Απ’ το ποτάμι μέχρι την θάλασσα, ελεύθερη Παλαιστίνη…


. Ένα αγώνας με τόσους δολοφονημένους, που κρατάει ήδη 70 χρόνια, δεν φοβάται μια μέρα ή μια νύχτα. Κι εμείς, ελάχιστοι ανάμεσα στους ελάχιστους, χρωστάμε – σ’ αυτούς και σ’ αυτές – για το παράδειγμά τους. Και όχι μόνο. Είναι ένα χρέος τάξης, είναι ένα χρέος αίματος.

Δεν ξεπληρώνουμε έτσι. Μόνο, μες την αδυναμία μας (θα πρέπει να είναι προσωρινή και σύντομη), “υποδεχόμαστε” τον υψηλό καλεσμένο του ελληνικού φαιού χεριού, μ’ ένα τραγούδι του ιρακινο-άγγλου ράπερ Kareem Dennis. (Ραπάρουν μαζί και άλλοι…)

Αυτά. Και ευχόμαστε να μην μας / σας παρασέρνουν οι βολικές συνήθειες και οι ακόμα βολικότεροι συμβιβασμοί. Η Ιστορία δεν ασχολείται με τους ζωντανούς νεκρούς. Και η καθημερινότητα δεν είναι δικαιολογία· αλλιώς θα είχαμε ακόμα αλυσίδες στα πόδια.

Ποιος είναι που δεν θα μπορούσε, μέσα στην ιστορία, να επικαλεσθεί την καθημερινότητά του για να δηλώσει “απασχολημένος”, “κουρασμένος”, “αδιάθετος”;

___________________________________________________________
Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/ap-to-potami-mechri-tin-thalassa-eleftheri-palestini/
 

Η αλληγορία της σπηλιάς…


Φαντάσου μια υποχθόνια σπηλιά, όπου μένουν άνθρωποι. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς βρίσκονται από γεννησιμιού τους πίσω από ένα τοιχάκι, αλυσοδεμένοι με τέτοιον τρόπο στα πόδια και τον αυχένα ώστε να μένουν στο ίδιο σημείο καρφωμένοι και να μη μπορούν να γυρίζουν το κεφάλι τους αλλά να βλέπουν πάντοτε μπροστά, τον απέναντι τοίχο τής σπηλιάς.

Πίσω από τοιχάκι, κάπου ψηλά στο βάθος, καίνε μεγάλες φωτιές που ζεσταίνουν και φωτίζουν κάπως την σπηλιά. Ανάμεσα σ’ αυτές και στο τοιχάκι κινούνται οι λίγοι ελεύθεροι άνθρωποι, που κάθε τόσο μεταφέρουν διάφορα αντικείμενα, όπως ανδριάντες, αγάλματα και διάφορα σύμβολα, τα οποία προεξέχουν από το τοιχάκι. Έτσι, οι αλυσοδεμένοι της άλλης πλευράς βλέπουν τις σκιές αυτών των αντικειμένων, τις οποίες δημιουργεί απέναντί τους η αντανάκλαση από τις φωτιές. Κι αφού αυτές οι σκιές είναι το μόνο που βλέπουν στην ζωή τους, σύντομα αποκτούν την πεποίθηση ότι το μόνο που υπάρχει αληθινά πέρα απ’ αυτούς τους ίδιους, είναι τούτες οι σκιές.

Και τώρα φαντάσου πως, κάποια στιγμή, κάποιος απ’ αυτούς τους δεσμώτες τολμάει να λύσει τις αλυσίδες από τα πόδια και τον αυχένα του και να πάρει το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί στην είσοδο της σπηλιάς. Οι κινήσεις του είναι γεμάτες πόνο, από μια προσπάθεια που είναι τόσο απλή μα που ποτέ αυτός δεν είχε καταβάλει. Κι όσο πλησιάζει στο στόμιο της σπηλιάς, τόσο περισσότερο δυσκολεύεται η όρασή του από τα λαμπυρίσματα που μπαίνουν απ’ έξω, ώσπου τυφλώνεται τελείως μόλις βγαίνει στο φως του ήλιου.

Στο τέλος, τα μάτια του συνηθίζουν και με έκπληξη κοιτάζει γύρω του. Όλα είναι πρωτόγνωρα γι’ αυτόν. Το πιο πρωτόγνωρο γι’ αυτόν είναι ότι οι σκιές που βλέπει δεν είναι τα ίδια τα πράγματα αλλά η αντανάκλασή τους στο φως του ήλιου. Και με ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη διαπιστώνει ότι ανάλογα με την θέση του ήλιου, αυτή η αντανάκλαση παραμορφώνεται και δίνει διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας.

Και τώρα, τί λες πως θα συμβεί αν αυτός ο άνθρωπος αποφασίσει να επιστρέψει στην σπηλιά και να αποκαλύψει στους πρώην συνδεσμώτες του την πραγματικότητα που υπάρχει πέρα από τις σκιές; Κατ’ αρχάς, όσο θα μπαίνει βαθύτερα στην σπηλιά, τόσο η όρασή του θα δυσκολεύεται, μιας και τώρα πια τα μάτια του έχουν συνηθίσει στο φως. Και καθώς θα σκουντουφλάει, θα προκαλεί περιπαιχτικά γέλια κι όλοι θα τον κατηγορούν πως το μόνο που κατάφερε με την αποκοτιά του να βγει από την σπηλιά, ήταν να καταστρέψει τα μάτια του.

Και τώρα σκέψου πώς θα του φέρονταν όλοι αυτοί οι αλυσοδεμένοι αν επιχειρούσε να τους λύσει τα δεσμά και να τους οδηγήσει στο φως. Αν προσπαθούσε, δηλαδή, να τους αποσπάσει απ’ αυτό που, λόγω της αγνοίας τους, θεωρούν αληθινό και να τους καταδείξει ότι η πραγματική ζωή είναι έξω, στο φως. Αν, με άλλα λόγια, προσπαθούσε να τους καταστρέψει τον κόσμο των σκιών και των δεσμών, μέσα στον οποίο έμαθαν να νιώθουν ικανοποιημένοι. Αν τους δινόταν η ευκαιρία, δεν θα τον σκότωναν;

Ότι διάβασες πιο πάνω, καλέ μου αναγνώστη, δεν είναι παρά μια από τις ωραιότερες αλληγορίες που έχουν γραφτεί ποτέ. Είναι η περίφημη «αλληγορία της σπηλιάς», την οποία εμπνεύσθηκε ο Πλάτωνας και την περιέλαβε στο έβδομο κεφάλαιο της «Πολιτείας» του με την μορφή διαλόγου ανάμεσα στον δάσκαλό του τον Σωκράτη και στον αδελφό του τον Γλαύκωνα. Συγχωρέστε μου την -πολύ ελεύθερη- απόδοση που επιχείρησα και ελάτε να κάνουμε την αποκωδικοποίησή της, η οποία δεν είναι δύσκολη:

Οι αλυσοδεμένοι κάτοικοι της σπηλιάς είναι οι αμόρφωτες μάζες, οι οποίες εκπαιδεύονται από παιδιά να δέχονται ως αληθινά όσα προβάλλονται ως τέτοια. Οι σκιές είναι δόγματα και υλικά αγαθά, τα οποία προβάλλονται με τέτοιον τρόπο από εκείνους τους λίγους που τα χειρίζονται ώστε να αλλοιώνονται οι πραγματικές τους διαστάσεις. Αυτός που λύνει τα δεσμά του και ανακαλύπτει το φως, είναι ο μορφωμένος, ο φιλόσοφος, το ανήσυχο μυαλό. Ο ήλιος είναι η αλήθεια. Όσο για την εκτίμηση πως οι μαθημένοι στο σκοτάδι θα σκότωναν όποιον επιχειρούσε να τους ανοίξει τα μάτια, δεν είναι παρά ένας σαφής υπαινιγμός τού Πλάτωνα για την καταδίκη τού Σωκράτη, σε θάνατο.

Οι εικόνες που χρησιμοποιεί ο Πλάτωνας είναι θαυμάσιες για το χρονικό τους πλαίσιο, δηλαδή για μια εποχή κάπου δυόμισυ χιλιάδες χρόνια πριν. Αν ο μεγάλος φιλόσοφος ζούσε στην εποχή μας, μάλλον δεν θα μιλούσε για τοιχάκια και φωτιές αλλά για μέσα μαζικής ενημέρωσης, για κανάλια και εφημερίδες. Εκεί πρέπει να αναζητηθεί η κατάντια των σύγχρονων σκλάβων να θεωρούν περίπου ως θέσφατα ή δόγματα τις σκιές που προβάλλονται ως πραγματικότητα. Έτσι έμαθαν να θεωρούν τις αλυσίδες τους ως «τάξη» και την υποταγή τους ως «δημοκρατία».

Όχι, λοιπόν! Δεν μπορεί να είναι «τάξη» ή «δημοκρατία» το να μη γνωρίζεις τι θα σου συμβεί την επόμενη ημέρα, αν θα μπορείς να ζήσεις όταν δεν θα μπορείς πια να δουλεύεις, αν θα μπορείς να νοσηλευθείς όταν αρρωστήσεις, αν θα μπορείς να πληρώσεις τα φάρμακα σου, αν θα μπορείς να πληρώσεις τους φόρους που σου επιβάλλουν (συχνά για εισοδήματα που δεν έχεις), αν θα έχεις δουλειά, αν θα κατασχεθεί η περιουσία σου, αν θα μπορείς να μεγαλώσεις ή να σπουδάσεις τα παιδιά σου, αν υποχρεωθείς να μεταναστεύσεις, αν.., αν…, αν…

Κοιτάτε σε τι μπελάδες μας βάζει ο θείος Πλάτωνας. Μια χαρά ήμασταν βολεμένοι στην ραστώνη μας και έρχεται να μας αναστατώσει και να μας προβληματίσει. Μήπως αυτά που μας έμαθαν να θεωρούμε αληθινά και σημαντικά δεν είναι παρά διαστρεβλωμένες εικόνες; Μήπως δημοκρατία, δικαιοσύνη, ανάπτυξη, ελευθερία, ισότητα, ειρήνη, φιλοπατρία κλπ δεν είναι παρά σκιές οι οποίες προβάλλονται στις διαστάσεις που βολεύουν τους λίγους που τις χειρίζονται; Μήπως μας φοβίζει και μας τυφλώνει ο ήλιος επειδή είμαστε μαθημένοι στα σκοτάδια;

Μήπως, εν τέλει, η μόνη πραγματικότητα είναι οι αλυσίδες μας;

Το αισθητικό αποτύπωμα των Μακεδονομάχων…


Θυμάμαι όταν ήμουν στο σχολείο μάς είχαν πάει να δούμε κάποια παράσταση όπου έπαιζε η Αννα Συνοδινού. Μετά το τέλος της παράστασης, η μεγάλη τραγωδός (έτσι την αποκαλούσαν από τότε) μας έβγαλε έναν λόγο για τον Μακεδονικό και κάλεσε όλο το σχολείο (ΔημοτικόΓυμνάσιο; Δεν θυμάμαι) να ψάλει το «Μακεδονία ξακουστή».
Η ίδια ξεκίνησε το ψάλσιμο αλλά το γεγονός πως η πλειονότητα ή έκανε φασαρία ή κορόιδευε είχε αποτέλεσμα η τραγωδός να σταματήσει και να αποχωρήσει σχεδόν βρίζοντάς μας που δεν έχουμε ιδανικά και όλη μέρα ναρκωτικά και πλεϊστέισον (πίνω μπάφους και παίζω προ).
Φυσικά δεν υπήρξε θέμα διαφορετικής αντίληψης ή συγκροτημένης πολιτικής θέσης του ακροατηρίου (η ηλικία, βλέπετε).
Η φασαρία και η κοροϊδία δεν περιέγραφαν τίποτα άλλο από μια αυθόρμητη αντίδραση σε κάτι αφόρητα βαρετό και κακόγουστο το οποίο εκείνη τη στιγμή προσπαθούσε να επιβληθεί στη θεατρική αίθουσα ως αυτονόητο.
Το ίδιο τσίμπημα αισθάνθηκα βλέποντας εικόνες από το συλλαλητήριο. Το κακόγουστο ως απόλυτη αισθητικοποίηση πολιτικών προθέσεων και αντιλήψεων. Θα γινόταν σίγουρα βαρετό αν δεν ήξερες πόσο επικίνδυνο είναι.
Εικόνες σκόρπιες σε βιαστικά βλέμματα από οθόνη σε οθόνη, από έντυπη σε ηλεκτρονική καταγραφή και πάλι πίσω. Αυτό με το οποίο έρχεσαι πάντοτε πρώτα σε επαφή είναι το κραυγαλέο.
Η γραφικότητα παρουσιασμένη ταυτόχρονα με την παράδοση σε στολές, φορεσιές, σκόρπιες επιλογές ενός μπερδεμένου μη συνειδητού εκλεκτικισμού, μια στάση που τελικά μεταμορφώνει την παράδοση σε γραφικότητα.
Είναι μνήμη ταυτόχρονα με αμνησία ακριβώς γιατί μέσω απολύτως θετικού πρόσημου (σχεδόν με μεταφυσικούς όρους) το ίδιο το παρελθόν μεταμορφώνεται σε ένα βολικό ψέμα προς εκμετάλλευση χωρίς επιχείρημα, χωρίς απόδειξη, αυτοτελές στη στεντόρεια παρουσία του. Ενα συλλογικό ασυνείδητο που όταν γίνεται συνειδητό αποτυπώνεται με αυτούς τους κακόηχους όρους.
Αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μεγαλείο και τον εκφράζει ως αισθητική κακομοιριά. Παραπέμποντας στις γιορτές τις χούντας ή την τρέχουσα αισθητική στις τηλεπωλήσεις, τις εκδόσεις και τα σάιτ της άκρας Δεξιάς. Και μαζί μεταμφιεσμένος αλυτρωτισμός, χουλιγκάνια του Βορρά και σκοτεινοί παπάδες του Νότου (και όχι μόνο), ποντιακοί σύλλογοι και εθνικοφροσύνη ομογενών, διαφορετικές αισθητικές αποτυπώσεις της συντήρησης και του εθνικισμού.
Δεν είμαι σίγουρος ότι όλα αυτά ήταν τα μόνα στοιχεία του συλλαλητηρίου (και να πω την αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει). Είμαι όμως σίγουρος πως όλα αυτά έδωσαν τον τόνο και πως αυτά ορίζουν το αισθητικό αποτύπωμά του.
Οπως επίσης πως πολιτικά ο τόνος ορίστηκε από μια ηγεμονεύουσα άκρα Δεξιά, αγκαλίτσα με υπόδικους ναζί.
Ο λόγος τού παραλίγο πραξικοπηματία Φράγκου, ο εμπρησμός της κατάληψης Libertatia, το νέο δειλό ξεμύτισμα των υπόδικων νεοναζί ορίζουν το μήνυμα που μεταδόθηκε και τις παρακαταθήκες που άφησε.
Εκεί που θέλω όμως να καταλήξω είναι η συνύπαρξη της γραφικότητας, των συγκεχυμένων εθνικιστικών βεβαιοτήτων (απλωμένων σε μεγάλη κλίμακα) και της ακροδεξιάς ριζοσπαστικοποίησης με ορίζοντα τον ναζισμό. Η συνύπαρξη δεν είναι ταύτιση των τριών.
Από την άλλη, περιγράφει το γεγονός πως από τη μία κατάσταση στην άλλη υπάρχουν δίοδοι αρκετά ανοιχτές ώστε να μετατρέψουν το ψηφιδωτό σε ομοιογενές κράμα.
Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι η αντίδραση της απέναντι όχθης απέναντι σε όλα αυτά. Αυτοί που αντιμετωπίζουν όλο αυτό το πράγμα ως κάτι γραφικό και ανόητο μένοντας αποκλειστικά στην αισθητικοποίηση, το είδος της ρητορικής και το παράλογο των επιχειρημάτων. Αγνοώντας το πόσο συμπαγής, το πόσο διαδεδομένη και το πόσο κανονικοποιημένη είναι η συγκεκριμένη στάση και άποψη. Το πόσοι πολιτευτές, ιεράρχες, δημοσιογράφοι, τηλεπερσόνες έχτισαν τις καριέρες τους και την παρουσία τους στην κοινωνική σφαίρα βασισμένοι ακριβώς στο «Μακεδονικό».
Το πόσο η ίδια η «Μακεδονία» δεν αποτελεί γεωγραφικό προσδιορισμό αλλά ένα πεδίο όπου ανταλλάσσονται μύθοι και βεβαιότητες, δημιουργούνται ταυτότητες και πολιτικά υποκείμενα, προσδιορίζονται σκοποί και στόχοι.
Ενα σκλαβοπάζαρο συνειρμών και εθνικής τύφλωσης, μεγαλοϊδεατισμού και μικροψυχίας αποκλειστικά για εσωτερική χρήση. Δημιουργώντας τελικά ένα εύχρηστο εθνικό αφήγημα που σε περιόδους κρίσης ξέρουμε πολύ καλά πού μπορεί να καταλήξει.

(στην Εφημερίδα των Συντακτών)


Aπο:http://tsalapatis.blogspot.gr/2018/01/blog-post_29.html

25 θέσεις πάνω στο φασισμό…


170120_FAS_mussolini.jpg.CROP.promo-xlarge2

Αρχικό κείμενο: Shane Burley

1.

Ο φασισμός στον 21ο αιώνα είναι συνέχεια των επαναστατικών κινημάτων που διέλυσαν την Ευρώπη, καταλήγοντας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι μέθοδοι, οι τακτικές και οι στρατηγικές έχουν αλλάξει αλλά η δυναμική της γενοκτονικής/ρατσιστικής μηχανής παραμένει, και οι ιδεολογίες έχουν συνέχεια στην ιστορία.

2.

Ο φασισμός δεν χρειάζεται συγκεκριμένο είδος κρατικής πολιτικής (ή και αυτό το ίδιο το κράτος), ούτε έχει ανάγκη κομματικό μηχανισμό, σαφή δημογραφικό προσδιορισμό μιας οικονομικής τάξης ή οικονομική εξαθλίωση. Αυτό που έχει ανάγκη είναι μαζική πολιτική, πλατιά υποστήριξη και τη συνεχιζόμενη καταστροφική αναταραχή μιας ταξικής κοινωνίας.

3.

Όταν η ανισότητα αγιοποιείται, οι ταυτότητες γίνονται αμετάβλητες και καίριες, και απαιτείται ένα μυθικό παρελθόν σε ένα ξεκάθαρα μεταβιομηχανικό, σύγχρονο κόσμο, ο φασισμός είναι η προσωποποίηση της «Πραγματικής Δεξιάς», μιας ξεχωριστής πολιτικής ταυτότητας που επαναστατεί εναντίον της δημοκρατίας και της ισότητας. Αυτή η πραγματική δεξιά παράταξη υπάρχει σε ολόκληρη τη διάρκεια της ιστορίας, με το φασισμό να λειτουργεί σαν την «αντιδραστική μοτερνιστική» εκδοχή της τάσης προς βίαιη ανισότητα και ουσιοκρατία της ταυτότητας. Ο φασισμός αντιπροσωπεύει την εικονική προσωποποίηση της «Πραγματικής Δεξιάς», που στη συνέχεια παρουσιάζεται σαν άρνηση των θεμελιωδών αξιών της δημοκρατίας.

4.

Ο μηδενισμός, σαν απολίτικη καταστροφική δύναμη, είναι κομμάτι  της φασιστικής διαδικασίας, τέτοια που απαιτεί την καταστροφή της παλιάς ηθικής δομής, ώστε να δημιουργηθεί μια νέα μυθική. Ο φασισμός συχνά προσπαθεί να προσεταιριστεί μεθόδους που χρησιμοποιούνται από την αριστερά/μετά-αριστερά για να επιτύχει αυτή την δημιουργική καταστροφή, υιοθετώντας με δόλιο τρόπο την επαναστατική αποδόμηση.

5.

Η παρορμητική φύση της αντιδραστικής βίας τροφοδοτείται από την φασιστική ιδεολογία και ιδεολόγους σε μια προσπάθεια σχηματοποίησης μια παράλογης αντίδρασης στην ανεξέλεγκτη οργή της σύγχρονης εποχής. Σε μια κουλτούρα που εκπαιδεύει την εργατική τάξη σε ρατσιστικά συστήματα, η ενέργεια κατευθύνεται προς τη δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων παρά να κατευθύνει αυτή την αποξένωση προς τους καταπιεστικούς μηχανισμούς που την γενούν.

6.

Σήμερα, ο φασισμός είναι βασισμένος κυρίως πάνω στη μεταπολιτική παρά σε συγκεκριμένη πολιτική. Φασιστικές προσπάθειες προσπαθούν να επηρεάσουν τη κουλτούρα, τις οπτικές και την ηθική ως προοίμια της πολιτικής. Αυτό βάζει μεγάλο μέρος του έργου τους στο πεδίο της τέχνης και της μουσικής, της φιλοσοφίας και των διαλέξεων, αντιθεσμών και αντιεξουσίας. Αυτή είναι η εξέλιξη μιας φασιστικής αξίας και του αισθητικού συνόλου, και όχι απλά ένα φασιστικό πολιτικό πρόγραμμα.

7.

Οι αξίες που θέτουν οι φασίστες τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν μεθοδολογίες παραδοσιακά σχετιζόμενες με την αριστερά, μαζική πολιτική, μετααποικιοκρατισμό, αντιιμπεριαλισμό και αντικαπιταλισμό. Ο φασίστες  εκμεταλλεύονται την δύναμη των περιθωριοποιημένων ανθρώπων και ανακατευθύνουν το θυμό τους εναντίον της συστημικής ανισότητας και αποξένωσης εναντίον άλλων περιθωριοποιημένων ανθρώπων, επανακαθορίζοντας έτσι τη πηγή της κρίσης.

8.

Εξαιτίας της στρατηγικής και της επαναστατικής τους κατεύθυνσης, οι φασίστες έχουν ιστορικά καταφέρει να στρατολογήσουν στις αποξενωμένες περιοχές της αριστεράς. Δεν υπάρχει καμιά επαναστατική παράδοση που να είναι ελεύθερη από ακροδεξιά διείσδυση, όπου τα σφάλματα της ριζοσπαστικής κινηματικής ανάλυσης και πρακτικής επιτρέπουν στους φασίστες να παρουσιάζονται ως εναλλακτική και να στρατολογούν.

9.

Ο εθνικισμός θεωρείται το βασικό κινητήριο όραμα του φασισμού, αυτό όμως δεν είναι παρά ένα υποσύνολο μιας μεγαλύτερης ταυτοτικής τάσης. Η πίστη στη φυλή, της οποίας ο εθνικισμός είναι μια μόνο μορφή, είναι το κύριο συστατικό της υπόθεσης της ουσιώδους ταυτότητας. Ο εθνικισμός είναι μια εκδοχή που θα είναι πάντα συνδεδεμένη με το έθνος κράτος, έτσι η πίστη προς τη φυλή στο σύγχρονο πλαίσιο επιβάλλει τον εαυτό του μέσα από τον εθνικισμό, αυτό όμως δεν ισχύει συνολικά. Το σύγχρονο φασιστικό κίνημα επανακαθορίζει τον εαυτό του συνεχώς και επαναπροσδιορίζει πως η πίστη στη φυλή σημαίνει το πως χωρίζεται η φυλή και τις κοινωνικές εξουσίες που ενισχύουν τα όρια της φυλής, μπορούν να αλλάξουν.

10.

Ο «εθνικός» εθνικισμός είναι βασική αρχή του φασισμού σήμερα, ένας τύπος ρατσιστικού φυλετισμού, που δεν αφορά μόνο τον λευκό εθνικισμό ή το πολιτικό εθνικισμό των Δυτικών κρατών. Αυτό πηγάζει από την εθνοπλουραλιστική ηθική του «εθνικισμός για όλους» που προσπαθεί να δημιουργήσει συμμαχίες με τα εθνικιστικά στοιχεία των απελευθερωτικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου, εθνικιστικών μειονοτικών κινημάτων και όσων αντιστέκονται τις Δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όταν ο φυλετικός εθνικισμός χρησιμοποιείται ως συστατικό της λύσης στην αντιμετώπιση καταπιεστικών δυνάμεων, αυτοπαρουσιάζεται σαν πιθανός σύμμαχος μιας φασιστικής λογικής που βλέπει την απάντηση στο καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό σε αυταρχικές μορφές ταυτοτισμού.

11.

Η εστίαση του φασισμού στην μετανάστευση, βασισμένη στην επιθυμία για μονοφυλετικές χώρες, πηγάζει από αγωνίες που συχνά συσχετίζονται με το ριζοσπαστικό κίνημα. Η «μετανάστευση» θέσεων εργασίας λόγω της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ο απομονωτισμός της ρητορικής του αντιπολεμικού κινήματος, οι φόβοι εργατικών θεσμών πως οι μετανάστες εργάτες οδηγούν τους μισθούς προς τα κάτω, οι περιβαλλοντολογικοί φόβοι που σχετίζονται με την αύξηση του πληθυσμού, η ενοχοποίηση των μουσουλμάνων μεταναστών για την υποτιθέμενη απόρριψη φιλελεύθερων κανόνων,  και η αυτάρεσκη φιλελεύθερη εκκοσμίκευση των ακτών των ΗΠΑ, όλα έχουν χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά από φασιστικά κινήματα που προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν φιλελεύθερους τρόπους σκέψης για το δικό τους αντιμεταναστευτικό λαϊκισμό.

12.

Η εναλλακτική δεξιά (alt-right) είναι το πιο συνεκτικό και πλήρως διαμορφωμένο φασιστικό κίνημα εδώ και πολλές δεκαετίες. Η παραπλανητική ταυτοποίηση όλων των οπαδών του Trump συνολικά ως μέλη της Alt-Right, είτε ανήκουν σε πατριωτικές είτε σε παραστρατιωτικές οργανώσεις, ή αυτών που ανήκουν στη Νέα Δεξιά ή σε μετριοπαθή εναλλακτικά σχήματα δεξιού λαϊκισμού, έχει δημιουργήσει ένα θολό επικοινωνιακό θέαμα που χάνει τα πραγματικά κίνητρα της Alt-Right. Η πίστη στην ανθρώπινη ανισότητα, τον κοινωνική παραδοσιαρχία, τον φυλετικό εθνικισμό και το αυταρχικό όραμα βασισμένο στην αναβίωση ηρωικών μυθολογιών είναι αυτά που ξεχωρίζουν την Alt-Right ως ένα αμήχανο φασιστικό κίνημα.

13.

Η πολιτική του Τρίτου Δρόμου, που εισάγει στην φασιστική πολιτική ιδέες που αντλεί από το ριζοσπαστικό κίνημα, είναι η κυρίαρχη μορφή ανοιχτού φασισμού σήμερα. Οι πραγματικοί φασίστες ιδεολόγοι, οι «εμπνευστές ιδεών» των κινημάτων αυτών, που αποτελούν αυτή τη στιγμή το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι, εξ ανάγκης θεωρούν τους εαυτούς τους αντιιμπεριαλιστές, αντικαπιταλιστές και αντιτάσσονται στις σύγχρονες Δυτικές κυβερνήσεις.

14.

Ο φασισμός συχνά περιγράφεται ως μια διαδικασία πολλαπλών φάσεων, με την έννοια ότι ξεκινά από ένα ριζοσπαστικό πλαίσιο και εξελίσσεται στο σημείο να αποκτήσει πολιτική εξουσία. Αυτή όμως είναι η περιγραφή συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής του φασισμού, παρά μια συνολική περιγραφή της επιχειρησιακής τροχιάς. Η αντίληψη αυτή πρέπει να αλλάξει για διαφορετικές χρονικές περιόδους και χώρες που εξουσία, επιρροή και κοινωνική συνοχή εμφανίζονται με διαφορετικό τρόπο. Στην Ευρώπη του μεσοπολέμου για παράδειγμα, οι κομματικές πολιτικές δημιούργησαν συνασπισμούς για κρατική εξουσία, αλλά σε άλλες στιγμές και μέρη η εξουσία μπορεί επίσης να περιλαμβάνει την εκκλησία, τα μέσα ή συγκεκριμένες κουλτούρες. Στη σύγχρονη Αμερική, οι φασίστες συμμαχούν με μια διαδικτυακή κουλτούρα που βοήθησε την Alt-Right να αναπτυχθεί και να καταλάβουν καίριους χώρους κουλτούρας με ικανότητα να επηρεάζουν σημαντικά τμήματα της ευρύτερης κοινωνίας. Στις ΗΠΑ του 21ου αιώνα, οι πολιτικοί των κομμάτων εμφανίζουν φθίνουσα επιρροή ενώ διαδικτυακές διασημότητες έχουν γίνει πιο επιδραστικές από ότι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

15.

Αν και «Τα Πέντε Στάδια Του Φασισμού» που περιέγραψε ο ακαδημαϊκός Robert O. Paxton δίνουν το περίγραμμά της διαδικασίας με την οποία ο φασισμός πήρε την εξουσία και στην συνέχεια παράκμασε πριν και κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο οι συνθήκες όσο και τα κινήματα είναι εντελώς διαφορετικά σήμερα. Η πρόβλεψη της διαδικασίας για την κατάκτηση της εξαιτίας και πιθανή αποτυχία σε μια περίοδο που ο φασισμός παραμένει ιδιαίτερα επιδραστικός στη κουλτούρα και στα επαναστατικά κινήματα, είναι αδύνατο να προβλεφθεί πλήρως να εκ των προτέρων.

16.

Η κρίση για τους σημερινούς φασίστες προέρχεται από τις αντιφάσεις στην προσέγγιση τους στην ίδια τους την ανάπτυξη. Ο φασισμός του μεσοπολέμου βασίζονταν πρώτα στην πολιτική οργάνωση, που στη συνέχεια έπρεπε να σκεφτούν την εκπροσώπηση στα μέσα. Η Alt-Right του 21ου αιώνα αναπτύχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στο διαδίκτυο μέσα από τη κουλτούρα των memes και των hashtags. Ενώ αυτό τους έδωσε μεγάλη ώθηση στην διάδοση του μνήματος τους, αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην μεταφορά του στις συνθήκες του πραγματικού κόσμου και στην επακόλουθη οργάνωση. Η χυδαιότητα της γλώσσας τους, ο τρόπος προσέγγισης τους ή το δημογραφικό προφίλ των retweeter τους δεν σημαίνει απαραίτητα πως φτάνει σε ριζοσπαστικές οργανώσεις και οργάνωση.

17.

Αν οι φασίστες βλέπουν τους πολιτιστικούς χώρους ως πρόδρομους των πολιτικών, τότε η είσοδος στους πολιτιστικούς χώρους είναι στην ουσία πολιτική. Αν ο δημόσιος λόγος των φασιστών έχει σκοπό την στρατολόγηση και την οργάνωση, τότε η φασιστική δημόσια έκφραση δε διακρίνεται από τη φασιστική οργάνωση. Αν η φασιστική οργάνωση καταλήγει στη βία, είτε είναι εκρήξεις μιας «φαινομενικά τυχαίας» βίας στο δρόμο ή γενοκτονία αν πάρουν την εξουσία, τότε η φασιστική οργάνωση είναι φασιστική βία. Αντί άλλων μορφών επαναστατικών πολιτικών, ο φασισμός προσπαθεί να αγιοποιήσει τη βία, πλήρως ενσωματωμένης στην αντίληψή τους περί ταυτότητας και μιας σωστά ιεραρχικής κοινωνίας. Έτσι, ακόμη και ο πιο μετριοπαθής φασίστας ιδεολόγος έχει μέσα του τους σπόρους της βαρβαρότητας.

18.

Ο φασισμός δεν μπορεί να κρύψει τη βία του για πάντα. Η ιστορία του λευκού εθνικισμού ήταν η ιστορία μιας αιματοβαμμένης τρομοκρατίας, ένα στοιχείο που χαρακτηρίζει όλα τα φασιστικά κόμματα και οργανώσεις σε όλες τις χώρες σε όλες τις περιόδους. Ενώ οι φασίστες διανοούμενοι και ηγέτες θέλουν να αποσυνδέσουν την εικόνα του ταυτοτικού εθνικισμού από τη βία τόσο στο δρόμο όσο και από τη κρατική βία, αυτό είναι αδύνατο στον πραγματικό κόσμο. Μέσα σε επαρκές χρονικό πλαίσιο θα υπάρχει πάντα φόνος.

19.

Ο φασισμός δεν μπορούσε να υπάρξει πριν από εποχές μαζικής πολιτικής. Ενώ είναι ιδιαίτερα ελιτιστικός – πιστεύει πως η κοινωνία πρέπει να διευθύνεται, εν μέρει, από μια τάξη ελίτ – απαιτεί και την μαζική συμμετοχή του κόσμου. Αυτό σημαίνει στρατολόγηση από μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης, απαιτώντας την συνενοχή τους στην αυξανόμενη καταπίεση. Η Hannah Arendt περιέγραψε τον τρόπο που αυτό λειτουργεί ως την «κοινοτοπία του κακού», για να χαρακτηρίσει την καθημερινή συνενοχή και η γραφειοκρατική ασθένεια του Γερμανικού λαού στα γεγονότα του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος. Η κοινοτοπία αυτή είναι αναγκαία για να πάρει την εξουσία ο φασισμός, ώστε η μάζα να πιστεύει πως τα οφέλη του αξίζουν το κόστος του. Αυτή είναι η ένωση του λαϊκισμού με τον ελιτισμό, επανατοποθετεί την αντίληψη των μαζών ώστε να οδηγήσουν τον εαυτό τους στη καταστροφή.

20.

Οι συνθήκες που γεννούν το φασισμό, η ανολοκλήρωτη εξίσωση του ύστερου καπιταλισμού, είναι το πιθανότερο να γίνουν βαθύτερες και πιο δραματικές. Η κρίση είναι καίρια για το καπιταλισμό και θα αυξηθεί καθώς οι παγκόσμιες οικονομικές αγορές συνεχίζουν να ταρακουνιούνται από την αστάθεια. Η τάση αυτή για τη κρίση, αναμειγμένη με τη διαστρωμάτωση που είναι ενσωματωμένη στο καπιταλισμό και η εξάρτηση του κράτους στο ρατσισμό, κάνουν τις φασιστικές εκρήξεις αναπόφευκτες.

21.

Η ανικανότητα της αριστεράς να δώσει μια πραγματική και βιώσιμη εναλλακτική στο σημερινό σύστημα και η συνθηκολόγηση της με τους θεσμούς της εξουσίας, είναι αυτά που δίνουν στο φασισμό την ισχυρότερη ρητορική του γοητεία. Ένα αποτελεσματικό αντιφασιστικό κίνημα μπορεί να κάνει περισσότερα από το να αντιτάσσεται απλά στους φασίστες ώστε να επιστρέψουν την κοινωνία στην προηγούμενη κατάσταση της. Αντίθετα το κίνημα θα πρέπει να παρουσιάζει ένα ριζικά διαφορετικό όραμα που να απαντά στα ίδια συναισθήματα αποξένωσης και μιζέριας στα οποία ο φασισμός αντιπροτείνεται ως λύση.

22.

Η ικανότητα του φασισμού να προσαρμόζεται στις αλλαγές στη τεχνολογία, τα κοινωνικά συστήματα, αξίες, ήθη και στις πολιτικές και πρακτικές της αριστεράς είναι αξιοσημείωτη. Καθώς πραγματοποιείται πρόοδος στους κινηματικούς κύκλους προς την αντιμετώπιση των κληρονομιών  της αποικιοκρατίας, του λευκού σωβινισμού, της πατριαρχίας και της ετεροκανονικότητας και άλλων συστημάτων καταπίεσης, οι φασίστες ιδεολόγοι θα βρουν τρόπους να εκμεταλλευτούν αυτά τα σχέδια για το δικό τους όφελος. Η πρόληψη αυτής της οικειοποίησης απαιτεί την κατανόηση της κεντρικής ιδεολογίας και μεθοδολογίας  του φασισμού από το αντιφασιστικό κίνημα ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει είναι σταθερό στις ιδέες της ριζοσπαστικής οργάνωσης, προσπαθώντας πάντοτε για μεγαλύτερη ελευθερία και ισότητα.

23.

Ο Donald Trump  μπήκε στον Λευκό Οίκο με το ίδιο είδος του δεξιού λαϊκισμού που οδήγησε στο Brexit, την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, ενθάρρυνε την Marine Le Pen και το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία και επέτρεψε στο αντιμεταναστευτικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία να μπει στο κοινοβούλιο. Αυτό δημιουργεί τη απαραίτητη γέφυρα μεταξύ του πληθυσμού και τους φασίστες και τους πρωτοφασίστες ιδεολόγους, που θέλουν να δουν μια κοινωνία επιβεβλημένης ανισότητας και ουσιοκρατικής ταυτότητας. Η γεφύρωση αυτή είναι αναγκαία προϋπόθεση για μια μαζική κοινωνική μετατόπιση προς το φασισμό, και πρέπει να ιδωθεί ως κομμάτι των ομόκεντρων κύκλων που δίνουν στο φασισμό την ικανότητα να προβαίνει σε μαζική βία.

24.

Η αντίσταση στο φασισμό πρέπει να πάρει την μορφή της μαζικής πολιτικής όπως και να πολεμήσει τις μακροπολιτικές του δεξιού λαϊκισμού που γεφυρώνουν τον κανονικό συντηρητισμό με το φασιστικό πλαίσιο. Αυτό δε μπορεί να  γίνει μόνο από ένα ριζοσπαστικό περιθώριο, αλλά πρέπει να γίνει κινητοποιώντας τόσο τη βάση από όπου στρατολογεί ο φασισμός όσο και τις μαζικές περιθωριοποιημένες κοινότητες που στοχεύει (που αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης). Η πιο αποτελεσματική αντίσταση στη φασιστική στρατολόγηση είναι η ριζοσπαστική κινητοποίηση, και το μόνο πράγμα που σταματά τη μαζική βία είναι η μαζική άρνηση.

25.

Ο λευκός σωβινισμός και η κοινωνική ιεραρχία είναι εσωτερικευμένη στην ταξική κοινωνία, ο φασισμός όμως επιδιώκει να την εξωτερικεύσει. Η απάντηση του ριζοσπαστικού κινήματος σε αυτό μπορεί επίσης να κάνει αυτή την καταπίεση ρητή, να καταδείξει τις υποβόσκουσες ιεραρχίες του πολιτισμού ώστε να υπονομεύσει τη φασιστική πρόοδο. Το μόνο πράγμα που θα τελειώσει το φασισμό για πάντα είναι να καταστρέψει τους μηχανισμούς που κατ’ αρχάς του επιτρέπουν να αναδυθεί. Η καταστροφή των παρορμήσεων του αυταρχισμού και της εσωτερικής ανισότητας είναι προϋπόθεση για την εξάλειψη του φασισμού από τη συλλογική συνείδηση. Το μόνο πράγμα που μπορεί να το καταφέρει αυτό είναι ένα επαναστατικό κίνημα που πάει πιο πέρα από τις απλές αντιδράσεις στα βίαια κινήματα των φασιστών.

Πηγή: Institute For Anarchist Studies