης στο «φως που καίει» παρουσιάζει τον Προμηθέα και το Χριστό να διαφωνούν σε πολλά και ο ένας να μην κατανοεί τη θυσία και τα παθήματα του άλλου. Ο Προμηθέας με τα δώρα στους ανθρώπους απέβλεπε στο λογικό του ανθρώπου (φωτιά, γλώσσα…), ενώ ο Χριστός στην αγάπη – καρδιά. Στη θέση – απάντηση του Προμηθέα «Αφτά δεν είναι λογικά πράματα!», ο Χριστός απαντά «Όσο ξανοίγεται η σκέψη, τόσο πιο στενέβουν οι καρδιές. Κι ο άνθρωπος χάνεται» (Κ. Βάρναλης, «το φως που καίει»).

Ωστόσο, το τέλος – θάνατος και των δυο συνοδεύουν τρομερά φυσικά γεγονότα «χθων σεσάλευται./ βρυχία δ’ ηχώ παραμυκάται/ βροντής» (Αισχύλος, «Προμηθεύς Δεσμώτης» 1095) και «…και η γη εσείσθη και αι πέτραι εσχίσθησαν..» (Ιωάννης, ΚΖ 52).

Πιο ανθρώπινος και πιο επιθετικός ο Προμηθέας υπερασπιζόμενος τα δίκαια του αιώνια «πάσχοντος» ανθρώπου ομολογεί με ένα ανθρώπινα δραματικό τρόπο «ω μητρός εμής σέβας, ω πάντων/ αιθήρ κοινόν φάος ειλίσσων,/ εσοράς ως έκδικα πάσχω» (κοιτάξτε πόσο άδικα πάσχω).

***  

Ηλίας Γιαννακόπουλος

Φιλόλογος 

mail: iliasgia53@gmail.com


 Από http://antikleidi.com

Η κατά Βαρβέρη κατάνυξη…


Σήμερα κάνουμε την τελευταία μας στάση σε τούτο το μεγαλοβδομαδιάτικο οδοιπορικό μας στα μονοπάτια τής ποίησης. Ζητώ συγγνώμη που διάλεξα ως τελευταίο σταθμό μας την μελαγχολία τού πρόωρα χαμένου και άδικα άγνωστου στο ευρύ πλήθος Γιάννη Βαρβέρη (αν και δεν είναι η πρώτη φορά που το ιστολόγιο αναφέρεται σ’ αυτόν). Όμως, είμαι σίγουρος ότι ο προσεκτικός αναγνώστης θα διαβλέψει την αισιοδοξία που κρύβεται ανάμεσα στους αδυσώπητους βαρβέρειους στίχους. Τα ποιήματα που ακολουθούν περιλαμβάνονται στην συλλογή «Ο άνθρωπος μόνος» και τα αντιγράφω από την συλλογική έκδοση «Γιάννης Βαρβέρης – Ποιήματα, τόμος Β΄, 2001-2013» (Κέδρος, 2013):

Ένα κερί

Αυτό το κερί που άναψα

περαστικός από τον οίκο Σου
δεν είναι η προσευχή μου
για να Σε φτάσει εκεί ψηλά
δεν είναι οι παρακλήσεις μου
ούτε βεβαίως καμιά ελπίδα
που εναπέθεσα σε Σένα.
Η καθαρότητα της ύλης του
δε συμβολίζει το ακηλίδωτο
της πρόθεσής μου
και η μαλακή του υφή
καθόλου δεν υπόσχεται
την εύπλαστη μεταστροφή μου
στη μετάνοια
όπως οι αλληγορίες εγγράμματων πιστών Σου
ξέρουν να τυλίγουν.
Μπορεί να μοιάζει μ’ όλα τ’ άλλα
όμως αυτό
ανάφτηκε για να Σου πει
πως ευτυχώς
στέκομαι εδώ αβοήθητος
και πως ακόμα
όσο μπορώ
θα λάμπω.

Καθώς πλησιάζει η ώρα

Λένε πως πλησιάζει η ώρα
κι ίσως νά ‘ναι αλήθεια.
Ποιός όμως πρέπει να κριθεί;
Μήπως κι εμείς που ζήσαμε
μόνο με το άκουσμα των πρώτων Σου θαυμάτων;
Εκείνους μόνο γιάτρεψες
για να πιστέψει τώρα ο κόσμος
των υγειών σε Σένα.
Εκείνους μόνο
γιατί εμείς που ακολουθήσαμε
στρατιές στρατιών
ανάπηροι της Ιστορίας
ζήσαμε
άλλοι μέσα στις μάταιες προσευχές
κι άλλοι μέσα στον πόνο απεγνωσμένοι.
Ουδέτερος ελεήμων σαν ελπίδα ωχρή
μας άφησες να σε αντικαταστήσουμε:
Είμαστε προ της κρίσεως υπερήφανοι
γιατί το θαύμα ήταν πως ζήσαμε
χωρίς το θαύμα.

Εσπερινός της Αγάπης

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυό
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Αλλά που πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις –
θέλουν πολύ για να υποκύψουν
οι κοινοί θνητοί;
Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα
θά ‘πρεπε κάπως νά ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.
Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.
Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε
σ’ ένα παγκάκι
αθάνατοι
καθώς νυχτώνει;


Από:http://teddygr.blogspot.gr/2018/04/blog-post_5.html

Σαρώνει η παιδική φτώχεια στην Βρετανία…


Επιδείνωση των στοιχείων

H ακραία παιδική φτώχεια επιδεινώνεται στην Βρετανία, με πολλά σχολεία να αναγκάζονται να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι περικοπές στους προϋπολογισμούς των τοπικών συμβουλίων και των κοινωνικών υπηρεσιών, σύμφωνα με διευθυντές σχολείων της χώρας, που μετέχουν σε διάσκεψη της Εθνικής Ένωσης Παιδείας (NEU), η οποία διεξάγεται κατά τη διάρκεια του Καθολικού Πάσχα στο Μπράιτον.

Κάποιοι από τους πιο φτωχούς τους μαθητές δείχνουν τώρα πιο αδύνατοι και χλωμοί, σημείωσαν ορισμένοι επικεφαλής σχολείων διαφόρων περιοχών της Αγγλίας και της Ουαλίας σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν κατά την ετήσια σύνοδο τους.

«Τα παιδιά μου είναι χλωμά, η κατάσταση των δοντιών τους είναι κακή, έχουν αδυνατίσει τα μαλλιά τους και είναι πιο αδύνατα», δήλωσε ένας από αυτούς.

Επικεφαλής σχολείων σε υποβαθμισμένες περιοχές της Αγγλίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας σημείωσαν μάλιστα ότι αναγκάζονται να προσφέρουν βασικές υπηρεσίες, όπως το πλύσιμο των σχολικών ποδιών για μαθητές που προέρχονται από φτωχές οικογένειες, όπως και να πληρώνουν ακόμη και για την παροχή οικονομικών και άλλων συμβουλευτικών υπηρεσιών για τους γονείς.

Οι διευθυντές αυτοί σχολείων θέλησαν να φωτίσουν στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν τα θέματα που αντιμετωπίζει ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών που μεγαλώνει σε συνθήκες φτώχειας και το πόσο αυτό επηρεάζει την εκπαίδευσή τους. Οι ίδιοι γνωστοποίησαν εξάλλου ότι τακτικά προσφέρουν είδη προσωπικής υγιεινής στους μαθητές, όπως επίσης ότι αγοράζουν για κάποια παιδιά παπούτσια και πανωφόρια τον χειμώνα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις προσφέρουν και δάνεια έκτακτης ανάγκης σε μετρητά σε οικογένειες.

Οι Δευτέρες είναι συνήθως οι χειρότερες μέρες, τόνισαν, καθώς τα παιδιά επιστρέφουν στο σχολείο πεινασμένα και κουρασμένα έπειτα από ένα Σαββατοκύριακο με λίγο φαγητό.

Η πείνα είναι ιδιαίτερα εμφανής μετά το Σαββατοκύριακο, δήλωσε η Λιν, μια διευθύντρια σχολείου σε πρώην βιομηχανική πόλη της Κάμπρια, η οποία δεν θέλησε να αποκαλύψει το επώνυμό της για να μην αισθανθούν ντροπή οι οικογένειες της σχολικής της κοινότητας.

«Τα παιδιά γεμίζουν τις τσέπες τους με φαγητό. Σε ορισμένους θεσμούς αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί κλοπή. Εμείς το ονομάζουμε επιβίωση», σημείωσε.

«Αυτό που παρατηρείς πραγματικά είναι η χλωμάδα, η ωχρότητα», δήλωσε και μια άλλη διευθύντρια, η Λουίζ Ρέγκαν, ενός σχολείου στο Νοτιγχαμσάιρ, για να προσθέσει και αυτή: “Το χειρότερο είναι τη Δευτέρα το πρωί”.

Στη συνέντευξη αυτή εξάλλου όλοι οι διευθυντές σχολείων δήλωσαν ότι η κατάσταση επιδεινώνεται καθώς εξαφανίζονται οι υπηρεσίες παροχής κοινωνικής και ψυχολογικής υποστήριξης.

Οι εκπαιδευτικοί αυτοί έκαναν τις δηλώσεις αυτές μετά τη δημοσίευση σήμερα των αποτελεσμάτων έρευνας που έκανε η NEU μαζί με την “Ομάδα Δράσης κατά της Παιδικής Φτώχειας” (Child Poverty Action Group).

Το 60% από τους 900 εκπαιδευτικούς που ερωτήθηκαν σε αυτή απάντησε ότι η παιδική φτώχεια στα σχολεία επιδεινώθηκε από το 2015 και μάλιστα ένας στους τρεις δήλωσε ότι επιδεινώθηκε σημαντικά.

Από την έρευνα αυτή διαπιστώθηκε ότι τα σχολεία αναλαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο για να καλύψουν τα κενά που δημιουργεί η φτώχεια, με σχεδόν τους μισούς από τους ερωτηθέντες να δηλώνουν ότι το σχολείο τους προσφέρει μία ή πολλές υπηρεσίες για την αντιμετώπιση της φτώχειας, όπως είναι η παροχή μιας τράπεζας τροφίμων, μιας τράπεζας ρούχων ακόμη και έκτακτων δανείων σε οικογένειες.

Ο Χάουαρντ Πέιν, διευθυντής σχολείου στο Πόρτσμουθ, σημείωσε ότι στο δικό του σχολείο παρέχουν συμβουλευτικές υπηρεσίες για οικογένειες, μεταξύ των οποίων και για τη διαχείριση χρεών, και για να φωτίσει την κατάσταση που επικρατεί σε αυτό συμπλήρωσε: “Πριν από τρεις εβδομάδες, πολλά σχολεία στην περιοχή μας έκλεισαν λόγω του χιονιού. Εμείς κρατήσαμε το δικό μας ανοιχτό γιατί ανησυχούσαμε πραγματικά για τα παιδιά – ότι δεν θα είχαν ένα ζεστό πιάτο φαγητό εκείνη την ημέρα”. Το 45% των μαθητών ήρθε στο σχολείο για να φάει εκείνη την ημέρα, πρόσθεσε.

Σε ποσοστό μεγαλύτερο από τα τέσσερα πέμπτα οι δάσκαλοι που ερωτήθηκαν στην έρευνα απάντησαν ότι βλέπουν ενδείξεις της πείνας κάποιων παιδιών κατά τη διάρκεια της ημέρας και περίπου το ίδιο ποσοστό δήλωσε ότι μαθητές του παρουσιάζουν συμπτώματα που φανερώνουν κακή κατάσταση της υγείας τους.

Η Σέλια Ντίναμ, αξιωματούχος της NEU που είναι υπεύθυνη για τα θέματα παιδικής φτώχειας, δήλωσε ότι η έρευνα αυτή έφερε στο φως την πραγματικότητα 4,1 εκατομμυρίου παιδιών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας.

«Τα σχολεία, όπως και η εκπαίδευση των παιδιών, αποτελούν τώρα ένα δίχτυ ασφαλείας, ιδιαίτερα για τα παιδιά σε κατάσταση ένδειας», σημείωσε η Ντίναμ, υπογραμμίζοντας ότι το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Ερευνών υπολογίζει ότι 5 εκατομμύρια παιδιά θα ζουν σε κατάσταση φτώχειας ως το 2021.

«Δεν είναι μια κατάσταση που βελτιώνεται, στην πραγματικότητα επιδεινώνεται σημαντικά», κατέληξε.

Η βρετανική κυβέρνηση ανακοίνωσε την εφαρμογή μέτρων για την αντιμετώπιση της κατάστασης ένδειας.

«Γι’ αυτό ξεκινήσαμε το σχέδιό μας δράσης κοινωνικής κινητικότητας, το οποίο ορίζει μέτρα για να κλείσει η ψαλίδα ανάμεσα στους λιγότερο ευνοημένους μαθητές και τους συμμαθητές τους και στοχεύει σε περιοχές που χρειάζονται την μεγαλύτερη υποστήριξη μέσω του προγράμματος Περιοχές Ευκαιριών ύψους 72 εκατομμυρίων στερλινών».

Εκπρόσωπος του υπουργείου Παιδείας υπογράμμισε επίσης την επένδυση 2,5 δισεκατομμυρίων στερλινών στους μη ευνοημένους μαθητές μέσω του μαθητικού ασφαλίστρου, όπως και την πρόσφατα ανακοινωθείσα επένδυση 26 εκατομμυρίων στερλινών για την έναρξη ή τη βελτίωση της προσφοράς πρωινών σε τουλάχιστον 1.700 σχολεία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/tvxs.gr


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/saroni-i-pediki-ftochia-stin-vretania/