Ελαιώνες…


by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Ποίηση-Αντώνης Αντωνάκος.
Μουσική, παραγωγή, κοντραμπάσο-Ηρακλής Ιωσηφίδης.
Mastering: Απόστολος Σιώπης.
Το εξώφυλλο είναι ένα κολάζ του Γιώργου Μπογιατζίδη.
Στην ηχογράφηση χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά κοντραμπάσο, ηλεκτρικό και ακουστικό.
Από το άλμπουμ του 2018 «Ελαιώνες».
Download στο http://www.xeilialouloudia.gr/

Όλοι κάτι πουλάνε
Στις μέρες μας
Ελπίδα
Απελπισία
Ελεημοσύνη
Ύφος
Στυλ
Έργο σπουδαίο
Εργολαβίες
Αρετές
Εφιάλτες
Μα εγώ δεν αγοράζω τίποτε
Τον ήλιο μονάχα που καντηλιάζει
Τους ελαιώνες
Μοναχά με τα μάτια
Κι ας με τυφλώνει

iraklis


 

Από:https://dromos.wordpress.com/2018/04/01/9262/#comments

Advertisements

Μάριος Πλωρίτης: Οι «αντιδραστικοί» και οι άλλοι…


Πάγια «πάθη», άλλοτε και τώρα

Κείμενο: Μάριος Πλωρίτης

ΤΟ ΒΗΜΑ δημοσίευσε μια συνέντευξη του ονομαστού Γερμανοαμερικανού κοινωνιολόγου Άλμπερτ Χίρσμαν στον Nouvel Observateur με την ευκαιρία της γαλλικής έκδοσης του δοκιμίου του Δύο αιώνες αντιδραστικής ρητορείας. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, αλλ’ απ’ τη συνέντευξη προβαίνει καθαρά η ανάλυση της λογικής των αντιδραστικών, που κατακρίνουν τη δημοκρατία και τους προοδευτικούς με το επιχείρημα πως «η ελευθερία οδηγεί στη σκλαβιά, η δημοκρατία στην τυραννία και η κοινωνική προστασία στην ασυδοσία ή την οκνηρία».(Πόσο απέχει αυτή η «θέση» απ’ το διαβόητο σύνθημα του «Μεγάλου Αδελφού»στο 1984 του Όργουελ, «Ο πόλεμος είναι ειρήνη / Η ελευθερία είναι σκλαβιά / Η άγνοια είναι δύναμη»;).

Νίκος Εγγονόπουλος. Ομηρικό με τον ήρωα, 1938, Λάδι σε καμβά, 130,5 Χ 125 εκ., Ιδιωτική συλλογή
Νίκος Εγγονόπουλος. Ομηρικό με τον ήρωα, 1938, Λάδι σε καμβά, 130,5 Χ 125 εκ., Ιδιωτική συλλογή

Φυσικά, όπως το προσδιορίζει ο τίτλος του βιβλίου, ο συγγραφέας ασχολείται μόνο με τους φιλοσόφους και πολιτειολόγους των δύο τελευταίων αιώνων. Αλλά θα μπορούσε να παρατηρηθεί πως και σ’ αυτό -το αντιδραστικό- πεδίο «πρώτοι διδάξαντες» ήταν Έλληνες – και διόλου αμελητέοι:

Όπως στην αρχαία Ελλάδα γεννήθηκε κι αναπτύχθηκε απαρομοίαστα η φιλοσοφία και η λατρεία της δημοκρατίας, εκεί ασκήθηκε όχι μόνο η πιο έντονη κριτική της, αλλά και η ολοκληρωτική άρνησή της.

Η πρώτη -η φιλοσοφία της δημοκρατίας- είναι πασίγνωστη και απαράμιλλη. Η δεύτερη -η κριτική της δημοκρατίας- δικαιωνόταν, απ’ τη μια επειδή είχαν σημειωθεί σημαντικές παραβιάσεις και καταχρήσεις της δημοκρατίας που υπονόμευαν τη λειτουργία της -, απ’ την άλλη επειδή οι κριτές, όντας γνήσιοι δημοκράτες, αποσκοπούσαν ειλικρινά, με την κριτική τους, στην αποκατάσταση των δημοκρατικών λειτουργιών και στη βελτίωση της δημοκρατικής πρακτικής. Ο Ευριπίδης κι ο Αριστοφάνης, ο Θουκυδίδης κι ο Ισοκράτης, ο Δημοσθένης και ο Αριστοτέλης από μιαν άποψη, στηλιτεύουν τη φαλκίδευση της δημοκρατίας απ’ τους δημαγωγούς αλλά κι απ’ τους άκριτους πολίτες που, χέρι με χέρι, σπέρνουν «ακολασία», «αναρχία», «ανομία» και απεργάζονται τον όλεθρο του πολιτεύματος και της πολιτείας ολόκληρης. Αλλά η κριτική τους φιλοδοξεί τη σωτηρία της δημοκρατίας, όχι την κατάλυσή της.

Σ’ αυτήν ίσα-ίσα την κατάλυση αποσκοπούν οι εκπρόσωποι της τρίτης κατηγορίας, που δεν είναι λιγότερο περιώνυμοι απ’ τους προμάχους της.

Δεν θ’ ανατρέξω σε «παλιοκαιρίτες» όπως ο («αριστοκράτης», λέει, από καταγωγή) ποιητής Θέογνις από τα Μέγαρα του Στ αιώνα. Που, στις Ελεγείες του, «έλουζε» αδιάκοπα τον «δήμο», τον λαό, αποκαλώντας τον «κενεόφρονα» (άμυαλο), «φιλοδέσποτον» (σκλαβόψυχο), που «πρέπει να τον καβαλάς με κλωτσιές και να τον τσιμπάς με βουκέντρα σουβλερή» {Α, 847) και άλλα θρεπτικά παρόμοια.

Θα φτάσω ίσια στον Σωκράτη, που αμφισβητούσε τις ίδιες τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος – όπως είχε διαμορφωθεί στην Αθήνα του Ε’ αιώνα και είχε αναλυθεί και υμνηθεί μοναδικά απ’ τον Θουκυδίδη στον Επιτάφιο.

Εύγλωττη είναι η στιχομυθία Σωκράτη – Αλκιβιάδη, που μνημονεύει ο Αιλιανός:

«Ο νεαρός Αλκιβιάδης αγωνιούσε και φοβόταν πολύ να παρουσιαστεί (και να μιλήσει) στην εκκλησία του δήμου. Κι ο Σωκράτης, για να του δώσει θάρρος και για να τον φιλοτιμήσει, του είπε: «Λεν περιφρονείς εκείνον εκεί τον παπουτσή;» και είπε το όνομά του. Κι όταν το παραδέχτηκε ο Αλκιβιάδης, ο Σωκράτης συνέχισε: «Κι εκείνον τον τελάλη ή τον σκηνοράφτη;». Κι όταν το ομολόγησε ο νέος, είπε ο Σωκράτης: «Ο δήμος των Αθηναίων από κάτι τέτοιους απαρτίζεται. Κι αν περιφρονείς έναν έναν χωριστά, πρέπει να τους περιφρονείς κι όταν είναι όλοι μαζί»». 1. [ Ποικίλη ιστορία, Β.1.]

Κι αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί επινόηση ενός ανεκδοτολόγου που έζησε οχτώ αιώνες μετά τον Σωκράτη, υπάρχουν οι αναντίρρητες μαρτυρίες του εγκυρότατου και περίπυστου μαθητή του – του Πλάτωνα, φυσικά. Στον Πρωταγόρα, λ.χ., ο Σωκράτης λέει περίπου τα ίδια:

«Όταν μαζευόμαστε στην εκκλησία του δήμου, κάθε φορά που είναι να καταπιαστεί η πολιτεία με κάποιο οικοδομικό έργο, φωνάζουν τους αρχιτέκτονες να δώσουν τη συμβουλή τους για τα οικοδομήματα’ όταν πάλι είναι να ναυπηγήσουν πλοία, τους ναυπηγούς, το ίδιο και για όλα τα’ άλλα, όσα πιστεύουν ότι μπορεί κανείς να τα μάθει και να τα διδάξει… Αντίθετα, κάθε φορά που το θέμα της συνεδρίασης έχει σχέση με τα γενικά συμφέροντα της πολιτείας, παίρνει το λόγο και δίνει την συμβουλή του χωρίς καμιά διάκριση ο ξυλουργός, ο χαλκιάς κι ο τσαγγάρης, ο εισαγωγέας κι ο καραβοκύρης, ο πλούσιος κι ο φτωχός, ο αριστοκράτης κι ο άνθρωπος του λαού· όμως κανείς δεν τους βάζει μπροστά επειδή μπαίνουν στη μέση και δίνουν συμβουλές, ενώ δεν πήγαν σε κανένα σχολείο ούτε είχαν κανένα δάσκαλο, ολοφάνερα επειδή πιστεύουν ότι αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να διδαχθούν»2. [Πρωταγόρας, 319β. Μετάφρ. Ηλ. Σπυρόπουλου, Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών 1975.]

Κι ο Σωκράτης-Πλάτων δεν παύει να διαλαλεί πως αξία και σημασία δεν έχει τι λένε οι πολλοί, αλλά ο «επαΐων», ο γνώστης, «ο εις και αυτή η αλήθεια» {ο ένας που είναι η γλώσσα της αλή-θειας).3. [Από τον νεανικό Κρίτωνα (48α)ως τους γεροντικούς Νόμους (Γ, 690β κ.λπ.).

Και στον (φιλομοναρχικό) Πολιτικό του, φτάνει να πει πως «το άριστο είναι να ισχύουν όχι οι νόμοι, αλλ’ ο βασιλικός άνδρας, ο προικισμένος με σύνεση» («το δ’ άριστον ου τους νόμους εστίν ισχύειν αλλ’ άνδρα τον μετά φρονήσεως βασιλικόν»). Κι αυτός ο «βασιλικός ανήρ» έχει το δικαίωμα «να σκοτώνει και να εξορίζει μερικούς, καθαρίζοντας την πολιτεία για το καλό της»! 4.  [Πολιτικός, 293c, 294a. Μετάφρ. Η. Λάγιου, Ζαχαρόπουλος 1955.]

(Ποιο άλλο είναι το «επιχείρημα» των τυράννων, δικτατόρων και των συν αυτοίς, που αναγορεύουν τη θέλησή τους υπέρτατο νόμο;).

Τη συλλογιστικήν ακριβώς αυτήν είχε εφαρμόσει ο άλλος μαθητής του Σωκράτη, ο διαβόητος Κριτίας, που ευαγγελιζόταν:

«Λεν επιτρέπεται σ’ εκείνους που θέλουν να είναι ανώτεροι από τους άλλους, να μην εξοντώνουν όσους μπορούν να τους εμποδίσουν».5. [Ξενοφών, Ελληνικά, Β,γ,16.]

Και συνεπής στον εαυτό του, όταν έγινε ο κορυφαίος από τους Τριάκοντα Τυράννους (μετά την ήττα της Αθήνας απ’ τη Σπάρτη, το 404), αναδείχθηκε «ο πιο αρπακτικός και βίαιος και φονικός απ’ όλους τους ολιγαρχικούς», καθώς ομολογεί ο «συμμαθητής» του (ολιγαρχικός, ωστόσο) Ξενοφών. 6. [Απομνημονεύματα, Α,β,12.] Ο «ευγενής» και «ανώτερος» και «φιλοσοφημένος» Κριτίας, παίρνοντας τη «βασιλική» εξουσία (και μάλιστα, χάρη στα όπλα των εχθρών της πατρίδας του) αρίστευσε τόντι – σε λεηλασίες, βιαιοπραγίες και κακουργήματα…

Δεν χρειάζεται να πω με πόση ευθύβολη ευγλωττία έχουν αντικρουσθεί, από Έλληνες πάλι, αυτά τα αντιδημοκρατικά και αυταρχικά και μοναρχικά.

Ο κορυφαίος σοφιστής Πρωταγόρας, στον φερώνυμο πλατωνικό διάλογο, απαντά στον Σωκράτη με τον «πολιτικό μύθο» του και όπου λέει πως «δεν μπορούν να σταθούν οι πολιτείες, αν -όπως γίνεται στα άλλα επαγγέλματα- λίγοι έχουν μερίδιο σ’ αυτές» («ου γαρ αν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχουσι, ώσπερ άλλων τεχνών»). Και συμπληρώνει: «Όταν είναι να δώσουν γνώμη (οι Αθηναίοι) για θέμα που χρειάζεται πολιτική αξιοσύνη, και που πρέπει απ’ την αρχή ώς το τέλος να το πραγματευθούν με δικαιοσύνη και σωφροσύνη, δίνουν το ελεύθερο να μιλήσει ο καθένας, και μ’ όλο τους το δίκιο· γιατί πρέπει όλοι να ‘χουν το μερίδιό τους σ’ αυτή την αρετή, αλλιώς δεν στέκονται οι πολιτείες»7.

Και διεξοδικότερα και καιριότατα, ο μαθητής του μαθητή του Σωκράτη -ο πανεπιστήμων Αριστοτέλης- ανατρέπει τον σωκρατικό «εκλεκτικισμό» με το γνωστό και θεμελιακό επιχείρη-μά του:

«Οι πολλοί, που ο καθένας τους χωριστά δεν είναι αξιόλογος, ενδεχόμενο όλοι μαζί να είναι καλύτεροι από τους ξεχωριστούς πολίτες, όχι σαν άτομα, αλλά σαν σύνολο… Γι’ αυτό και οι πολλοί κρίνουν πιο σωστά» («Κρίνουσιν άμεινον οι πολλοί»). Και παρακάτω: «Είναι δίκαιο οι πολλοί να αποφασίζουν κυριαρχικά για τα πιο σοβαρά ζητήματα» («Δικαίως κύριον είναι μειζόνων το πλήθος»). 8. [Πολιτικά, Γ, 6, 1281β, 1, 98 και 40. Μετάφρ. Β. Μοσκόβη, Καρατζάς 1989.]

Και στον ισχυρισμό πως οι δημοκρατίες οδηγούν σε τυραννίες και καταστροφές, αντιτείνει:

«Οι δημοκρατίες είναι πιο ασφαλείς από τις ολιγαρχίες. Οι πολλοί δηλαδή είναι πιο ισχυροί και αγαπούν το πολίτευμά τους περισσότερο, αφού τους εξασφαλίζει την ισότητα. Αντίθετα, οι πλούσιοι, όταν το πολίτευμα τους δίνει υπεροχή, φέρνονται αλαζονικά και ζητούν περισσότερα προνόμια». Και γι’ αυτό, «πιο ασφαλής και περισσότερο απαλλαγμένη από επαναστάσεις είναι η δημοκρατία παρά η ολιγαρχία» («ασφαλεστέρα και αστασίαστος μάλλον η δημοκρατία της ολιγαρχίας»). 9. [Πολιτικά, Γ Ό.π., Ε, 6, 1307α, 18 και Ε, 1, 1302α.]

Εφ’ ω και «τα πολιτεύματα που διαρκούν λιγότερο χρόνο, είναι η ολιγαρχία και η τυραννία» («Πασών των πολιτειών ολιγοχρονιώτεραι ολιγαρχία και τυραννίς»). 10. [Πολιτικά, Γ Ό.π., Ε,9,1315β,11.]

Συνακόλουθα, χωρίς τη συμμετοχή των πάντων στις αποφάσεις για τις τύχες της πολιτείας, καταλύεται η ίδια η έννοια του πολίτη:

«Πολίτης, με την πιο ακριβή σημασία του όρου, είναι εκείνος που έχει το δικαίωμα να γίνεται δικαστής και άρχοντας» («Πολίτης δ’ απλώς ουδενί των άλλων ορίζεται ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής»). 11. [Πολιτικά, Γ Ό.π., Γ,1,1275α,22.]

Όσο για τα «πάθη» της δημοκρατίας από διάφορους φορείς και «συμφορείς» της, εφαρμόζεται και σ’ αυτήν εκείνο που λέει ο άλλος μεγάλος σοφιστής, ο Γοργίας, για τη ρητορική τέχνη:

«Λεν είναι κακοί οι δάσκαλοι, ούτε η τέχνη, ούτε φταίει εκείνη, αλλά φταίνε όσοι κάνουν κακή χρήση της» («Ούκουν οι διδάξαντες πονηροί ουδέ η τέχνη ούτε αιτία ούτε πονηρά, αλλ’ οι μη χρώμενοι ορθώς»). 12 [Πλάτων, Γοργίας, 457α.]

Μόνο που, στον καιρό μας, οι κακοί χρήστες και καταχραστές της δημοκρατίας έχουν πληθύνει τόσο, που αναρωτιέσαι ποια «φωτιά» μπορεί να ισιώσει αυτά τα «μη ορθώς χρώμενα» στραβά ξύλα…

Δημοσιεύτηκε στο «ΒΗΜΑ», 5.5.91.

ΠΗΓΗ: ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ, 1989-2004, ΜΑΡΙΟΣ ΠΛΩΡΙΤΗΣ. ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ (1989-1992). ΕΠΙΛΟΓΗ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΘΑΝΑΣΗΣ Θ. ΝΙΑΡΧΟΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ. ΙΔΡΥΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗ ΣΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.


Από:http://eranistis.net/wordpress/2018/03/31/%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%BB%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BA/

Facebook και Google σε (κερδισμένη ήδη) δίκη… Εμπρός για τα Linux και τα VPN…


Στις 10 Απριλίου , οι υπεύθυνοι των Facebook, Twitter και Google θα κληθούν να απολογηθούν στην επιτροπή για την προστασία των προσωπικών δεδομένων της αμερικανικής Γερουσίας, μετά το σκάνδαλο για τη συλλογή προσωπικών δεδομένων 10 εκατομμυρίων χρηστών,  η οποία χρησιμοποιήθηκε, όπως της καταλογείται,  για την προεκλογική εκστρατεία του ακροδεξιού προέδρο του των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Η Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων κάλεσε τους διευθύνοντες συμβούλους ων εταιρειών: Facebook Inc, Alphabet Inc (Google) και Twitter Inc, για να καταθέσουν σε ακροματική διαδικασία την 10η Απριλίου.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής, Τσακ Γκρέσλι δήλωσε ότι κάλεσε τον CEO του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ «να καταθέσει κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας σχετικά με τις παρελθοντικές κα μελλοντικές πολιτικές του Facebook για την προστασία και την παρακολούθηση των προσωπικών δεδομένων των καταναλωτών».

Γίνεται συνεχώς ολοένα και πιο φανερό ποιος κατέχει τα “big data”και αυτός δεν είναι άλλος από τις εταιρείες-κολοσσούς που ελέγχουν το Διαδίκτυο. Εμπρός για τα Linux και τα VPN.

Με πληροφορίες από το tvxs.gr


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/facebook-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-google-%CF%83%CE%B5-%CF%87%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%AE%CE%B4%CE%B7-%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CE%B7/#.Wr_wjt_NFWc

Το ζήτημα της αναρχικής ιστοριογραφίας…


ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΡΩΑΔΙΤΗΣ

Αν και το κείμενο αυτό γράφτηκε στις 11/6/2007 (δημοσιεύτηκε τότε στον παγκόσμια πολυγλωσσικό αναρχικό κομμουνιστικό δικτυακό τόπο https://www.anarkismo.net υπο τον τίτλο «Το πρόβλημα της αναρχικής βιβλιογραφίας και ιστορικής έρευνας»), αισθάνομαι ότι τα όσα αναφέρονται εξακολουθούν να ισχύoυν και γι’ αυτό το αναδημοσιεύω.

Στο τεύχος 10 (Β’ Περίοδος – Μάρτης 2007) της (πρώην) εφημερίδας της Ελευθεριακής Συνδικαλιστικής Ένωσης (ΕΣΕ) «Επί τα Πρόσω», δημοσιεύτηκε τετρασέλιδη κριτική σε τρία βιβλία που κυκλοφόρησαν εκείνο το διάστημα από ισάριθμους εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα, με αντικείμενο την ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και της Επανάστασης. Τα βιβλία αυτά είναι του Anthony Beevor «Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος 1936-1939» από τις εκδόσεις Γκοβόστη, του Gabriel Ranzato «Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος» από τις εκδόσεις «Κέδρος» και της Helen Graham «Ο Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος – Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε» από τις εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα» (που τώρα δεν υπάρχουν) ως ένθετο στην εφημερίδα «Το Βήμα». Σε γενικές γραμμές συμφωνώ με τα επιχειρήματα που τέθηκαν στην εν λόγω κριτική από το συγγραφέα της, αλλά μόνο για το βιβλίο του Beevor που του έχω ρίξει μια ματιά στην αγγλική του έκδοση καθώς και για το βιβλίο της Graham, για το οποίο το μόνο που έχω να πω είναι ότι απλώς αποτελεί το πλέον κάκιστο «πόνημα» από όσα έχουν κυκλοφορήσει κατά καιρούς και έχουν τεθεί στη διάθεση του ελληνόγλωσσου αναγνωστικού κοινού. Αγνοούσα, πάντως, το βιβλίο του Ranzato.

Ωστόσο, πέρα από την κριτική και την κυκλοφορία των βιβλίων αυτών στην ελλαδική αγορά, αισθάνομαι ότι εγείρεται ένα τεράστιο ζήτημα και αυτό είναι η αναρχική ιστοριογραφία ή, τουλάχιστον, η σχετική εκείνη βιβλιογραφία, όχι μόνο για την ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου και της Επανάστασης, αλλά γενικότερα για κάθε πτυχή της ιστορίας του διεθνούς αναρχικού επαναστατικού κινήματος από τις απαρχές μέχρι και την παρούσα φάση του. Είναι, δηλαδή, το τεράστιο και κρίσιμο –κατά τη γνώμη μου– ζήτημα της αναρχικής ιστορικής έρευνας. Αλλά δίνοντας ως παράδειγμα την ιστορία του ισπανικού αναρχικού κινήματος και το αποκορύφωμά του, την περίοδο 1936-1939, νομίζω ότι θα μπορούσα να προχωρήσω στο θέμα μου.

Γνωρίζω πολύ καλά ότι από αναρχικής πλευράς υπάρχει μια τεράστια βιβλιογραφία, ειδικά στην ισπανική γλώσσα, αποτελούμενη από βιβλία, λευκώματα, περιοδικά, μονογραφίες, χειρόγραφα, φωτογραφίες, αφίσες καθώς και οπτικοακουστικό υλικό, σχετικά με την Ισπανική Επανάσταση, αλλά και με όλη σχεδόν την ιστορία του ισπανικού αναρχικού κινήματος πριν την Επανάσταση. Ο τεράστιος αυτός πλούτος συνωστίζεται σε ράφια ή μη των αναρχικών ιστορικών και ερευνητικών ινστιτούτων και αρχείων στην Ισπανία, στα αρχεία της CNT και άλλων ελευθεριακών οργανώσεων καθώς και σε Αναρχικά Αρχεία και Ερευνητικά Ινστιτούτα ανά τον κόσμο.

Παρ’ όλα αυτά, το αναμφισβήτητο γεγονός είναι -και παραμένει- ότι ούτε καν το ένα δέκατο από αυτή την τεράστια βιβλιογραφία δεν έχει μεταφραστεί και κυκλοφορήσει σε άλλες γλώσσες, ειδικά στην αγγλική. (Δεν γνωρίζω για τη γαλλική ή την ιταλική). Ειδικά για την ιστορία της Ισπανικής Επανάστασης στη διαθέσιμη βιβλιογραφία στην αγγλική γλώσσα, παρ’ ότι έχουν εκδοθεί έργα άμεσα συμμετεχόντων σε αυτή, οργανώσεων και μεμονωμένων προσώπων (όπως της ομάδας «Οι Φίλοι του Ντουρρούτι» ή του Χοσέ Πεϊράτς, του Μιγκέλ Γκαρσία, του Αμπέλ Παζ, του Γκαστόν Λεβάλ, του Αουγκουστίν Σούχυ, του Χουάν Γκομέζ Κάζας, του Αντόνιο Τελέζ και άλλων) ή ακόμα και μη συμμετεχόντων σε αυτή αλλά ονομαστών ιστορικών του αναρχικού κινήματος (όπως του Σαμ Ντόλγκοφ, της Έμμα Γκόλντμαν, του Βέρνον Ρίτσαρντς ή του αγγλόφωνου δελτίου «Η Ισπανία και ο Κόσμος» («Spain and the World» κ.ά.), η σχετική διαθέσιμη βιβλιογραφία στην αγγλική είναι και παραμένει αρκετά φτωχή.

Ακόμα πιο φτωχότερη, όμως, είναι η σχετική βιβλιογραφία στην ελληνική γλώσσα και μιλάμε εδώ πάντα για την αναρχική, ελευθεριακή βιβλιογραφία και όχι για τη γενικότερη. Η βιβλιογραφία αυτή αποτελείται από ελάχιστες δεκάδες βιβλία και μπροσούρες ελάχιστων σελίδων, όλα μεταφράσεις. Μερικές δε από τις μεταφράσεις αυτές είναι άσχημες, καθόλου κατατοπιστικές ή εύχρηστες και, ως εκ τούτου, ολίγον τι άχρηστες για το γενικότερο επαναστατικό κίνημα του ελλαδικού χώρου. Πολλές δε μεταφράσεις δεν έγιναν από το ισπανικό πρωτότυπο, αλλά, κυρίως, από την αγγλική και τη γαλλική, αποτελούν δηλαδή μετάφραση από τρίτο ή και τέταρτο χέρι με κάθε κίνδυνο αλλοιώσεων, παρερμηνειών και άλλων προβλημάτων.

Επιπλέον, το γενικότερο πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο και εντονότερο, εφόσον αρκετοί αναρχικοί σύντροφοι ή όσοι χρησιμοποιούν άλλα επίθετα όπως αντιεξουσιαστής, ελευθεριακός κ.λπ., αλλά που θέλουν όμως να αναφέρονται στον αναρχισμό –και μιλάω για τον ελλαδικό χώρο– δεν ενδιαφέρονται και τόσο –ή και καθόλου ή μηδαμινά– για την ιστορική έρευνα και φαίνεται ότι τα προτιμούν όλα έτοιμα, δηλαδή κάποιος «φωτισμένος» ή «μυημένος» να ψάξει και να τους προσφέρει μια κάποια ιστορία του όποιου κινήματος στο πιάτο.

Επομένως, υφίσταται εδώ ένα σημαντικό πρόβλημα: αυτό της ιστορικής έρευνας, της αποδελτίωσης, της αναψηλάφησης και της δημοσιοποίησης της ιστορίας, με ένα αυτούσιο και χρήσιμο τρόπο.

Το παρόν αναρχικό κίνημα –και μιλάω για το οργανωμένο αναρχικό κίνημα, αυτό που αποτελείται από συνεκτικές, ιδεολογικά και θεωρητικά, οργανώσεις, ομοσπονδίες, ενώσεις κ.λπ., με επεξεργασμένη και αποφασισμένη ξεκάθαρη στρατηγική, περιεχόμενο δράσης και προοπτικής και όχι για ομαδούλες που εμφανίζονται και παρέρχονται σαν διάττοντες αστέρες, με συγχυσμένη ιδεολογία, θεωρητική θολούρα, μη ξεκάθαρη στρατηγική και δράση– χρειάζεται ιστορικά αρχεία-βιβλιοθήκες ή ινστιτούτα, ομάδες συντρόφων επιφορτισμένες με την ιστορική έρευνα, μεταφραστές, ανθρώπους να έρθουν σε επαφή με συλλέκτες εντύπων και βιβλίων, να παρακολουθούν συστηματικά πανεπιστημιακά και άλλα ιστορικά σεμινάρια, να παρακολουθούν ανελλιπώς ιστορικά περιοδικά και επιθεωρήσεις, να συλλέγουν, να ταξινομούν, να αποθηκεύουν ηλεκτρονικά και μη ντοκουμέντα, να διοργανώνουν παρουσιάσεις, συζητήσεις και ομιλίες, να εκδίδουν (ή επανεκδίδουν) ιστορικά κείμενα και διάφορα άλλα.

Όλη αυτή η διαδικασία –που βέβαια είναι επίμονη και επίπονη– θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο πληροφόρησης, μάθησης και τριβής που θα επιτρέψει και θα συνεισφέρει τα μέγιστα στην απόκτηση επαναστατικής ιστορικής συνείδησης και, κατ’ επέκταση, στη συγκρότηση συνεκτικού αναρχικού κινήματος με στρατηγική και ξεκάθαρες προοπτικές.

Για να αναπαράγω ένα άλλο κείμενό μου (που διαβάστηκε και πρόσφατα σε διάφορες εκδηλώσεις παρουσίασης του βιβλίου μου «Ο Ήλιος της Αναρχίας ανέτειλε – Για μια ιστορία του αναρχικού κινήματος του ’ελλαδικού’ χώρου»), γιατί επιμένουμε να ψηλαφούμε και να φέρνουμε στο φως τις διαφορετικές φάσεις της αναρχικής ιστορίας; Ποιος είναι ο σκοπός της έρευνας και παρουσίασης της ιστορίας του αναρχικού κινήματος; Η αντίσταση στην αλλοίωση της ιστορίας του κινήματός μας που έχει αρχίσει δεκαετίες πριν και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, στην εσκεμμένη άρνηση στην εξεγερμένη εργατική τάξη κάθε εποχής να συνεισφέρει αβίαστα στη δική της θεωρία και ιστορία, στην βοηθούμενη από κάθε κρατική ή άλλη ελίτ παραποίηση του αναρχικού κινήματος από ακαδημαϊκούς και άλλους παρόμοιους συγγραφείς, η όσο το δυνατόν αληθινή καταγραφή και δημοσιοποίηση της ιστορίας αυτής σε συνδυασμό με τους μικρούς και μεγάλους κοινωνικούς αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Οι διάφοροι ακαδημαϊκοί που γράφουν για την οποιαδήποτε αναρχική ιστορία ερευνούν χωρίς κανένα πρόβλημα αρχεία και άλλες εγκαταστάσεις που τους παραχωρούνται από το κράτος και άλλους θεσμούς, αλλά αλλοιώνοντας κατάφορα όχι μόνο τα ιστορικά γεγονότα αλλά και την ίδια την ουσία του αναρχισμού. Για παράδειγμα, ο Herbert Read μπορεί να ήταν αναρχικός και να επηρέασε μερικούς συγγραφείς και καλλιτέχνες, αλλά η επιρροή όλων αυτών στο αναρχικό κίνημα, όπως και η συμμετοχή τους σε αυτό, ήταν σχεδόν μηδενική. Επιπλέον, υπάρχουν και μερικοί άλλοι ακαδημαϊκοί οι οποίοι γράφουν ό,τι γράφουν, υποτίθεται, στο όνομα του αναρχισμού, αλλά που καταλήγουν να αλλοιώνουν γεγονότα και έννοιες (με πιο κλασσικά παραδείγματα τους George Woodcock και Peter Marshall).

Είναι εύκολο να ανακαλυφθεί και να τονιστεί η αστική επίδραση στην κοινωνική ιστορία. Για παράδειγμα, ο George Woodcock μπορεί να γράφει ότι το κίνημα υπήρξε ως τέτοιο εξαιτίας της λογοτεχνικής επιρροής που άσκησε ο ίδιος σ’ αυτό και κατέρρευσε όταν πήγε στον Καναδά, για ν’ αναβιώσει όταν, πάλι ο ίδιος, έγραψε ένα βιβλίο όπου έλεγε ότι το κίνημα ήταν νεκρό! Αλλά, ποιος μπορεί να αποδείξει κάτι διαφορετικό ή να κάνει να ακουστεί η φωνή του;

Δεν μπορούμε να υποβάλουμε ή και να επιβάλλουμε κάτι στην ιστορία, με τη δικαιολογία ότι το κάνουμε από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, από τη στιγμή που ερευνούμε και αποκαλύπτουμε την πραγματικότητα (ανεξάρτητα από το αν μπορούμε ίσως να υπερβάλουμε όσον αφορά την επιρροή ενός βιβλίου).

Η ανάγκη για ύπαρξη αρχείων και ιστορικής έρευνας, όσο μας αφορά, δεν είναι θέμα κάποιας προγονολατρείας ή προσωπολατρείας. Τα αρχεία και η έρευνα δεν αφορούν μόνο το μακρινό παρελθόν, ερευνώντας, ας πούμε, για την «ελευθεριακή σκέψη» στην εποχή του Κομφούκιου ή του William Godwin.

Είναι ζήτημα διατήρησης της γνώσης των κοινωνικών αγώνων και της επίδρασης των αναρχικών ιδεών σε αυτούς. Είναι ζήτημα το να παραμείνουν ζωντανοί για τη σημερινή και τη μελλοντική γενιά καθώς και εκείνων που θα ακολουθήσουν.

Ακόμη και η απλή συμμετοχή των αναρχικών στους κοινωνικούς αγώνες διαστρεβλώνεται και παραποιείται από διάφορους ακαδημαϊκούς, θεωρητικούς και ψευτο-ιστορικούς, ενώ το ίδιο συμβαίνει ακόμα και με όσα συνέβησαν στο εσωτερικό του αναρχικού κινήματος και τις δραστηριότητας που έλαβαν χώρα λιγότερο από δύο χρόνια πριν και συνεχίζονται ακόμα.

Η ιστορία του αναρχικού κινήματος που καλούμαστε να ερευνήσουμε και να φέρουμε στο φως δεν πρέπει να είναι μια στείρα και ανεδαφική παράθεση στοιχείων για κάποιους ελάχιστους «φωτισμένους» αναρχικούς ή η οποιαδήποτε αλλοίωση και αστικά «εμπνευσμένη» θεωρία που σερβίρεται από τον κάθε επιτήδειο, αλλά αυτή των εκάστοτε αναρχικών και ελευθεριακών επαναστατικών κινημάτων της εργατικής τάξης με ένα τρόπο που να ανταποκρίνεται και στις ανάγκες του σήμερα.

Λέγεται αρκετές φορές ότι εάν δεν μαθαίνει κανείς από την ιστορία είναι καταδικασμένος να κάνει τα ίδια λάθη ξανά. Αυτό είναι βαθιά αληθινό. Αλλά το ίδιο βαθιά αληθινό είναι επίσης και το ότι εάν σου έχουν διδάξει τη δική σου ιστορία με εξωτερικές επιδράσεις τότε είσαι καταδικασμένος να κάνεις τα λάθη που θέλουν αυτοί που έχουν συμφέρον να τα κάνεις.

*Μια προγενέστερη μορφή αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στα
https://www.anarkismo.net https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com και https://ngnm.vrahokipos.net

_____________________________________________________________