Ουμπέρτο Έκο – Πώς να αποφεύγετε τις μεταδοτικές ασθένειες …


Το κείμενο βρίσκεται στη συλλογή ευθυμογραφημάτων του Ουμπέρτο Έκο, Πώς να διαψεύσετε μια διάψευση και άλλες οδηγίες χρήσεως.

Πώς να αποφεύγετε τις μεταδοτικές ασθένειες

του Ουμπέρτο Έκο

Πριν από πολλά χρόνια ένας ηθοποιός της τηλεόρασης, που δεν έκρυβε την ομοφυλοφιλία του, είπε σ’ ένα χαριτωμένο νεαρό τον οποίο ολοφάνερα προσπαθούσε να γοητεύσει: «Μα πηγαίνεις με γυναίκες; Δεν ξέρεις ότι θα πάθεις καρκίνο;». Η φράση ακόμα ακούγεται τους διαδρόμους του Κόρσο Σεμπούνε, μα ο καιρός γι’ αστεία έχει πια περάσει. Διαβάζω ότι ο καθηγητής Ματρέ ανακάλυψε ότι η ετεροφυλοφιλική επαφή προκαλεί καρκίνο. Καιρός ήταν. Θα προσθέσω ότι η ετεροφυλοφιλική επαφή προκαλεί το θάνατο tout court: ακόμα και τα παιδιά το ξέρουν ότι χρησιμεύει για την αναπαραγωγή και όσος περισσότερος κόσμος γεννιέται, τόσος περισσότερος κόσμος πεθαίνει.

Μ’ έναν τρόπο κάθε άλλο παρά δημοκρατικό η ψύχωση του AIDS απειλούσε να περιορίσει τη δραστηριότητα αποκλειστικά των ομοφυλοφίλων. Τώρα θα περιορίσουμε και τις ετεροφυλοφιλικές δραστηριότητες και θα είμαστε και πάλι όλοι ίσοι. Παραήμασταν ξέγνοιαστοι και η επιστροφή στις μαλάξεις μάς προσφέρει μια πιο αυστηρή συναίσθηση των δικαιωμάτων και των καθηκόντων μας.

Θα ήθελα ωστόσο να υπογραμμίσω ότι το πρόβλημα του AIDS είναι πιο σοβαρό απ’ όσο πιστεύουμε και δεν αφορά μόνο στους ομοφυλοφίλους. Δε θα ήθελα να ενσπείρω τον πανικό, μα επιτρέψτε μου να επισημάνω μερικές ακόμα κατηγορίες υψηλού κινδύνου.

Ελεύθερα επαγγέλματα

Μη συχνάζετε σε πρωτοποριακά θέατρα της Νέας Υόρκης: ως γνωστόν, για λόγους φωνητικής οι αγγλοσάξονες ηθοποιοί φτύνουν πολύ, αρκεί να τους δείτε προφίλ κόντρα στο φως• και τα πειραματικά θεατράκια φέρνουν το θεατή σε άμεση επαφή με τα σταγονίδια του ηθοποιού. Αν είστε βουλευτής, αποφύγετε τις σχέσεις με τη Μαφία, για να μην είστε υποχρεωμένος να φιλάτε το χέρι του Νονού. Δε θα σας συμβουλεύαμε ούτε την ένταξη στην Καμάρα εξαιτίας της τελετής του αίματος. Όποιος προσπαθεί να σταδιοδρομήσει πολιτικά μέσω της Εκκλησίας θα πρέπει ν’ αποφεύγει τη Μετάληψη που μεταφέρει τα μικρόβια από στόμα σε στόμα μέσω των δακτύλων του ιερέα• και ας μη μιλήσουμε για τους κινδύνους της κατ’ ιδίαν εξομολόγησης.

Απλοί πολίτες και εργάτες

Στην υψηλότερη θέση κινδύνου βρίσκουμε τους ανέργους με τα χαλασμένα δόντια, διότι είναι επικίνδυνη η επαφή με τον οδοντογιατρό που βάζει στο στόμα τους τα χέρια του που άγγιξαν άλλα στόματα. Η κολύμβηση σε θάλασσα μολυσμένη από πετρελαιοφόρο αυξάνει τους κινδύνους μόλυνσης, διότι το ελαιώδες μετάλλευμα μεταφέρει σταγονίδια σιέλου άλλων ανθρώπων που λίγο νωρίτερα το κατάπιαν και το έφτυσαν. Όποιος καπνίζει περισσότερα από ογδόντα Γκολουάζ τη μέρα αγγίζει με τα δάχτυλά του, που έχουν αγγίξει κι άλλα πράγματα, την άκρη του τσιγάρου και έτσι τα μικρόβια μπαίνουν στις αναπνευστικές οδούς. Αποφύγετε να ενταχθείτε στο Ταμείο Ανεργίας, διότι θα περνάτε όλη τη μέρα τρώγοντας τα νύχια σας. Προσέξτε να μη σας απαγάγουν σαρδηνοί βοσκοί ή τρομοκράτες: οι απαγωγείς χρησιμοποιούν συνήθως την ίδια κουκούλα σε όλες τους τις απαγωγές. Μην ταξιδεύετε με τρένο στη διαδρομή Φλωρεντία-Μπολόνια, διότι η έκρηξη σκορπίζει με μεγάλη ταχύτητα τα οργανικά υπολείμματα και σ’ αυτές τις στιγμές της σύγχυσης είναι δύσκολο να προστατευτεί κανείς. Αποφύγετε να βρίσκεστε σε περιοχές που πλήττονται από πυρηνικές κεφαλές: μπροστά στο θέαμα του ατομικού μανιταριού ο άνθρωπος έχει την τάση να φέρνει τα χέρια στο στόμα (χωρίς να τα έχει πλύνει!) μουρμουρίζοντας «Θεέ μου!».

Επί πλέον, υψηλό ποσοστό κινδύνου διατρέχουν οι ετοιμοθάνατοι που φιλούν το σταυρό· οι καταδικασμένοι σε θάνατο (διότι η λάμα της γκιλοτίνας δεν έχει αποστειρωθεί πριν από τη χρήση)· τα παιδιά των ορφανοτροφείων και των βρεφοκομείων που η κακιά καλόγρια τα υποχρεώνει να γλείψουν το πάτωμα, αφού πρώτα τους έχει δέσει το ένα πόδι στην κούνια.

Τρίτος Κόσμος

Η απειλή είναι τεράστια για τους Ινδιάνους: το πέρασμα του καλουμέτ από στόμα σε στόμα προκάλεσε, ως γνωστόν, την εξαφάνιση του ινδιάνικου γένους. Οι Μεσανατολίτες και οι Αφγανοί διατρέχουν κινδύνους από το γλείψιμο της καμήλας· αρκεί να δούμε το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας στο Ιράν και στο Ιράκ. Οι αντιφρονούντες κινδυνεύουν πολύ, όταν οι βασανιστές τους εξαγριώνονται και τους φτύνουν κατάμουτρα. Οι Καμποτζιανοί και οι κάτοικοι των λιβανέζικων στρατοπέδων θα πρέπει ν’ αποφεύγουν τα λουτρά αίματος, όπως συστήνουν εννιά γιατροί στους δέκα (ο δέκατος, ο πιο ανεκτικός, είναι ο δόκτωρ Μένγκελε).

Οι νέγροι της Νοτίου Αφρικής είναι εκτεθειμένοι σε μολύνσεις, όταν οι λευκοί τούς κοιτάζουν περιφρονητικά και στραβώνουν το στόμα τους που είναι γεμάτο σάλια. Οι πολιτικοί κρατούμενοι κάθε φυλής πρέπει να καταβάλλουν φροντίδες, για ν’ αποφεύγουν τα ντιρέκτ των αστυνομικών πάνω στα δόντια, μια και σίγουρα έχουν αγγίξει τα ούλα άλλων ανακρινομένων. Οι πληθυσμοί που μαστίζονται από λιμούς πρέπει ν’ αποφεύγουν να ξεροκαταπίνουν συχνά, προκειμένου ν’ απαλύνουν τις δαγκωνιές της πείνας, διότι το σάλιο έρχεται σ’ επαφή με τα μιάσματα του περιβάλλοντος και προσβάλλει την πεπτική οδό.

Οι αρχές και ο Τύπος θα πρέπει ν’ ασχοληθούν με τέτοιου είδους καμπάνιες υγιεινής αντί να σκανδαλοθηρούν σε άλλα προβλήματα, η λύση των οποίων μπορεί λογικότατα ν’ αναβληθεί επ’ αόριστον.


Από:http://eranistis.net/wordpress/2018/02/23/%CE%BF%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CE%BA%CE%BF-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%BD%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%B5%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CF%84/

ΑΓΡΙΟΣ ΣΠΟΡΟΣ …


DSC5865.jpg

από Ειρήνη Γαϊτάνου

 

1. Η κατάσταση στην αριστερά δεν πάει άλλο έτσι. Μπορούν εδώ να ειπωθούν πάρα πολλά, αλλά σε τελική ανάλυση, η διαπίστωση είναι απλή, προφανής, και παραμένει.

2. Αυτή είναι μια διαπίστωση που κάνει ένα πολύ πλατύ δυναμικό, πολύ πολιτικοποιημένο, που όλα τα τελευταία χρόνια έδωσε τον εαυτό του μέσα στα κινήματα και την πολιτική πάλη, και τώρα παραμένει σχετικά αποστρατευμένο. Αναμφισβήτητα κάτι τέτοιο οφείλεται στην ένταση της αντιπαράθεσης και τη δύναμη του αντιπάλου, όπως αναδείχθηκε τα τελευταία χρόνια, σε συνδυασμό όμως με τη σοβαρή αδυναμία του υποκειμενικού παράγοντα να προτάξει στα σοβαρά μια εναλλακτική που θα πείθει, θα έχει νόημα και θα στρατεύει. Συνεπώς, μάλλον χρειάζεται εδώ η υπάρχουσα αριστερά να κοιτάξει στον καθρέφτη. Αν κομμουνισμός είναι όντως «η πραγματική κίνηση που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων», η στράτευση των πολλών σε ένα συλλογικό σχέδιο και βηματισμό ισότητας και ελευθερίας, και όχι μια ελιτίστικη φαντασίωση (που ακόμα χειρότερα, της φταίει ο λαός, αντί να παρεμβαίνει σε αυτόν όντας κομμάτι του), τότε η περιθωριακότητα, ο κατακερματισμός, η αυτοεπιβεβαίωση, η γραφειοκρατία και ο εμφύλιος πόλεμος μέχρις εσχάτων μέσα στην αριστερά δεν μπορούν σήμερα να στρατεύσουν -ούτε φυσικά να σφυρηλατήσουν αγωνιστές/στριες ως κομμουνιστές/στριες. Την ίδια στιγμή όμως, το δυναμικό αυτό πολιτικοποιήθηκε και ριζοσπαστικοποιήθηκε βαθιά μέσα στην τελευταία δεκαετία των κινημάτων, και για τον λόγο αυτό επιμένει: εξακολουθεί, με διαφορετικούς τρόπους και επιλογές, να αναζητά κινηματική εμπλοκή, πολιτική έκφραση και δυνατότητες τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Δεν δίνει όμως λευκές επιταγές, ούτε άλλοθι στην υπάρχουσα κατάσταση.

3. Για να δούμε ποια αριστερά είναι αναγκαία, πρέπει να καταλάβουμε τι δεν πάει καλά, ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα, ποιες είναι συγκεκριμένα οι κριτικές και αυτοκριτικές που συμβάλλουν. Κυρίως όμως, πρέπει να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Ποιος είναι ο αντίπαλος, και ποια αριστερά θα μπορέσει να τα βάλει στα ίσια μαζί του. Ποια είναι η κατάσταση του κινήματος, και ποιες μορφές και επιλογές θα εμπεδώσουν και πάλι στο λαό τον τσαμπουκά, την αποφασιστικότητα και την δύναμη που ένιωθε και είχε τα προηγούμενα χρόνια. Ποια αριστερά, στη μετά-ΣΥΡΙΖΑ εποχή, μπορεί να διαλεχθεί ξανά με την υπόθεση της ανατροπής στο σήμερα, στην Ελλάδα του 2018. Κάτι τέτοιο περνάει μέσα από την επανακατοχύρωση της πολιτικής φιλοδοξίας παρέμβασης στην πραγματικότητα, της πολιτικής φιλοδοξίας της επίτευξης νικών αντί για τη συσσώρευση και την ανοσία στις ήττες.

4. Αντίστοιχα, δεν υπάρχει ένα δίκιο, μια απόλυτη αλήθεια, και χιλιάδες αδιανόητα, απαράδεκτα και προδοτικά λάθη – ειδικά σήμερα. Δεν μπορεί άλλο, σκοπός της πολιτικής μας δράσης να είναι η ήττα του πιο κοντινού, πόσο μάλλον όταν ο αντίπαλος επελαύνει. Και γενικά λίγο ηρεμία, ας κρατήσουμε τις κραυγές για εκεί που χρειάζονται. Η αλήθεια παράγεται, μέσα στην πράξη. Το δίκιο με το μέρος τους, το έχουν οι μόνοι σ.1Εμείς σήμερα, θέλουμε συλλογικότητα. Δηλαδή κυρίως, μορφές και τρόπους λειτουργίας που θα συγκροτούν τόπους πραγματικού διαλόγου, χωρίς στεγανά, θα εμπλέκουν πλατιά, θα στρατεύουν εκ νέου, θα δοκιμάζονται στην πράξη και θα ανατοποθετούνται με βάση αυτήν, θα διαφωνούν χωρίς να κατακερματίζονται και θα συγκροτούν όρους ηγεμονίας και σύνθεσης. Θέλουμε ένα μέτωπο της λογικής και του πάθους, του ενθουσιασμού και της συγκεκριμένης ανάλυσης σ.2.

5. Σήμερα, μας χρειάζονται τα βασικά: μια γειωμένη, μαζική, ηγεμονική πολιτική πρόταση, με συγκεκριμένες πλευρές και βηματισμό, που να συνδέει το άμεσο με το στρατηγικό. Που θα φιλοδοξεί να ανοίξει ξανά τη θεωρητική και πολιτική συζήτηση για όλα τα ζητήματα που ανέδειξε η ταξική πάλη την περασμένη δεκαετία, με ανοιχτότητα και διαφορετική μεθοδολογία και πάντα σε επαφή με την ίδια την κίνηση των μαζών, και με μαζικές και «από τα κάτω» διαδικασίες. Με λαϊκότητα και χωρίς λαϊκισμό, μιλώντας στη γλώσσα των ανθρώπων και όχι με βάση τα δικά της ιδιώματα, που αναπαράγουν εξαρχής αποκλεισμούς και ελιτισμούς. Τα κρίσιμα σημεία αυτής της διεργασίας, με βάση τις αναγκαιότητες της περιόδου και την βιωμένη εμπειρία των τελευταίων χρόνων, είναι: (1) μετωπική λογική, και ενότητα των δυνάμεων του κινήματος απέναντι στον ταξικό αντίπαλο σε όλα τα επίπεδα, (2) μαχητικές και συγκρουσιακές μορφές, που θα επανακατοχυρώνουν την αυτοπεποίθηση, τόσο στις δυνάμεις του κινήματος όσο και στον λαό, και θα αναδεικνύουν στην πράξη τη σύγκρουση με τον αντίπαλο (από ένα παρατηρητήριο εργοδοτικής αυθαιρεσίας και δράσης, μέχρι τα μέτωπα δημοκρατικών δικαιωμάτων και αντιφασισμού, και την παρουσία στο δρόμο), (3) κινηματικές πρωτοβουλίες, και διαλεκτική σύνδεση και σχέση του κοινωνικού με το πολιτικό επίπεδο, (4) σύγκρουση με την ΕΕ και τις ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις, (5) αντιδιαχειριστική λογική και σύγκρουση με κάθε λογική «συνέχειας του κράτους».

6. Το ζήτημα της φυσιογνωμίας, της πολιτικής στράτευσης και της δημοκρατικής συγκρότησης είναι, ίσως, το πιο κεντρικό στοιχείο σήμερα. Μπορούν και πρέπει να συζητηθούν όλα, αλλά πρέπει να υπάρχει ένα πεδίο ανάπτυξης αυτής της συζήτησης, που θα διασφαλίζει συγκεκριμένους όρους. Είναι αναμφισβήτητη, λοιπόν, η ανάγκη ενός άλλου πολιτικού παραδείγματος, στράτευσης, παρέμβασης, συλλογικής επεξεργασίας και πολιτικής κουλτούρας. Πρέπει να σκεφτούμε διαφορετικά: Να επικρατήσει μια νέα κουλτούρα ανάπτυξης, διαχείρισης, ανώτερης σύνθεσης και επίλυσης αντιθέσεων, που θα αντλεί δύναμη από τις διαφορετικές εμπειρίες και τις μερικότητες, αντί να τις αντιπαραθέτει αιωνίως σε μια μάχη τέλους για το ποια θα επικρατήσει. Να προτάξουμε μια διαφορετική διαχείριση του χρόνου των ανθρώπων, που θα σέβεται τις προσωπικότητες και τους συλλογικούς στόχους. Να αξιοποιηθούν οι νέες τεχνολογίες δημιουργικά (και όχι παθογενώς, όπως σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει). Να επεξεργαστούμε οργανωτικά μοντέλα λειτουργίας που θα αναμετρούνται θαρραλέα με τα δομικά όρια της λειτουργίας των παραδοσιακών οργανώσεων και κομμάτων: συστηματική δουλειά για την αναίρεση των πολλαπλών ταχυτήτων ~ ουσιαστική (και όχι απλά τυπική) ισοτιμία στη συμμετοχή και τη λήψη απόφασης, ανεξάρτητα από ηλικίες, φύλο, εθνικότητα, σεξουαλικό προσανατολισμό ~ επιμονή στην ενημέρωση και τη διάχυση της πληροφορίας σε όλους και όλες (εξάλλου, εξουσίες ή έστω διαφορετικές ταχύτητες αναπαράγονται πάντα όταν κάποιοι έχουν πρόσβαση σε περισσότερη πληροφορία από άλλους/ες) ~ επιμονή στην αναίρεση των λογικών ανάθεσης, θεσμοθετώντας αταλάντευτα μέτρα (κυκλική εναλλαγή, ποσοστώσεις, διασπορά στην ανάληψη της ευθύνης και τη διεκπεραίωση πολιτικών αναγκαιοτήτων, ισότιμη χρονική και πολιτική τοποθέτηση) ~ χρεώσεις, ομάδες εργασίας και δράσης ανά θεματική. Κυρίως, είναι απολύτως αναγκαίες οι ανοιχτές και μαζικές διαδικασίες σε όλα τα επίπεδα, σε σύγκρουση με τις κατεστημένες λογικές των συναντήσεων κορυφής και των κογκλαβίων. Θέλουμε πειραματισμούς, διαδικασίες και μορφές στράτευσης που θα μας κερδίζουν, που δεν θα είναι βαρετές, που θα λαμβάνουν υπόψη τα μεράκια και τις διαθεσιμότητες των ανθρώπων, και θα τους εμπιστεύονται, και ταυτόχρονα, θα επιστρέφουν στη συλλογικότητα, μακριά από φιλελεύθερους ατομισμούς και αποφυγή ευθυνών.

7. Σήμερα, που το παλιό συχνά παρουσιάζεται ως νέο και το νέο ως παλιό, για να δημιουργηθεί το πραγματικά νέο απαιτούνται όχι μόνο ρήξεις, αλλά και συνείδηση των ρήξεων αυτών. Αναμφισβήτητα, η νεολαία, με την ευρύτερη έννοια, καλείται να παίξει κεντρικό ρόλο σε μια τέτοια διαδικασία. Όχι φυσικά με βάση κάποια μορφή «ηλικιακού ρατσισμού», ούτε αγνοώντας ή αναπαράγοντας τη μερικότητα της. Αλλά για τέσσερις τουλάχιστον βασικούς λόγους: α) Επειδή αποτελεί κατεξοχήν το κοινωνικό υποκείμενο που βρίσκεται στον πυρήνα των αναδιαρθρώσεων, του νέου τρόπου οργάνωσης της παραγωγής και αναπαραγωγής, β) Επειδή σήμερα χρειάζεται τολμηρή αναμέτρηση με τα όρια του παλιού, και σε αυτό μπορούν να συμβάλλουν περισσότερο όσοι και όσες δεν έχουν συστηματικά συγκροτηθεί με βάση το παλιό αυτό (και το οποίο εξάλλου διαρκώς επιστρέφει, ανεξάρτητα από καλές προθέσεις), γ) Επειδή η νεολαία φέρει στο DNA της το δυναμισμό, την αποφασιστικότητα και τη μαχητικότητα που είναι σήμερα αναγκαία. Και κυρίως, δ) επειδή έχει πολιτικοποιηθεί με διαφορετικό τρόπο μέσα στα κινήματα την τελευταία αυτή δεκαετία, και αυτό αποτελεί ένα θεωρητικό και πολιτικό οπλοστάσιο που πρέπει να αξιοποιηθεί.

8. Το νεολαιίστικο αυτό δυναμικό, της αριστεράς και της πολιτικής αναρχίας, έχει παίξει σημαντικό ρόλο τα τελευταία χρόνια, σε κινηματικές και πολιτικές συγκροτήσεις. Στο κινηματικό επίπεδο, και πέρα από τις κεντρικές μάχες της διετίας 2010-2012, τα φωτεινά σημεία είναι πολλά: οι μαχητικές συγκροτήσεις της νεολαίας της εργασιακής επισφάλειας σε πολλά επίπεδα – από πρωτοπόρα σχήματα με διαφορετική λογική όπως το Radical IT, ή η Λάντζα, μέχρι τις εργατικές λέσχες και κλαδικά σωματεία και συσπειρώσεις που τόλμησαν πειραματισμούς με σημαντικά αποτελέσματα (πχ. το Σωματείο Σερβιτόρων-Μαγείρων στον επισιτισμό, η ΣΒΕΟΔ, ιδιαίτερα με τον αγώνα των ντελιβεράδων, το ΣΜΤ με σημαντικές μάχες σε εργασιακούς χώρους, η Attack, το G400). Ο εδαφοποιημένος αντιφασισμός, ιδιαίτερα μετά το 2012 και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, που με τη δημιουργία στεκιών (πχ. Δίστομο), τη μάχη στο δρόμο και πολύπλευρες πρωτοβουλίες, κατοχυρώνει σημαντικές νίκες απέναντι στο φασισμό. Το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, ιδιαίτερα με τις καταλήψεις στέγης (πχ. City Plaza κ.α.) αλλά και κάθε μορφής δράση. Το κίνημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων, με τις καμπάνιες για τον Θεοφίλου και τώρα για την Ηριάννα και τον Περικλή, αλλά και παλιότερα με αντίστοιχες καμπάνιες (πχ. το Free5). Οι ενωτικές πρωτοβουλίες και δράσεις του φεμινιστικού κινήματος και η συγκρότηση της πρωτοβουλίας Καμία Ανοχή. Στο πολιτικό επίπεδο, έχουν επίσης υπάρξει σχετικοί πειραματισμοί τα τελευταία χρόνια. Η εκδήλωση των site τον Οκτώβριο του 2015 ήταν μια οργανωμένη προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού πεδίου συζήτησης, συγκεντρώνοντας εκατοντάδες ανθρώπους των ηλικιών 25-35. Πιο στενά για εμάς, η ίδια η συγκρότηση του k-lab αποτελούσε κατεξοχήν μια τέτοια διεργασία (συνενώνοντας σε εβδομαδιαία βάση συζήτησης και συντονισμού ένα δυναμικό με διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, και με πολύ γρήγορα και σημαντικά αποτελέσματα σε επίπεδο σύνθεσης και δημιουργίας ενός κοινού πεδίου διαλόγου και ανάληψης πρωτοβουλιών, πολύ μακριά από τις γνωστές παθογένειες και στεγανά), εκφέροντας ταυτόχρονα ένα σχετικό πολιτικό πρόταγμα, και αναλαμβάνοντας αντίστοιχες πρωτοβουλίες, με πιο κομβική την εκδήλωση για το φοιτητικό κίνημα του ’06-’07. Στο χώρο της θεωρίας, το πρόσφατο ηλεκτρονικό περιοδικό Marginalia και ο συντονισμός εκδοτικών εγχειρημάτων, κινούνται επίσης στην ίδια κατεύθυνση. Και φυσικά, στο πολιτικό και κινηματικό επίπεδο, υπάρχουν πολλές ακόμα. Οι πρωτοβουλίες αυτές, φέροντας στον πυρήνα τους πολλά από τα στοιχεία που τίθενται σε αυτό το κείμενο, είτε έμειναν στη μέση, είτε δεν μπόρεσαν να συγκροτήσουν κοινά πεδία συντονισμού και κλιμάκωσης. Σήμερα, μπορούμε και πρέπει να ξαναρχίσουμε από τη μέση.

9. Καμία οργανωτική μορφή και καμία πολιτική στρατηγική δεν είναι υπεριστορική, και γενικώς σωστή ή γενικώς λανθασμένη. Κάθε φορά πρέπει να γίνεται η επιλογή που αντιστοιχεί στην περίοδο και στη βασική της αναγκαιότητα, μετά από συγκεκριμένη επεξεργασία. Είναι διαφορετική η συγκρότηση των επαναστατικών δυνάμεων και η φύση της αντιπαράθεσης που απαιτείται σε μια προεπαναστατική περίοδο, διαφορετική σε μια περίοδο επικράτησης του φασισμού, και διαφορετική σήμερα που το βασικό επίδικο είναι η ανασυγκρότηση του κινήματος, η αναίρεση του δόγματος ΤΙΝΑ και η χάραξη ενός πειστικού και συνεκτικού δρόμου για μια διαφορετική, εναλλακτική πορεία σ.3.

10. Θέλουμε ασύμμετρες κινήσεις και σχήματα, διασταυρούμενες δυναμικές και ανορθόδοξες μορφές. Θέλουμε επικοινωνία με τις πιο δημιουργικές πλευρές των δυνάμεων του κινήματος, της αριστεράς και της πολιτικής αναρχίας. Δεν μας χρειάζεται κανένα άγχος να τοποθετηθούμε σε παραδεδομένα σχήματα και μορφές ή υπάρχοντα δίπολα. Χρειάζεται να σκεφτούμε σε πολλά επίπεδα έξω από τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει. Όμως, χρειάζονται ταυτόχρονα συγκεκριμένες μορφές που θα συμπυκνώνουν και θα προχωρούν αυτή τη διεργασία, για να μη μένει φτερό στον άνεμο ή ευσεβής πόθος.

11. Υπάρχουν οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που συνειδητοποιούν την παραπάνω κατάσταση και ανάγκη, και επικοινωνούν με αντίστοιχες διεργασίες. Υπάρχουν αυτές που στοχεύουν σε κάποιο βαθμό στην υπηρέτηση της μεταβατικότητάς τους, τουλάχιστον με τα δεδομένα όρια του υπάρχοντος τοπίου. Υπάρχουν άλλες που βρίσκονται πολύ μακριά από αυτήν, και υπάρχουν άλλες που τη συνειδητοποιούν και την καταπολεμούν. Δεν είναι όλα το ίδιο. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι που μπορούν οργανώσεις να συμμετάσχουν σε μια τέτοια διεργασία. Επίσης υπάρχουν συγκροτήσεις και συλλογικότητες που ξεκινούν από πολύ διαφορετικές αφετηρίες και καταλήγουν σε πολύ κοινές αντιλήψεις και πρακτικές. Και επίσης, υπάρχει δυναμικό μέσα σε όλες τις οργανώσεις, που επικοινωνεί με τις διεργασίες αυτές, και αντιλαμβάνεται τα όρια και τη στατικότητα της υπάρχουσας κατάστασης. Σε κάθε περίπτωση, δύο πράγματα είναι σίγουρα: πρώτον, μια τέτοια δυνατότητα δεν περνάει μέσα από καμία από τις υπάρχουσες οργανώσεις ως τέτοιες, και δεύτερον, απαιτούνται από όλες (και από το δυναμικό τους), τομές και υπερβάσεις. Θέλουμε όλα αυτά να συζητηθούν ανοιχτά, και να αναληφθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Ίσως σήμερα υπάρχει το έδαφος να ανοίξει εκ νέου η συζήτηση για μια ενιαία πρωτοβουλία με επίκεντρο τη νεολαία, με ανοιχτές και ολομελειακές διαδικασίες (και όχι ως κογκλάβιο οργανώσεων), που θα ενεργοποιηθεί, θα επικοινωνήσει και θα αποτελέσει πεδίο συντονισμού των διάφορων διεργασιών που εμπλέκουν τη νεολαία με ειδικό τρόπο (εργατικό, δημοκρατικά δικαιώματα, φύλο, κλπ), με στόχο όμως να αποτελέσει τον πυρήνα ευρύτερων πολιτικών διεργασιών στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

12. Μια πρωτοβουλία για κάτι τέτοιο, δεν έχει σημασία από ποιους/ες τίθεται ή λαμβάνεται, παρά μόνο στο βαθμό που μπορεί να αποτελέσει τον πυροδότη διαδικασιών που πρέπει να είναι πολύ πολύ ευρύτερες. Δεν χωρούν εδώ «πνευματικά δικαιώματα», προσωπικές φιλοδοξίες, οι γνωστές καχυποψίες ή πολλαπλές ταχύτητες. Υπάρχει μόνο η πραγματική και μόνη ελπιδοφόρα αναγκαιότητα η κατάσταση να πάει αλλιώς. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται ειλικρίνεια, σεμνότητα, και αποφασιστικότητα. Μια τέτοια διεργασία δεν μπορεί παρά να είναι πολυτασική, να φιλοδοξεί να εμπλέκει σταδιακά όλο το δυναμικό που επικοινωνεί με αυτήν, εξασφαλίζοντας πλήρη ισοτιμία, ανθρώπινη και ανοιχτή συζήτηση, δημοκρατικές μορφές και διαρκή αναμέτρηση με το κριτήριο της πράξης.

13. Μεγάλοι στόχοι και πολιτική φιλοδοξία, μικρά και συγκεκριμένα βήματα. Όλα, με αργή ανυπομονησία, χωρίς βολέματα, με αποφασιστικότητα και με τόλμη. Λέει ένα καινούριο τραγούδι: «Θέλετε, δέντρα, ανθίσετε, θέλετε μαραθείτε/ Δε σας ποτίζω, δέντρα μου, και μη με αδικείτε/ Όσο νερό μ’ αναλογεί το ρίχνω σε μια γλάστρα/ αχόρταγη, που με κοιτά μ’ αναίδεια στα μάτια/ Ρίξε δροσιά, ρίξε νερό, το χώμα να νοτίσει/ ο σπόρος που ’χω μέσα μου να πιει και να ξυπνήσει/ Να βγάλει ρίζες, να γενεί μία περικοκλάδα, ένα αγρίμι της ζωής, μια ξέφρενη μαινάδα.» σ.4. Να κάνουμε αυτό που μας αναλογεί: όλα τα δέντρα του κόσμου δεν μπορούν να ποτιστούν με το νερό που έχουμε, και μια τέτοια στοχοθεσία θα οδηγήσει σε νέες απογοητεύσεις. Μπορεί όμως να ποτιστεί η αχόρταγη και αναιδής γλάστρα, και μπορεί και να χρειάζεται απλώς ένας σπόρος με γερές ρίζες, για «ν’ απλωθεί σ’ όλη τη γη», να πάρει εκδίκηση για όσα έχουμε χάσει, αλλά κυρίως, να βγάλει ανθούς. Να γίνουμε ο άγριος σπόρος.

14. Να φτιάξουμε τον τόπο όπου θα συναντηθούμε ξανά. Όλα τα παραπάνω θέλουμε να τα συζητήσουμε, ανθρώπινα, ήσυχα κι απλά, αλλά ειλικρινά και ανοιχτά, με όλο το δυναμικό που νιώθει ότι το αφορά και το συμπεριλαμβάνει μια τέτοια συζήτηση. Δεν θέλουμε άλλο ένα προαποφασισμένο σχέδιο. Θέλουμε όμως και δράση, συγκεκριμένες μορφές και πρωτοβουλίες: οικοδόμηση. Πράγματι, σήμερα πλέον ο αναστοχασμός δεν αρκεί. Ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικός αν δεν συνδέεται με την πράξη. Θέλουμε να αναλάβουμε τη δέσμευση και το κόστος όσων ισχυριζόμαστε, θέλουμε να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων και των πειραματισμών μας. Χωρίς ευκολίες και εξόδους διαφυγής, γιατί αφορά πρώτα απ’ όλα τη ζωή μας και πώς θέλουμε να τη ζούμε, και εμάς η ζωή μας είναι εδώ και τώρα. Απευθύνουμε λοιπόν ένα διπλό κάλεσμα: Πρώτον, στο τεράστιο αυτό ανένταχτο δυναμικό, που είτε έχει είτε δεν έχει περάσει από οργανώσεις της αριστεράς στο παρελθόν, και που, ίσως μάλιστα σήμερα περισσότερο, δεν αντέχει πια τους ατομικούς δρόμους και την καθήλωση – και τους/τις καλούμε να διαμορφώσουμε, με πλήρη ισοτιμία, με διαφορετική φυσιογνωμία και όρους, ένα νέο συλλογικό όχημα από κοινού. Και δεύτερον, τις οργανώσεις νεολαίας της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, από όλες τις διαφορετικές αφετηρίες, να τοποθετηθούν και να χαράξουμε κοινούς τόπους συμβολής, ένα κοινό, συγκεκριμένο πεδίο κινηματικού και πολιτικού συντονισμού, στη βάση της παραπάνω λογικής.

Αν ο τόπος όπου θα συναντηθούμε ξανά, σήμερα δεν υπάρχει, να τον φτιάξουμε!

Event στο facebook: https://www.facebook.com/events/211612466083957/?notif_t=plan_user_associated&notif_id=1519197008851042

ΥΓ. Κι αφού δανειστήκαμε τον τίτλο, σε συνδυασμό με το τραγούδι, ας θυμηθούμε -και ας οικειοποιηθούμε- και τον τελικό μονόλογο της εξαιρετικής παράστασης σ.5: «κι αν δεν μας επιτρέψει ο νόμος να ζήσουμε, θα τον καταπατήσουμε, γιατί άγριος σπόρος φύτρωσε σ’ ακρογιαλιά, σε βράχο, και μετά αλλού. Χίλιους ανθούς επέταξε κι άλλα χίλια αγκάθια. Οι ανθοί μοσχομυρίζανε, τα αγκάθια όμως τρυπούσαν. Και μετά αλλού. Χιλιάδες προσπαθήσανε να τον ξεριζώσουν και σαν τον εξερίζωναν σκόρπιζαν χίλιοι σπόροι. Αντέχουμε. Αντέχουμε. Μια ακρογιαλιά είναι όλη η χώρα. Παντού φυτρώνουμε και μετά αλλού, αλλού, αλλού»

 ____________________________________________________________