Πες μου τι μουσική ακούς, να σου πω ποιος είσαι …


“Θέλω να γίνω σαν Αμερικάνος, μ’ αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος.”
Τζίμης Πανούσης

~~~~~~~~~~~~~

Ήταν ο Αβεσαλώμ, ένας γέρος σαραντατριών χρονών, ραδιοφωνικός παραγωγός και γκουρού της ροκ στο Κιάτο, που μας είχε προειδοποιήσει εξ αρχής:
“Στη ροκ δεν έχει κορίτσια. Αν θέλετε γκόμενα πηγαίντε στα ελληνάδικα.”

Σε μια κωμόπολη 10.000 κατοίκων τα κορίτσια που ακούγανε ροκ και σύχναζαν στο μοναδικό ροκ μπαρ, μετριόντουσαν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Έτσι οι πιθανότητες να μείνεις τη νύχτα συντροφιά με το χέρι σου και μόνο, αν ήσουν ροκάς, ήταν πολύ περισσότερες απ’ τα χρόνια μας.

Κι όμως. Παρότι δεκαεφτάχρονοι, με τις ορμόνες να βγαίνουν απ’ τ’ αυτιά, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θ’ ακούσουμε άλλη μουσική.

Η μουσική που μας άρεσε ήταν πιο σημαντική κι απ’ το σεξ. Μάλλον ο Φρόυντ κάπου έκανε λάθος.

~~

Η μουσική που ακούει κάθε άνθρωπος τον προσδιορίζει πολύ περισσότερο απ’ τα βιβλία που διαβάζει, τη δουλειά του -ή το ζώδιο του.

Αυτό ήταν πιο εμφανές στον στρατό, όπου όλοι φορούσαμε τα ίδια ρούχα, είχαμε τα ίδια μαλλιά, κοιμόμασταν στον ίδιο θάλαμο.

Εύκολα έβρισκες με ποιον θα κάνεις παρέα. Αρκεί ν’ ακούγατε την ίδια μουσική.

Οι ροκάδες όλοι μαζί, οι μεταλάδες παραδίπλα, οι σκυλάδες στην άλλη μεριά, οι ηλεκτρονικοί να μας περιφρονούν όλους. Κι ένας που άκουγε κι έπαιζε κλασική, ήταν σαν εξωγήινος.

Δεν θυμάμαι ποτέ στο στρατό να ρώτησα κάποιον τι ζώδιο είναι.

~~

Στον έξω κόσμο, που συχνά είναι τόσο παράλογος όσο κι εκείνος του στρατού, οι φυλές της μουσικής είναι πιο εμφανείς.

Ένας έντεχνος ξεχωρίζει από έναν λαϊκό από μίλια μακριά.

Και νιώθουν (οι ομομουσικόφιλοι) μια κάποια ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους, πιο ισχυρή από πολλές άλλες φανταστικές συνδέσεις. Ένας μπλακμεταλάς απ’ το Όσλο θα νιώσει αδελφική αγάπη για έναν μπλακμεταλά από το Μπουένος Άιρες.

Αισθάνονται ότι ανήκουν σε μια ομάδα, πιο πολύ απ’ όσο με τον ομοεθνή Αργεντινό που ακούει Άστορ Πιατσόλα ή τον Νορβηγό που ακούει Έντβαρντ Γκριγκ. (δες παλιότερο κείμενο Είμαστε ό,τι φανταζόμαστε)

~~

Ο πιο γρήγορος τρόπος να καταλάβεις έναν άγνωστο -κι αν ταιριάζεις μαζί του- είναι να τον ρωτήσεις τι μουσική ακούει (και ποιο είναι το αγαπημένο του συγκρότημα).

Η μουσική δεν είναι σαν τον κινηματογράφο ή σαν τη λογοτεχνία. Είναι πολύ πιο προσωπική τέχνη, κομμάτι της ζωής μας. Ίσως γιατί επηρεάζει πολύ περισσότερο τον εγκέφαλο μας (δες παλιότερο κείμενο Η μουσική είναι ζωή)

Ή μπορεί γιατί επιλέγουμε τη μουσική που μας αρέσει ν’ ακούμε σύμφωνα με τον χαρακτήρα μας. Κι έπειτα αυτή η μουσική (το συγκεκριμένο είδος) αλλάζει τον τρόπο που καταλαβαίνουμε τον κόσμο. Τι προηγείται;

Η κότα έκανε τ’ αβγό ή το αβγό την κότα;

~~

Άκουγα στο δεύτερο πρόγραμμα τη συνέντευξη ενός μεταλά συγγραφέα που έγραψε ένα ογκώδες βιβλίο για τη μουσική που αγαπά (“665 μέρες και μια ζωή μέταλ” τιτλοφορείται για όσους ενδιαφέρονται).

Αυτά που έλεγε, για τη δυναμική αυτής της μουσικής, τη σύνδεση της με τον αποκρυφισμό, και η τελευταία του φράση (εν αρχή ήν το χάος), μου θύμισε έναν φίλο, πιο γέρο απ’ τον Αβεσαλώμ, που είναι μεταλάς.

Αναρωτήθηκα (και ρώτησα τον φίλο) αν ήταν η μέταλ μουσική που του σύστησε μεταφυσικά συστήματα, όπως εκείνο του Κρόουλι (Mr. Crowley, what went on in your head?). Εκείνος το παραδέχτηκε, ότι κάπως έτσι έγινε η αρχή.

Θυμήθηκα και τη δική μου πρώτη επαφή με τους Pink Floyd (που είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα). Διάβασα τους στίχους πρώτα, μου άρεσαν, κι έπειτα ξεκίνησα να τους ακούω μετά μανίας. Όμως μήπως η σκέψη τους, οι στίχοι τους, η μουσική τους, με διαμόρφωσαν κι εμένα ως άνθρωπο;

~~

Η κότα έκανε τ’ αβγό ή το αβγό την κότα;

Πώς επιλέγουμε ποια μουσική μας αρέσει, όταν είμαστε έφηβοι;

Ένας πιο εκρηκτικός χαρακτήρας δεν μπορεί να προτιμήσει το έντεχνο. Και κάποιος χουλιγκάνος που ακούει Μπετόβεν είναι φαντασιακό αποκύημα -όπως ο ήρωας του Κιούμπρικ στο Κουρδιστό Πορτοκάλι.

Συνήθως ακούμε αυτό που μας ταιριάζει. Αλλά ανάμεσα σε τι επιλέγουμε;

Έστω ότι είμαστε ελεύθεροι να επιλέξουμε κάποιο είδος μουσικής. Όμως οι επιλογές που έχουμε είναι άσχετες με άλλες παραμέτρους της ζωής μας; (που σίγουρα δεν επιλέξαμε)

~~

Έτσι μπορούμε να πάμε και πιο βαθιά -προσοχή μόνο μην πνιγούμε. Να δούμε τι προηγείται της μουσικής. Όπως, για παράδειγμα, η γεωγραφία και το κλίμα -και τα φυτά ακόμα.

Ο επαναλαμβανόμενος, χαλαρός και αργός (ίδιος με τον χτύπο της ήρεμης καρδιάς λένε οι βιολόγοι) της ρέγκε μουσικής προσιδιάζει στην Τζαμάικα, και ειδικά στους χρήστες γκάν’τζα (το σανσκρίτικο όνομα της κάνναβης).

(Υπάρχει και ανέκδοτο:
Τι είπε ένας ρασταφάρι Τζαμαϊκανός μόλις ξέμεινε από γκάν’τζα;
“Πωπω, φίλε, πολύ βαρετή αυτή η ρέγκε”.)

Η μουσική του Αιγαίου είναι πολύ πιο allegro από εκείνη της Ηπείρου.

Οι Σκανδιναβοί τα πάνε πολύ καλύτερα με το μπλακ-μέταλ απ’ ότι οι μεσογειακοί. Γιατί; Μήπως έχουν πολύ περισσότερα καταπιεσμένα συναισθήματα που εκτονώνουν με την εκρηκτική αυτή μουσική;

Όλες οι μουσικές με πολύπλοκο χορευτικό ρυθμό (σάμπα, σάλσα, καλιψώ, μάμπο) ξεκίνησαν στον Νέο Κόσμο από τους σκλάβους Αφρικανούς. Γιατί; Μήπως οι νέγροι κουβαλούσαν μια διαφορετική μουσική παράδοση;

Η κλασική μουσική (γενικά κι αόριστα) γεννήθηκε κι εξελίχτηκε στον Παλαιό Κόσμο, την Ευρώπη. Γιατί; Μήπως πρέπει να ανατρέξουμε όλη την ιστορία της Ευρώπης -μέχρι τον Πυθαγόρα- για να καταλάβουμε;

~~

Κι ας μην ξεχνάμε τον Μαρξ. Οι οικονομικές συνθήκες διαμορφώνουν τη μουσική. Φτωχοί και περιθωριοποιημένοι (δες μπλουζ, ρεμπέτικο, ραπ, πανκ) γεννούν νέα είδη.

Κι ας μην ξεχνάμε την εωσφορική ανταρσία των έφηβων. Κανένα είδος μουσικής δεν γεννιέται απ’ την εξουσία και τους γέρους. Πάντα είναι οι νέοι που αλλάζουν τη μουσική, είτε ποπ είτε ροκ είτε ηλεκτρονική είναι. Και για λίγο καιρό, μέχρι να την απορροφήσουν οι εταιρείες, είναι επαναστατική.

~~

Οι νότες δεν είναι εφτά, αλλά ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί ν’ ακούσει ένα περιορισμένο φάσμα ήχων. Ο συνδυασμός τους είναι πεπερασμένος, αλλά τείνει στο άπειρο.

Οι πρωτόγονες μουσικές, όπως και οι λαϊκές, έχουν πολλά κοινά σημεία (η λαϊκή κινεζική είναι πεντατονική, όπως η Ηπειρώτικη -Ελλάδα, όπως και η μπλουζ των νέγρων σκλάβων).

Η νέα τεχνολογία -των οργάνων- αλλάζει τη μουσική. Το κλαρινέτο έγινε κλαρίνο, παραδοσιακό όργανο πλέον για τους Έλληνες. Και την κιθάρα την έμαθαν οι νέγροι στον Νέο Κόσμο.

Οι κοινωνικές συνθήκες αλλάζουν την πορεία της μουσικής. Στην Ευρώπη γεννήθηκε Μπαχ, στις ΗΠΑ γεννήθηκε ο Λούις Άμστρονγκ.

Οι άλλες τέχνες επιδρούν στη μουσική. Η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, το θέατρο, η ζωγραφική. (Ίσως ο Μότσαρτ να έφτιαχνε μουσική για το σινεμά, αν ζούσε στην εποχή μας.)

~~

Και μετά εμείς, που μεγαλώνουμε σ’ έναν ήδη διαμορφωμένο κόσμο, επιλέγουμε το είδος της μουσικής που μας ταιριάζει συναισθηματικά ή εγκεφαλικά (εθνικά, φυλετικά, σεξιστικά).

Νομίζουμε ότι “αυτό” το επιλέξαμε ελεύθερα, ξεχνώντας τις άπειρες παραμέτρους της εξίσωσης που μας οδήγησαν σ’ αυτή την ελευθερία επιλογής.

Έπειτα η μουσική που προτιμάμε γίνεται ταυτότητα, μας καθορίζει ως άτομα, μας διαχωρίζει απ’ τους άλλους -και μας ενώνει με κάποιους άλλους.

~~

Στο σύγχρονο κόσμο, στην εποχή του διαδικτύου, οι πάντες έχουν πρόσβαση σε κάθε είδος μουσικής, κάθε χώρας και φυλής.

Όμως οι διαχωρισμοί συνεχίζουν να υφίστανται. Όπως και οι φυλές της μουσικής. Καθένας θεωρεί το είδος μουσικής που προτιμά ως το καλύτερο. Και μπορεί να επιχειρηματολογήσει πάνω σ’ αυτό, με φανατισμό που ταιριάζει μόνο στους θρησκόληπτους -ή σε οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων.

Κι όπως συμβαίνει με τις ποδοσφαιρικές ομάδες σπάνια κάποιος αλλάζει είδος μουσικής -ως αγαπημένο. Υπάρχει και σχετικό γράφημα, με τους μεταλάδες να είναι οι πιο αμετανόητοι.

ΥΓ1: Το χειρότερο που μπορείς να πεις, όταν σε ρωτάνε τι μουσική ακούς, είναι: “Τα πάντα”.

Γιατί τότε φαίνεσαι σαν ένας άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, σαν να μην επέλεξες ποτέ τίποτα.

ΥΓ2 προσωπικό:
Τι μουσική ακούω; Όσο περισσότερη μπορώ. Γιατί χωρίς τη μουσική νιώθω ότι λείπει κάτι απ’ τη ζωή μου.

Αλλά το αγαπημένο μου συγκρότημα θα είναι πάντα οι Pink Floyd.

~~~~~~~~~~~~~~~

Η φωτογραφία από εδώ <a href="http://www.slate.com/blogs/behold/2014/07/14/erin_feinberg_photographs_music_fans_in_her_book_diehards.html">Music Fans Are Crazy</a>

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γελωτοποιός https://www.facebook.com/gelotopoios/


Από:http://www.nostimonimar.gr/music-fans-are-crazy/

«BROTHER AND SISTER» – ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ…


1-960x720.jpg

Αδερφέ μου, 

σου δίνω το χέρι. 

Κι αν ήταν να κάνω μια ευχή

θα ’ταν να γίνει η ευχή μου αγώνας.

Από τις αρχές του 2015, βρίσκεται σε εξέλιξη η μεγαλύτερη προσφυγική κρίση μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική και εξωθήθηκαν προς την Ευρώπη μέσω της Μεσογείου. Αίτια: οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ο πόλεμος και η φτώχεια, που απειλούν την επιβίωσή τους. Πάνω από 12000 άνθρωποι βρήκαν το θάνατο στη διαδρομή.

Ο βυθός της Μεσογείου είναι στρωμένος με πτώματα προσφύγων και προσφυγισσών, ενώ πολλοί και πολλές βρήκαν το θάνατο και στη στεριά. Στην Ελλάδα, ο προσφυγικός πληθυσμός αυξάνεται σταθερά, φτάνοντας σχεδόν τις 60000. Την ίδια στιγμή, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας εγκλωβίζει χιλιάδες κόσμου στα νησιά του Αιγαίου και φέρνει δραματικές καθυστερήσεις στις διαδικασίες απόδοσης ασύλου. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι μόνοι. Από την Ειδομένη μέχρι το λιμάνι του Πειραιά, από τις ακτές της Λέσβου μέχρι τις προσφυγικές καταλήψεις της Αθήνας, ντόπιοι και ντόπιες, πρόσφυγες και προσφύγισσες ανοίγουν μαζί μια άλλη διαδρομή: τη διαδρομή του αγώνα, της συνύπαρξης, της αλληλεγγύης των λαών, κόντρα σε ξενοφοβία και ρατσιστικά μίση. Το “Brother and Sister” είναι η επιλογή μας να βαδίσουμε από κοινού αυτή τη διαδρομή. Άνθρωποι από διαφορετικές αφετηρίες που μας ενώνει η αγάπη για τη μουσική και τη ζωή, βρεθήκαμε μαζί: Παιδιά και εγγόνια μεταναστών, πρόσφυγες και προσφύγισσες που ξεφύγαμε από τον πόλεμο μόνο για να βρεθούμε όμηροι στα ελληνικά camps, εγκλωβισμένοι στη Μόρια, ντόπιοι και ντόπιες. Αν ο πόλεμος και ο ξεριζωμός είναι οι επιλογές των ισχυρών, η αντίσταση, ο διεθνισμός και η αλληλεγγύη είναι οι δικές μας. Αντί να περιγράφουμε τις ζωές των “άλλων”, αντί να εξαντλούμε την ευαισθησία μας σε “ανθρωπιστικά” πυροτεχνήματα, συναντιόμαστε και τραγουδάμε για τη δικιά μας πραγματική και κοινή καθημερινότητα. Ζούμε μαζί, τραγουδάμε μαζί, αγωνιζόμαστε μαζί.

Το τραγούδι Brother and Sister, λοιπόν, είναι ένα τραγούδι προσφύγων που γράφτηκε από πρόσφυγες και ντόπιους καλλιτέχνες και προσπαθεί να αποτυπώσει τη φωνή και την έννοια της προσφυγιάς. Δεν είναι ένα τραγούδι για πρόσφυγες. Είναι η από κοινού δημιουργία ντόπιων και προσφύγων καλλιτεχνών.

Οι Παυλέας, MC Yinka, Eshan, Alaa Alahmad, Ματούλα Ζαμάνη, Δημήτρης Μυστακίδης, Αντώνης Μυλωνάς, Ηλίας Μάρκου ενώνουν τη φωνή, τους στίχους και τα μουσικά τους όργανα και μας θυμίζουν:

Το χαρτί που έγραψα την ιστορία μας, ας μην καεί, ας μην χαθεί.
Ας μείνει γραμμένη πάνω του η ιστορία των ανθρώπων που έχουν αδικηθεί.
Δεν τους αφήσανε περιθώριο στα σπίτια τους να ζήσουν.
Πέρασαν βουνά και θάλασσες για να πάρουνε ανάσα.

Η παρουσίαση του βιντεοκλίπ θα γίνει την Κυριακή 18 Μάρτη στο Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικάνικης Τέχνης και Πολιτισμών
ANASA, ΣΦΑΚΤΗΡΙΑΣ 24 & ΠΛΑΤΑΙΩΝ Αθήνα.

Παρεμβαίνουν:
– Δημήτρης Μυστακίδης (Συνθέτης, Ερμηνευτής, Καθηγητής ΤΕΙ Ηπείρου και Πανεπιστημίου Μακεδονίας)
– Λεωνίδας Οικονομάκης (Rapper των Social Waste, Διδάκτωρ Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών)
– Μιχάλης Afolayan (Dash), (Ηθοποιός, Μουσικός)
– Όλγα Λαφαζάνη (Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza)

Περισσότερα για την εκδήλωση εδώ

 __________________________________________________________

Ζήτημα φαντασίας; …


Στην κορεατική χερσόνησο δύο κράτη (με την ίδια εθνική σύνθεση) που έχουν πολύ σοβαρές διαφορές “μοτέλου”, μια πρόσφατη ιστορία πολέμου μεταξύ τους και, βρίσκονται, ακόμα σε τυπικά εμπόλεμη κατάσταση, μπορούν και θέλουν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, για να κρατήσουν όσο πιοοο μακρυά γίνεται τον αμερικανικό στρατό / ιμπεριαλισμό. Όχι χωρίς εσωτερικές αντιδράσεις, σίγουρα στο νότο: για το νοτιοκορεατικό φασισταριό το βορειοκορεατικό καθεστώς είναι ο “αιώνιος εχθρός”…

Υπάρχει, ταυτόχρονα, ένα άλλο μέρος του κόσμου, το ελλαδιστάν, όπου διάφοροι δηλώνουν φανατικά και ορκισμένα “αντιαμερικάνοι”, αλλά ΔΕΝ απαιτούν την συνεννόηση με τον “αιώνιο εχθρό”, την τουρκία, και την έντιμη λύση όλων των “διαφορών”… ΌΧΙ: ενισχύουν με κάθε μέσο που διαθέτουν τον ελληνικό εθνικισμό / ιμπεριαλισμό, που είναι νοητός και βιώσιμος ΜΟΝΟ σαν εργαλείο ή σαν συμπλήρωμα ή σαν βαστάζος του αμερικανικού…

Συνεπώς κάνουν στην πράξη το αντίθετο απ’ αυτό που διακηρρύσουν. Υπάρχει κι αλλού στον κόσμο μέρος που “είσαι ό,τι δηλώσεις” ή πρόκειται για ένα μοναδικό ελληνικό προνόμιο που θα μπορούσε να γίνει τουριστική ατραξιόν;

(φωτογραφία πάνω: Εκλεκτοί πατριώτες. Το ότι ο αριστερά βρίσκεται κοντά στον μεγαλοδύναμο δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχαστεί η πολύμορφη συνεισφορά του στον τόπο.

Κάτω: θέλουμε να ελπίζουμε ότι ο συγκεκριμένος πατριώτης δεν σηκώθηκε κι έφυγε ξεπουλώντας… Κι αν οι βουλευτές του βορρά, ιδιοκτησίας του υποθέτουμε, απαιτούν να ζητηθεί συγγνώμη απ’ τον κυρ Ιβάν, ας ελπίσουμε ότι δεν θα τους πουλήσει κι αυτούς σε καμιά εταιρεία της γιαγκούζα…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/03/zitima-fantasias/

Αντιφεμινισμός της Διπλανής Πόρτας…


Αλλά επειδή η εικόνα δεν τα λέει όλα, ακολουθούν άλλες χίλιες λέξεις με τις Φυλές Αντιφεμινιστριών που λείπουν από εδώ, σε μια παρωδία αναβίωσης Κωστοπουλικής δημοσιογραφίας.
Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια
Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια νομίζει ότι επειδή αυτή είναι δυνατή και πετυχημένη, δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό. Έχει την αυταπάτη ότι μπορεί ατομικά να ξεπεράσει ένα πρόβλημα που είναι συλλογικό και αφορά όλες τις γυναίκες. Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια θεωρεί ότι πρέπει να δείχνει πάντα τη δύναμή της διατηρώντας τη σιωπή της για την ανισότητα και το κεφάλι της ψηλά, από φόβο ότι θα φανεί τρωτή, αγνοώντας ότι το να διεκδικείς δικαιώματα είναι ένδειξη δύναμης και όχι αδυναμίας.
Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια θεωρεί ότι τα μισογυνιστικά κλισέ και τα σεξιστικά αστεία δεν αφορούν ποτέ την ίδια, γιατί η ίδια δεν είναι σαν τις άλλες γυναίκες -not like other girls- και γι’ αυτό οι άντρες τη σέβονται (αυτήν, συγκεκριμένα) και ο σεξισμός δεν μπορεί να την αγγίξει.
Η Δυναμική Αντιφεμινίστρια πιστεύει ότι δεν υπάρχει σεξισμός γιατί κι αυτή μπορεί να κάνει τα πράγματα εξίσου καλά με έναν άντρα, αγνοώντας το γεγονός ότι ο άντρας είναι το σημείο αναφοράς και το μέτρο με το οποίο πρέπει να συγκρίνει τον εαυτό της. Που είναι αγνός παρθένος σεξισμός.
Η δυναμική αντιφεμινίστρια μπορεί και να έχει διαβάσει πέντε πράγματα για το φεμινισμό, για να καταλήξει ότι δεν την αφορά. Μπορεί και να δέχεται ότι το να παρουσιάζεται ένας άντρας σαν «κοριτσάκι» είναι σεξισμός κατά των αντρών. Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται είναι ότι και η ίδια χρησιμοποιεί τον όρο «κοριτσάκι» προς άλλες γυναίκες, υποτιμητικά, δείχνοντας τον δικό της εσωτερικευμένο μισογυνισμό.
Αγαπητή Δυναμική Αντιφεμινίστρια, χαίρομαι πολύ που έχεις προνόμια, είτε είναι λεφτά ή μόρφωση ή μυαλό. Χαίρομαι που τα καταφέρνεις παρά την πατριαρχία, αλλά μην κάνεις κι ότι δεν την βλέπεις. Ένα έχω να σου πω: κανένα κορίτσι δεν είναι σαν τα άλλα κορίτσια. Σ’ αυτό, δεν είσαι τίποτα μα τίποτα το διαφορετικό.
Lady-ism
«Το να είσαι γυναίκα δεν είναι αρκετό. Να είσαι Lady. Κανείς δε σου οφείλει σεβασμό εξ ορισμού. Πρέπει να δώσεις κάποιο λόγο για να σε σέβονται».
Αυτό λέει στο About της η σελίδα Lady-ism στο fb που έχει χαρακτηριστεί «εκεί που ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός πάει για να πεθάνει». Σύμφωνα με το Lady-ism, οφείλεις να είσαι «Κυρία» -και όχι το ειρωνικό. Να είσαι σεμνή, καθωσπρέπει, διακριτική, δούλα και κυρά, και συγχρόνως όμορφη, κομψή και πάντα χαμογελαστή. Μόνο τότε αξίζεις σεβασμό ως γυναίκα, γιατί σεβασμό στα δικαιώματά σου απλά και μόνο επειδή είσαι ανθρώπινο πλάσμα, δεν δικαιούσαι.
Το Lady-ism είναι η σελίδα-ωδή στους πολλαπλούς, αντιφατικούς, μη-ρεαλιστικούς και προσβλητικούς ρόλους που καλείται να υποδυθεί μια γυναίκα στη «μοντέρνα» μας κοινωνία, σε συνδυασμό με μίσος για όλες όσες παλεύουν για κάτι καλύτερο, για κάτι διαφορετικό.
Η Lady Αντιφεμινίστρια ισχυρίζεται ότι δεν θέλει να χάσει το «γυναικείο ρόλο», δηλαδή την ευκαιρία να την αγαπήσει κάποιος επειδή θα επιτελεί σωστά τη στερεοτυπική θηλυκότητά της. Απορρίπτει το φεμινισμό γιατί φοβάται ότι θα της στερήσει την αγάπη των αντρών. Θέλει να κρατήσει το γυναικείο ρόλο της και, σαν καλό κορίτσι, να μην παραπονιέται και να μην γκρινιάζει, γιατί ξέρει ότι οι άντρες δεν τα πολυ-σηκώνουν αυτά και η αυτοεκτίμησή της εξαρτάται από την έγκριση και την αποδοχή τους.
Γιατί, εντάξει, καλός ο δυναμισμός και η καριέρα, αλλά να μη λέει και η γειτονιά ότι έμεινες στο ράφι. Η ίδια απολαμβάνει το ρόλο του «ωραίου φύλου» και δεν γκρινιάζει για τις επιταγές της κοινωνίας για την εμφάνισή της, μια και «πώς να το κάνουμε, είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε διαφορετικοί».
Συχνά η Lady Αντιφεμινίστρια τονίζει ότι οι γυναίκες ανήκουν και στον επαγγελματικό στίβο, και στην κουζίνα, και στο κομμωτήριο, και στο κρεβάτι του αντρούλη τους, για το συζυγικό καθήκον. Ύψιστος σκοπός καθεμιάς είναι να γίνει μανούλα και να μεγαλώσει αγοράκια με αυτοκινητάκια και πιστόλια, και κοριτσάκια με κούκλες και κουζινικά, διαιωνίζοντας τα στερεότυπα, γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με το μεγαλείο της Μάνας. Όλα αυτά τα καταφέρνει ολομόναχη γιατί είναι αφανής ήρωας, κατά το «πίσω από κάθε σπουδαίο άντρα κρύβεται μια Lady».
Η Lady Αντιφεμινίστρια είναι η αγαπημένη της πατριαρχίας. Κάθε φορά που μια Lady Αντιφεμινίστρια λέει «δεν είναι αυτή συμπεριφορά για μια Κυρία», η πατριαρχία κάνει χάι-φάιβ στον εαυτό της.
The Cool Girl
Μονόλογος ελεύθερης μετάφρασης από το βιβλίο Gone Girl της Gillian Flynn –πιθανόν έχεις δει την ταινία.
«Οι άντρες πάντα το λένε σαν το υπέρτατο κομπλιμέντο: “Αυτό το κορίτσι είναι cool”. To να είσαι Cool Girl σημαίνει ότι είσαι γαμήσιμη, έξυπνη, αστεία, ότι βλέπεις ποδόσφαιρο, σ’ αρέσουν τα λιγουλάκι σεξιστικά αστεία, παίζεις video games, πίνεις μπύρα, κάνεις anal και τρως σουβλάκια, αλλά παραμένεις λεπτή ή έστω «λεπτή με καμπύλες», γιατί πάνω απ’ όλα, τα Cool Girls είναι σέξι. Σέξι και με κατανόηση.
Οι άντρες, σοβαρά, πιστεύουν ότι αυτό το κορίτσι υπάρχει. Μπορεί πολλοί να μπερδεύονται, γιατί τόσες γυναίκες ηθελημένα υποκρίνονται ότι είναι αυτό το κορίτσι. Έβλεπα τόσους άντρες – φίλους, συναδέλφους, αγνώστους– να ενθουσιάζονται μ’ αυτές τις γυναίκες, που απλά υποκρίνονταν το ρόλο τους, και ήθελα να κάτσω να τους πω, πολύ ήρεμα: Δεν γουστάρεις μια γυναίκα, γουστάρεις μια γυναίκα που έχει δει πάρα πολλές ταινίες με σενάριο γραμμένο από κοινωνικά αδέξιους άντρες χωρίς ελπίδα, που θα ήθελαν να πιστεύουν ότι αυτή η γυναίκα υπάρχει, και μάλιστα ότι θα τους καθόταν.
Και τα Cool Girls είναι ακόμα πιο αξιοθρήνητα: Δεν προσποιούνται καν ότι είναι οι γυναίκες που θα ήθελαν οι ίδιες να είναι, αλλά προσποιούνται ότι είναι οι γυναίκες που ένας άντρας θα ήθελε να είναι. Α, κι αν δεν είσαι Cool Girl, μην πιστέψεις ούτε για μια στιγμή ότι ο γκόμενός σου δεν θα ήθελε ένα Cool Girl. Μπορεί να είναι μια λίγο διαφορετική βερσιόν, μπορεί να οδηγεί μηχανή ή να είναι γραφίστρια ή κουλτουριάρα ή να έχει τατουάζ, να φοράει γυαλιά και να διαβάζει κόμικς. Είναι απλά παραλλαγές της βιτρίνας, αλλά πίστεψέ με, θέλει ένα Cool Girl. Δηλαδή ένα κορίτσι που του αρέσουν ακριβώς όσα αρέσουν και στον ίδιο και που δεν γκρινιάζει ποτέ».
Το Cool Girl είναι Δυναμική Αντιφεμινίστρια με βαθιά συμπλέγματα και φοβίες Lady Αντιφεμινίστριας. Το Cool Girl επιβεβαιώνει, στα μάτια κάθε σεξιστή, ότι ο φεμινισμός είναι περιττός. Ότι τίποτα δεν χρειάζεται να αλλάξει, γιατί να, οι πιο ποθητές γυναίκες δεν τον έχουν ανάγκη. Αν εσύ δεν είσαι Cool Girl, πρόβλημά σου.

Αν εσύ είσαι αληθινή γυναίκα, πρόβλημά σου.

Σημείωση 1: Μεγάλο κομμάτι από το παραπάνω κείμενο είναι αναδιαμόρφωση περιεχομένου από το Ναι, Είσαι Μισογύνης
Σημείωση 2: Την εποχή περιοδικών Κωστόπουλου, το να (πεις ότι) είσαι φεμινίστρια ήταν ντροπή. Ήταν η εποχή που αποθέωσε το Cool Girl ως το Άγιο Δισκοπότηρο, για το οποίο ακόμα και ο πιο «ορκισμένος εργένης» ήταν διατεθειμένος να κάνει την καρδιά του πέτρα, να ενδώσει και να δεσμευτεί.
Σημείωση 3: Όταν λέω «αληθινή γυναίκα», εννοώ αληθινή προς τον εαυτό της, κατά το “true to herself”.
Σημείωση 4: Ναι, ήταν όντως 1.000 λέξεις.