Kick a nazi. Eric Cantona: “The King” της κλωτσιάς …. στον φασίστα! …


“Το να αρπάξω στις κλωτσιές ένα φασίστα υπήρξε το καλύτερο πράγμα που έκανα σε όλη μου την καριέρα […]έπρεπε να είχα χτυπήσει πιο δυνατά. Δεν μπορώ να μετανιώσω. Αισθάνθηκα υπέροχα. Έμαθα πολλά από αυτό το επεισόδιο και πιστεύω πως και αυτός έμαθε πολλά “.
Eric Cantona

Ο Eric Cantona γεννιέται στο Les Caillols, ένα προάστιο της Μασσαλίας στις 24 μαίου 1966. Les Caillols είναι ένα ιδιαίτερο μέρος, σκαρφαλωμένο στα βράχια. Πόλη σε απόδραση από τον εαυτό της, δέντρα και αρώματα της Προβηγκίας. Στο Les Caillols, στα χρόνια Πενήντα, ερωτεύτηκαν οι γονείς του Cantona. Αυτός ονομάζεται Albert και έχει τις ρίζες του στην Σαρδηνία. Αυτή, η Eleonore Raurich είναι κόρη καταλανών εξορίστων, προσφύγων, του Pedro και της Paquita. O Pedro Raurich, μητρικός παππούς του Eric, πολέμησε ενάντια στους φασίστες του Franco στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο στα χρόνια Τριάντα. Τραυματίστηκε στο ήπαρ, τον έκλεισαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. όταν τον άφησαν ελεύθερο, γύρισε στη Γαλλία όπου και περιπλανήθηκε, μέχρι τη Μασσαλία, τελευταίο προορισμό. Σαρδηνία συν Καταλονία και Βαρκελώνη. Ισχυρές ρίζες, που εξηγούν τα πώς και τα γιατί του Eric που θα ακολουθήσει

25 ιανουαρίου 1995, στη διάρκεια του παιχνιδιού ανάμεσα στην Crystal Palace και την Manchester United, ο Eric Cantona, ο οποίος μόλις έχει αποβληθεί, κατευθύνεται προς τα αποδυτήρια, βγαίνοντας από τον αγωνιστικό χώρο, οι οπαδοί της Palace τον βρίζουν. Ένας από αυτούς, ο Matthew Simmons, εικοσάχρονος από το Thornton Heath, South London. Ο Simmons δεν έχει καθαρό παρελθόν. Συμπαθών της άκρας δεξιάς, κατηγορήθηκε ότι είχε χτυπήσει έναν βενζινοπώλη από την Σρι Λάνκα. Ο Simmons εξαπολύσει προσβολές προς τον Eric: «Γάλλε γιέ πουτάνας». Και ο Cantona, που ανησυχούσε για την κατάσταση της υγείας του πατέρα του, εκείνου του πατέρα που στο Les Caillols τις ευτυχισμένες ημέρες των παιδικών χρόνων του επαναλάμβανε: «Στη μάχη αυτός που χτυπά πρώτος χτυπά δυο φορές», ξαπλώνει τον Simmons με μια ιπτάμενη κλωτσιά – που αμέσως βαπτίστηκε “χτύπημα kung fu” – και μια γροθιά που του έριξε την ώρα που πήγε να σηκωθεί. Το επεισόδιο κάνει τον γύρο των τηλεοράσεων του κόσμου, από την Αλάσκα μέχρι την Αυστραλία.

Ο Cantona αποβλήθηκε-τιμωρήθηκε για 8 μήνες από τη βρετανική Ομοσπονδία (τον έστειλαν επίσης σε δίκη και καταδικάστηκε σε 120 ώρες δημόσιας υπηρεσίας), ενώ ο φίλαθλος άρπαξε επτά ημέρες φυλάκισης, η συνδρομή του στην Palace αποσύρθηκε και απαγορεύτηκε η είσοδος του στο Selhurst Park.

Στην ταινία “Ο φίλος μου Eric” (film του 2009 που σκηνοθέτησε ο Ken Loach) έπαιξε τον εαυτό του, στο ρόλο του αόρατου φίλου ενός γκαντέμη ταχυδρόμου από το Μάντσεστερ, ο οποίος σε κάποιο σημείο τον ρωτάει: «Τι έκανες μετά το kung fu χτύπημα;». Απάντηση: «Τρομπέτα. Έμαθα να παίζω τρομπέτα». Και ξεκινά μια πρακτική επίδειξη, στους ήχους της Μασσαλιώτιδας.

« Quando i gabbiani seguono il peschereccio è perché pensano che verranno gettate in mare delle sardine. » (Éric Cantona) Όταν οι γλάροι ακολουθούν την τράτα είναι επειδή πιστεύουν ότι οι θα πεταχτούν στη θάλασσα σαρδέλες

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2018/01/28/kick-a-nazi-eric-cantona-the-king-del-calcio-al-fascista/?wref=pil

Η «αόρατη», για τα ΜΜΕ, επίθεση φασιστοειδών κατά μέλους της ΚΝΕ στο ΕΚΠΑ…


Όταν τα περί… «καταπολέμηση της εγκληματικότητας» έχουν σαφές πρόσημο και στόχο

Επίθεση που θα μπορούσε να αποδειχτεί ακόμη και μοιραία για τη ζωή της, δέχτηκε φοιτήτρια – μέλος της ΚΝΕ την Κυριακή 28 Ιανουαρίου έξω από το δωμάτιό της στην Εστία του ΕΚΠΑ από φασίστες.  Η κοπέλα δέχτηκε χτύπημα στην πλάτη με πυροσβεστήρα ενώ έξω από το δωμάτιό της είχαν γραφτεί εμετικά αντικομμουνιστικά συνθήματα γνωστού περιεχομένου. Ευτυχώς η φοιτήτρια δεν έπαθε κάποια μόνιμη βλάβη στην υγεία της.

Το ζήτημα είναι ότι, όπως καταγγέλλεται, δεν είναι η πρώτη φορά που η κοπέλα δέχτηκε απειλές (αλλά η τέταρτη), ούτε που η δράση τέτοιου είδους υποκειμένων γίνεται …«αισθητή» με τον γνωστό βίαιο τρόπο και καταγγέλλεται προς όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες χωρίς να υπάρχει καμία απολύτως αντίδραση. Ο στόχος του εκφοβισμού και της καταστολής δια της βίας κάθε διαφορετικής άποψης γνωστός όπως και ο τρόπος.

Το ζήτημα είναι ότι το θέμα, ως είδηση, δεν «έπαιξε» από τα πιο μεγάλα ΜΜΕ και πέρασε στα «ψιλά». Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που τα κυρίαρχα ΜΜΕ «κάνουν γαργάρα» επιθέσεις και εγκληματικές ενέργειας φασιστοειδών, οι οποίες, κατά ένα περίεργο (τρόπο και για μάλλον αναμενόμενο λόγο, δεν φαίνεται να προκαλούν «ανησυχία» στην καθεστηκυία τάξη και στους νοικοκυραίους πάσης φύσεως που κλίνουν την «εγκληματικότητα» σε όλες πτώσεις.   Και όλα αυτά ενώ τα ρεπορτάζ περί «εγκληματικότητας στους πανεπιστημιακούς χώρους» διαδέχονται το ένα το άλλο. Χωρίς να θίγουν βέβαια ούτε τις επιθέσεις από τα εγκληματικά στοιχεία του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου που όπως καταγγέλλεται πχ στις Εστίες του ΕΚΠΑ δεν είναι λίγες, ούτε το γεγονός ότι η φύλαξη των πανεπιστημιακών χώρων έχει περάσει σε ιδιωτικές εταιρείες security (με αμύθητο κόστος τις περισσότερες φορές).

Μετά από όλα αυτά έχει, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρον ότι στις αλλεπάλληλες δηλώσεις περί «αβάτου των Εξαρχείων», ήρθαν να προστεθούν μόλις 2 24ωρα μετά την επίθεση των φασιστοειδών κατά του μέλους της ΚΝΕ,

οι νέες δηλώσεις του αρχηγού της ΝΔ κατά του πανεπιστημιακού ασύλου, το θεσμικό καθεστώς του οποίου δεσμεύτηκε ν’ αλλάξει όταν γίνει κυβέρνηση προκειμένου η αστυνομία να εισέρχεται όποτε θεωρεί απαραίτητο στους πανεπιστημιακούς χώρους.  Για το προκείμενο βέβαια σιωπή…

 __________________________________________________________

Ιδιωτικό νόμισμα: ουτοπία ή όχι; …


Ανάμεσα στα σχόλια που προκάλεσε το χτεσινό κείμενο, υπάρχει και κάποιο το οποίο περιλαμβάνει μια ενδιαφέρουσα απορία:

Εν τέλει, η φρενίτιδα με τα e-money (βλέπε bitcoin, Lyte κλπ) δεν δείχνει σαν μια αντίστοιχη κίνηση αποδέσμευσης από τον «χρυσό κανόνα»; Ουσιαστικά, αυτή η εκτίναξη της «αξίας» του bitcoin δεν είναι μια τεράστια υποτίμηση του $;

Προσχηματικά, τα δυο παραπάνω ερωτήματα θα μπορούσαν να επιδεχθούν μονολεκτικές απαντήσεις του τύπου ναι ή όχι. Όμως, το κεφάλαιο των ψηφιακών νομισμάτων είναι πολύ μεγάλο και, ως εκ τούτου, είναι μάλλον απαράδεκτο να το προσπεράσει κανείς μονολεκτικά. Δυστυχώς, αυτή την στιγμή είμαι απροετοίμαστος για μια πλατειά σχετική συζήτηση αλλά μπορώ να επιχειρήσω μια μικρή εισαγωγή στο όλο θέμα, το οποίο σίγουρα θα αποτελέσει αντικείμενο κάποιων μελλοντικών κειμένων σε τούτο το ιστολόγιο.

Ουάσινγκτον, 1981: Ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος Ρόναλντ Ρέηγκαν υποδέχεται τον Φρήντριχ φον Χάγεκ

Γυρίστε το ημερολόγιο στις αρχές της τρέχουσας χιλιετίας. Υποθέστε τώρα ότι απευθύνεστε σε κάποιον και του λέτε ότι σε λίγα χρόνια, εκτός από τα επίσημα νομίσματα των διαφόρων κρατών, θα κυκλοφορούν και νομίσματα που θα φτιάχνονται από ιδιώτες. Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να μη σκεφτεί ο ακροατής σας ότι τρελαθήκατε;

Και όμως, η ιστορία των μη κρατικών νομισμάτων δεν είναι καθόλου καινούργια. Μέχρι τα τέλη τού 19ου αιώνα ή και τις αρχές τού 20ου, πολλές τράπεζες κυκλοφορούσαν το δικό τους η καθεμιά νόμισμα και συναλλάσσονταν μ’ αυτό. Αυτή η κατάσταση άλλαξε άρδην από τότε που φτιάχτηκαν οι κεντρικές τράπεζες και οι διάφορες χώρες εκχώρησαν σ’ αυτές το αποκλειστικό προνόμιο έκδοσης χρήματος. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το νέο καθεστώς των αποκλειστικών προνομίων έκδοσης χρήματος προκάλεσε τόση αναταραχή ώστε οι απανταχού γης τραπεζίτες και οικονομολόγοι να κάνουν λόγο για παρακμή τού ελεύθερου τραπεζικού συστήματος.

Η σύγχρονη πραγματικότητα εξακολουθεί να εκπλήσσει τον απλό παρατηρητή, ο οποίος δεν έχει ευρεία γνώση των νεοφιλελεύθερων ιδεών. Ο εκ των μεντόρων του Μίλτον Φρήντμαν, πάτρονας του νεοφιλελευθερισμού και βραβευμένος με Νόμπελ οικονομολόγος Φρήντριχ φον Χάγεκ ονειρευόταν την ημέρα που τα κρατικά νομίσματα θα καταργούνταν, αντικαθιστώμενα από ιδιωτικά, τα οποία θα ανταγωνίζονταν πλήρως και ελεύθερα μεταξύ τους. Ως ακραιφνής νεοφιλελεύθερος, ο Χάγεκ θεωρούσε το κρατικό μονοπώλιο χρήματος ως απαράδεκτο και ολότελα απορριπτέο, βάσει των αρχών τής ελεύθερης οικονομίας.

Πάνω σ’ αυτό το θέμα, ο Χάγεκ έγραψε το 1976 ολόκληρη πραγματεία περί αποκρατικοποιήσεως του χρήματος («The Denationalization of Money»), η οποία πήγε άπατη, παρ’ ότι ακολούθησε και νέα, βελτιωμένη έκδοση το 1978. Στον πρόλογο της δεύτερης έκδοσης, ο Χάγεκ προσπαθεί να πάρει αποστάσεις από τους επικριτές του αλλά μάλλον αποτυγχάνει: «(…) όσον αφορά το χρήμα, δεν θέλω να απαγορεύσω στις κυβερνήσεις να κάνουν ο,τιδήποτε, πλην του να εμποδίζουν άλλους να κάνουν πράγματα που θα μπορούσαν να τα κάνουν καλύτερα». Σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, οι θεωρίες του Χάγεκ ξανάρχονται στην επικαιρότητα από μια παρέα οικονομολόγων, μια «δεξαμενή σκέψης» που χρηματοδοτείται από τους τραπεζίτες του Λιχτενστάιν.

Το βασικό επιχείρημα υπέρ του ιδιωτικού χρήματος είναι ότι μόνον έτσι μπορεί να πληγεί αποτελεσματικά η αυταρχικότητα και η ασυδοσία των διαφόρων κυβερνήσεων. Θεωρητικά, η δυνατότητα κάθε πολίτη να διαλέξει το νόμισμα στο οποίο θα συναλλάσσεται, θα ενισχύει τα «καλά» νομίσματα και θα αχρηστεύει τα «κακά», δηλαδή εκείνα τα οποία εξευτελίζονται στον βωμό κάποιων πολιτικών σκοπιμοτήτων. Το κακό είναι ότι αυτή η πολύ πιασάρικη θεωρία είναι μάλλον κοντόφθαλμη. Δεν μας λέει, για παράδειγμα, τι θα συμβεί όταν ένα νόμισμα γίνει τόσο «καλό» και τόσο ισχυρό ώστε να καπελλώσει και να εξαφανίσει τα υπόλοιπα, εγκαθιστώντας ουσιαστικά ένα νέο μονοπώλιο χρήματος, αυτή την φορά ιδιωτικό. Με ποιόν μηχανισμό θα καταπολεμηθεί αυτό το μονοπώλιο, εφ’ όσον οι αρχές τής ελεύθερης οικονομίας απαγορεύουν οποιασδήποτε μορφής άνωθεν παρέμβαση;

Η εμφάνιση ψηφιακών νομισμάτων τύπου bitcoin πρέπει να ιδωθεί -στενώτερα ή ευρύτερα- μέσα σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο. Όπως το κρατικό μονοπώλιο χρήματος ήρθε να λύσει τα προβλήματα που προκαλούσε στις συναλλαγές η ύπαρξη πολλών νομισμάτων, έτσι και το ψηφιακό νόμισμα φιλοδοξεί να αναπτυχθεί πατώντας πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες τράπεζες. Για παράδειγμα, ο χρηματοπιστωτικός μηχανισμός της ευρωζώνης υποφέρει από τα υψηλά κόστη που δημιουργούν οι αποτυχημένες τοποθετήσεις των τραπεζών. Υπολογίζεται ότι στο ενεργητικό των ευρωπαϊκών τραπεζών υπάρχουν μη ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία ύψους (κρατηθείτε!) περίπου 7 τρισεκατομμυρίων ευρώ! Σε έναν ψηφιακό νομισματικό κόσμο αυτό το γεγονός δεν θα είχε την παραμικρή επίδραση.

Στοκχόλμη, 1974: Ο σουηδός βασιλιάς Κάρολος Γουσταύος απονέμει το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Αλεξάντερ
Σολζενύτσιν. Δεξιά, ο χαμογελαστός Φρήντριχ φον Χάγεκ περιμένει την σειρά του για το Νόμπελ οικονομίας.

Είπα πως σήμερα θα κάνω απλώς μια εισαγωγή στο θέμα των ψηφιακών νομισμάτων, οπότε κάπου εδώ θα κλείσω. Στο μεταξύ, σας παρακαλώ να ξαναδείτε το νουμεράκι που ανέφερα στην προηγούμενη παράγραφο: 7 τρι. ευρώ μη ρευστοποιήσιμα περιουσιακά στοιχεία. Εφτά χιλιάδες δισεκατομμύρια! Πόσα είπαμε πως είναι τα «κόκκινα» δάνεια, που απειλούν την ύπαρξη των ελληνικών τραπεζών; Εκατό δισεκατομμύρια; Μάλιστα.

Αν τα 7 τρισ. που αναφέραμε μοιάζουν με τριχιά η οποία απειλεί να γίνει βρόγχος στον λαιμό των ευρωπαϊκών τραπεζών, τα 100 δισ. των ελληνικών τραπεζών μοιάζουν μάλλον με τρίχα. Και μη με ρωτήσετε από πού βγαλμένη…

___________________________________________________________

Η γερμανική ταυτότητα, η δημοκρατία και η Ευρωπαϊκή Ένωση…


Caspar David Friedrich – Before sunrise in the mountains (1830-1835)

Γιώργος Κουτσαντώνης

Υπάρχει μια ιδιάζουσα ναυτία μέσα σε αυτήν την τεράστια ανωφέλεια. Η ναυτία ενός κόσμου που πολλαπλασιάζεται, γίνεται υπερτροφικός, αλλά δεν καταφέρνει να γεννήσει. Όλες αυτές οι μνήμες, όλα αυτά τα αρχεία, όλα αυτά τα συγκεντρωμένα τεκμήρια δεν καταφέρνουν να γεννήσουν μια ιδέα. (Jean Baudrillard  – Η διαφάνεια του κακού)

Από τη δεκαετία του ογδόντα και με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου η λεγόμενη κοινωνία των πολιτών (ενώσεις, επιχειρήσεις, ομάδες συμφερόντων, όμιλοι, οικογένειες, κ.ά.) αποκτά έναν όλο και πιο πρωταγωνιστικό ρόλο στις χώρες της Ευρώπης. Ο ρόλος αυτός εδραιώνεται ως κυρίαρχος κυρίως από τη δεκαετία του ’90 και έπειτα. Οι δημόσιοι θεσμοί σταδιακά εξαντλούνται σε μαζική κλίμακα και με τη σειρά της εξαντλείται και η πολιτική σφαίρα. Άλλωστε η έννοια της ταξικής συνείδησης μπαίνει στο συρτάρι της ιστορίας μαζί με οποιαδήποτε μορφή συνδεδεμένης πολιτικής συνείδησης. Μια σχετικά σύντομη ιστορική περίοδος οδηγεί στη σημερινή μαζική αποπολιτικοποίηση. Έχουμε μια μετάβαση από έναν -σε γενικές γραμμές- ενεργό πολίτη, σε έναν όλο και πιο παθητικό πολίτη. Αυτή η παθητικότητα εκφράζεται μέσα από τη «βαριεστημένη» και σποραδική συμμετοχή στις εθνικές εκλογές και άλλες μορφές πολιτικής δραστηριότητας (συλλαλητήρια, διαδηλώσεις, απεργίες, κ.λπ.). Η μαζική κοινωνία περιορίζεται στις ιδιωτικές της υποθέσεις, δεν θέλει να συμμετέχει, ούτε θεωρεί την συμμετοχή της ικανή να επηρεάσει την πολιτική πραγματικότητα η οποία βρίσκεται στα χέρια των αγορών. Επομένως, το κράτος και οι μηχανισμοί του χρειάζονται νέες μορφές νομιμοποίησης, όχι όμως μέσω του Δικαίου, αλλά κυρίως μέσω της αναστολής του. Αυτό γίνεται διατηρώντας το επίσημο-τυπικό σκέλος του Κράτους Δικαίου και προάγοντας παράλληλα την περαιτέρω εξάπλωση μεγάλων κομματικών συνασπισμών και τεχνικών κυβερνήσεων. Η διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας γίνεται όλο και πιο δύσκολη, η αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης μειώνεται, έτσι οι γρήγορες και τεχνικές λύσεις μοιάζουν απαραίτητες και αναπόφευκτες.

Συνέχεια