Hold on!!!


Κάτι blues, δυνατό και ανεβαστικό. Απ’ την άλλη αμερική, την αμερική που έχουμε αγαπήσει. Οι Alabama Shakes φτιάχτηκαν πριν 8 ή 9 χρόνια, σε μια άλλη Athens, μακρινή, που μπορεί να έχει τις χίλιες δυο εντάσεις, δεν έχει όμως έλληνες εθνικο(παρά)φρονες. (Έχει αμερικάνους, υποθέτουμε…) Στην Alabama.

Η βασική φωνή, η Britanny Howard, μιγάδα και πρώην εργάτρια στα αμερικάνικα ταχυδρομεία, ανασταίνει και νεκρούς. Την Amy Winehouse για παράδειγμα. Και όχι, πάντως, σε καμμία περίπτωση, δεν μπορεί να κάνει κάτι για τα ελληνικά εθνικά zombie.

Καλή βδομάδα, και να το θυμάστε: κρατηθείτε, γιατί οφείλουμε να ξανακερδίσουμε τον κόσμο που φτιάχνουμε.

__________________________________________________________
 

Το μοντέλο… Μένγκελε στην υπηρεσία της Volkswagen…


Volkswagen

«Tα πειράματα σε μαϊμούδες αλλά ακόμη και σε ανθρώπους δεν είναι ηθικά αποδεκτά», δήλωσε η Άνγκελα Μέρκελ.

Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για ένα μικρό ολίσθημα στο λόγο της ή για τον τρόπο που αποδόθηκε η δήλωσή της από το σύνολο των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων. Το βέβαιο είναι ότι εμπεριείχε όλες τις αντιφάσεις και τον φαρισαϊσμό που ήρθε στην επιφάνεια όταν αποκαλύφθηκε ότι οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Volkswagen, Daimler and BMW χρηματοδοτούσαν μυστικά πειράματα σε ανθρώπους και ζώα για να διαπιστώσουν τις επιπτώσεις από τις εκπομπές καυσαερίων των ντιζελοκινητήρων τους.

Η Μέρκελ, όπως και πολλά μέσα ενημέρωσης, αλλά και οργανώσεις, φάνηκε να δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα πειράματα στα ζώα, παρά στο γεγονός ότι άνθρωποι τοποθετούνταν σε δωμάτια με καυσαέρια για σημαντικά χρονικά περιθώρια.

Οι διευκρινίσεις των επιστημόνων, ότι τα τεστ γίνονταν εν γνώσει των ανθρώπων και πως δεν εκτίθονταν σε υψηλότερα επίπεδα καυσαερίων από αυτά που συναντά κανείς στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης, δεν αποτελούν επαρκείς δικαιολογίες – ιδιαίτερα όταν προέρχονται από αυτοκινητοβιομηχανίες που για χρόνια εξαπατούσαν ολόκληρο τον κόσμο σχετικά με τα επίπεδα εκπομπών ρύπων των οχημάτων τους.

Σε μια χώρα σαν τη Γερμανία, όπου ο γείτονάς σου μπορεί να σε καταγγείλει στις αρχές εάν δεν πετάξεις ένα χαρτάκι στο σωστό κάδο ανακύκλωσης, καταλαβαίνεις ευκολότερα το μέγεθος της απάτης των φιλελεύθερων ανησυχιών για το περιβάλλον: το άτομο με τις πράξεις του εμφανίζεται σαν ο απόλυτος υπεύθυνος για την προστασία του περιβάλλοντος, ενώ η καταστροφή του περιβάλλοντος από τις πολυεθνικές και η στάση τους απέναντι στον ίδιο τον άνθρωπο περνά σε δεύτερη μοίρα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πρόσφατες αποκαλύψεις πως η Volkswagen συνεργαζόταν τη δεκαετία του ’70 με την αιμοσταγή χούντα της Βραζιλίας, προκειμένου να επιβάλλει την πειθαρχία στο εργατικό της δυναμικό, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως, στη δήλωση της Μέρκελ και όλων των Γερμανών αξιωματούχων ήταν ότι εμφανίζονται έκπληκτοι για πειράματα που πραγματοποιούσαν οι μεγαλύτερες βιομηχανίες της χώρας εδώ και χρόνια και για τα οποία ενημερώνονταν άμεσα τα διευθυντικά στελέχη των εταιρειών. Οι έρευνες εντάσσονται σε μια γιγαντιαία εκστρατεία των συγκεκριμένων εταιρειών να προωθήσουν τους ντιζελοκινητήρες σαν φιλικότερους προς το περιβάλλον, σε πείσμα δεκάδων άλλων μελετών που αποδεικνύουν το αντίθετο.

Δεν μπορεί φυσικά να θεωρείται τυχαίο ότι οι αποκαλύψεις έγιναν και πάλι από αμερικανικά ΜΜΕ τα οποία τα τελευταία χρόνια συμμετέχουν με αυτό τον τρόπο στον ανηλεή οικονομικό πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Ένας πόλεμος που ρίχνει και στους κοινούς θνητούς μερικά ψίχουλα ενημέρωσης για τον τρόπο λειτουργίας των μεγαλύτερων βιομηχανιών του πλανήτη.

Άρης Χατζηστεφάνου


Aπό:https://info-war.gr/to-montelo-mengkele-stin-ypiresia-tis-volkswagen/

Ασλί Ερντογάν: Μήτε κι η σιωπή είναι πια δική σου…


Γράφει ο Αντώνης Ν. Φράγκος

Είναι πολύ γνωστή, πλέον, η περίπτωση της Ασλί Ερντογάν, της συγγραφέως από την γειτονική Τουρκία που συνελήφθη πάνω στο πραξικόπημα το καλοκαίρι του ‘16 μαζί με δεκάδες χιλιάδες άλλους. Καταξιωμένη λογοτέχνης, μεταφρασμένη σε πάνω από είκοσι γλώσσες, ακτιβίστρια και δεινή χρονικογράφος  δημοσιεύει σε εφημερίδες πολλά κριτικά άρθρα για την πολιτική του καθεστώτος Ερντογάν.

Ο τίτλος του βιβλίου, «Μήτε κι η σιωπή είναι πια δική σου» (Εκδ. Ποταμός) -σε καλή μετάφραση και κατατοπιστική εισαγωγή Ανθής Καρρά- είναι δανεισμένος από την «Γυμνοπαιδία Β’» του Γιώργου Σεφέρη, τον οποίον αγαπά. Μαζί με τον Ρίτσο και τον Καβάφη. Πρόθεση της λογοτέχνιδας είναι όχι μόνο να πληροφορήσει για τα πολιτικά τεκταινόμενα αλλά και να μεταδώσει συναισθήματα οργής και θλίψης για την φρίκη που βιώνει η ίδια. Αναφερόμαστε σε 22 επιφυλλίδες που δημοσίευσε η Ερντογάν μεταξύ Απρίλη ’14 και Αυγούστου ’16 στην -φίλα προσκείμενη στους Κούρδους- δίγλωσση  εφημερίδα «Özgür Gündem» («Ελεύθερο προσκήνιο της επικαιρότητας»).

Εντόνως αντίθετη με την καθεστωτική πολιτική, την έκλεισαν, όπως και τόσες άλλες, ένα μήνα μετά την απόπειρα των στρατιωτικών με την κατηγορία πως ήταν «όργανο προπαγάνδας της τρομοκρατικής οργάνωσης PKK» -του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν. Αμέσως μετά συνέλαβαν την συγγραφέα μαζί με τους δημοσιογράφους της εφημερίδας αν και ως σύμβουλος δεν έχει καμιά -σύμφωνα με το νόμο- ευθύνη. Αιτία για την κατηγορία σε συμμετοχή σε «τρομοκρατική οργάνωση» και για «δραστηριότητες που απειλούν την ακεραιότητα του κράτους» τέσσερα κείμενά της, δύο εκ των οποίων περιέχονται στην παρούσα έκδοση. Στην φυλακή έμεινε έως το τέλος του 2016, ελευθερώθηκε υπό όρους ενώ πριν λίγους μήνες πήρε πίσω το διαβατήριό της και βγήκε στην Ευρώπη όπου και διαμένει έκτοτε. Οι βαρύτατες κατηγορίες παραμένουν όπως και η δίκη της στο άμεσο μέλλον.

Τώρα, τα άρθρα στο βιβλίο μοιάζουν να έχουν μιαν οργανική συνέχεια -σπαράγματα του ενός εισχωρούν στο επόμενο, φράσεις επαναλαμβάνονται στο επόμενο, συνδέουν τα γεγονότα και τα συνεχίζουν, λες και η Ερντογάν θέλει να φέρνει διαρκώς στην επιφάνεια εικόνες που την έχουν στοιχειώσει. Μίνιμαλ κείμενα που εξελίσσονται αργά, βασανιστικά, μεταδίδοντας πληροφορίες και συναισθήματα: Την ημέρα του πραξικοπήματος στους έρημους δρόμους της πόλης, ύστερα από βροχή εκρήξεων και σφαιρών, «τα συναισθήματα ή και οι εμπειρίες έρχονται αργότερα, πολύ αργά. Ψυχραμένα, κατασταλαγμένα αγνώριστα… Ορθώνονται και μπήγονται σαν αγκάθια, γιατί δεν μπόρεσαν να βρούνε κόγχη του εαυτού μας να φωλιάσουν. Κι ο χρόνος που έμεινε στριμωγμένος και γλύτωσε απ’ τον πάτο του τοίχου, με προσπερνά με γρήγορο βήμα, απωθεί στο δικό του τέλος.  Όπου  να  ‘ναι ξημερώνει, ξεφτίζει η μάσκα  του σκοταδιού χωρίς κανένα πρόσωπο  να προβάλλει από πίσω της… Περνώ σαν φάντασμα τους δρόμους απ’ όπου είχα έρθει, ίδιες λεωφόροι, γνώριμοι και οικείοι δρόμοι, έχουν θαρρείς μακρύνει όμως και στενέψει, έχουν παραμορφωθεί… Προσπαθώ να μην γίνομαι ει δυνατόν ορατή, να διαλύομαι, να διαχέομαι  μες στο σκοτάδι  που αραιώνει, να γίνομαι ένα με τις σκιές… Σαν κάποιος άγνωστος να μ’ αγκάλιασε και να πέθανε, κρυώνω πολύ σ’ αυτό τον αφόρητα βαρύ, ξυλιασμένο εναγκαλισμό, κρυώνω τόσο που δεν μπορεί να το χωρέσει ο νους μου τη νύχτα αυτή του Ιούλη, ποιος ξέρει πόσες ώρες τώρα τρέμω.» Αλλά εκεί που η αφήγηση αποκτάει τεράστια ψυχική ένταση είναι η δίκην,  επαναλαμβανόμενου σε πολλά κείμενα, ρεφραίν- εν είδη λειτουργικής μάντρα- εικόνα της καμένης γνάθου, ότι απέμεινε από ένα δωδεκάχρονο παιδί που βρέθηκε σε υπόγειο της κουρδικής πόλης Τζιζρέ κατόπιν επέμβασης του τούρκικου στρατού: «Η Τουρκία διέπραξε ένα φοβερό έγκλημα. Δεν δολοφόνησε μονάχα αμάχους, δολοφόνησε αμάχους που κρατούσαν λευκές σημαίες· δεν δολοφόνησε μόνο παιδιά, δολοφόνησε και παιδιά τραυματισμένα που τα ασθενοφόρα προσπαθούσαν να τα μεταφέρουν στα νοσοκομεία· δεν έκαψε απλώς όσους τραυματίες στρίμωξε στα υπόγεια, αλλά και το καυχήθηκε… Απαγόρευσε, λιντσάρισε, φυλάκισε, πολιόρκησε με μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις και με τανκς, γάζωσε με τα τανκς και τα κανόνια της τη λέξη «Ειρήνη».»

Ίσως τα αποσπάσματα να αδικούν το ύφος της Ερντογάν, καθώς έντονη είναι η ποιητικότητα των εκφράσεων σε όλα τα κείμενά της παρά τις σκληρές εικόνες που τα διατρέχουν. Γιατί πώς να κάνεις απλά ποίηση σε μια χώρα που τα τελευταία δυο χρόνια έχουν συλληφθεί 50.000 άνθρωποι, 150 χιλιάδες έχουν χάσει την δουλειά τους, 2.500 δικαστές και εκατοντάδες δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί και διανοούμενοι βρίσκονται επίσης στις φυλακές για ανυπόστατες κατηγορίες για μην πούμε πόσες εφημερίδες έχουν κλείσει. Υπό το «καθεστώς έκτακτης ανάγκης» οι άνθρωποι συλλαμβάνονται ακόμη και για ένα tweet. Βεβαίως, η Ευρώπη φρόντισε να της απονείμει διάφορα βραβεία για το σθένος της αλλά ξέχασε πως μερικά κράτη, όπως πχ η Γερμανία, πουλάνε όπλα και τεχνολογία στην Τουρκία με τα οποία καταστέλλει τα δημοκρατικά  κινήματα.

___________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CF%83%CE%BB%CE%AF-%CE%B5%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%B3%CE%AC%CE%BD-%CE%BC%CE%AE%CF%84%CE%B5-%CE%BA%CE%B9-%CE%B7-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%AE-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%B1/

ΕΞΑΙΡΕΤΗ ΠΑΝΟΠΛΙΑ…


—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Σε λίγο καιρό, κανείς δεν θα θυμάται το συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό». Και κυρίως, κανείς δεν θα θέλει να το θυμάται. Η κυβέρνηση επειδή είδε μια μαζική αντίδραση που ενδεχομένως δεν την περίμενε, και πάντως δεν είναι εύκολο να την αγνοήσει. Η αντιπολίτευση επειδή είδε ένα μείγμα που δεν το αντέχει. Είναι άλλο πράγμα να περιμένει κανείς να εισπράξει κάτι από μια αντικυβερνητική διαδήλωση και είναι άλλο πράγμα να διεκδικεί ο χρυσαυγίτης Κασιδιάρης την ιστορία του Μίκη Θεοδωράκη∙ ακόμα και όταν ο Μίκης κάνει ό,τι μπορεί για να τη «δανείσει», έστω και για λίγο, στον Κασιδιάρη. Αυτό όμως είναι και το κύριο πρόβλημα με αυτές τις εκδηλώσεις. Στις πλατείες και στα συλλαλητήρια, οι άνθρωποι μιλάνε με «δανεικές» γλώσσες, αναβιώνουν «δανεικές» ιστορίες, ενίοτε ντύνονται και με «δανεικές» στολές.

Ο Μίκης δεν απέφυγε τις εύκολες ταυτίσεις με τις επετείους μιας άλλης εποχής: «Φίλοι και φίλες, αφιερώνω την ομιλία μου στον Έλληνα που μας έβγαλε από τον Οθωμανικό ζυγό και που πέθανε σαν σήμερα, στις 4 Φλεβάρη 1843, στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη». Ευτυχώς, ο Τερτσέτης, σε «δανεική γλώσσα» κι αυτός, φρόντισε να διαφυλάξει μια καίρια παρατήρηση του Κολοκοτρώνη, που ίσως είναι πιο κοντά στη νεωτερική ιστορική αίσθηση του εθνικού συνανήκειν, στη συγχρονία μιας άλλης εποχής: «Η κοινωνία των ανθρώπων ήταν μικρή. Δεν είναι παρά η Επανάστασίς μας, οπού εσχέτισε όλους τους Έλληνας».[1] Καθώς πλησιάζουμε στα 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει επαρκώς πόσο «ευρωπαϊκή» ήταν η στιγμή του ’21. Προτιμάμε να τη βλέπουμε ακόμα μέσα από το σχήμα του «ζυγού» και της «σκλαβιάς» και όχι μέσα από την προωθητική της σημασία για τη σύνδεση της Ελλάδας με τις τύχες των δυτικών νεωτερικών εθνών. Δεν είναι τυχαίο ότι στο συλλαλητήριο, ανάμεσα σε ρασοφόρους, μακεδονομάχους και στρατιωτικούς κυκλοφορούσε και ένας «Κολοκοτρώνης» από το Άργος. Ήρθε μαζί με τα ΙΧ που ακολουθούσαν το κομβόι των λεωφορείων που διέθεσε ο Δήμος Άργους-Μυκηνών στη διαδήλωση για τη Μακεδονία. Δεν ξέρω αν έχει ακούσει ποτέ τα λόγια του Τερτσέτη. Τα λόγια του Μίκη είναι άλλωστε πιο βολικά για το φαντασιακό δρομολόγιο που ενώνει τις Μυκήνες με τον Λευκό Πύργο. Και η στολή είναι πάντα πιο βολική για να αποφύγει κανείς την πραγματική γνωριμία με το πρόσωπο.

Ανεξάρτητα από τις διαμάχες για τα νούμερα της συμμετοχής του κόσμου, όλα τα συλλαλητήρια από τη δεκαετία του ’90 έως σήμερα ήταν πετυχημένα. Η χώρα, ωστόσο, έμεινε παγιδευμένη μέσα σε ένα πλέγμα διπλωματικής ακινησίας και στάσιμης διαπραγμάτευσης για το «ονοματολογικό» ζήτημα των γειτόνων. Το συλλαλητήριο της Κυριακής ανήκει στον ίδιο παλαιοημερολογίτικο χρόνο. Για αυτό και τα απομεινάρια αυτής της μέρας θα διευθετηθούν με τον ανάλογο τρόπο:  τις κορώνες για τους «πουλημένους» πολιτικούς και τις «προδοτικές» κυβερνήσεις θα τις διαδεχτούν νέες ανορθολογικές εξάρσεις, που θα βαθύνουν την κρίση της δημοκρατικής αντιπροσώπευσης. Κάπως έτσι άλλωστε διογκώθηκε και το πρόβλημα της κρίσης. Δυστυχώς, δεν υπήρξε ποτέ καμία «επόμενη μέρα» από τη μέρα των συλλαλητηρίων. Συνήθως, όταν οι «Κολοκοτρώνηδες» μπαίνουν στα ΙΧ για να επιστρέψουν στο σπίτι τους, η επόμενη μέρα αργεί να ξημερώσει.

Σε μια σκηνή από την «Πολίτικη Κουζίνα», ο ήρωας του Μπουλμέτη κλίνει ως ρήμα το όνομα του Κολοκοτρώνη: «κολοκοτρώνω, κολοκοτρώνεις, κολοκοτρώνει..». Είναι ένα λεκτικό παίγνιο που σχολιάζει το μεταφραστικό και πολιτισμικό κενό της ελληνικής εθνικοφροσύνης, που πρώτα απ’ όλους το υφίστανται ρατσιστικά οι πρόσφυγες της Πόλης, στην Ελλάδα του ’50. Η σκηνή τελειώνει με ένα πλάνο από το άγαλμα του Κολοκοτρώνη, στον παγωμένο χρόνο που επιβάλλει το «εθνικό πάνθεον». Το πιο βασικό επιχείρημα αυτών που πήγαν στα συλλαλητήρια είναι πως «κάποιοι» παραχαράσσουν την εθνική ιστορία. Είναι σίγουρα ένα πολύ ενδιαφέρον επιχείρημα, αν σκεφτεί κανείς πως το λένε οι ίδιοι άνθρωποι μπλέκουν την περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη με την περικεφαλαία του Μεγαλέξανδρου. Προφανώς δεν έχει τόση σημασία η ιστορική εξακρίβωση του οπλισμού της μακεδονικής φάλαγγας, όσο ο κίνδυνος από την εξαίρετη πανοπλία του εθνικισμού και τα «ρήματα της καυχήσεως» μας, που θα έλεγε και ο Καβάφης. Αλλά ποιος τον ακούει τώρα πια αυτόν; Άσε που συνήθως έγραφε για τις ήττες του Ελληνισμού.

[1] Παρατίθεται στο Άλκης Αγγέλου (επιμ.), «Το ρομάντσο του νεοελληνικού μυθιστορήματος», στο: Γρηγόριος Παλαιολόγος. Ο Πολυπαθής, Εστία, 2000, σ. 44.

* * *

22268_1326164350904_3113134_n (1)

Φωτογραφία εξωφύλλου: Γ. Τσακνιάς, 2001


Aπό:https://dimartblog.com/2018/02/05/panoplia/