Intifada…


 Αν είχατε απορία, συνεχίζεται η εξέγερση στα κατεχόμενα της παλαιστίνης.

Οι διαδηλωτές με πέτρες,

οι ισραηλινοί στρατόμπατσοι με σφαίρες – και δολοφονίες.


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/02/intifada/

.

«Πατριαρχία και δουλεία», στην αρχαία Αθήνα…


Μετά την εκπορθηση μιας πόλης οι γυναίκες έβγαιναν στο σφυρί. Έτσι η σκλάβα γινόταν εμπόρευμα. Στον Αίαντα του Σοφοκλή οι Έλληνες, ταξιδεύοντας στην Λήμνο, αγοράζουν κρασί και το πληρώνουν με σκλάβες. Το μεγαλύτερο δουλεμπορικό κέντρο για σκλάβες ήταν η Δήλος, όπου ο αριθμός των γυναικών που έβγαιναν για πούλημα ξεπερνούσε ακόμα και τον αντίστοιχο στην αγορά της Αθήνας. Και στις δύο αγορές οι αγοραπωλησίες γίνονταν σαν να επρόκειτο για μοσχάρια ή άλογα. Οι υποψήφιοι αγοραστές ψαχούλευαν τα κορίτσια ανάμεσα στα σκέλια για να εξετάσουν αν ήταν παρθένες, έπιαναν τα στήθη τους για να δουν πόσο σφιχτά ήταν, τους άνοιγαν το στόμα για να δουν αν είχαν όλα τα δόντια ζητούσαν από τους δουλέμπορους πιστοποιητικά ότι το εμπόρευμα είναι υγιές και ότι μπορεί να επιστραφεί σε περίπτωση που διαπιστωθούν εκ των υστέρων ελαττώματα.

Από τη στιγμή που ο άνδρας αγόραζε το εμπόρευμα του, μπορούσε να το κάνει ότι ήθελε. Έχουν γραφτεί πολλά για την σεξουαλική εξαχρείωση που προκαλούσε η δουλεία. Εδώ, θα περιοριστούμε, να πούμε ότι η σιωπηρή άδεια που δινόταν στον άνδρα να κάνει ότι ήθελε με μια γυναίκα, χωρίς η γυναίκα αυτή να έπρεπε αναγκαία να αισθάνεται ικανοποίηση και χωρίς να μπορεί να αντισταθεί σ’ αυτές τις πρακτικές, καλλιεργούσε αναπόφευκτα την ψυχική αναλγησία, την πραγμοποίηση του ανθρώπου και το σαδισμό. Αλλά ακόμη και όταν ένας άνδρας αντιστεκόταν σε αυτούς τους πειρασμούς και μεταχειριζόταν τη σκλάβα «μόνο» για «φυσιολογικούς» σκοπούς, η εξαχρειωτική επίδραση μια τέτοιας σχέσης ήταν πάντα αισθητή. Ιδιαίτερα φθοροποιός ήταν η επίδραση αυτή στις σχέσεις του δουλοκτήτη με τη σύζυγό του, γιατί οι περισσότεροι άνδρες που αγόραζαν σκλάβες για σεξουαλικούς σκοπούς ήταν ήδη παντρεμένοι.

Στο λόγο του εναντίων της εταίρας Νέαιρας ο ψευδο-Δημοσθένης λέει: «Τις εταίρες τις έχουμε για τη διασκέδαση μας, τις παλλακίδες για τις καθημερινές μας ανάγκες και τις συζύγους για την παραγωγή νόμιμων παιδιών». Θα μπορούσε να προσθέσει: «Και για τα μικροπαραστρατήματά μας μέσα στο σπίτι μας έχουμε τις δούλες μας». Γιατί δεν υπήρχε σχεδόν κανένα νοικοκυριό της άρχουσας τάξης που ο νοικοκύρης ή οι γιοί του να μην χρησιμοποιούσαν τουλάχιστον μία σκλάβα ως σύνευνη(σύζυγο). Αν από τέτοιες σχέσεις γεννιόντουσαν παιδιά, τόσο το καλύτερο, γιατί αύξαναν την περιουσία του κυρίου: Ήταν φτηνότερο να κοιμάται κανείς με δούλες παρά να αγοράζει νέους σκλάβους (Ξεν. Οικ, ΙΧ, 5).

Στον περίφημο όρκο του Ιπποκράτη, ο γιατρός ορκίζεται να απέχει από τη σεξουαλική επαφή με τους αρρώστους του, γυναίκες και άνδρες, ελεύθερους και δούλους. Αυτό δείχνει έμμεσα ότι σε άλλους γιατρούς δεν ήταν ασυνήθιστο το φαινόμενο να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που τους πρόσφερε η δουλειά τους για να συνάψουν ερωτικές σχέσεις με τους πελάτες τους. Σε αυτό το σημείο λοιπόν ο Ιπποκράτης αποτελούσε εξαίρεση, καθώς εξομοιώνει τον κύριο με τον δούλο. Παρόλα αυτά η έννοια της εκμετάλλευσης των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων από τους ιατρούς της εποχής ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο.

Στα στρώματα της αθηναϊκής αριστοκρατίας, όπου η μοιχεία ήταν μάλλον ο κανόνας παρά η εξαίρεση, οι δούλοι και οι δούλες δεν χρησίμευαν μόνο ως ερωτικοί σύντροφοι των συζύγων, παρά και ως έμπιστοι τους, ως άλλοθι, ως αγγελιαφόροι, ως κατασκευαστές σεξουαλικών αντικειμένων, π.χ. αυνανιστικών ή αντισυλληπτικών μέσων. Αυτό έδινε στους δούλους τη δυνατότητα να έχουν κάποιο έλεγχο πάνω στους κυρίους τους, οδηγούσε στον εκβιασμό και τη δωροδοκία και έτσι υπονόμευε την πειθαρχία της πατριαρχικής κοινωνίας.

Από σεξολογική άποψη, μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει το δούλο και τη δούλα της ελληνικής πατριαρχίας τόσο ως φετίχ όσο και ως αντιφετίχ. Επειδή ο φετιχισμός και ο αντιφετιχισμός είναι και οι δυο πάντα προϊόντα της αλλοτρίωσης, αντιφετίχ γίνεται συνήθως ο άνθρωπος που συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη περιφρόνηση της ομάδας. Στους Έλληνες αυτοί οι άνθρωποι ήταν οι δούλοι. Αλλά, καθώς ο φετιχισμός και ο αντιφετιχισμός είναι το ίδιο αλληλένδετοι όσο η αγάπη και το μίσος, οι γυναίκες των δούλων φετιχοποιούνταν στον ίδιο βαθμό που οι άνδρες τους λειτουργούσαν ως αντιφετίχ. Για να κατανοήσουμε λοιπόν την έλξη που ένιωθαν οι αρχαίοι Έλληνες για τις εταίρες, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι εταίρες και οι πόρνες προέρχονταν σχεδόν αποκλειστικά από τις τάξεις των δούλων. Αυτό που γοήτευε τον Έλληνα στις πόρνες και τις εταίρες ήταν αφενός η γεύση του απαγορευμένου και αφετέρου το γεγονός ότι σ’ αυτό το θέμα δεν ίσχυε καμία απαγόρευση: Με τους δούλους του μπορούσε κανείς να κάνει ότι ήθελε.

Borneman, E., «Prostitution» in Griechenland, 1975
Duopouy, E., «Prostitution in Antiquity», 1895
Schlaifer, R., «Greek Theories of Slavery from Homer to Aristoteles», 1936
Mossé, C., «La formation de l’etat esclavagiste en Grèce», 1965

Sex Politix 1.2

«Βραχιολάκι» περνά στους εργαζόμενους η Amazon…


Λογικές σκλαβιάς στο μεγαθήριο του Τζ. Μπέζος

Βραχιολάκι» προτίθεται να φορέσει στους εργαζόμενούς της στις εγκαταστάσεις της στην Ιταλία η Amazon το οποίο θα έχει τη δυνατότητα να καταγράφει πού και πώς τοποθετούν τα χέρια τους δια μέσου μικρών δονήσεων έτσι ώστε αν κάνουν κάποια «λάθος κίνηση» να τους «διορθώνει» (πχ στην τοποθέτηση προϊόντων, στο πακετάρισμα κλπ).

Η εταιρεία, η οποία κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία, υποστηρίζει ότι με τον τρόπο αυτό διευκολύνεται η εργασία των εργαζομένων καθώς «διευκολύνονται και βοηθούνται» για να μην χάνουν χρόνο και ότι δεν έχει παραβιαστεί η εργατική νομοθεσία στην Ιταλία.  Από την άλλη, οι αντιδράσεις είναι πολλές γιατί είναι προφανέστατο ότι με τον τρόπο αυτό οι εργαζόμενοι βρίσκονται, ουσιαστικά, υπό διαρκή παρακολούθηση ενώ η δουλειά τους εντατικοποιείται περαιτέρω.  Από πλευράς κυβέρνησης, ο υπουργός Εργασίας (λίγες εβδομάδες προ των εκλογών φυσικά για να μην το ξεχνάμε) υποστήριξε ότι δεν θα επιτραπεί σε καμία εταιρεία ιταλική ή ξένη να «φορέσει βραχιολάκια» στους εργαζόμενούς της τουλάχιστον επί ιταλικού εδάφους.

Η αυτοκρατορία του Τζεφ Μπέζος έχει βρεθεί πολλάκις στο στόχαστρο επικρίσεων ακριβώς για τις άγριες, αν όχι βάρβαρες, συνθήκες εργασίας που επιβάλλει με αποτέλεσμα η πίεση χρόνου που υφίστανται οι εργαζόμενοι να είναι της τάξης των δευτερολέπτων και να είναι αλλεπάλληλες οι καταγγελίες ότι δεν μπορούν καν να πάνε στην τουαλέτα.  Χαρακτηριστικό είναι ότι στις περισσότερες εγκαταστάσεις της Amazon τα ασθενοφόρα που παραλαμβάνουν εργαζομένους που καταρρέουν είναι μια πολύ συχνή εικόνα. 

Ενδεικτικό της απίστευτης πίεσης που δέχονται για πενιχρούς μισθούς οι εργαζόμενοι είναι η μαρτυρία που είδε το φως της δημοσιότητας προ λίγων μηνών, από μία εγκατάσταση της Amazon στην Βρετανία όπου εργαζόμενοι χωρισμένοι σε μεταλλικά κλουβιά για να μην έχουν τη δυνατότητα να μιλούν ή να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, είναι υποχρεωμένοι υπό τον φόβο της απόλυσης να πακετάρουν 300 πακέτα την ώρα!  Κάμερες παντού καταγράφουν τις κινήσεις των εργαζομένων και μικρές οθόνες μπροστά τους, τους «μετράνε» πόσα πακέτα έχουν τυλίξει και πόση ώρα χρειάστηκαν για το καθένα. Η κατάρρευση όχι μόνο από κούραση αλλά και από νευρικό κλονισμό είναι ένα σύνηθες φαινόμενο. Και μάλιστα,  η εργάσιμη εβδομάδα αγγίζει ή και ξεπερνά τις 55 ώρες.

Το «βραχιολάκι» πυροδότησε σφοδρές αντιδράσεις στην Ιταλία όπου ακόμη και ΜΜΕ γνωστά για τα όχι και τόσο φιλεργατικά τους συναισθήματα, όπως είναι η Corriere della Sera στηλίτευαν την εταιρεία. Χαρακτηριστικά η συγκεκριμένη εφημερίδα ανέφερε, επικαλούμενη το GeekWire ότι η Amazon μετατρέπει σε ρομπότ τους εργαζομένους της που θα δουλεύουν με τα ρομπότ που ήδη χρησιμοποιεί για να εντατικοποιήσει περαιτέρω τη δουλειά τους.

Η εταιρεία έχει, ήδη, έρθει αντιμέτωποι με τους εργαζόμενους στην γείτονα, όπου στις 24 Νοεμβρίου, κατά την εκεί Black Friday, οι εργαζόμενοί της στο Καστέλ Σαν Τζοβάνι απήργησαν καταγγέλλοντας ακριβώς τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας τους και τους εξευτελιστικούς τους μισθούς. Και απήργησαν εκ νέου όταν η εταιρεία απαξίωσε να εμφανιστεί, δια αντιπροσώπων της, σε τριμερή συνάντηση για τα ζητήματα αυτά στο υπουργείο Εργασίας στις 20 Δεκεμβρίου.

Στα καταστήματα της Amazon στο Καστέλ Σαν Τζοβάνι στην Ιταλία, οι εργαζόμενοι είχαν πραγματοποιήσει απεργία με τη συγκυρία της Black Friday στις 24 Νοεμβρίου του περασμένου έτους, διαμαρτυρόμενοι για τις συνθήκες εργασίας και τις ευτελείς αμοιβές. Μία δεύτερη απεργία των εργαζομένων της πραγματοποιήθηκε και στις 20 Δεκεμβρίου, καθώς η εταιρεία δεν προσήλθε στη διαδικασία διαιτησίας με τους εργαζομένους και το Υπουργείο Εργασίας.

 ___________________________________________________________

Μονάδα 731: Το πιο αποτρόπαιο έγκλημα στην ιστορία του ανθρώπινου είδους…


Οι εικόνες φρίκης δεν είναι κάτι άγνωστο στους στρατιώτες σε περίοδο πολέμου. Ειδικά όταν μιλάμε για τον πιο φονικό που είχε ζήσει ως τότε η ανθρωπότητα, τον Β’ Παγκόσμιο. Ακόμη κι αυτοί, όμως, ανατρίχιασαν όταν έμπαιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το βλέμμα τους διασταυρώθηκε με εκείνο των αποστεωμένων μαρτύρων της ναζιστικής κτηνωδίας.

Αντίθετα, από το ιαπωνικό Άουσβιτς, τη φοβερή και τρομερή Μονάδα 731, δεν έμειναν πολλά που να θυμίζουν ότι εκεί συντελέστηκαν τα πιο αποτρόπαια πειράματα στην ιστορία του ανθρωπίνου είδους. Ένα έγκλημα διαρκείας για το οποίο δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες και -ακόμη χειρότερα- οι βασικοί υπεύθυνοι όχι μόνο δεν λογοδότησαν, αλλά έζησαν για να τιμηθούν για την προσφορά τους στην επιστήμη…

Κανένα δίλημμα για τους Ιάπωνες

Ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού στην ιατρική κοινότητα είναι τα πειράματα σε ανθρώπους. Το αιώνιο δίλημμα του αν δικαιούσαι να αφαιρέσεις μια ζωή για να σώσεις σε μεταγενέστερο χρόνο πολλαπλάσιες. Για την πολεμοχαρή ιαπωνική αυτοκρατορία των δεκαετιών του ’30 και του ’40 τέτοιοι ενδοιασμοί δεν υπήρξαν. Στη Μονάδα 731 (ή Θάλαμο 731) ήταν απλά αμέτρητες οι ζωές που χάθηκαν, με στόχο να ανακαλύψουν τρόπους για να χαθούν κι άλλες.

Από εκείνο το μνημείο βαρβαρότητας διασώθηκαν ελάχιστοι για να περιγράψουν τις φρικαλεότητες που έλαβαν χώρα εκεί. Όσοι «κατώτεροι» (συνήθως Κινέζοι αιχμάλωτοι) βρέθηκαν σ’ αυτή την επίγεια κόλαση, συνάντησαν το θάνατο με τρόπους που αδυνατεί να συλλάβει το μυαλό. Ενώ εκείνοι που έτρεξαν το πρόγραμμα, έκαναν μια «συμφωνία κυρίων» με τους Αμερικανούς. Παρέδωσαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους, με αντάλλαγμα την ελευθερία τους. Σε ένα κόσμο που προσπαθούσε να συνέλθει από το σοκ του πιο ανθρωποβόρου  πολέμου της ιστορίας, η Μονάδα 731 έμεινε ένα επτασφράγιστο μυστικό. Όπως και το αμαρτωλό παρελθόν των ανθρώπων που λέρωσαν, όχι μόνο τα δικά τους χέρια, αλλά κι εκείνα ολόκληρου του ανθρωπίνου είδους.

Τι ήταν η Μονάδα 731

Επίσημα λειτούργησε ως Τμήμα Πρόληψης Επιδημιών και Καθαρισμού Νερού, υπό τον έλεγχο της διαβόητης γιαπωνέζικης στρατιωτικής αστυνομίας. Η πανίσχυρη «Κεμπετάι» διατηρεί τον έλεγχο των εγκαταστάσεων και των κρατουμένων. Το έργο της είναι σχετικά εύκολο. Έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να σου δημιουργήσουν οποιοδήποτε πρόβλημα άνθρωποι που μόλις σηκώθηκαν από ένα χειρουργικό κρεβάτι έχοντας υποστεί ακρωτηριασμό ή αφαίρεση οργάνων.

Αντίστοιχα, δεν μπορεί να αντιδράσει ιδιαίτερα κάποιος που έχει μολυνθεί από θανατηφόρα βακτήρια, έχει πυρποληθεί ή έχει δοκιμαστεί πάνω του μια άγνωστη ως τότε ασθένεια ή φάρμακο. Για έναν απροσδιόριστο αριθμό θυμάτων του σχεδίου που εκπονήθηκε με διαταγή του ίδιου του αυτοκράτορα και υλοποιήθηκε από περίπου 3.000 γιατρούς, βιολόγους και ερευνητές, ο θάνατος δεν ήταν τιμωρία αλλά λύτρωση.

Τα «κούτσουρα»

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν βρήκε απροετοίμαστη την Ιαπωνία. Ουσιαστικά αποτέλεσε γι’ αυτήν τη συνέχεια των συγκρούσεων των αρχών του 20ού αιώνα με την Κίνα, την τσαρική Ρωσία, αλλά και νησιωτικές χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού. Η υπερδύναμη ετοιμαζόταν για την τελική μάχη που θα την μετέτρεπε σε απόλυτη κυρίαρχο της περιοχής. Και ο δρόμος της για να το πετύχει περνούσε και από τη Μονάδα 731. Μια ιδέα του παρασημοφορημένου στρατιωτικού γιατρού Σίρο Ίσι, που βρήκε εφαρμογή στην υπό κατοχή κινεζική πόλη της Χαρμπίν.

Η τοποθεσία δεν επιλέχθηκε τυχαία. Οι Ιάπωνες δεν ήθελαν να θέσουν σε κίνδυνο συμπατριώτες τους. Αντίθετα, δεν έδειξαν τον παραμικρό οίκτο για εκείνους που θεωρούσαν κατώτερους. Ενδεικτικός αυτού του τρόπου σκέψης ήταν και ο χαρακτηρισμός «κούτσουρα», με τον οποίον αναφέρονταν στα πειραματόζωα. Ένα ατυχές ευφυολόγημα που σχετιζόταν με την προηγούμενη χρήση των εγκαταστάσεων της μονάδας. Ένα παλιό εργοστάσιο ξυλείας που μετατράπηκε σε κολαστήριο.

Τα πειράματα

Η απλή απαρίθμηση -έστω- των εγκλημάτων που συντελέστηκαν στα χρόνια της λειτουργίας της μονάδας θα έπαιρνε ώρα. Πιθανότατα η μυστικοπάθεια που το συνόδεψε, η απουσία μαρτύρων και η συμφωνία αμνηστίας των ενόχων να οδήγησε σε υπερβολές. Καμία λεκτική υπερβολή, όμως, δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνες των πειραμάτων.

Τα «κούτσουρα» ήταν συνήθως Κινέζοι, Μογγόλοι, Κορεάτες. Αιχμάλωτοι πολέμου ή απλοί χωρικοί. Στο 731 δεν υπήρχαν διακρίσεις. Οι επιστήμονες αντιμετώπιζαν με την ίδια απάθεια έναν πρώην στρατιώτη, μια έγκυο γυναίκα ή ένα νεογέννητο. Υπήρξαν αναφορές για πειράματα ακόμη και σε βρέφη τριών μηνών, για να πάρουμε μια ιδέα της ηλικιακής γκάμας των θυμάτων.

Έχοντας ταξιδέψει στην Ευρώπη, ο Σίρο Ίσι είχε εντυπωσιαστεί από τη χρήση χημικών όπλων στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπορεί η Συνθήκη της Γενεύης να τα είχε απαγορεύσει πια, αλλά το Τόκιο (κι ακόμη περισσότερο το Χαρμπίν) βρισκόταν πολύ μακριά…

Το «έργο»

Οι δραστηριότητες της Μονάδας 731 εγκαινιάστηκαν με τη μόλυνση των υδάτων ποταμών και λιμνών που βρίσκονταν στο αντίπαλο έδαφος. Στελέχη πανώλης, χολέρας, άνθρακα (ακόμη και σε ψύλλους) έφεραν επιδημίες και εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών. Μοιάζει απίστευτο, αλλά αυτό ήταν μόνο μια απλή εισαγωγή σε ό,τι ακολούθησε.

Πολλοί αιχμάλωτοι μολύνθηκαν απευθείας με διάφορες γνωστές ή άγνωστες (τότε) αρρώστιες. Στη συνέχεια έπιανε δουλειά το νυστέρι. Στο χειρουργικό κρεβάτι, ζωντανοί -ακόμη- άνθρωποι ανοίγονταν για να μελετηθούν οι συνέπειες και οι αλλοιώσεις. Τα κορμιά έγιναν ο καμβάς πάνω στον οποίο οι Ιάπωνες σχεδίαζαν ό,τι πιο φρικιαστικό μπορούσαν να φανταστούν. Αφαιρούσαν  όργανα ή τα ένωναν μεταξύ τους και κατέγραφαν τις τελευταίες στιγμές των αιχμαλώτων. Χωρίς συναίσθημα και τύψεις, αλλά με την ψυχρότητα που θα έδειχνε χασάπης στον πάγκο του.

Με ανάλογο τρόπο δοκιμάστηκαν οι αντοχές του ανθρώπινου οργανισμού. Άτομα κάθε ηλικίας εκτέθηκαν σε ακραίες θερμοκρασίες. Μπήκαν σε θαλάμους πίεσης ή απουσίας οξυγόνου. Θάφτηκαν ζωντανά. Τεμαχίστηκαν μέλη τους και συγκολλήθηκαν ξανά, αφού προηγουμένως είχαν μπει στην κατάψυξη. Αφαιρέθηκαν νεφροί, μέρη των πνευμόνων, έντερα, μόνο και μόνο για να διαπιστωθεί πόσο διάστημα μπορεί να ζήσει κανείς χωρίς αυτά. Ένας ακρωτηριασμός δεν ήταν παραπάνω από ένα τεστ για να δουν οι εμπνευστές του πόση ώρα απαιτείται για να πεθάνει κάποιος από αιμορραγία.

Στα χρόνια της λειτουργίας του, οι μόνοι που βγήκαν ζωντανοί από εκεί ήταν άντρες και γυναίκες που είχαν προσβληθεί από αφροδίσια και άλλα μεταδιδόμενα νοσήματα. Έτσι κι αλλιώς θα πέθαιναν αργότερα, έχοντας προλάβει να μολύνουν και άλλους.

Μια συμφωνία «κυρίων»

Μετά το διπλό πυρηνικό χτύπημα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι η Ιαπωνία σύρθηκε σε άνευ όρων συνθηκολόγηση. Από τις απαιτήσεις των Συμμάχων δεν ξέφυγε ούτε ο αυτοκράτορας, που αναγκάστηκε να αποποιηθεί της θεϊκής (σύμφωνα με την ιαπωνική παράδοση) καταγωγής του. Ολόκληρο το οικοδόμημα καταρρέει, όπως και οι εγκαταστάσεις που στέγασαν το πιο απάνθρωπο πείραμα στην ιστορία. Καταστρέφονται τα πάντα. Ελάχιστα κτήρια μένουν όρθια, αλλά από αυτά εξαφανίζεται οτιδήποτε ενοχοποιητικό.

Όλη η γνώση που συγκεντρώθηκε με αυτές τις απάνθρωπες τακτικές μένει στα χέρια του Σίρο Ίσι και των συνεργατών του. Κάποιοι συλλαμβάνονται από τον Κόκκινο Στρατό. Πρόκειται, όμως, για προσωπικό που βρίσκεται πολύ χαμηλά στην ιεραρχία. Λογικά οι πραγματικά υπεύθυνοι αυτού του λεκέ της ιστορίας, του «ιαπωνικού Άουσβιτς» όπως χαρακτηρίστηκε, θα λογοδοτήσουν στην «ιαπωνική Νυρεμβέργη». Στη δίκη των εγκληματιών πολέμου της Άπω Ανατολής. Τελικά, ούτε αυτό θα συμβεί ποτέ.

Σε επιστολή του προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ ο στρατηγός ΜακΆρθουρ που έχει τοποθετηθεί διοικητής όλης της περιοχής, γράφει: «πρόσθετα δεδομένα, ίσως κάποιες πληροφορίες από τον Ίσι, πιθανώς μπορούν να αποκτηθούν πληροφορώντας τους εμπλεκόμενους Ιάπωνες ότι τα στοιχεία θα διαφυλαχθούν από μυστικές υπηρεσίες και δεν θα χρησιμοποιηθούν ως αποδείξεις εγκλημάτων πολέμου». Οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται σε τι διαβολική βάση πληροφοριών μπορούν να αποκτήσουν πρόσβαση και δεν το σκέφτονται δεύτερη φορά. Το 1948 η συμφωνία τίθεται σε ισχύ.

Μια συμφωνία που σφραγίστηκε με αίμα. Άφησε τους δολοφόνους ατιμώρητους και τους επέστρεψε «καθαρούς» από κάθε κατηγορία στην κοινωνία και την επιστημονική κοινότητα. Κάποιοι βραβεύτηκαν κιόλας για την πρόσφορα και το έργο τους . Στη Μονάδα 731 αλλά και με όσα ακολούθησαν αποδείχτηκε ότι η ανθρωπότητα χρειάζεται απλά μια απόφαση για να γυρίσει την πλάτη στην ανθρωπιά της.


   Πηγή: menshouse.gr


Από http://antikleidi.com