Εσωστρέφεια…


«Tα σπλάχνα μου κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν»
Διονύσιος Σολωμός, Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Σχεδίασμα Γ΄

Καθόμουν στο τραπέζι αυτό της καφετέριας, ένα απόγευμα σαν κάθε απόγευμα, να πιω καφέ, λίγο να διαβάσω ένα βιβλίο πριν επιστρέψω. Και τα κλειδιά μου έπεσαν κάτω, κάπου κάτω απ’ το τραπέζι. Εκανα να τα πιάσω, έσκυψα, τεντώθηκα. Μια λάθος κίνηση εκεί κάτω και -τσούπ- μέσα μου βούλιαξα. Και έπεσα μέσα στον εαυτό μου.
Ολα τόσο σκοτεινά στα μέσα του ανθρώπου. Σκοτάδι και η ησυχία αυτή. Ησυχα τόσο ήσυχα μόνο τα διάφορα όργανα σε μόνιμη λειτουργία, εντατικά να εκτελούν τις λειτουργίες τους χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ετσι είμαι λοιπόν από μέσα. Αυτό το τοπίο τίποτα δεν μου θυμίζει. Δεν βλέπω βέβαια καθαρά. Μόνο η ομιλία μου ανοιγοκλείνει ψηλά πάνω απ’ το κεφάλι.
Κρατώ το στόμα ανοιχτό να φωτιστούν τα μέσα μου. Πρέπει φως να καταπιώ για να περιπλανηθώ στα μέσα.
Γύρω μου απλώνεται η ατελείωτη δεντροστοιχία των οστών. Σχεδόν λευκά και απλωμένα αρχιτεκτονούν το σώμα. Δεμένα με σάρκα, γίνονται η ύλη των κινήσεών μου.
Τεντωμένο το δέρμα απλώνεται παντού σαν τέντα. Προστατεύει τα μέσα απ’ τη βροχή, δίνει όψη σε αυτή τη συλλογική λειτουργία. Ολα εδώ μέσα στη σειρά τους.
Οι πνεύμονες καρφωμένοι στη θέση τους, ταλαιπωρημένοι απ’ τα τσιγάρα και το κάπνισμα, κουρασμένοι απ’ τη διαρκή αναπνοή, την αναγκαστική ανάσα. Το στομάχι εκεί κάτω. Εκθετο στις ορέξεις, τις βιαστικές ταχυφαγικές επιλογές.
Πιο κάτω το συκώτι κυρτό και κυρτωμένο, να παραπατά σαν μεθυσμένο. Ο κύριος σπλήνας. Από τη μία καθαρίζει το αίμα μου, από την άλλη εκκρίνει μελαγχολία και spleen. Τα πράγματα εδώ μέσα, σκέφτομαι, θέλουν ανακαίνιση. Μια νέα ταπετσαρία, ένα βαψηματάκι, έναν νέο φωτισμό. Να γίνει βιώσιμο το μέσα.
Ακριβώς πάνω απ’ το κεφάλι μου χτυπά η καρδιά. Σαν τύμπανο που δίνει ρυθμό στους δούλους που τραβάνε κουπί στη γαλέρα. Ορίζει τη διάθεση του σώματος και των οργάνων. Τη σταθερή λειτουργία τους, την ένταση και την ταχύτητά τους. Χτυπά εδώ με τρόπο εμφατικό. Και η όψη της όλη υπογραμμίζει τη σημαντικότητά της.
Η καρδιά αυτή που αγάπησε και αγαπά. Η καρδιά που στέλνει αίμα σε κάθε γωνία της δικής μου επικράτειας, μια ματωμένη υπόθεση γεμάτη συναισθήματα.
Και η περιπλάνηση συνεχίζει. Το πάγκρεας, το έντερο (παχύ), το έντερο (λεπτό), τα νεφρά. Οργανα γεννητικά, προγραμματιστές ολόκληρου του σώματος και της ζωής που το κυκλώνει.
Ανεβαίνω ψηλότερα. Στέκω στους πύργους των ματιών. Η θέα από εδώ είναι εξαίσια. Λίγο πιο πάνω ο εγκέφαλος κλεισμένος στις σκέψεις του, πολιορκημένος από τον εαυτό του σε έναν ατελείωτο θόρυβο που τον περικλείει.
Αίθουσα σκοτεινή. Σκόρπιες ολόγυρα καρτέλες από αναμνήσεις, ένα μπαούλο ενοχές, ένας καθρέφτης που αντανακλά την όψη μου όπως την ευχήθηκα. Στο βάθος της αίθουσας με καλωσορίζει ο εαυτός μου όπως τον αρνήθηκα χθες.
Σκυθρωπός, πικραμένος με ένα βλέμμα που υπονοεί μια αναμέτρηση που δεν θα αργήσει να έλθει. Στο βάθος μια σκάλα. Την κατεβαίνω. Αίθουσα με ημίφως. Βωμός στο κέντρο. Εδώ φυλάσσεται ο πυρήνας.
Το κουκούτσι του ανθρώπου. Βραχώδες, ακατέργαστο, σαν μετεωρίτης που έσκασε στην επιφάνεια από το πουθενά και ξαφνικά φύτρωσε γύρω του η χλωρίδα και η πανίδα. Της ζωής και του εαυτού.
Ξάφνου, κάτι δεν πάει καλά. Το μέσα μου -που τη στιγμή αυτή είναι παράλληλα και το έξω μου- αρχίζει να σείεται. Κάτι δεν πάει καλά, το στομάχι ξεκινά μια κίνηση απότομη σαν σπασμό. Μια αναγούλα ύπαρξης στα μέσα και στα έξω.
Μια αναγούλα ύπαρξης με εκτινάζει ψηλά. Μέσα από την οπή της ομιλίας και της ανάσας, μέσα από το στόμα, ψηλά, ξανά πάνω στο φως. Και έτσι, αυτάδελφος του εαυτού μου, ενιαίος και ολόκληρος επιστρέφω σε αυτή την κυρτή στάση κάτω απ’ το τραπέζι.
Βρίσκω τα κλειδιά μου και όπως κάθε μέρα παίρνω τον δρόμο για το σπίτι.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Από:http://tsalapatis.blogspot.gr/2018/03/blog-post.html

Advertisements

Ορίζοντας τον Ανδραναρχικό (manarchist) …


ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: μισογυνισμός, σεξουαλική επίθεση, βιασμός

Ο Ανδραναρχικός είναι ο καλύτερος ακτιβιστής. Το ξέρει μέσα στη καρδιά του. Ο Ανδραναρχικός προτείνει τις πιο ριζοσπαστικές δράσεις, διατυπώνει τις πιο ουσιαστικές θεωρίες. Μόνο αυτός είναι φωτισμένος. Όλοι μας πρέπει να διαβάσουμε Adorno, αλλά μόνο ο Ανδραναρχικός μπορεί να τον αντιληφθεί σωστά.

Ο Ανδραναρχικός αγαπά τις γυναίκες, και έτσι δεν χρειάζεται να ακούει τι λένε. Η θέση του είναι αυτή της πολιτικής της ανωτερότητας, της cis αρρενωπότητας, της λευκότητας. Η φωνή του είναι δυνατότερη, ο λόγος του είναι αληθέστερος. Το αναρχικό του μέλλον είναι αναπόφευκτο, εμπνευσμένο από βιβλία που έγραψαν άλλοι λευκοί άνδρες. Είναι ένα ανώτερο όραμα. Ξέρει περισσότερα για κάθε συγκεκριμένο ζήτημα από εσένα, γιατί έχει πτυχίο σε αυτό.

Για τον Ανδραναρχικό, είμαστε όλοι μια φυλή, η ανθρώπινη φυλή. Ο Ανδραναρχικός έχει φοβία για τις πολιτικές της ταυτότητας (identity politics). Εύχεται οι μαύροι, οι φεμινίστριες, οι κουίρ να σταματήσουν να διασπούν το κίνημα. Αυτοί οι «ξινομούρηδες ταυτοτικοί» του χαλάνε το κέφι. Ο Ανδραναρχικός καταλαβαίνει την καταπίεση των άλλων ανθρώπων καλύτερα από το ότι το κάνουν οι ίδιοι (ένας από τους φίλους είναι μαύρος): μετά την επανάσταση ο ρατσισμός θα εξαφανιστεί απλά. Η πολιτικές των ανδρών της λευκής εργατικής τάξης δεν είναι πολιτικές ταυτότητας, είναι ο πραγματικός αγώνας.

Μερικές φορές ο Ανδραναρχικός είναι λίγο μόνο επιθετικός. Είναι άνδρας-παιδί. Εύχεται να μπορούσες να συλλογιστείς τις ανάγκες του περισσότερο. Δεν μπορεί να σε στηρίξει συναισθηματικά τώρα, προετοιμάζει μια δράση. Υποθέτει πως χρειάζεσαι τη βοήθεια σου να κάνεις πρακτικά πράγματα. Ευτυχώς, έφερε την ακουστική κιθάρα του στο πάρτι. Εύχεται να ξύριζες τις μασχάλες σου, έστω για ιδιαίτερες περιστάσεις. Το παλεύει με τα κατάλοιπα του καθημερινού σεξισμού. Πρέπει να τον συγχωρήσεις, τα έκανε θάλασσα τώρα.

«Αστός» είναι η αγαπημένη προσβολή του Ανδραναρχικού, αλλά ο Ανδραναρχικός ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ αστός.

Ο Ανδραναρχικός γουστάρει να σπάει πράγματα. Ο Ανδραναρχικός αγαπάει την κουίρ υπερβία, και είναι και λίγο κουίρ και ο ίδιος γιατί είναι πολυσυντροφικός (γαμάει πολλές γυναίκες) και kinky (κυριαρχικός). Ο Ανδραναρχικός ξέρει πως ο γάμος είναι καπιταλιστικός θεσμός, έτσι εξερευνά την αναρχία των σχέσεων. Ξεφορτώνεται πατριαρχικούς περιορισμούς όπως πίστη, υπευθυνότητα, οικιακές δουλειές. Οι γκόμενές του έχουν μια τάση για ζήλεια, για την οποία δε φταίει αυτός. Είναι παρανοϊκές, κάτι για το οποίο δε φταίει αυτός. Θυμούνται τα πράγματα λάθος. Για κάποιο λόγο, δε γαμάει η μια την άλλη ενώ εκείνος κοιτάζει, πράγμα που δείχνει το ψέμα της γυναικείας απελευθέρωσης.

Ο Ανδραναρχικός είναι αφοσιωμένος φεμινιστής, όπως χαρούμενα διακηρύσσει φωναχτά σε κάθε περίσταση που καθαρίζει, προσέχει τα παιδιά ή κάνει τσάι για άλλους. Όταν όμως απαιτείται να κάνει κάποια ταπεινή δουλειά αποδεικνύεται πως ο Ανδραναρχικός είναι απασχολημένος με κάτι πολύ σημαντικό. Ο Ανδραναρχικός προτιμά να είναι στο κέντρο της δράσης. Ήταν στο Μίλμπανκ. Ήταν στο G20. Ήταν στο Occupy. Τρέχει σε όλα. Στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε εκεί. Εσύ ήσουν; Ο Ανδραναρχικός απολαμβάνει το θαυμασμό των ανδρών. Συμφωνεί με τις γυναίκες που θέλει βγει, μέχρι να πουν ναι.

Ο Ανδραναρχικός ξέρει πως ο ακτιβισμός εφευρέθηκε από λευκούς άνδρες. Οι ιδέες είναι η πρωτότυπη δουλειά συντρόφων του παρελθόντων και η ιστορία η περιφορά τους. Ο αναρχισμός, ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός είναι ταμπέλες που περιγράφουν μια παράδοση ανδρικής ιδιοφυίας. Στο παρελθόν μερικές γυναίκες (Emma Goldman, Rosa Luxemburg, Rosa Parks) είχαν καλές ιδέες. Στο παρόν, οι καλές ιδέες των γυναικών μοιάζουν στο φασισμό: οι ασφαλείς χώροι είναι για τα μωρά, συναντήσεις δίχως λευκούς άνδρες είναι αντίστροφος ρατσισμός, η κοινοτική ευθύνη είναι κυνήγι μαγισσών. Ο Ανδραναρχικός δεν βλέπει καμμιά ειρωνεία στον ισχυρισμό πως οι άνδρες είναι θύματα κυνηγιού μαγισσών. Είναι τόσο δύσκολο αυτές τις μέρες ένας άνδρας ακόμη και να μιλήσει δίχως να των φιμώσουν.

Αν και μετά βίας τα έχει διαβάσει, ο Ανδραναρχικός λατρεύει να κριτικάρει έργα γυναικών, μαύρων ή τρανς ανθρώπων. Έχει σημαντικά πράγματα να πει για το πως μπορούν να βελτιωθούν. Μπορεί να σου εξηγήσει γιατί η καμπάνια σου είναι λάθος, από άποψη φιλοσοφίας. Η επανάσταση έρχεται και θα είναι μια μαζική εξέγερση.

Το πραγματικό πρόσωπο του Ανδραναρχικού είναι η βία προς τις γυναίκες, προς τους ανθρώπους που δεν είναι λευκοί άνδρες. Το αρέσει «να βγαίνει με κορίτσια που έχουν ‘θέματα’, ώστε να μπορεί «να τα φροντίζει». Θέλει «να σε γαμήσει καθώς κοιμάσαι». Δεν το βλέπει ως βιασμό. Πιστεύει πως «η παρενόχληση στο δρόμο δεν έχει να κάνει με το βιασμό». Επειδή δεν πιστεύει στις πολιτικές εξαίρεσης, κάνει παρέα με βιαστές. Ο φίλος του μπορεί να χτύπησε τη φίλη του κάνα δυο φορές, αλλά είναι πολύ σωστός ακτιβιστής και τέλος πάντων έχει μετανιώσει τώρα.

Ο Ανδραναρχικός είναι φεμινιστής όταν θέλει να γαμήσει. Ο Ανδραναρχικός θα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της σεξουαλικής απελευθέρωσης για να σε εξαναγκάσει σε σεξ. Θα αποκαλεί τον εαυτό του φεμινιστή καθώς θα σε βιάζει. Θα είναι επιμελής στο να ξεμπροστιάζει απολογητές του βιασμού… όταν είναι γυναίκες ή και μαύροι. Θα μιλάει για κοινότητα το πρωί στη συνέλευση και θα σε χτυπήσει το βράδυ. Θα σου πει να μην είσαι τόσο ηλίθια. Μην τον ξεφωνίζεις.

Μην κατηγορήσεις τον Ανδραναρχικό για σεξουαλική επίθεση. Μην τον κατηγορήσεις ως απολογητή βιασμού. Τι συνέβη το αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου; Οι γυναίκες που πάνε στην αστυνομία μετά το βιασμό τους είναι καπιταλίστριες προδότριες. Αν παντρευτούν μπάτσους, λοιπόν… τους αξίζει βία εναντίον τους.

Ο «αναρχισμός» του Ανδραναρχικού είναι οι ιεραρχικές πολιτικές από άνδρες που δεν είναι ακόμα στην εξουσία. Είναι η λευκή σοβινιστική πατριαρχία στο black block. Δεν ανήκει σε μια απομονωμένη περιφέρεια. Είναι σε κάθε κινηματικό χώρο, το ίδιο και οι Ανδραναρχικοί φίλοι του. Ο Ανδραναρχικός είναι ένας κανονικός άνδρας που αφιερώνει τη ζωή του στο να δημιουργήσει ένα καλύτερο κόσμο. Αν μη τη άλλο, εσύ είσαι η/ο αντεπαναστάτρια/ης.

Οι πιο πολλές/οι, ιδιαίτερα οι γυναίκες, έχουν να διηγηθούν μια ιστορία για τον Ανδραναρχικό. Είναι όμως δύσκολο να διηγηθείς ιστορίες για αυτόν. Ο Ανδραναρχικός ξεφεύγει. Είναι δημοφιλής. Προσφέρει πρακτική αλληλεγγύη. Είναι ο καλύτερος ακτιβιστής. Είναι ο καλύτερος στο να λέει πως είναι ο καλύτερος.

Αυτό που διακρίνει τον Ανδραναρχικό είναι πως δεν παραδέχεται πως είναι τέτοιος. Δεν θα ακούσει. Μετά θα σου επεξηγήσει (mansplain) γιατί κάνεις λάθος.

Το κείμενο είναι βασισμένο σε συζητήσεις/αφηγήσεις της Ray Filar με τους Mijke Drift, Kirsty La Rain, Riley Coles, Jasper Jay, Olivia Walker, Linda Stupart, Annette Behrens, Toni Mac, Jacob V Joyce, Sophie Lawton, Deborah Grayson, Marta Owczarek, Selin Yildizoglu, Hannah McStar, Lily Ash Sakula, Abigail Williams.

Πηγή: Strike! Magazine

Μετάφραση: Δημήτρης Πλαστήρας

_____________________________________________________________

Αποχωρούν οι κινέζοι από την Ντώυτσε Μπανκ; …


Στην Ντώυτσε Μπανκ έχουμε αναφερθεί πολλές φορές σε τούτο το ιστολόγιο. Όχι άδικα, μιας και δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αυτή η γερμανική τράπεζα μπορεί να γίνει η θρυαλλίδα για να τιναχτεί στον αέρα το καπιταλιστικό οικοδόμημα όπως το ξέρουμε. Για παράδειγμα, λέγαμε στις 18/11/2014 («Stress test: μυστικά και ψέμματα …και κάποιες αλήθειες«):

Σύμφωνα με έκθεση που ετοίμασε η ίδια η Ντώυτσε Μπανκ (σελ. 20), την 30/06/2014 η τράπεζα είχε συνολικές τοποθετήσεις ύψους 1.665.410 εκατομμύρια (διαβάστε σωστά το νούμερο: ένα τρισεκατομμύριο εξακόσια εξήντα πέντε δισεκατομμύρια τετρακόσια δέκα εκατομμύρια!) ευρώ, από τα οποία μόλις τα 387.901 εκατομμύρια αφορούσαν δάνεια. Τα υπόλοιπα αφορούσαν τοποθετήσεις σε διάφορα παράγωγα προϊόντα, ομόλογα κλπ, δηλαδή σε ρισκαδόρικα προϊόντα, άσχετα αν ο κίνδυνος ήταν μικρός ή μεγάλος. Πάντοτε σύμφωνα με την εν λόγω έκθεση (σελ. 75), τα ίδια κεφάλαια της τράπεζας ανέρχονταν εκείνη την ημέρα σε 68.401 εκατομμύρια.

Με απλά λόγια: την 30/06/2014, η Ντώυτσε Μπανκ βρέθηκε να έχει τοποθετήσεις πάνω από ενάμισυ τρισεκατομμύριο ενώ τα ίδια κεφάλαιά της μόλις που ξεπερνούσαν τα 68 δισεκατομμύρια. Αν ψάχνετε τον δείκτη κεφαλαιακής επάρκειάς της, πάρτε κομπιουτεράκι: 68.401 / 1.665.410 = 0,041. Δηλαδή, στις 30/06/2014, η «μεγάλη» και «πανίσχυρη» Ντώυτσε Μπανκ είχε δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας μόλις 4,01% ενώ το αποδεκτό ποσοστό είναι 10% και το ποσοστό ασφαλείας 8%.

Διακύμανση τής μετοχής τής Ντώυτσε Μπανκ 3/2006 – 3/2017  [πηγή: StochCharts.com]

Αν και μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες συστημικές τράπεζες του κόσμου, η γερμανική αστυνομία δεν διστάζει να προβληματιστεί δημοσίως αν πρόκειται για εγκληματική οργάνωση. Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στο άρθρο «Ist die Deutsche Bank eine kriminelle Vereinigung?» (Είναι η Ντώυτσε Μπανκ εγκληματική οργάνωση;), το οποίο δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 2014 στο αστυνομικό περιοδικό Kriminalpolizei και δεν αποφεύγει να συγκρίνει την εμβληματική τράπεζα με την μαφία.

Η πραγματικότητα είναι ότι οι σχέσεις τής Ντώυτσε Μπανκ με την νομιμότητα δεν είναι και πολύ… εγκάρδιες. Τα πρόστιμα που έχει πληρώσει η τράπεζα σε Ευρώπη και Αμερική για παραβάσεις διαφόρων ειδών, ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμυρίων. Για παράδειγμα, μόλις πριν ένα μήνα συμβιβάστηκε με το περιφερειακό δικαστήριο του Μανχάτταν για μια υπόθεση χειραγώγησης επιτοκίων και δέχτηκε να πληρώσει ένα πρόστιμο ύψους 240 εκατ. δολλαρίων προκειμένου να πάψει η δίωξη (*). Δεν αποκλείεται η αμαρτωλή ιστορία για την χειραγώγηση του Libor να κοστίσει πάνω από δύο δισ. σε πρόστιμα μέχρι να ολοκληρωθεί.

Τα διάφορα παιχνίδια με την νομιμότητα φαίνεται πως, εκτός από τα πρόστιμα, έχουν και άλλης μορφής δυσάρεστα αποτελέσματα για τον γερμανικό τραπεζικό κολοσσό. Τον Μάιο του 2016, λόγου χάρη, αποκαλύφθηκε ότι η τράπεζα ζημίωσε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο από μια απάτη στην οποία ενεπλάκη με χρηματιστηριακές συναλλαγές (**). Το ωραίο είναι ότι η διοίκηση της τράπεζας δεν θεώρησε αυτό το γεγονός αρκετά σημαντικό ώστε να το συμπεριλάβει στην έκθεσή της προς τους μετόχους. Φαίνεται πως οι κατά καιρούς διοικήσεις τής Ντώυτσε Μπανκ έχουν μια σταθερή φιλοσοφία, βάσει της οποίας τα άσχημα πρέπει να κρύβονται κάτω από το χαλί. Έτσι, σε βάθος χρόνου, κουκούλωσαν ζημιές πάνω από 10 δισ. ευρώ, ώστε να αποφύγουν την περιπέτεια να τεθεί η τράπεζα σε καθεστώς διάσωσης από το κράτος.

Με όλα τούτα να συμβαίνουν, δεν είναι να απορεί κανείς που, σε έκθεσή του τον Ιούνιο του 2016, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χαρακτηρίζει την Ντώυτσε Μπανκ ως τον σημαντικώτερο συστημικό κίνδυνο μεταξύ των συστημικών τραπεζών του κόσμου (GSIBs: Global Systemically Important Banks), ακολουθούμενη από την HSBC και την Credit Suisse (***). Το θέμα είναι ότι τόσο η HSBC όσο και η Credit Suisse έχουν πίσω τους τις κεντρικές τους τράπεζες και τα εθνικά τους νομίσματα ενώ η έκθεσή τους σε παράγωγα δεν έχει καμμιά σχέση με την υπερέκθεση της Ντώυτσε Μπανκ.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η κατάσταση έχει γίνει κάτι παραπάνω από δραματική για την Ντώυτσε Μπανκ. Το 2017 είναι η τρίτη συνεχόμενη χρονιά που κλείνει με ζημιές ενώ η Moody’s έχει ήδη από το 2016 υποβαθμίσει το αξιόχρεό της στην κατηγορία Baa1, δηλαδή μόλις δυο βαθμίδες πάνω από την κατηγορία «σκουπίδια» (****). Η υποβάθμιση από την Moody’s ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα με την ανακοίνωση της Fed ότι η Ντώυτσε Μπανκ δεν πέρασε τα stress test των ΗΠΑ. Κάπως έτσι, το 2017 ο τζίρος τής γερμανικής τράπεζας βυθίστηκε στα 26,4 δισ. ευρώ, δηλαδή κάτω από το μισό των 53,4 δισ. ευρώ, όπου είχε σκαρφαλώσει μόλις έξι χρόνια νωρίτερα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ξεσηκώθηκαν και οι μέτοχοι καθώς η διοίκηση αποφάσισε να πάρει πίσω την υπόσχεσή της για μέρισμα 0,11 ευρώ και να μη διανείμει δεκάρα για το 2017.

Διαμόρφωση συστημικού κινδύνου από την Ντώυτσε Μπανκ  [πηγή: IMF, report 16/189, 6/2016]

Ίσως να αναρωτιέται ο αναγνώστης πώς και τα θυμήθηκα όλα τούτα σήμερα. Ας όψεται ένα σχετικά πρόσφατο άρθρο στους Financial Times με τίτλο «HNA via GAR? The mystery of Deutsche Bank’s largest shareholder«, το οποίο αξιώθηκα να διαβάσω χτες. Αλλά ας γίνω σαφέστερος:

Η ΗΝΑ Group Co Ltd είναι ένας μεγάλος κινεζικός όμιλος εταιρειών, ανάμεσα στις οποίες και η HNA Holdings. Αυτή η τελευταία, λοιπόν, έρριξε στα τέλη τού 2016 κάπου 4 δισ. δολλάρια και απέκτησε το 9,9% των μετοχών τής Ντώυτσε Μπανκ, κάτι που την ανέδειξε στον μεγαλύτερο μέτοχο της γερμανικής τράπεζας. Γιατί ειδικά 9.9%; Διότι για πωλήσεις από 10% και πάνω, απαιτείται έλεγχος και έγκριση από το κράτος.

Στις αρχές τού περασμένου Φεβρουαρίου, εντελώς ξαφνικά, οι κινέζοι αποφάσισαν να πουλήσουν κάμποσες από τις μετοχές τους, ρίχνοντας το ποσοστό τους στο 9,2%. Πριν κοπάσουν οι ψίθυροι που ξέσπασαν, οι κινέζοι ξαναπούλησαν, πέφτοντας στο 8,8%. Οι τριγμοί ακούστηκαν σε όλον τον κόσμο και η μετοχή τής τράπεζας ξαναπήρε την κατηφόρα, με σοβαρή πιθανότητα να πέσει κάτω και από τα 13 ευρώ, τιμή εντελώς αστεία αν συγκριθεί προς το ρεκόρ των 152,28 ευρώ του 2007. Αν η ΗΝΑ συνεχίσει με την όπισθεν, η καταιγίδα δεν θα αργήσει να ξεσπάσει.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Γερμανία είναι διατεθειμένη να βοηθήσει την Ντώυτσε Μπανκ ώστε να μη σωριαστεί, έστω κι αν υπάρχει η προηγούμενη άρνησή της σε άνωθεν βοήθεια προς τις ιταλικές τράπεζες. Είναι αν μπορεί να επωμιστεί το βάρος τής σωτηρίας μιας τράπεζας, η οποία έχει στο χαρτοφυλάκιό της παράγωγα ύψους ίσου με το εικοσαπλάσιο του γερμανικού ΑΕΠ. Φυσικά, ουδείς ελπίζει ότι μπορεί να εμφανιστεί κάποιος ιδιώτης ως σωτήρας, από την στιγμή που η αμαρτωλή τράπεζα έχει χιλιάδες δικαστικές εκκρεμότητες και αμέτρητες ανοιχτές πληγές που πυορρούν…


() Jonathan Stempel, «Deutsche Bank to pay $240 million to end Libor rigging lawsuit in U.S.«, Reuters, 28/2/2018.
() «Deutsche Bank verliert durch Betrugsfall fast eine halbe Milliarde Euro«, Süddeutsche Zeitung, 23/5/2016.
(
) «Germany – Financial System Stability Assessment«, IMF, Report No 16/189, June 2016 (το απόσπασμα στην σελίδα 30).
(****) Tyler Durden, «Moody’s Downgrades Deutsche Bank’s Debt Two Notches Above Junk«, ZeroHedge, 23/5/2016. Επίσης: «Υποβάθμιση Deutsche Bank από τη Moody’s«, Καθημερινή, 25/5/2016.


Από:http://teddygr.blogspot.gr/2018/03/blog-post_19.html

Παν. Κονδύλης: Το εμπόριο του πολέμου…


Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης

Δύο μόνο χρόνια πριν από την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ένα βιβλίο, που μόλις είχε δημοσιευθεί, τράβηξε την προσοχή του ευρύτερου αναγνωστικού κοινού, έγινε θέμα συζητήσεων της ευρωπαϊκής και της αμερικανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ και μεταφράστηκε αμέσως σε πολλές γλώσσες. Συγγραφέας του ήταν ο βρετανός δημοσιολόγος Norman Angell και τίτλος του The Great Illusion, η μεγάλη ψευδαίσθηση. Θύματα της μεγάλης αυτής ψευδαίσθησης ήσαν, κατά τον Angell, όσοι από πολέμους και κατακτήσεις προσδοκούσαν την αύξηση της ισχύος και της ευημερίας του έθνους τους. Η σημερινή έκταση των διαπλοκών της παγκόσμιας οικονομίας, έλεγε, οι πυκνές και γρήγορες επικοινωνίες, και προπαντός ο διεθνής χαρακτήρας του χρηματοοικονομικού και του πιστωτικού συστήματος είχαν πλέον καταστήσει απαρχαιωμένη την παραδοσιακή πολιτική της ισχύος και μετατρέψει τα μικρά και οικονομικώς εύρωστα έθνη σε ισότιμους συναγωνιστές των μεγάλων.

ARKAS -The Original Page
ARKAS -The Original Page

Μολονότι ο Angell αμφισβητούσε ριζικά τη σημασία της στρατιωτικής ισχύος για την ανάπτυξη της εμπορικής δραστηριότητας και μολονότι κατηγορούσε με την ίδια δριμύτητα τόσο τους βρετανούς όσο και τους γερμανούς υποστηρικτές τέτοιων απόψεων, ωστόσο αποδεχόταν τη χρήση μη οικονομικών μέσων πίεσης με σκοπό την «αποκατάσταση και τήρηση της τάξης» και την προστασία του ελεύθερου εμπορίου. Όπου ήδη υφίσταται η δημόσια τάξη, έγραφε, όπως στις πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης, εκεί οι κατακτήσεις περιττεύουν. Από την άλλη μεριά η Γερμανία, λ.χ., θα είχε το δικαίωμα να ακολουθήσει το βρετανικό παράδειγμα στις Ινδίες και να επιβάλει την τάξη στην οθωμανική επικράτεια. Ο Angell δεν εξέταζε τι θα γινόταν σε περίπτωση όπου μια πλευρά θα επεφύλασσε στον εαυτό της τον ρόλο του φύλακα της τάξης σε όλες τις νευραλγικές περιοχές.

Άλλωστε αυτό δεν αποτελούσε ούτε το μόνο κενό ούτε το μόνο σφάλμα της επιχειρηματολογίας του. Από οικονομική άποψη είχε βέβαια δίκιο όταν διαπίστωνε ότι η αποικιακή επέκταση, όπως ασκήθηκε από τον 16ο ως τον 19ο αι., είχε γίνει ασύμφορη λόγω των στρατιωτικών δαπανών και θα έπρεπε να αντικατασταθεί με τον λιγότερο ή περισσότερο άμεσο οικονομικό έλεγχο. Η διαπίστωση όμως τούτη δεν αρκούσε από μόνη της για να αποδείξει τη γενική θέση ότι, σε κοσμοϊστορικό επίπεδο, οι σχέσεις μεταξύ οικονομικής και πολιτικοστρατιωτικής ισχύος είχαν οριστικά αντιστραφεί. Ο Angell παραδεχόταν έμμεσα αυτό το λογικό άλμα όταν δήλωνε ότι δεν επιθυμούσε να ισχυρισθεί την απιθανότητα μεγάλων μελλοντικών πολέμων, αλλά απλώς να αποδείξει ότι ο πόλεμος έγινε άπαξ διά παντός οικονομικά άχρηστος, και μάλιστα επιζήμιος.

Συνέχεια