Στο πλάνο του Τάσου Μπουλμέτη…


Μπορεί να μην συγκαταλέγεται ανάμεσα στην χρυσή τριάδα των αγαπημένων μου σκηνοθετών, κάθε όμως καινούργια του ταινία την προσμένω με μεγάλη χαρά και ανυπομονησία. Ίσως να φταίνε τα δάκρυα που είχα χύσει την πρώτη φορά που είδα την Πολίτικη Κουζίνα, ίσως πάλι να φταίει η συμπάθεια για τον μικρό πρωταγωνιστή του Νοτιά με την καλπάζουσα φαντασία, που τόσο μου θύμισε τον εαυτό μου όταν ήμουν μικρή. Ένα είναι σίγουρο πάντως, ο Τάσος Μπουλμέτης είναι από τους πιο χαρισματικούς έλληνες σκηνοθέτες της τελευταίας γενιάς και αυτό μας το αποδεικνύει σε κάθε του πλάνο.

e5623373f6e5217f7462704fb48694d4.jpg

Ο Τάσος Μπουλμέτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1957 και λίγα χρόνια αργότερα, το 1964, ήρθε στην Ελλάδα. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και  Σκηνοθεσία και Παραγωγή κινηματογράφου και τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση. Μάλιστα, στο συγκεκριμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα εργάστηκε και ως βοηθός καθηγητή. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως σκηνοθέτης και παραγωγός στα κρατικά κανάλια. Έχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες μεγάλου μήκους, στις δύο εκ των οποίων έχει γράψει και το σενάριο. Στις 25 Ιανουαρίου βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες η τέταρτη δημιουργία του με τίτλο «1968».

Βιοτεχνία Ονείρων (1990)

Η Βιοτεχνία Ονείρων είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπουλμέση. Το σενάριο έγραψε ο Γιώργος Φίλης και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους υποδύονται ο Γιώργος Κώνστας, η Φιλαρέτη Κομνηνού, ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Μάνος Βαμβακούσης. Η ταινία απέσπασε συνολικά οχτώ βραβεία στην Ελλάδα και το Χρυσό Βραβείο Ταινιών του Φανταστικού Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ του Χιούστον. 

Στο κοντινό μέλλον μια παράξενη επιδημία ξεσπά στην Αθήνα και στερεί από τους ανθρώπους την δυνατότητα να ονειρεύονται. Ο Ιάσωνας, ένας άσημος ηθοποιός, ονειρεύεται κατά παραγγελία για λογαριασμό άλλων. Οι πελάτες τον επισκέπτονται στην υπόγεια βιοτεχνία που διευθύνει και βλέπουν τα όνειρά τους, τα οποία παράλληλα καταγράφονται και φυλάσσονται σε αρχείο. Η Αθηνά, μια μοναχική ξεναγός, μην αντέχοντας άλλο αυτή την κατάσταση, θέλει να αποδράσει από την «πόλη χωρίς όνειρα». Συμμετέχει, λοιπόν, σε μια παράνομη ομάδα που επιδιώκει να επαναφέρει την πόλη στην παλιά καλή εποχή. Οι δύο ήρωες θα συναντηθούν στην διασταύρωση επιθυμίας και δυνατότητας, θα συνδεθούν και θα καταστήσουν το όνειρο του έρωτα πραγματοποιήσιμο.

Πολίτικη Κουζίνα (2003)

Δεκατρία χρόνια μετά την Βιομηχανία Ονείρων έρχεται η βιωματική Πολίτικη Κουζίνα. Ο Μπουλμέτης βάζει την ιστορία να παίζει κυνηγητό με τον νόστο και τα καταφέρνει τόσο καλά που η Κουζίναέσπασε το ρεκόρ των περισσότερων εισιτηρίων που έχει πουλήσει ελληνική ταινία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου πανελλαδικά. Παίζουν γνωστοί και αγαπημένοι ηθοποιοί στο τηλεοπτικό και κινηματογραφικό κοινό, ο Γιώργος Χωραφάς, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, η Ρένια Λουιζίδου, ο Στέλιος Μάινας και πολλοί άλλοι, ανάμεσά τους και ο δικός μου αγαπημένος, Αθηνόδωρος Προύσαλης. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της σύνθεσης έχει κατά την γνώμη μου και η μουσική της ταινίας από την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Ίσως οι ποιητικές εικόνες του Μπουλμέτη να μην ήταν τόσο δυνατές χωρίς τις ονειρικές μελωδίες της Ρεμπούτσικα.

Ο Φάνης, πολίτης στην καταγωγή και αστροφυσικός στο επάγγελμα, επιστρέφει στην Πόλη μετά από πολλές δεκαετίες για να συναντήσει τον άρρωστο παππού του. Το ταξίδι στην πατρίδα των παιδικών του χρόνων θα τον φέρει αντιμέτωπο με όσα δεν μπόρεσε ποτέ να λησμονήσει, με ανθρώπους που αγάπησε και τόπους που τον έθρεψαν όσο μακριά και αν βρέθηκε από αυτούς.

Νοτιάς (2016)

Άλλα δεκατρία χρόνια πέρασαν για να βγει η μέχρι πρότινος τελευταία ταινία του σκηνοθέτη, ο Νοτιάς. Καμωμένη και αυτή με πολλά βιωματικά στοιχεία του Μπουλμέτη, ακολουθεί την αισθητική της Κουζίνας δίχως όμως τον βαρύ συναισθηματισμό που χαρακτήριζε το προηγούμενο έργο του. Και σε αυτή την δημιουργία, η μουσική συνεργασία με την Ευανθία Ρεμπούτσικα απογειώνει το αποτέλεσμα.

*extra fact: κάνει guest εμφάνιση ο Αχιλλέας Κυριακίδης. Αυτό μας λέει πολλά!

Ο μικρός Σταύρος αλλάζει την ιστορία και την παράδοση στο μυαλό του, γιατί του το υπαγορεύει η καρδιά του. Για να αντιμετωπίσει τις πρώτες ερωτικές του απογοητεύσεις καταφεύγει στην παντοτινά πιστή του φίλη, την φαντασία. Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεται ότι η φαντασία είναι το πρώτο βήμα μιας μεγάλης πορείας που ονομάζεται επανάσταση, είτε έχει να κάνει με τον ίδιο του τον εαυτό είτε με το περιβάλλον γύρω του. Για τον Σταύρο η επανάσταση αυτή είναι ο κινηματογράφος. Μέσα λοιπόν από την πορεία του θα δημιουργήσει ένα ολόκληρο τοιχογράφημα μιας όχι και τόσο μακρινής εποχής, μόλις μερικές δεκαετίες πριν, της οποίας οι σκιές είναι ακόμα ευδιάκριτες.

1968 (2018)

Πενήντα χρόνια μετά τον αγώνα της ΑΕΚ με την Σλάβια Πράγας στον τελικό Κυπέλλου Κυπελλούχων καλαθοσφαίρισης τον Απρίλιο του 1968 ο Μπουλμέτης μεταφέρει το αθλητικό γεγονός στην μεγάλη οθόνη. Αν και ήθελε να ασχοληθεί με μια ιστορία σύγχρονη, που να μην θυμίζει τις προηγούμενες επιτυχίες «εποχής» του, δέχτηκε μετά χαράς την πρόταση του Μάκη Αγγελόπουλο, προέδρου της ομάδας καλαθοσφαίρισης της ΑΕΚ, να γυρίσει μια ταινία για εκείνη την χρονιά.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους θα δούμε εξαιρετικούς ηθοποιούς όπως τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, τον Στέλιο Μάινα και την Βασιλική Τρουφάκου, ενώ την μουσική ένδυση της ταινίας αναλαμβάνει και πάλι η Ευανθία Ρεμπούτσικα. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε μέχρι την Πέμπτη 25 Ιανουαρίου και να θαυμάσουμε την ταινία από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Όχι ότι είμαι αεκτζού, αλλά είμαι σίγουρη ότι το 1968 θα είναι από τα διαμάντια του ’18!

325.jpg


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/01/23/tasos-mpoulmetis/

Το δευτερεύον μέτωπο – στη γειτονιά…


Όσο ο ισραηλινός πρόεδρος εκθίαζε τον ελληνικό φασισμό / ρατσισμό (ως το σημείο που το επέτρεπε η θέση του) με λαβή το «μακεδονικό», ο ισραηλινός πρωθυπουργός πήγε κι ήρθε στη Μόσχα. Οι κοινές ανακοινώσεις Netanyahou – Putin ήταν άσχετες με τα φλέγοντα θέματα που έσπρωξαν τον πρώτο σ’ αυτό το express ταξίδι. Είχαν να κάνουν με το Ολοκαύτωμα, τους ναζί και την τεράστια συμβολή του κόκκινου στρατού στην ήττα τους. Γυρνώντας όμως στη βάση του (κάμποσα αγγλοαμερικανικά πρωτοκοσμικά κανάλια έχουν αρχίσει να σπρώχνουν σταθερά σαν «πρωτεύουσα» την Ιερουσαλήμ στις ανταποκρίσεις τους απ’ το ισραήλ…) δήλωσε τα εξής (τον τόνο της φωνής του τον αφήνουμε σ’ εσάς να τον φανταστείτε):

Του είπα (σ.σ.: του Putin) ότι το Ισραήλ δίνει σε δύο ζητήματα την ύψιστη σημασία: πρώτον, στις προσπάθειες του Ιράν να σταθεροποιήσει μια στρατιωτική παρουσία στη Συρία, και δεύτερον στις προσπάθειες του Ιράν να κατασκευάζει – στο Λίβανο – όπλα ακριβείας κατά του Κράτους του Ισραήλ. Του ξεκαθάρισα [σ.σ.: του Putin] ότι δεν συμφωνούμε σε καμία απ’ αυτές τις εξελίξεις, και θα δράσουμε όπως χρειάζεται.

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτές τις δηλώσεις τον συνηθισμένο καθεστωτικό βερμπαλισμό. «Θα τους κάνω, θα τους δείξω» – κλπ. Όμως δυο μέρες νωρίτερα, στις 28 Γενάρη, πριν τρέξει δηλαδή ο Netanyahou στον Putin, η ισραηλινή καθεστωτική Jerusalem Post γνωστοποιούσε τις εκτιμήσεις του ισραηλινού καραβαναριού:

… «Ο επόμενος πόλεμος με την Hezbollah θα έχει ένα μέτωπο στη θάλασσα» προειδοποιεί ο (Shaul) Chorev [σ.σ.: πρώην αρχικαραβανάς του ισραηλινού ναυτικού και νυν «σύμβουλος ασφαλείας»].

… Το Ιράν είναι λίγο πριν φτάσει στη Μεσόγειο, συμπεριλαμβανόμενης της χρήσης συριακών λιμανιών απ’ το ιρανικό ναυτικό – προσθέτει. «Ιρανικά λιμάνια στην ανατολική Μεσόγειο είναι αληθινός κίνδυνος για το Ισραήλ» λέει ο Chorev, υπογραμμίζοντας ότι οι ΗΠΑ και η Ρωσία πρέπει να πεισθούν να εμποδίσουν το Ιρανικό ναυτικό απ’ το να αποκτήσει ερείσματα στη Συρία…

… “Οι Ρώσοι ήρθαν στη Μέση Ανατολή παίρνοντας τη θέση των Αμερικάνων που παραμέλησαν την ανατολική Μεσόγειο” λέει ο Chorev, προσθέτοντας ότι οι Ρώσοι μπορεί να περιορίσουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες του ισραηλινού ναυτικού.

… Το ισραηλινό ναυτικό είναι σχετικά μικρό σε σχέση με άλλα σώματα του ισραηλινού στρατού, αλλά έχει να προστατέψει σημαντική περιοχή, εξαιτίας της επέκτασης της αοζ της χώρας απ’ τα 65 χιλιόμετρα στα 240 χιλιόμετρα, πριν τέσσερα χρόνια.

Το ναυτικό πρέπει επίσης να προστατέψει τις πλατφόρμες άντλησης φυσικού αερίου στην ισραηλινή αοζ, που είναι ξεκάθαροι στόχοι για τους εχθρούς του Ισραήλ που βρίσκονται στα βόρεια σύνορά του. Το ισραηλινό επιτελείο πιστεύει ότι η Hezbollah έχει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να κτυπήσουν τις πλατφόρμες, που παρέχουν μεγάλη ποσότητα ηλεκτρισμού που χρειάζεται στο Ισραήλ.

Δεν θα ήταν ασφαλές να συμπεράνουμε ότι μετά από διάφορα λιγότερο ή περισσότερο αποτυχημένα deal με την Μόσχα ο Netanyahou έτρεξε άλλη μια φορά για να ζητήσει από (ή να παρακαλέσει) το ρωσικό αφεντικό να του επιτρέψει να καταστρέψει στον λίβανο αυτά που θεωρεί «θαλάσσιες απειλές κατά του ισραήλ» – εξασφαλίζοντας όχι απλά τα ισραηλινά αλλά και (κυρίως) τα αμερικανικά συμφέροντα σε ότι αφορά τις ευρωπαϊκές προμήθειες σε φυσικό αέριο. Πως, άραγε, θα έπειθε ο Netanyahou τον Putin ότι είναι καλύτερη η τροφοδοσία της νότιας ευρώπης με το ισραηλινό φυσικό αέριο, και ότι ο turk stream είναι πεταμένα λεφτά;

Απ’ την άλλη μεριά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε έναν καϋμό που «κάτι θυμίζει» – έτσι δεν είναι; Στο κάτω κάτω οι αγγλόφωνες εκδόσεις μη αγγλόφωνων media δεν απευθύνονται στο εσωτερικό, domestic κοινό. Λένε κάτι για να ακουστεί διεθνώς.

_________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/to-defterevon-metopo-sti-gitonia/

Ο κύκλος των κρίσεων…


Πριν ενάμισυ αιώνα, ο Κάρολος Μαρξ με τον Φρειδερίκο Ένγκελς κατέδειξαν με απόλυτη σαφήνεια την περιοδικότητα των κρίσεων στον καπιταλισμό, καταγράφοντας μια μεγάλη κρίση κάθε 25 χρόνια και μια μικρότερη στο ενδιάμεσο. Δεν επρόκειτο για θεωρία αλλά για διαπίστωση, την οποία η ιστορία βάλθηκε να επιβεβαιώνει από τότε μέχρι την δεκαετία του 1970. Από το 1971, όταν ο Νίξον αποσύνδεσε το πολιτειακό δολλάριο από τον «κανόνα του χρυσού», βάζοντας ταφόπλακα στο Μπρέττον Γουντς, οι καπιταλιστικές κρίσεις εμφανίζονται όλο και συχνότερα.

Πράγματι, στα σαράντα χρόνια που ακολούθησαν, γίναμε μάρτυρες δυο μεγάλων πετρελαιικών κρίσεων κατά την δεκαετία του 1970, την χρεωκοπία πολλών χωρών τής Λατινικής Αμερικής κατά την δεκαετία του 1980, την κατάρρευση του χρηματιστηρίου του Τόκυο το 1990, την τραπεζική κρίση των σκανδιναβικών χωρών το 1991, την μεξικανική κρίση το 1994, την κρίση των «ασιατικών τίγρεων» το 1997, την ρωσσική χρεωκοπία του 1998, την κρίση από την πολιτειακή φούσκα τού διαδικτύου (φούσκα dot com) το 2000 και την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που προκλήθηκε από το σκάσιμο της φούσκας των στεγαστικών στις ΗΠΑ το 2007.

Αριθμός χωρών με σοβαρή τραπεζική κρίση από το 1800 ως σήμερα (δείγμα 70  χωρών) (*).

Στην βάση τους, όλες αυτές οι κρίσεις είναι εγγενείς στον καπιταλισμό, υπάρχουν δηλαδή στο dna του και οφείλονται αποκλειστικά στο κυνήγι του κέρδους. Θεωρητικώς, η αιτία για την επιτάχυνσή τους πρέπει να αναζητηθεί στην υιοθέτηση χρηματοοικονομικών συστημάτων τα οποία βασίζονται σε χρήμα που δεν έχει αντίκρυσμα σε χρυσό. Στην ουσία, όμως, η υιοθέτηση τέτοιων συστημάτων επιβλήθηκε από το κυνήγι του κέρδους, μιας και αυτά τα συστήματα διευκολύνουν την επίτευξη αυτού του στόχου.

Το χρήμα που δεν έχει αντίκρυσμα σε χρυσό, διαθέτει ένα μεγάλο πλεονέκτημα: επιτρέπει στην χώρα που το χρησιμοποιεί να αναβάλει οποιαδήποτε διαφαινόμενη κρίση, δημιουργώντας χρήμα από το πουθενά. Αυτό το «χρήμα από το πουθενά» λέγεται κομψά «ποσοτική διευκόλυνση» και διοχετεύεται στην αγορά μέσω «παροχής ρευστότητας» στις τράπεζες, χάρη στην οποία οι τελευταίες μπορούν να χρηματοδοτούν την «πραγματική οικονομία».

Παρένθεση. Προσέξτε τις λεξούλες που έβαλα σε εισαγωγικά στην προηγούμενη παράγραφο. Αν δεν ήρθατε πρόσφατα από τον Άρη, σίγουρα τις έχετε ακούσει κατ’ επανάληψη από τα στόματα έγκυρων αναλυτών. Σας τις έβαλα στην σειρά σε μια πρόταση ώστε να καταλάβετε τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται. Κλείνει η παρένθεση.

Θα έλεγε κάποιος πως το χρήμα που δεν έχει αντίκρυσμα σε χρυσό, αφού βοηθάει στην αναβολή εκδήλωσης μιας κρίσης, δεν είναι κακό. Και όμως! Ακόμη κι αν συμφωνήσουμε πώς η δημιουργία χρήματος από το πουθενά αναστέλλει την επέλευση της καταιγίδας, θα πρέπει παράλληλα να συμφωνήσουμε πως δεν γιατρεύει καμμιά από τις παθογένειες που γεννούν τέτοιες καταιγίδες. Για να το πούμε με επιστημονικά μεταφορικό τρόπο, οι μονεταριστικές επιλογές δεν καθαρίζουν το σύστημα από τα σκουπίδια του αλλ’ απλώς σπρώχνουν αυτά τα σκουπίδια κάτω από το χαλί. Τα προβλήματα παραμένουν και απλώς μετακυλίονται σε άλλους τομείς της οικονομίας, αυξάνοντας τις δυσλειτουργίες. Μ’ αυτόν τον τρόπο η καταιγίδα δεν εκδηλώνεται μεν αλλά μετατρέπεται σε τυφώνα, ο οποίος ξεσπάει αργότερα με περισσότερο καταστροφικές επιπτώσεις.

Για παράδειγμα, μερικά από τα προβλήματα που διογκώνονται καθώς μπαίνουν κάτω από το χαλί είναι τα μεγάλα ελλείμματα, η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της πλειοψηφίας των πολιτών (υπέρ της περαιτέρω συσσώρευσης πλούτου στα θυλάκια ολίγων), η διόγκωση των κρατικών χρεών, η απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος λόγω της αποθράσυνσης των τραπεζών, οι πάσης φύσεως φούσκες, η αστάθεια της αγοράς κλπ. Με άλλα λόγια, όλα εκείνα τα προβλήματα που αποτελούν την πρώτη ύλη οποιασδήποτε καπιταλιστικής κρίσης.

Η μαρξική σκέψη και οι μαρξιστές αναλυτές επιμένουν ότι ο καπιταλισμός έχει φάει τα ψωμιά του και πνέει τα λοίσθια. Οι καπιταλιστές οικονομολόγοι, από τους μετριοπαθείς κεϋνσιανιστές μέχρι τους θεωρητικούς τού νεοφιλελευθερισμού (Σουμπέτερ, Χάγεκ κλπ), υποστηρίζουν ότι το καπιταλιστικό οικοδόμημα κινδυνεύει από εγγενείς, δικές του αδυναμίες. Όπως και νά ‘χει πάντως, η ουσία είναι ότι η μεγιστοποίηση του κέρδους (δηλαδή, η κεντρική ιδέα τού καπιταλισμού) ενθαρρύνει το κόψιμο κάθε ζώνης ασφαλείας και κάθε άγκυρας, οδηγώντας όλο το σύστημα σε μια διαβολική δίνη υφέσεων, ανακάμψεων, επεμβάσεων, καταρρεύσεων κλπ, οι σπείρες της οποίας όλο και στενεύουν.

Εν κατακλείδι και ενώ τα απόνερα της τελευταίας καπιταλιστικής κρίσης δεν λένε να υποχωρήσουν τελείως ακόμη, αν θέλαμε να διακινδυνεύσουμε μια πρόβλεψη, θα μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε ότι θα υπάρξει και επόμενη σοβαρή καπιταλιστική κρίση, η οποία, όσο περισσότερο αργεί να εμφανιστεί, τόσο πιο ορμητικά θα εκληλωθεί. Κι αν θέλαμε να αυξήσουμε την απόδοση αυτού του στοιχήματος, θα ποντάραμε ότι το νομοτελειακά επερχόμενο κραχ θα είναι το χειρότερο όλων των εποχών. Χωρίς, μάλιστα, να αποκλείεται να σημάνει το τέλος τής κυριαρχίας του πολιτειακού δολλαρίου και συνάμα της ηγεμονίας των ΗΠΑ στον πλανήτη.

————————————————
(*) Προσέξτε την σχεδόν πλήρη έλλειψη τραπεζικών κρίσεων κατά την διάρκεια του Μπρέττον Γουντς. Αυτή δεν οφείλεται τόσο στην επίδραση των μέτρων που πάρθηκαν όσο στην τεράστια καταστροφή κεφαλαίων που προκάλεσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ποιοι Μακεδονομάχοι; …


Βασίλης Γεωργάκης

Θα μπορούσε κανείς να προεκτείνει το ερώτημα, στο πρότυπο του συγγραφικού έργου του «Τρελού Στρατηγού», και να αναρωτηθεί ποιοι Μακεδόνες και ποια Μακεδονία – απλώς εδώ η διαφορά είναι ότι Μακεδονία υπάρχει, όπως και Μακεδόνες, τουλάχιστον σε τρία κράτη. Μια πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση θα ήταν ποιοι Μακεδονομάχοι και ποια ελληνική Μακεδονία;

Η περίπτωση της Μακεδονίας είναι μία από τις πιο παράξενες, όσον αφορά τη μυθολογία του ελληνικού εθνικισμού. Για οποιονδήποτε έχει μεγαλώσει στην Ελλάδα, η Μακεδονία είναι Ελληνική (και μία) η αλήθεια όμως είναι ότι αυτό δεν ίσχυε πάντοτε. Και δεν μιλάμε για την εποχή που ο Δημοσθένης εκφωνούσε τους πύρινους Φιλιππικούς του και οι πόλεις του ελληνικού νότου αναζητούσαν συνεχώς ευκαιρίες για να εξεγερθούν εναντίον του βασιλείου της Μακεδονίας΄ μιλάμε για το σύγχρονο ελληνικό κράτος όπως αυτό στήθηκε τον 19ο αιώνα. Για να μελετήσει κανείς τη στάση του ελληνικού κράτους απέναντι στην εκτεταμένη αυτή περιοχή, της οποίας τα όρια καθορίστηκαν επακριβώς το 1878, θα πρέπει να σκαλίσει αρκετά βαθύτερα, στην ίδια τη διαμόρφωση του εθνικού αφηγήματος.

Είναι γενικά γνωστό και αποδεκτό, πως το ελληνικό εθνικό αφήγημα διαμορφώθηκε μέσα σε ένα εξαιρετικά δυσχερές διεθνές περιβάλλον, σε μία Ευρώπη αλλεργική στα επαναστατικά κινήματα είτε εθνικοαπελευθερωτικού είτε κοινωνικού χαρακτήρα. Σήμερα υπάρχει μία τάση να υπερτιμάται ο ρόλος της κοινής γνώμης στα δυτικοευρωπαϊκά κράτη καθώς και ο ρόλος του ρεύματος του Φιλελληνισμού, είναι όμως μία πραγματικότητα πως η Ελληνική Επανάσταση είχε a priori υποστηρικτές, ανθρώπους επηρεασμένους από την εξιδανικευμένη εικόνα της Αρχαίας Ελλάδας.

Είναι πολύ φυσικό το ελληνικό εθνικό αφήγημα να έχει ως άξονα ένα παρελθόν το οποίο λάμβανε ευρεία αποδοχή – ήταν ένας ανέξοδος τρόπος να νομιμοποιηθεί ο αγώνας για την ανεξαρτησία. Τα οράματα για τη Ρωμανία που θα φέρει κι άλλο θα μπορούσαν να περιμένουν. Το Μεσαιωνικό Βυζάντιο θα αργούσε πολύ να πάρει τη θέση του στην αφήγηση της τρισχιλιετούς συνέχειας του ελληνικού πολιτισμού. Στην αφήγηση αυτή δεν περίσσευε όμως μόνο η δεσποτική Βυζαντινή μοναρχία – περίσσευε και ακόμα μία, το βασίλειο της Μακεδονίας, η νίκη του οποίου στην Χαιρώνεια έθαψε την ελευθερία των Ελλήνων.

Η φράση αυτή σήμερα ξενίζει, καθώς είναι τόσο διάχυτη η αφήγηση που θέλει τη Μακεδονία αναπόσπαστο τμήμα του ελληνισμού, που ακόμα και αν κάποιος αναγνωρίζει πως ο ελληνικός νότος πρέσβευε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο πολιτικής οργάνωσης από αυτόν της μακεδονικής μοναρχίας, δυσκολεύεται να δεχτεί την επέκταση του βασιλείου του Φιλίππου ως υποδούλωση των Ελλήνων. Η φράση αυτή ωστόσο για πολλά χρόνια διδάσκονταν σε μαθητές του ελληνικού κράτους. Συγκεκριμένα, το παιδικό βιβλίο Γεροστάθης, έργο του Λέοντος Μελά (1812 – 1879), σημαντικού Έλληνα Διαφωτιστή, περιέχει διατυπώσεις οι οποίες σήμερα θα αναθεματίζονταν:

Συνέχεια