Το αχνάρι της πεταλούδας (το πένθος δεν ταιριάζει για όσες πολεμούν)…


 H Rim Banna (πέθανε πριν μια βδομάδα, στα 52 της) ήταν παλαιστίνια – ως το μεδούλι. Τραγουδίστρια, συνθέτης, ακτιβίστρια, άνθρωπος ζωντανός ως το τέλος της, είχε ένα τέτοιο έργο ώστε ακόμα και οι συντοπίτες της που δεν το καταλάβαιναν την σέβονταν: εμπνεόμενη απ’ την παραδοσιακή αραβική / παλαιστινιακή μουσική και ποίηση, αναζητώντας και καταγράφοντας την προφορική παράδοση των ντόπιων στη Γάζα και στη δυτική Όχθη, «μετέφερε» – αν μπορούμε να το πούμε έτσι – όλον αυτόν τον πλούτο σε σύγχρονες μουσικές φόρμες. Κάτι μεταξύ jazz και ethnic. Κι αυτό αρνούμενη να «πουλήσει μούρη», προσηλωμένη πάντα στον πόνο και στην υπερηφάνεια των δικών της ανθρώπων, μέσα στους οποίους γεννήθηκε (στη Nazareth), μεγάλωσε, τραγούδησε, και τελικά έσβησε, απ’ τον καρκίνο στο στήθος της.

Η σημερινή καλημέρα της ασταμάτητης μηχανής είναι από ένα live της Rim στο Όσλο, το 2013. Προς τιμήν της, προς τιμήν των χιλιάδων ανδρών και γυναικών, μεγαλύτερων και νεαρότερων, που συνεχίζουν να αντιστέκονται εκεί κάτω…

Προς τιμήν της ζωής που την υποτιμάμε…

Τεντώστε τ’ αυτιά σας!

___________________________________________________________
Advertisements

Γιαν-Βέρνερ Μύλλερ: Πολιτική πόλωση ως συνειδητό έργο των ελίτ, ο ρόλος ΜΜΕ και κομματικών συστημάτων, η ανάγκη πολιτικής παιδείας…


© Project Syndicate – Jan-Werner Müller: The People vs. Democracy?, 6.3.2018
αναδημοσίευση: Social Europe, 9.3.2018
[…] «Στις ΗΠΑ, η κομματική πόλωση δεν προέκυψε αντικειμενικά, ως αντανάκλαση συγκεκριμένων πολιτισμικών διαφορών. Τουλάχιστον εν μέρει, ήταν και είναι έργο μιας ελίτ που το προώθησε συνειδητά και σκόπιμα για να διασπάσει τη χώρα, και έτσι να προσφέρει πολιτικό πλεονέκτημα· μερικές φορές και για προσωπικό όφελος. Εκτός των άλλων, η πόλωση είναι και big business […]
[…] Αυτά που σε πολλές χώρες είναι εμφανώς ελαττωματικά ή έχουν αποτύχει και χρειάζεται συστηματική ανασυγκρότησή τους, είναι τα συστήματα των Μέσων Επικοινωνίας και τα συστήματα των πολιτικών κομμάτων» […]
O Jan-Werner Müller γράφει για τις ΗΠΑ, για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, για τον Ντόναλντ Τραμπ, για την Ουγγαρία, για την Πολωνία. Ωστόσο, εκτός από τα τοπικά και επιμέρους της εκεί πολιτικής, υπάρχουν τα παγκόσμια της εποχής μας και τα ακόμη πιο καθολικά και διαχρονικά κοινά μας – ως πολιτικών ζώων. Μιλά και για μας ο μύθος: Για την σημερινή Ελλάδα, της καταστροφικής πόλωσης, που προωθείται αμφίπλευρα, εσκεμμένα και συνειδητά· και για τον πόλεμο στα ελληνικά ΜέσαΕνημέρωσης (αλλά και στο τοξικό, δήθεν πολιτικοποιημένο Διαδίκτυο). Για Μου-Μούουου-Έ που είναι ακριβώς ό,τι ο Μύλλερ αποκαλεί «μαζορέτες κομμάτων». Και ολιγαρχών, βέβαια.
Ας ανακαλέσουμε στη μνήμη και τις πολώσεις μας των προηγούμενων δεκαετιών, άν τις ξεχάσαμε.
Γ. Ρ.

 

Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Ιταλία, όπου οι λαϊκιστές και τα ακροδεξιά κόμματα ξεπέρασαν τις προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, με πρότυπο τηνδίδυμη καταστροφή της Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο και της εκλογής τουΝτόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, φαίνεται να στερέωσε και νααποσκλήρυνε μια συνήθη πεποίθηση των φιλελεύθερων: Γι αυτές τις καταστροφές φταίνε οι άνθρωποι που ψηφίζουν, λένε. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, οι «συνήθεις πολίτες», είναι πολύ ανορθολογιστές και άσχημα ενημερωμένοι, και γι’ αυτό κάνουν τρομακτικά άσχημες επιλογές. Κάποιοι προχωρούν ένα βήμα παραπέρα και καταλογίζουν στους πολίτες αυτούςσυνειδητές, σταθερές προτιμήσεις για αντιδημοκρατικούς ηγέτες. Μάλιστα, ένα νέο βιβλίο μας βεβαιώνει ότι το πρόβλημα είναι ένα, οι άνθρωποι εναντίον της δημοκρατίας [Yascha Mounk: The People vs. Democracy. Why Our Freedom Is in Danger and How to Save It]


Τέτοιες διαγνώσεις είναι πολύ λανθασμένες. Με το να εστιάζουν στις πεποιθήσεις των μεμονωμένων πολιτών, χάνουν από το οπτικό πεδίο τους τιςδομικές αιτίες για τις τωρινές απειλές εναντίον της δημοκρατίας. Και ωςαποτέλεσμα, καταλήγουν μοιραία σε εσφαλμένες πρακτικές συμβουλές. Εάν κάποιος πιστεύει πραγματικά ότι οι ψηφοφόροι είναι ανίκανοι ή εχθροί της ελευθερίας, το προφανές επόμενο βήμα είναι να απομακρύνει ακόμη περισσότερο από αυτούς την εξουσία λήψης αποφάσεων. Όμως, αντί ναοπισθοδρομήσουμε στην τεχνοκρατία, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα συγκεκριμένα δομικά προβλήματα που συνέβαλαν στον θρίαμβο των λαϊκιστών πολιτικών.
Υπάρχουν άφθονα αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι οι πολίτες δεν είναι τόσο καλά ενημερωμένοι όσο θα ήθελε η θεωρία περί δημοκρατίας. Ειδικά στις ΗΠΑ, οι πολιτικοί επιστήμονες έχουν δείξει επανειλημμένα ότι μια ρεαλιστικήεικόνα του λαού ως πραγματικότητας, αποκλίνει δραματικά από αυτήν που μας δείχνουν τα σοφά εγχειρίδια περί πολίτη και κράτους. Αλλά οι εκλογές δεν είναι ούτε τεστ στο μάθημα της αγωγής του πολίτη ούτε εξετάσειςμεταπτυχιακών σπουδών στη δημόσια διοίκηση. Οι ψηφοφόροι δεν χρειάζονται λεπτομερείς γνώσεις και εναλλακτικές επιλογές για κάθε ζήτημα της πολιτικής.Ένας γενικός πολιτικός προσανατολισμός και μια ικανότητα να αντλούν ταβασικά πολιτικά μηνύματα από αξιόπιστες πηγές, δηλαδή από πολιτικούς, δημοσιογράφους, ή – ο Θεός να μας φυλάξει – από εμπειρογνώμονες, είναι μάλλον αρκετά.

http://www.biblionet.gr/book/217670/M%C3%BCller,_Jan-Werner/%CE%A4%CE%B9_%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9_%CE%BF_%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82;

[Σκόπιμη κομματική πόλωση για πολιτικό πλεονέκτημα, για προσωπικό όφελος, για big business]
Πρόβλημα αρχίζει να υπάρχει όταν οι πολίτες βλέπουν το κάθε τί ως καθαρόζήτημα κομματικής ταυτότητας· και έτσι, για παράδειγμα, η αξιοπιστία της επιστήμης που μελετά την αλλαγή του κλίματος καταλήγει να εξαρτάται από το αν κάποιος είναι Ρεπουμπλικανός ή Δημοκρατικός. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη χειρότερο όταν η κομματική ταυτότητα γίνεται τόσο ισχυρή, ώστε δεν μπορεί να περάσει το φράγμα της και να γίνει ακουστό κανένα επιχείρημα που έρχεται από την άλλη πλευρά, ή αποδέχεται την άλλη πλευρά ως νόμιμη. 
Ο Tραμπ δεν εξελέγη ως υποψήφιος ενός λαϊκού κινήματος βάσης οργισμένων λευκών που βγήκαν χαμένοι από την παγκοσμιοποίηση, αλλά ως ηγέτης ενός κόμματος του κατεστημένου. Πολύ πριν από τον Tραμπ, αυτό το κόμμα – και οι μαζορέτες του στα δεξιά Μέσα Ενημέρωσης – είχαν αρχίσει να δαιμονοποιούν τους αντιπάλους τους και προπαγάνδιζαν επίμονα στους οπαδούς τους ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επιλέξουν «σοσιαλιστές ευρωπαϊκού τύπου» και άλλα μη-αμερικανικά βδελύγματα. Έτσι, ακόμη και εκείνοι οι Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι που χωρίς δεύτερη σκέψη αναγνώριζαν ότι ο Τραμπ δεν ήταν κατάλληλος για πρόεδρος, στο τέλος τον ψήφισαν. 
Στις ΗΠΑ, η κομματική πόλωση δεν προέκυψε αντικειμενικά, ως αντανάκλαση συγκεκριμένων πολιτισμικών διαφορών. Τουλάχιστον εν μέρει, ήταν και είναιδημιούργημα μιας ελίτ που το προώθησε συνειδητά και εσκεμμένα για ναδιασπάσει τη χώρα, και έτσι να προσφέρει πολιτικό πλεονέκτημα στη μάχη για την εξουσία· μερικές φορές και για προσωπικό όφελος. Εκτός των άλλων, η πόλωση είναι και big business. Το επιβεβαιώνει μια γρήγορη ματιά στα κέρδη των μεγάλων επωνύμων που εμφανίζονται στο κανάλι Fox News ήσυμμετέχουν στις συζητήσεις ραδιοφωνικών σταθμών. 

Ανατολή και Δύση
Οι παρατηρητές που ισχυρίζονται ότι η Ευρώπη είναι τώρα χωρισμένη σε ένα φιλελεύθερο-δημοκρατικό Δυτικό τμήμα και σε ένα Ανατολικό, όπου ψηφοφόροι με βαθιά εχθρότητα προς την ελευθερία έφεραν τους λαϊκιστές στην εξουσία, κάνουν το ίδιο λάθος: εξηγούν όλα τα πολιτικά αποτελέσματα μεπολιτισμικούς όρους. Και αυτοί οι παρατηρητές, χρεώνουν τα εκλογικάαποτελέσματα υπέρ των απολυταρχικών, σε αυτό που τάχα «ήθελαν πραγματικά» οι ψηφοφόροι. 
Ας θυμηθούμε όμως τις κρίσιμες εκλογές στην Ουγγαρία το 2010 και την Πολωνία το 2015: Όπως επεσήμανε η συνάδελφος μου Kim Lane Scheppele[καθηγήτρια Κοινωνιολογίας και Διεθνών Σχέσεων στην έδρα Laurance S. Rockefeller του Πανεπιστημίου Πρίνστον], οι ψηφοφόροι έκαναν ακριβώς αυτό που η θεωρία περί δημοκρατίας διδάσκει ότι πρέπει να κάνουμε σε ένα δικομματικό σύστημα. Στην Ουγγαρία, ένα θλιβερό οικονομικό αρνητικό ρεκόρ και η διαφθορά απονομιμοποίησαν το μεγάλο αριστερό κόμμα της χώρας [τοΟυγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα – MSZP – που κυβερνούσε μέχρι τότε, έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2006 με 43,2 %], άρα είχε έλθει η ώρα να ψηφίσουν οι εκλογείς υπέρ της άλλης πλευράς. Στην Πολωνία, η κεντροδεξιά Πλατφόρμα των Πολιτών [Platforma Obywatelska] είχε πετύχει εξαιρετικά οικονομικάαποτελέσματα, αλλά το ευρύ κοινό θεωρούσε ότι είχε γίνει πολύ αυτάρεσκη και αλαζονική μετά από πάρα πολλά χρόνια στην εξουσία. 
Το 2010, ο Βίκτορ Ορμπάν [ο σημερινός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Viktor Orbán] στην προεκλογική του εκστρατεία δεν υποσχέθηκε νέο Σύνταγμα, ούτεαποδυνάμωση της εξισορρόπησης μεταξύ των εξουσιών, ούτε και την δραστικήμείωση της πολυφωνίας στα Μέσα Ενημέρωσης. Αντίθετα, είχε αυτοπαρουσιστεί ως ένας ικανός αλλά συμβατικός Χριστιανοδημοκράτης. Στην Πολωνία, το κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης (PiS) τόνιζε τον χαρακτήρα του ως ενός συντηρητικού αλλά λογικού κόμματος. που απλώςήθελε να ευνοήσει περισσότερο τις οικογένειες με πολλά παιδιά. 
Πολλοί πολίτες είχαν στη μνήμη τους τη θλιβερή, πολωτική συμπεριφορά του ηγέτη του PiS Γιάροσλαβ Κατσίνσκι (Jarosław Kaczyński), ως πρωθυπουργού από το 2006 έως το 2007. Όμως, ο Κατσίνσκι αποσύρθηκε από το προσκήνιο και άφησε κάποιον άλλο να ηγηθεί της κυβέρνησης. Ακόμη και σήμερα, τυπικάείναι ένα απλό μέλος του Sejm (κοινοβούλιο) – μολονότι ελέγχει τη διοίκηση από τα παρασκήνια.
Όμως, μόλις ανέβουν στην εξουσία, οι λαϊκιστές σαν τον Ορμπάν αρχίζουν τονπολιτισμικό πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Εν ονόματι της «ενότητας του έθνους»διχάζουν τις κοινωνίες τους και ποντάρουν στο επικοινωνιακό πλεονέκτημα:θέτοντας τα περισσότερα Μέσα Ενημέρωσης υπό τον έλεγχό τους, υπολογίζουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη για να παραμείνουν στην εξουσία. 

[Τα συστήματα των ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων έχουν αποτύχει και χρειάζονται συστηματική ανασυγκρότηση]
Όπως και στις ΗΠΑ, το ζητούμενο δεν είναι να διεκτραγωδούμε τις τάσεις των ανθρώπων προς την απολυταρχία, αλλά να αντιμετωπίσουμε τα δομικά προβλήματα που έδωσαν στους λαϊκιστές την ευκαιρία να κάνουν τη δουλειά τους. Για παράδειγμα: Δεν είναι εσφαλμένα όλα όσα λένε οι λαϊκιστές για εκείνους τους πολίτες που «εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους»Ούτε είναι πάντα λάθος η υποψία ότι τμήματα του κράτους έχουν υφαρπαγεί από ομάδεςσυγκεκριμένων συμφερόντων. Όμως, τέτοιου είδους εύλογα παράπονα και διαμαρτυρίες πρέπει πάντα να αρθρώνονται και να αντιπροσωπεύονται με τη βοήθεια των Μέσων Ενημέρωσης και των πολιτικών κομμάτων.
Αυτά που σε πολλές χώρες είναι εμφανώς ελαττωματικά ή έχουν αποτύχει καιχρειάζεται συστηματική ανασυγκρότησή τους, είναι τα συστήματα των ΜέσωνΕπικοινωνίας και τα συστήματα των πολιτικών κομμάτων. 

[Ανάγκη πολιτικής παιδείας] 

Ασφαλώς θα βοηθούσε επίσης άν τα εκπαιδευτικά συστήματα παρείχαν στους μελλοντικούς πολίτες περισσότερη και καλύτερη πολιτική παιδεία. Αυτο το είδος εκπαίδευσης παρακμάζει εδώ και δεκαετίες, διότι δεν είναι εύκολο να ενταχθεί στα σημερινά προγράμματα σπουδών, που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τυποποιημένες εξεταστικές διαδικασίες. Επίσης, για να γίνει σωστά, είναι διαδικασία πολύ χρονοβόρα και συνεπώς στερεί χρόνο από εκπαιδευτικά αντικείμενα που φαίνονται πιο χρήσιμα στη βραχυπρόθεσμη κλίμακα, με την έννοια ότι ότι συμβάλλουν τάχα πιο άμεσα στην οικονομική επιτυχία. Ηπολιτική παιδεία μπορεί να αποβεί ζωτικής σημασίας στο να βοηθήσει τους νέους να διαχειρίζονται τις διαφωνίες και να αναγνωρίζουν τους άλλους πολίτες ως νόμιμους αντιπάλους στις δημοκρατικές διαμάχες. Οι πολιτισμικές διαφορές δεν θα εξαφανιστούν και δεν πρέπει να εξαφανιστούν, αλλά αν οι άνθρωποι μάθουν να συμβιώνουν με αυτές, οι λαϊκιστές δεν θα μπορούν να τιςχρησιμοποιούν ως πολιτικά όπλα.
Πρώτη δημοσίευση – Copyright: Project Syndicate 2018 The People vs. Democracy? Republication forbidden – [Οι μεσότιτλοι προστέθηκαν στην ελληνική μετάφραση του ιστοχώρου Μετά την Κρίση]

 

Ο Jan-Werner Müller είναι καθηγητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Princeton University, ενός από τα παλιότερα και πιο ονομαστά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ. Διδάσκει τώρα ως επισκέπτης καθηγητής στο IWM, ΒιέννηΕκτενές βιογραφικό (Princeton)
Πρόσφατο βιβλίο: Was ist Populismus? (Τι είναι λαϊκισμός, Suhrkamp, 2016 – ελληνικά), δοκίμιο από τα μαθήματα στο IWM (Lectures in Human Sciences).
Άλλα: Another Country: German Intellectuals, Unification and National Identity (Yale 2000), A Dangerous Mind: Carl Schmitt in Post-War European Thought (Yale 2003 – ελληνικά), Constitutional Patriotism (Princeton Univ. Press, 2007 – ελληνικά)

Επιλεγμένη αρθρογραφία του Γ. Β. Μύλλερ (Αγγλικά)

Blätter für deutsche und internationale Politik (γερμ.): Αρθρογραφία J.-W.Müller

____________________________________________________________

Λαγός την πτέρην έσειε, κακό της κεφαλής του…


Θα πρέπει να επιβληθούν πολύ αυστηρές κυρώσεις στο ιράν… Αν δεν γίνει αυτό, είναι πιθανό να έχουμε πόλεμο με το ιράν σε 10 – 15 χρόνια…

Να μια δήλωση του τοξικού πρίγκηπα, απ’ το αμερικανικό έδαφος, που δείχνει ότι είναι διορατικός: οργανώνει από τώρα αυτό που νομίζει ότι θα είναι το πάρτυ των γενεθλίων του μετά από μια δεκαετία…

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπ.εξ. αντέδρασε … ας πούμε με “πατρική αυστηρότητα”: Αυτός ο γεμάτος αυταπάτες αρχάριος είτε δεν ξέρει τι είναι ο πόλεμος, είτε δεν έχει διαβάσει ιστορία, είτε δυστυχώς δεν έχει μιλήσει με κάποιον άνθρωπο άξιο σεβασμού… Καλό θα ήταν να μην παίζει ζάρια με τον θάνατο… Καλό θα ήταν οι βετεράνοι σαουδάραβες αξιωματούχοι να του εξηγήσουν την τύχη που είχε ο ιρακινός ηγέτης Sarram Hussein όταν επιχείρησε να διαλύσει το ιρανικό έθνος…

Αυτό με τους “βετεράνους” είναι μπηχτή: το Ριάντ ήταν βασικός χρηματοδότης του πολέμου που έκανε – και έχασε – ο Χουσεΐν κατά του ιράν, την δεκαετία του ’80…

Υπάρχουν διάφοροι που θέλουν, και ενδεχομένως να δοκίμαζαν (ή να δοκιμάσουν στο όχι μακρινό μέλλον) και πάλι έναν πόλεμο εναντίον του ιρανικού καθεστώτος. Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ είναι οι βασικοί «υποψήφιοι», με την έννοια ότι ίσως θεωρούν πως έχουν κάποια στρατιωτική υπεροχή ώστε να… Η σαουδαραβική χούντα δεν ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία: ακόμα κι αν αγόραζε όλα τα όπλα του πλανήτη, και πάλι θα ήταν καταδικασμένη να καταστραφεί πολύ γρήγορα εμπλεκώμενη σε έναν τέτοιο πόλεμο.

Όμως ο τοξικός πρίγκηπας που είναι το «αγαπημένο pet» στο στάβλο του αμερικανικού και του ισραηλινού μιλιταρισμού / ιμπεριαλισμού, μιλάει ακριβώς έτσι: σαν ένα asset των άλλων. Ο πληθυντικός του “θα έχουμε πόλεμο..” δεν αφορά μόνο το δικό του μεγαλείο, αλλά κι εκείνων που τώρα εμφανίζονται σα σύμμαχοί του.

Βέβαια το project isis (που τόσο στήριξε και το δικό του καθεστώς με κάθε μέσο) ηττήθηκε στη συρία και στο ιράκ, αλλά αυτός ζει πάντα σ’ αυτό το μίγμα παραισθήσεων και συνδρόμου μεγαλείου. Δεν έχει καταλάβει ότι οι ισχυροί σύμμαχοί του δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή ούτε για το δικό του τομάρι, ούτε για όλο του το σόι. Και ότι δεν θα κλάψουν όταν τα παλάτια του γίνουν στάχτη… (Η Ουάσιγκτον έχει ήδη ανεξαρτητοποιηθεί εντελώς απ’ τα αραβικά πετρέλαια – δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό;)

Συνεπώς καλό για το κεφάλι του θα ήταν κυρίως – εικάζουμε… – το να κόψει τις κακές, τοξικές του συνήθειες…

____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/04/lagos-tin-pterin-eseie-kako-tis-kefalis-toy/

 

Ευρωπαϊσμός: Η παιδική ασθένεια του Ελληνισμού…


 Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη