κόκκινο…


Κάθε βράδυ διαβάζω την Joan Didion να γράφει για το θάνατο και κάθε πρωί ένα εκατομμύριο άνθρωποι (μαζί τους κι εγώ) οδηγούν και γράφουν μηνύματα στο τσατ.

Οδηγώ μπροστά απ’ το δημοτικό θέατρο Πειραιά. Μπροστά είναι μαζεμένοι εκατοντάδες μαθητές. Κάποιου είδους εκδρομή. Και ξαφνικά, ενώ είμαστε σταματημένοι στο φανάρι, ξεκινάει ένα άγριο ξύλο μεταξύ μισής ντουζίνας πιτσιρικιών. Βλέπω τις γροθιές και τις κλοτσιές να κατευθύνονται προς αυτόν που προφανώς είναι πεσμένος κάτω. Μια απεγνωσμένη καθηγήτρια προσπαθεί να τους ξεχωρίσει, αλλά δεν το καταφέρνει, παρεμβαίνουν κι άλλοι. Εντέλει ο πεσμένος σηκώνεται. Τον βλέπω καθώς προχωράει, πίσω του οι δύο φίλοι του, με το μάτι μαυρισμένο και σκούρο αίμα να τρέχει κάπου μεταξύ στόματος και μύτης. Καταλαβαίνω ότι λέει κάτι του στιλ «θα σε γαμήσω ρε». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι χτυπημένος άσχημα, αλλά αυτός προχωράει τρομερά ευθυτενής, σχεδόν αγέρωχος. Η καθηγήτρια οδύρεται κάπου πίσω του φωνάζοντας προς μια αόριστη κατεύθυνση. Στην αρχή με πιάνει κάτι κάπως άγριο, η εικόνα χεριών και ποδιών που ξεσπούν σε έναν πεσμένο στο πεζοδρόμιο. Αλλά μετά η εικόνα του παιδιού. Ο αέρας των δεκαέξι είναι ισχυρότερος απ’ τη βία. Όσο κι αν πονά, όσο κι αν ματώνει, προχωράει και η λεωφόρος τσαλακώνεται απ’ το βάρος του. Σχεδόν μπορώ να τον δω να ρίχνει πλάγιες ματιές μέσα απ’ το μαύρο του βλέμματός του στα κορίτσια της τάξης.

Ύστερα στο μετρό, ένα ζευγαράκι εφήβων, περνά ανάμεσα στα μηχανήματα χωρίς φυσικά να χτυπήσει εισιτήριο. Παραδίπλα κάποιοι παλεύουν με τα μηχανήματα, με τα ψιλά, με την επαναφόρτιση του εισιτηρίου. Κάποιοι, αρκετοί, στέκονται στην ουρά στο γκισέ. Αλλά αυτοί οι δυο, πανίσχυροι, αλαζόνες, ανίκητοι (ερωτευμένοι ή απλά φλερτάρουν κι αυτό είναι αρκετό) περνάνε, βαδίζοντας πάνω θαρρείς απ’ τα ακυρωτικά μηχανήματα, ακυρώνοντας την ίδια την ιδέα του ελέγχου, ακυρώνοντας τη θλιβερή ύπαρξη ενός σταθμού μετρό γεμάτου ανθρώπους αγχωμένους, βιαστικούς, χορτάτους από ήττα.

 “I remember thinking that I needed to discuss this with John”

O άντρας της Didion έχει πεθάνει και την επόμενη μέρα κάτι προκύπτει και αυτή σκέφτεται το παραπάνω.

Κάθε πρωί οι οδηγοί συνεχίζουν να γράφουν μηνύματα γεμίζοντας ξένα ινμποξ την ώρα που οδηγούν. Αλλά ο θάνατος αφορά πάντα κάποιους άλλους. Η Didion λέει κάπου ότι όταν ψάχνει τα τηλέφωνα των νοσοκομειακών που έχει σημειωμένα, θυμάται ότι τα έχει κρατήσει σε περίπτωση που χρειαστούν για κάποιον στην πολυκατοικία. Εντωμεταξύ στη λεωφόρο Συγγρού το πλήθος των πτωμάτων (ανθρώπινων και μη) διαρκώς αυξάνεται. Αναρωτιέμαι αν όντως τελευταία είναι περισσότερα τα πτώματα στην άσφαλτο ή αν εγώ τα παρατηρώ ή και αν τελικά είναι θέμα συγκυρίας.  Προχθές μου φάνηκε ότι πρώτη φορά παρατήρησα πόσο κόκκινο είναι το κόκκινο του αίματος στην άσφαλτο.

Καθώς οι ρόδες δεν αποφεύγουν τα πτώματα των ζώων, γατιά και σκυλιά διπλό και τριπλοπατημένα, το ραδιόφωνο έχει ξεμείνει στον εν λευκω, αφηρημένος δεν πρόλαβα να το αλλάξω, οπότε ο τζούμας εισβάλλει στο πρωινό με αγανακτισμένο ύφος «έλεος πια, έχετε μάθει μια ζωή τσαμπατζήδες» και τελειώνει έτσι όλη τη συζήτηση για τα εισιτήρια στο μετρό. Το πολύ το κούλνες εντέλει σε μετατρέπει είτε σε φριχτό άνθρωπο είτε σε φωτογραφία (μια στατική εικόνα, η συρρίκνωση του εαυτού σε μια πολύ συγκεκριμένη προσποίηση και τίποτα άλλο)

Αλλά εμένα το μυαλό μου ξανατρέχει στο μετρό και σε αυτό το ζευγαράκι που, με το πανάλαφρο πάτημα, το συνωμοτικό γέλιο και το επιθετικό ύφος, ισοπέδωσε μέσα σε μια στιγμή πέντε έξι ετήσιους ισολογισμούς. Κι ύστερα σκέφτομαι και την υπόλοιπη παρέα των παιδιών. Η πρόσληψη της εικόνας των άλλων αντανακλά τους δικούς μου (εφηβικούς) φόβους. Βλέπω το ζευγάρι και χαίρομαι, βλέπω ένα παιδί να ακολουθεί πιο πίσω, λίγο πιο «νορμάλ» ντυμένο, λίγο πιο συγκρατημένο και αναρωτιέμαι, θα προλάβει αυτό να ζήσει αρκετά έτσι που κρατιέται και όλο περιμένει, περιμένει ποιος ξέρει τι;

Μετρό Πανεπιστήμιο. Η μάχη των αρωμάτων. Στις κυλιόμενες ένας παππούς μυρίζει τη χαρακτηριστική παππουδίλα, που σημαίνει το σώμα που πάλιωσε, το σώμα που ταλαιπωρήθηκε και ταλαιπωρείται τώρα που μιλάμε να ανεβοκατεβαίνει στους υπόγειους σταθμούς μιας πόλης εχθρικής για όποιον δεν έχει φτερωτά ποδάρια και περισσευούμενη ένταση. Λίγο νωρίτερα, μέσα στο υποθηκοφυλακείο, ανάμεσα σε σώματα υπαλλήλων και δικηγόρων που ασφυκτιούν στον ήρεμο θάνατο των αιτήσεων, της σκόνης και των εκατομμυρίων διευκρινιστικών τηλεφωνημάτων, καθώς στέκομαι με πλάτη προς το διάδρομο, ένα άρωμα περνάει από πίσω μου. Κι εμένα που δε μ’ αρέσουν τα δυνατά αρώματα, γυρνάω αντανακλαστικά, να δώσω μορφή στη ζωή που συνεχίζει, που επιμένει, που ακόμη κι εδώ μέσα δεν τα έχει παρατήσει. Βλέπω μόνο μια καπαρντίνα και μακριά ξανθά μαλλιά και ακόμη μυρίζω το άρωμα που εδώ μέσα μοιάζει με επαναστατική προκήρυξη.

Περπατάω προς το μετρό και περνάω απ’ την μικρή οδό Ρεμούνδου. Τέσσερα πέντε νεοκλασικά στη σειρά. Παιδικός σταθμός, μπουρδέλο, κατοικία, εγκαταλελειμμένο κτίριο. Αυτή άραγε η συνθήκη αποτελεί συμφορά ή σωτηρία για την περιοχή; Η λαϊκή παραδίπλα στη Φυλής πως και φωτογραφίζεται τόσο λιγότερο απ’ αυτήν της Καλλιδρομίου (ίσως βέβαια φταίει που δεν έχει αυτή την ανηφοροκατηφόρα. Ίσως δηλαδή είναι ζήτημα εντελώς πρακτικό). Επιβιώνει ό,τι ξεφεύγει απ’ τη μυθολογία των διανοούμενων και την αγκαλιά όλων εμάς των αγαπητικών της αθηναϊκής μητρόπολης. Ο (βάσιμος) αντίλογος φυσικά πάντα είναι ο ίδιος. Τι ζωή είναι κι αυτή στην οδό Ρεμούνδου; Μόνο ζόρι, δράμα και κίτρινες λάμπες να καίνε μες στο καταμεσήμερο πάνω από σιδερένιες πόρτες και θεόκλειστα παντζούρια. Όλα είναι καταδικασμένα να μη συναντήσουν πουθενά τη σωτηρία.

Ξαναμπαίνω στο αυτοκίνητο, αποφεύγω το ίδιο σκοτωμένο τιγρέ γατί που απέφυγα και το πρωί, και την ώρα που γράφω νοερά ένα ποστ για τραυματισμούς, πεσμένα σώματα και θανάτους, στην πραγματικότητα σκέφτομαι μόνο τη δύναμη όχι του αίματος, αλλά της φρασούλας της Didion. Σκέφτομαι τις μικρές κοφτές προτάσεις της. Σύντομοι ειλικρινείς δυναμίτες. Κι αυτοί σαν κατακόκκινο αίμα στην άσφαλτο είναι.

Πως να δηλητηριάσεις κάποιον ακίνδυνο…


 Όπως έχει συμβεί σε όλες τις «τρομοκρατικές επιθέσεις» σε πρωτοκοσμικό έδαφος έτσι και στην περίπτωση της δηλητηρίασης του συνταξιούχου (και, σε κάθε περίπτωση, προ πολλού ακίνδυνου για την Μόσχα) διπλού πράκτορα Skripal και της κόρης του έχουν γίνει γκέλες τόσο χοντρές εκ μέρους του αγγλικού κράτους ώστε δύο τινά συμβαίνουν: είτε αυτές οι γκέλες (που περιλαμβάνουν ψέμματα, χοντρά ψέμματα, διαστρεβλώσεις που αποδεικνύονται επίσημα, αντιφάσεις, κλπ) έγιναν αθέλητα, οπότε εικονογραφούν έναν σετ διαλυμένων «μηχανισμών ασφαλείας» ενός κράτους που βρίσκεται σε μεγάλη παρακμή· είτε έγιναν σα συνέπεια μιας βιαστικής σκηνοθεσίας, προκειμένου να υποδειχθεί σαν ένοχος «αυτός που πρέπει», αδιάφορο αν τα σκηνικά μαζεύτηκαν απ’ τα συναισθηματικά σκουπίδια της «britain first εθνικής ενότητας».

Η αγγλική κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει (στην πραγματικότητα: δεν έχει ασχοληθεί καν με) το να δημοσιοποιήσει οτιδήποτε που να μοιάζει με απόδειξη ότι η δηλητηρίαση ήταν δουλειά των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών. Δεν έχει καταφέρει (έχει αδιαφορήσει επιδεικτικά μάλιστα!) να υποδείξει καν και καν ένα κάποιο σοβαρό κίνητρο εκ μέρους της Μόσχας. Δεν έχει καταφέρει ούτε να πείσει τους ειδικούς (της) περί τα χημικά όπλα να δηλώσουν ότι το φαρμάκι ήταν «made in russia» – παρότι το ρωσικό καθεστώς επιμένει (τι κάνει η ενοχή, ε;) ότι αυτό είναι εύκολο να βρεθεί και για τα χημικά (όπως και για βιολογικά) όπλα. Εν τέλει κάποιοι (όχι συνωμοσιολόγοι…) έχουν αρχίσει να αμφιβάλλουν αν πράγματι έγινε «χημική δηλητήριαση»: αφού το εικαζόμενο δηλητήριο σκοτώνει επί τόπου σύμφωνα με τις γνωστές προδιαγραφές του – ενώ ο πατέρας και η κόρη Skripal φέρονται να είναι ζωντανοί μετά από πάνω από 3 βδομάδες (βρέθηκαν αναίσθητοι στις 4 Μάρτη).

Αυτό που θέλουμε να συγκρατήσουμε και να συγκρατήσετε είναι, πάντως, κάπως διαφορετικό. Προκειμένου να ενισχύονται ή να ακυρώνονται οι εκατέρωθεν κατηγορίες για το Α ή το Β, στη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, δημιουργήθηκαν μια σειρά διεθνείς τεχνοκρατικές υπηρεσίες και θεσμοί, συνήθως υπό την αιγίδα του οηε, που αναλάμβαναν τις «πολιτικά ουδέτερες, τεχνικές» έρευνες σε επίδικα ζητήματα υψηλού επιπέδου (: διακρατικών σχέσεων) ώστε να τεκμηριώσουν τι συνέβη στην μία ή στην άλλη περίπτωση.

Αυτός που έκανε ό,τι μπορούσε για να υπονομεύσει την ύπαρξη και την αρμοδιότητα τέτοιων μηχανισμών ήταν η Ουάσιγκτον. Τις παραμονές της εισβολής στο ιράκ (το 2003). Ενώ, δηλαδή, η υπηρεσία χημικών, βιολογικών και ατομικών όπλων του οηε, με συστηματικές επιτόπιες έρευνες στην ιρακινή επικράτεια, δήλωνε ότι το καθεστώς Χουσεΐν ΔΕΝ έχει τέτοιου είδους όπλα ή ερευνητικά κέντρα, η Ουάσιγκτον επέμενε ότι έχει «δικές της αποδείξεις» – και όλοι θα έπρεπε να τις υιοθετήσουν…

Οι νεώτεροι / νεώτερες ασφαλώς δεν θα θυμούνται ότι το 2003 έγινε μια άγρια πειρατεία σε βάρος αυτών των διεθνών θεσμών (του ψυχρού – 3ου παγκόσμιου – πολέμου) και ότι η εισβολή του αμερικανικού και του αγγλικού στρατού (κατά κύριο λόγο) και των συμμάχων τους στο ιράκ «αυτονομιμοποιήθηκε» με το επιχείρημα των «χημικών και βιολογικών όπλων» του Χουσεΐν…. Για να αποδειχθεί, σε λιγότερο από ένα χρόνο μετά την εισβολή, σε συνθήκες αμερικανικής κατοχής όπου τίποτα δεν θα μπορούσε να κρυφτεί, ότι επρόκειτο για ένα τερατώδες ψέμα: όπως σωστά το είχε διαπιστώσει η τεχνοκρατική υπηρεσία του οηε, το ιρακινό καθεστώς ΔΕΝ είχε τέτοια όπλα ή ερευνητικά κέντρα, εργαστήρια, κλπ.

Το «πολιτικό ζήτημα», που επισφράγησε το τέλος της αναζήτησης και της αποδοχής των «ψυχρών», κανονικών αποδείξεων «ενοχής» του Α ή του Β κράτους και, αντίθετα, επισημοποίησε την έναρξη μιας καινούργιας εποχής όπου όποιος δημαγωγός μπορεί να χειριστεί την «δημόσια σφαίρα» έχει δίκιο, ό,τι και να λέει, ήταν η ακύρωση του «τρίτοι αποδεικνύουν αυτά που λέω» – εκείνες τις χρονιές. Τέλειωσε το έχω δίκιο, οπότε καλώ τους «ουδέτερους, τεχνοκράτες, να ερευνήσουν» και θα δεχτώ τις διαπιστώσεις τους. Το 2003 και το 2004. Εκείνο που είχε υπάρξει ο ακρογωνιαίος λίθος της αστικού τύπου αντίληψης για την «απονομή δικαιοσύνης», το ότι δηλαδή οι «υποψίες» δεν είναι στοιχεία ενοχής και ότι, αντίθετα, χρειάζονται αποδείξεις που πρέπει να έχουν υποστεί εξονυχιστικό έλεγχο, αυτό το «πράγμα» που απετέλεσε τον πυρήνα της νομιμοποίησης της «αστικής δικαιοσύνης», τέλειωσε στις “διεθνείς σχέσεις”… Και τέλειωσε πολύ βολικά απ’ ότι φαίνεται…

Οι καθεστωτικές κεφαλές της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου (και της Μαδρίτης: Αθνάρ) δεν πήγαν αλυσοδεμένες σε κάποιο διεθνές δικαστήριο κατηγορούμενες για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», για έναν φονικό πόλεμο «με πλαστές δικαιολογίες» και ψεύτικες «αποδείξεις»… Ο άγγλος “εργατικός” πρωθ. Μπλερ, μεγάλος αγωνιστής υπέρ της εισβολής στο ιράκ, ακόμα μεγαλύτερο κάθαρμα και απίστευτος ψεύτης, παλιός στην ίδια καρέκλα που τώρα κάθεται η δεξιά May, ζει και βασιλεύει – και καλοπληρώνεται σαν “ειδικός ομιλητής” πότε ‘δω και πότε ‘κει… Αντίθετα επιβεβαιώθηκε ότι ισχύει ξανά εκείνο που είχε δηλώσει ο Χίτλερ πριν την εισβολή στην πολωνία, με αφορμή το δήθεν «συνοριακό επεισόδιο στο Γκλάιβιτς», όταν αυτό ήταν ακόμα σχέδιο του: «θα ξεκινήσω τον πόλεμο μ’ ένα ψέμα· κι όταν θα έχω νικήσει κανείς δεν θα το θυμάται».

Το ότι ο άξονας Λονδίνου – Ουάσιγκτον και οι διάφοροι, θέλοντας και μη, κανονικοί ή «εξ ανάγκης» περαστασιακοί σύμμαχοί τους, συνεχίζουν τα ίδια κόλπα και τα ίδια ψέμματα επειδή οι προηγούμενες παραλλαγές τους έχουν ξεχαστεί σημαίνει ότι έχουν νικήσει; Ή μήπως σημαίνει ότι έχουμε μπει εδώ και καιρό σε μια εφιαλτική εποχή όπου ΤΑ ΠΑΝΤΑ ξεχνιούνται· κι έτσι τ’ αφεντικά μπορούν να σερβίρουν τα παραμύθια τους όλο και πιο άνετα, χωρίς καμία απόδειξη, μιας και κανένας δεν ζητάει πια τέτοιες;

Φοβούμαστε (είμαστε σίγουροι) ότι συμβαίνει το δεύτερο…

(φωτογραφία: Δηλητηρίαση με έναν εξαιρετικά επικίνδυνο τοξικό και πτητικό παράγοντα; Ενώ στο κέντρο του πλάνου οι ειδικοί μπάτσοι είναι ντυμένοι α λα «χημικός πόλεμος» ένα μέτρο πίσω τους οι άλλοι μπάτσοι έχουν πάει σε τροχαίο… Αυτά εκεί που βρέθηκαν λιπόθυμοι οι Skripal…)

_____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/03/pos-na-dilitiriaseis-kapoion-akindyno/

 

Ενώ στην Ευρώπη επιστρέφουν οι δαίμονες του μεσοπολέμου… Να μην έχει ο Πουτσντεμόντ την τύχη του Κουμπάνις! …


του Γιώργου Μητραλιά

2018 03 26 01 republica

Οι καιροί έχουν γυρίσματα και να λοιπόν που η αδάμαστη Καταλωνία και ο ατρόμητος λαός της ξαναβρίσκονται, μετά από 80 ολάκερα χρόνια (!), στο επίκεντρο μιας διαρκώς επαναλαμβανόμενης ευρωπαϊκής τραγωδίας! Όπως λοιπόν τότε έτσι και τώρα οι πρωταγωνιστές του δράματος, που απειλεί να τινάξει -και πάλι- στον αέρα την Γηραιά μας ήπειρο, είναι ακριβώς οι ίδιοι: Από τη μια, οι κυνηγημένοι αν και δημοκρατικά εκλεγμένοι πρόεδροι της (εξεγερμένης) Δημοκρατίας της Καταλωνίας που ζητούν άσυλο στις ευρωπαϊκές “δημοκρατίες”, και από την άλλη η Γερμανία που τους φυλακίζει για να τους παραδώσει στους αδίστακτους δημίους τους της Μαδρίτης που υπερασπίζονται, με κάθε μέσο, την “ενότητα” του Κράτους των Βουρβόνων και των επιγόνων του Φράνκο!…

Τώρα, δηλαδή στο σωτήριο έτος 2018, ο καταργημένος και καταζητούμενος από τη Μαδρίτη, αν και δημοκρατικότατα εκλεγμένος πρόεδρος της Καταλωνίας, είναι ο Κάρλες Πουτσντεμόντ, που βρίσκεται σήμερα φυλακισμένος κάπου στη βόρεια Γερμανία αναμένοντας την έκδοσή του στο Ισπανικό Κράτος. Τότε, δηλαδή το 1940, ήταν ο επίσης λαοφιλής και δημοκρατικά εκλεγμένος το 1934 πρόεδρος της Δημοκρατίας της Καταλωνίας Λουίς Κουμπάνις, που στο τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, αυτοεξορίζεται -και αυτός- στη Γαλλία. Το 1940, η μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας, που έχει πια καταλάβει τη Γαλλία, συλλαμβάνει τον σοσιαλιστή Κουμπάνις και τον παραδίδει στην Γκεστάπο. Και αυτή, ανταποκρινόμενη στο αίτημα του δικτάτορα Φράνκο, παραδίδει δέσμιο στους Ισπανούς δημίους του τον άτυχο Καταλανό πρόεδρο.

2018 03 26 02 article

Η συνέχεια είναι γνωστή και αρκούντως προσφιλής στους σημερινούς επιγόνους του Φράνκο ώστε να τους κάνει να την επικαλούνται δημοσίως για να τρομοκρατήσουν τον καταλανικό λαό. Στις 8 Οκτωβρίου 2017, δηλαδή μόλις μια βδομάδα μετά από το δημοψήφισμα για την καταλανική ανεξαρτησία, ο Πάμπλο Κασάδο, ανερχόμενος αστέρας του Λαϊκού κόμματος του Ισπανού πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόϊ, είχε προειδοποιήσει δημόσια τον κ. Πουτσντεμόντ με την εξης σημαδιακή φράση: “Πρόσεχε, γιατί θα έχειςτην τύχη του προκατόχου σου Λουίς Κουμπάνις”. Ποια ήταν λοιπόν αυτή η “τύχη” του Κουμπάνις που επικαλούνται χωρίς ίχνος ντροπής ο Κασάδο και οι δικοί του στη Μαδρίτη;

Διαβάζουμε στο σχετικό λήμμα της Wikipedia: “Ο Κουμπάνις παραδόθηκε στη φρανκική στρατιωτική δικτατορία από τη μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας στις 13 Αυγούστου 1940. Αφού δικάστηκε και καταδικάστηκε από στρατοδικείο, και αφού βασανίστηκε άγρια επί ένα μήνα, εκτελέστηκε στο κάστρο του Μονζουίκ στη Βαρκελώνη στις 15 Οκτωβρίου 1940. Δεν θέλησε να του δέσουν τα μάτια και πέθανε απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα κραυγάζοντας “Για την Καταλωνία!”…

2018 03 26 03 article 01

Να λοιπόν ποια είναι η “τύχη” που, ξεδιάντροπα και χωρίς κανέναν ηθικό ενδοιασμό, δηλώνουν δημόσια πως επιφυλλάσσουν στον κ. Πουτσντεμόντ οι σημερινοί επίγονοι -και μιμητές- του Φράνκο στη Μαδρίτη. Όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό. Είναι ότι η “δημοκρατική” Ενωμένη Ευρώπη μας στηρίζει ενεργά αυτούς του επιγόνους του Φράνκο και τα δολοφονικά τους σχέδια. ‘Οτι παρακολουθεί ατάραχη τους εισαγγελείς του κ. Ραχόϊ να κουρελιάζουν κάθε έννοια δημοκρατίας καθώς γεμίζουν τις φυλακές με δεκάδες δημοκρατικά εκλεγμένους υπουργούς και δημάρχους,και με εκατοντάδες πολίτες της Καταλωνίας που τολμούν να ζητούν την ελευθερία τους. Ότι σφυρίζει αδιάφορα όταν μπροστά στα μάτια της η αστυνομία της Μαδρίτης στέλνει στα νοσοκομεία χιλιάδες Καταλανούς που διαδηλώνουν ειρηνικά και ότι κάνει πως δεν καταλαβαίνει όταν οι υπουργοί του Ραχόϊ δηλώνουν πως ο ισπανικός στρατός είναι πανέτοιμος… να αναλάβει δράση στην Καταλωνία!

Τι να πει όμως κανείς για το ακόμα χειρότερο που είναι η απερίγραπτη στάση της ευρωπαϊκής και ελληνικής αριστεράς, και μάλιστα της αριστεράς όλων -σχεδόν- των αποχρώσεων. Δεν είναι μόνο που δεν αντιλαμβάνεται ότι τα τραγικά γεγονότα της Καταλωνίας αρχίζουν πια να μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό με εκείνα του 1936 και 1937, που είχαν οδήγησαν στο πελώριο λουτρό αίματος του Δεύτερου Παγκόσμιου μακελειού! Ούτε ότι δεν καταλαβαίνει πως ακριβώς όπως τότε, είναι σήμερα στη Καταλωνία που παίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό και η δικιά της τύχη. Κυρίως, είναι ότι η σύγχρονη αριστερά μας δείχνει να έχει χάσει κάθε ίχνος στοιχειώδους ευαισθησίας και αλληλεγγύης προς τα ανυπεράσπιστα θύματα της πιο σκληρής κρατικής καταστολης όταν παρακολουθεί άφωνη και αδιάφορη το αίμα να ρέει στους δρόμους της Βαρκελώνης και το ιερατείο της Μαδρίτης να ποδοπατεί καθημερινά τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα των Καταλανών πολιτών και συνάμα να κουρελιάζει κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας.

2018 03 26 04 article

Ειδικά όμως η ελληνική αριστερά θα έπρεπε να ντρέπεται που, μόνη αυτή, κάνει επίδειξη της πιο επαίσχυντης αναισθησίας όταν ούτε ένας από τους ευρωβουλευτές της δεν έχει ενώσει επί μήνες τη φωνή του με εκείνη των δεκάδων συναδέλφων του της Ευρωβουλής που διαμαρτύρονται για τη φυλάκιση Καταλανών υπουργών και βουλευτών! Και δυστυχώς, όχι μόνο αυτό. Σαν να μην έφτανε η αφωνία και αναισθησία, δεκάδες είναι οι περιπτώσεις που επώνυμοι αγωνιστές της ελληνικής αριστεράς, και δη της ριζοσπαστικής, δανείστηκαν “σχόλια” για τα τεκταινόμενα στη Καταλωνία από τη χειρότερη αντιδραστική προπαγάνδα των ανθρώπων του Ραχόϊ ή ακόμα και της ισπανικής ακροδεξιάς! Που έφτασαν να στηλιτεύουν τη “δειλία””του Πουτσντεμόντ και των άλλων εξόριστων Καταλανών ηγετών “που εγκατέλειψαν το λαό τους”, που δεν δίστασαν να κάνουν λόγο για την “φάρσα” της καταλανικής ανεξαρτησίας ή και να κάνουν “χιούμορ” ακόμα και με την κόμμωση του Καταλανού προέδρου. Αν μη τι άλλο, κάτι δεν πάει διόλου καλά στην ελληνική αριστερά…

Δυστυχώς, για μιαν ακόμα φορά το συμπέρασμα είναι θλιβερό: Η αριστερά δεν κάνει τη δουλειά της την ώρα που ο ταξικός της αντίπαλος όχι απλώς κάνει τη δική του αλλά και την κάνει πάρα πολύ καλά. Όπως για παράδειγμα η Γερμανία και η άρχουσα τάξη της που ετοιμάζεται να παραδώσει στη Μαδρίτη τον εκλεγμένο πρόεδρο της Καταλωνίας, “στο πλαίσιο της πολύ καλής συνεργασίας των δυο χωρών”, όπως αρέσκονται να δηλώνουν αυτές τις μέρες οι διάφοροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μέρκελ. Και πράγματι, η ισπανο-γερμανική συνεργασία είναι όντως “πολύ καλή” αν σκεφτεί κανείς ότι τα δυο κράτη εξακολουθούν να συνταξιοδοτούν αμοιβαία ακόμα και εκείνους τους υπηκόους τους που διακρίθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1940 για τις πιο ανομολόγητες εγκληματικές πράξεις.

2018 03 26 05 article 01Αναφερόμαστε στο ισπανογερμανικό σκάνδαλο που από κοινού με τον Andrej Hunko, βουλευτή της γερμανικής Die Linke, είχαμε αποκαλύψει στο ελληνικό, και όχι μόνο, κοινό πριν από τρία χρόνια (1) όταν, με αφορμή την άρνηση της Γερμανίας να αναγνωρίσει το πολεμικό της χρέος απέναντι στην Ελλάδα, αποκαλύπταμε και καταγγέλλαμε τα εξής “απίστευτα και όμως αληθινά”: Ότι βάσει ισπανο-γερμανικής συμφωνίας που υπέγραψαν το 1963 ο δικτάτορας Φράνκο και ο τότε καγκελάριος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ, η μεν Γερμανία ανέλαβε να πληρώνει συντάξεις στους επιζώντες ή στους απογόνους των μελών της διαβόητης ισπανικής ‘Γαλάζιας Μεραρχίας” (Division Azul) που πολέμησε στο πλευρό της Βέρμαχτ κατά την πολιορκία του Στάλινγκραντ, η δε Ισπανία να πληρώνει συντάξεις στους επιζώντες ή στους απογόνους των μελών της επίσης διαβόητης ναζιστικής “Λεγεώνας Κόνδωρ” που -μεταξύ άλλων εγκλημάτων πολέμου- ιδοπέδωσε και την ιστορική βασκική κωμόπολη Γκερνίκα. Γράφαμε μάλιστα ότι απαντώντας σε επερώτηση του κ. Χούνκο, η καγκελάριος Μέρκελ αποκάλυψε στο γερμανικό Κοινοβούλιο το ακριβές ποσό των συντάξεων που συνεχίζονταν να καταβάλλονται από το γερμανικό Κράτος όλα τα προηγούμενα χρόνια, μέχρι και σήμερα!.

2018 03 26 06 article

Όμορφος λοιπόν ο ευρωπαϊκός “δημοκρατικός” κόσμος μας και αλίμονο …αγγελικά πλασμένος. Για μιαν ακόμα φορά, οι δυνάστες μας κάνουν μια χαρά τη δική τους εφιαλτική δουλειά και, ξεκινώντας -όπως και τότε- από την Καταλωνία και τη συντριβή του λαού της, μας ετοιμάζουν ένα αύριο ίσως ανάλογο του πιο απάνθρωπου παρελθόντος. Εμείς όμως οι πολλοί, οι δημοκράτες και οι αριστεροί, τι κάνουμε; Τι περιμένουμε για να κάνουμε έστω και στοιχειωδώς τη δική μας δουλειά; Τι περιμένουμε για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους έγκλειστους δημοκράτες εκλεγμένους αντιπροσώπους του καταλάνικου λαού, μαζί με τους άλλους ευρωπαίους βουλευτές που προσπαθούν να τους επισκεφτούν στις φυλακές όπου κρατούνται σε απίστευτα άθλιες συνθήκες;(2) Τι περιμένουμε για να κατέβουμε στους δρόμους διαδηλώνοντας την αλληλεγγύη μας στον ηρωϊκά μαχόμενο λαό της Καταλωνίας, τη μόνη όαση μαζικής αντίστασης και παραδειγματικής λαϊκής αυτο-οργάνωσης σε όλη τη νεοφιλελεύθερη Eυρώπη; Τι περιμένουμε πριν είναι πολύ αργά;…

Σημειώσεις

  1. Βλέπε http://www.contra-xreos.gr/arthra/954-2015-12-04-15-32-07.html
  2. Οι συνθήκες κράτησης είναι τόσο άθλιες ώστε ο υπουργός Εσωτερικών της «καταργημένης» καταλανικής κυβέρνησης κόλλησε στη φυλακή φυματίωση. Και ενδεικτικές της απίστευτης εκδικητικότητας των  ισπανικών αρχών είναι το γεγονός ότι αρνούνται συστηματικά τις αποφυλακίσεις των Καταλανών πολιτικών κρατουμένων που κρατούνται χωρίς δίκη, ενώ ταυτόχρονα τους τιμωρούν συνεχώς με απαγορεύσεις επισκέψεων των δικών τους, επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, και προαυλισμού, ενώ τους επιβάλλουν εβδομάδες στο απομονωτήριο! Και όλα αυτά με στόχο να κάμψουν το φρόνημα προσωπικοτήτων όπως π.χ. του  αντιπροέδρου της τελευταίας δημοκρατικά εκλεγμένης καταλανικής κυβέρνησης Οριόλ Ζουνκέρας, μιας ντουζίνας υπουργών της καθώς και των ηγετών  των μεγαλύτερων πολιτιστικών κινημάτων της Καταλωνίας!


Από:http://www.contra-xreos.gr/arthra/1299-puigdemont-2018.html

Σεξουαλικότητα και Χριστιανισμός…


Από το βιβλίο του Καρλχάιντς Ντέσνερ «Σεξουαλικότητα και Χριστιανισμός» σε μετάφραση Λευτέρη Αναγνώστου

Η θεμελιώδης σημασία της σεξουαλικότητας εκφράζεται στη θρησκευτική πίστη όλων των λαών – πρωτογενώς πάντοτε με θετικό τρόπο. Το αιδοίο και ο φαλλός, ως φορείς της γονιμότητας, ήταν ιερά για τους αρχαίους ανθρώπους και οι σεξουαλικές πράξεις βρίσκονταν συχνά στο επίκεντρο της θρησκευτικής ζωής.

Οι λαοί τιμούσαν τη σεξουαλικότητα με την ιερογαμία, την ιερή συνουσία δύο ανθρώπων, τη μεγαλύτερη από όλες τις θρησκευτικές πράξεις λατρείας στην αρχαιότητα, όπου συχνά, τουλάχιστον στην παλαιότερη περίοδο, το συγκεντρωμένο πλήθος επιδιδόταν σε τεράστια μαζικά όργια, συνουσιαζόμενο αδιακρίτως.

Γιόρταζαν τη σεξουαλικότητα με μια γενική προγαμιαία διακόρευσηστον ναό.  Κανένα κορίτσι δεν μπορούσε να παντρευτεί προτούδιαπαρθενευθεί σε ναό από έναν τυχαίο άντρα – μια τελετουργική πράξη που κάποτε ήταν γνωστή τόσο στην Ινδία και την Εγγύς Ανατολή όσο και σε αρκετές αφρικανικές φυλές. Τρίτος κύριος τύπος θρησκευτικής συνουσίας, προπάντων σε σημιτικές και μικρασιατικές πόλεις, ήταν η σαρκική συνεύρεση σε ναούς ως διαρκής πρακτική, χωρίς όμως να περιφρονούνται καταρχήν οι ιερόδουλες, τις οποίες μάλιστα συχνά εκτιμούσαν περισσότερο από τις άλλες γυναίκες.

Συνέχεια