Δεν έχω σε εκτίμηση τα πλούτη…


16-claude-monet-paintings

Δεν έχω σε εκτίμηση τα πλούτη
και γελώ κοροϊδευτικά στην αγάπη
και ο πόθος για την δόξα δεν ήταν πάρα ένα όνειρο
που μόλις ήρθε το πρωί εξαφανίστηκε

Και αν προσεύχομαι, η μόνη προσευχή
που στα χείλη μου υπάρχει
είναι “Άσε την καρδιά που τώρα ανέχομαι
και δώσε μου ελευθερία»

Ναι, καθώς οι σύντομες μέρες μου φτάνουν στον στόχο τους
είναι το μόνο για το οποίο ικετεύω
Στην ζωή και στον θάνατο μια ψυχή χωρίς αλυσίδες
με θάρρος να αντέχει.

Emily Bronte


Από:https://komparsos.wordpress.com/2016/11/30/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CF%89-%CF%83%CE%B5-%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%AF%CE%BC%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B7/

Το έθνος-κράτος επιστρέφει μετά την κρίση…


Το εθνικό κράτος κάνει την επιστροφή του; Σίγουρα έτσι φαίνεται. Παλιομοδίτικες διακρατικές συγκρούσεις εκτυλίσσονται στην Θάλασσα της Κίνας και τα δυτικά σύνορα της Ρωσίας. Οι διακρατικές συναντήσεις χαρακτηρίζονται από ασυνήθιστες εντάσεις. Η παραδοσιακή διπλωματία είναι εκείνη που μετράει σε ζητήματα από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μέχρι την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Ωστόσο η κυρίαρχη άποψη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν ότι η παγκοσμιοποίηση θα φέρει την μεταμόρφωση του πλανήτη μέσα από μη κρατικούς παράγοντες. Η λήξη του ψυχρού πολέμου προκάλεσε μια, σχεδόν μαρξιστική προσδοκία, ότι το κράτος θα ατονήσει, υπό την σκιά τής ελεύθερης ροής χρήματος και αγαθών και υπονομευόμενο από εξω-κρατικούς παράγοντες, εκ των οποίων οι τρομοκρατικές ομάδες ήταν οι πλέον προφανείς αλλά όχι οι μόνοι. Ήταν μια προσδοκία την οποία μοιραζόταν όλο το πολιτικό στερέωμα.

Στην αριστερά, οι επικριτές της παγκοσμιοποίησης των αγορών πρόβλεπαν την άνοδο της λαϊκής ισχύος. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις θα υψώνονταν πάνω από τους ξεφτισμένους, υποτίθεται, θεσμούς του εθνικού κράτους και θα δημιουργούσαν νέες, πιο ζωηρές μορφές πολιτικής δράσης. Η τεχνολογία θα έδινε καλύτερες λύσεις σε παλιά προβλήματα, ξεπερνώντας τους αντιδραστικούς εθνικούς θεσμούς.

Η νεοφιλελεύθερη δεξιά χαιρέτιζε την ανάδειξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής ισχύος, την κατάργηση των ελέγχων κεφαλαίων και την απορρύθμιση των τραπεζών, μιας και όλα αυτά αποδυνάμωσαν τις δυνατότητες των εθνικών κυβερνήσεων να ελέγξουν τις αγορές. Στην μεταποίηση και τις υπηρεσίες οι επιχειρήσεις κατέκτησαν νέες δυνατότητες να αξιοποιήσουν τα διαφορετικά φορολογικά καθεστώτα και τα επίπεδα των μισθών σε όλο τον πλανήτη.

Όλες αυτές οι προσδοκίες, όμως, υποτίμησαν την δυνατότητα επιβίωσης (την νομιμότητα, στην ουσία) του κράτους και των θεσμών του, καθώς και την μεγάλη δυσκολία δημιουργίας καινούργιων από το πουθενά. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις παρέμειναν στο περιθώριο. Οι διεθνείς οργανισμοί είναι τα «οχήματα» των ομάδων και των συνασπισμών εθνικών κρατών για να δρουν συντονισμένα όπου μπορούν. Από αυτή την άποψη, ουσιαστικά είναι παράγωγα, που καθρεφτίζουν τις επιθυμίες των πιο ισχυρών μελών. Η ιδέα ότι θα απελευθερώνονταν από τον κλοιό των εθνικών κυβερνήσεων ήταν ουτοπία.

Ο νεοφιλελεύθερος ενθουσιασμός με τις απελευθερωμένες αγορές δεν είχε καλύτερη τύχη. Η εποχή της παγκοσμιοποίησης ήταν εποχή αστάθειας ενώ στο Μεξικό, την ανατολική Ασία και την Ρωσσία, το κόστος της κρίσης είχε γίνει εμφανές σε όλη την δεκαετία του 1990. Χρειάστηκε, όμως, να περάσει μια δεκαετία για να ξεγυμνώσουν η κατάρρευση της Lehman Brothers και η διεθνής κρίση τους πολιτειακούς και τους ευρωπαίους από την πίστη τους στον καπιταλισμό και να αρχίζουν να αλλάζουν οι απόψεις.

Από εκδήλωση στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ, 21/11/2016: 
Αριστερά ο καθηγητής ιστορίας Μαρκ Μαζάουερ. Δεξιά ο τούρκος συγγραφέας Ορχάν Παμούκ

Έκτοτε η εξουσία έχει επιστρέψει προς το κράτος από πολλά μέτωπα. Στο κάτω-κάτω, οι φορολογούμενοι ήταν που διέσωσαν τις τράπεζες. Το βάρος της εξόδου από την κρίση έπεσε στις κεντρικές τράπεζες σε συνεργασία με τους υπουργούς οικονομικών. Από το 2010, η αυξανόμενη ανισότητα που συνοδεύει την ανάκαμψη, έχει προκαλέσει μεγάλο υποβόσκον κύμα οργής στους ψηφοφόρους, όχι μόνο έναντι των τραπεζών αλλά και ενάντια στα ελαφρά φορολογικά βάρη που απολαμβάνουν πολλές πολυεθνικές. Η αλλαγή στην ψυχολογία απειλεί παραπάνω την απελευθέρωση του εμπορίου κι έχει φέρει στην πολιτική ατζέντα προτάσεις για διεθνή εναρμονισμό των εταιρικών φόρων. Την ίδια ώρα, η επίδειξη δύναμης του Βλάντιμιρ Πούτιν καταδεικνύει ότι τίποτα δεν αντικαθιστά το κράτος στην τακτοποίηση των ζητημάτων πολέμου και ειρήνης.

Στην πραγματικότητα, το κράτος ήταν πάντα μαζί μας. Το δημοσιονομικό του αποτύπωμα έχει αλλάξει ελάχιστα εδώ και δεκαετίες. Οι εισπράξεις της κυβέρνησης των ΗΠΑ, για παράδειγμα, είναι σήμερα λίγο-πολύ στο ίδιο ποσοστό επί της παραγωγής που βρίσκονταν το 1960. Στη Βρεττανία, οι δημόσιες δαπάνες έχουν μεταβληθεί ελάχιστα την ίδια περίοδο. Αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ή τριών δεκαετιών ήταν λιγώτερο απονέκρωση του κράτους και περισσότερο επαναπροσδιορισμός των επίσημων προτεραιοτήτων.

Εγκαταλείποντας τον εσωτερικό στρατηγικό σχεδιασμό, το κράτος έγινε μεσολαβητής των ρυθμιστικών καθεστώτων. Εξωτερικά, μεταμόρφωσε τους αμυντικούς προϋπολογισμούς, μεταφέροντας πόρους από τους ανθρώπους στις μηχανές.

Η οικονομική κρίση έχει επιταχύνει ορισμένες από αυτές τις τάσεις και άρχισε να ανατρέπει άλλες. Τα κράτη -ή οι πολιτικές ηγεσίες τους- εξακολουθούν να είναι απρόθυμα να κάνουν όσα θα είχαν κάνει τη δεκαετία του 1940. Αρνούνται πεισματικά να επιβάλλουν αυστηρότερες ποινές στις τράπεζες ή να αναγνωρίσουν την ανεργία ως προτεραιότητα. Αλλά αυτό που είναι πιο σημαντικό είναι ίσως αυτό που η κρίση έχει δημιουργήσει σε παγκόσμιο επίπεδο: απομυθοποιώντας την εξιδανίκευση των αγορών ενθάρρυνε την αποκατάσταση της κρατικής ισχύος ως αυτοσκοπό. Την κατάσταση αυτή εκμεταλλεύθηκαν εύκολα οι απολυταρχικοί ηγέτες στο όνομα της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατίας. Η Ουγγαρία και η Ρωσία αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Έχουμε ακούσει πολλά, αυτά τα 20 τελευταία χρόνια, για την παρακμή του κράτους. Δεν πρόκειται να ακούσουμε πολύ περισσότερα.


[Mark Mazower, «After the crisis, the nation state strikes back«, Financial Times, 26/11/2014 – Απόδοση στα ελληνικά και προσαρμογή: Cogito ergo sum]


Από:http://teddygr.blogspot.gr/2018/03/blog-post_22.html

Δημοκρατίας το παράγγελμα 1…


Η τέταρτη κατά σειρά εκλογή του Πουτινάκου στο τιμόνι της ρωσικής ομοσπονδίας συνέπεσε με την αλλαγή του κινεζικού συντάγματος έτσι ώστε να επιτρέπει στον “φωτεινό φάρο” Xi Jinping την αιωνιότητα στο πόστο του “αρχηγού κράτους”. Και τίνος κράτους, ε;…

Για λόγους που σχετίζονται μόνο με την δυτική πρωτοκοσμική αυταρέσκεια και με τίποτα περισσότερο, η μακροβιότητα τέτοιων προσώπων στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας προκαλεί ανατριχίλες: αυτό δεν είναι δημοκρατία!

Πράγματι. Δεν είναι. Αλλά ποιο είναι το μέτρο της αποτίμησής της; Τι είναι πλέον αυτή η περιβόητη «αστική δημοκρατία»; Μια πιο προσεκτική ματιά στην «πολιτική σκηνή» των καπιταλιστικών κρατών του πλανήτη θα βοηθούσε. Αν όχι για κάτι άλλο τουλάχιστον για να γλυτώσουν τα δάκρυά τους οι ευαίσθητοι («δημοκράτες»).

Υπάρχουν 4 κράτη πρώτης γραμμής (στον παγκόσμιο καταμερισμό κεφαλαίου / εξουσίας) που θα κάθονταν δίπλα δίπλα στο εδώλιο του εικονικού δυτικού δικαστηρίου με την κατηγορία της «έλλειψης δημοκρατίας»: ρωσία, κίνα, ιράν, τουρκία (είναι συμπτωματικό που είναι και σύμμαχοι μεταξύ τους;). Πράγματι, σε ότι αφορά την εκπροσώπηση των «εθνικών» καπιταλιστικών συμφερόντων (με όποιους εσωτερικούς ανταγωνισμούς σχετίζεται το «εθνικό» κάθε φορά) ισχύει για αυτές τις περιπτώσεις αυτό που ο Debord ονόμασε «εν-σωματωμένο Θέαμα»: το σώμα (δηλαδή η προσωπικότητα και το περιβάλλον) του «ηγέτη» συνοψίζει αλλά και ελέγχει τις ισορροπίες και τις δυναμικές του καπιταλιστικού process.

Απ’ την αντίθετη μεριά υπάρχουν άλλα κράτη πρώτης γραμμής (στον ίδιο καταμερισμό) που θα απένειμαν μεταξύ τους τα χρυσά μετάλλια της «δημοκρατικότητας»: ηπα, αγγλία, ιαπωνία, καναδάς, ισπανία, γαλλία, αυστραλία. Εδώ υπάρχει τακτική εναλλαγή προσώπων στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Σε βαθμό κακουργήματος: Trump, May, Macron… Έτσι ώστε ο προσεκτικός παρατηρητής να συμπεράνει ότι πρόκειται για βιτρίνες, και ότι οι μηχανισμοί της πραγματικής εξουσίας βρίσκονται κάπου αλλού, κάπου πίσω τους. Αυτό, πάντα κατά τον Debord, θα χαρακτηριζόταν «διάχυτο Θέαμα».

Τέλος υπάρχει ένα κράτος, στο οποίο η μακροβιότητα της κεντρικής πολιτικής προσωπικότητας μοιάζει να συγγενεύει με το «εν-σωματωμένο Θέαμα» της πρώτης κατηγορίας, αν και οι υπο-κείμενες διαδικασίες που την διατηρούν σ’ αυτή τη θέση φαίνεται να ταιριάζουν με το «διάχυτο θέαμα» της δεύτερης κατηγορίας. Αυτό το κράτος είναι η γερμανία: η Angela Dorothea Merkel είναι πρωθυπουργός διαρκώς απ’ το 2005· και, ζωή νάχει, θα είναι τέτοια ως το 2021. Δεκαέξι χρόνια διαρκούς «ηγεσίας» είναι κάτι που ένας Xi Jinping απλά το ονειρεύεται και το μεθοδεύει σήμερα…

(φωτογραφίες: η ρωσική καθεστωτική Θεαματική «παραγωγή» είναι πολύ περισσότερο πρωτοκοσμική και «δυτική» απ’ ότι οι δημαγωγοί της καπιταλιστικής δύσης θα άντεχαν να παραδεχτούν. Το σώμα του ηγέτη, σαν αλληγορία της ζωτικότητας όχι μόνο της εξουσίας αλλά και της καπιταλιστικής συσσώρευσης στο σύνολο της, έχει υπάρξει διαρκώς στην πρώτη γραμμή της ρωσικής εικονογραφίας· αν και όχι της κινεζικής, της ιρανικής ή της τουρκικής, που είναι σαφώς πολύ λιγότερο «δυτικές» σ’ αυτά τα ζητήματα.

To ίδιο ακριβώς επιχειρούν κατα καιρούς οι δυτικές πολιτικές βιτρίνες, είτε με αθλητικές επιδείξεις, είτε με υπονοούμενο σεξουαλικών επιδόσεων – π.χ. Μπερλουσκόνι ή Τραμπ. Η διαφορά έγκειται ότι χάρη στην απόσταση απ’ τις κοινοτοπίες που του εξασφαλίζει η δυτική μυθολογία για την «βαθιά ρωσική ψυχή», ο Πούτιν μπορεί να επιδεικνύει πολύ περισσότερο σώμα, πολύ περισσότερη επιφάνεια δηλαδή (ρελάνς στο “ψυχικό βάθος”…) σ’ αυτό ακριβώς το κοινό, το «δυτικό», απ’ ότι τα δικά του ηγετικά «σώματα», που είναι ρηχά από ψυχολογική άποψη. Στην πράξη, οι κοινωνίες του διάχυτου θεάματος είναι πολυθεϊστικές: έχουν πολλά «ειδικά» σώματα (πολιτικά, αθλητικά, καλλιτεχνικά, σεξουαλικά) για να λατρεύουν, και δυσκολεύονται να κάνουν δικιά τους συγχώνευση· την προσέχουν όμως αν είναι με κάποιον τρόπο «εξωτική» και “μυστηριώδης”…

Στην κάτω φωτογραφία ο David Cameron, αποτυχημένος συντηρητικός πρωθυπουργός της αγγλίας…)

_____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/03/dimokratias-to-paraggelma-1/