PABLO PICASSO…


Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Ως έφηβος, ο Τζόναθαν Ρίτσμαν ήταν ντροπαλός και δεν τα κατάφερνε και πολύ καλά με τα κορίτσια. Αργότερα, τα κατάφερε· παρ’ όλα ταύτα, έγραψε ένα τραγούδι για να ξορκίσει τις παλιές αποτυχίες. Με τον ιδιαίτερο, λοξό του τρόπο, διάλεξε να μιλήσει για τον Πάμπλο Πικάσο που, αν και κοντός, είχε τρομερή επιτυχία στις γυναίκες. Το τραγούδι που φέρει το όνομα του μεγάλου ζωγράφου (που, όπως είπαμε, ήταν και καρδιοκατακτητής) ηχογραφήθηκε το 1972 στο Λος Άντζελες ως demo από τους Modern Lovers, το πρώτο συγκρότημα του Τζόναθαν, με παραγωγό τον Τζον Κέιλ (οι Velvet Underground ήταν το πρότυπο του Τζόναθαν και μάλλον ο λόγος που πήγε από τη Μασαχουσέτη στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για να γίνει μουσικός). Άλλη μια παράδοξη λεπτομέρεια από τις πολλές του βίου και του έργου του Ρίτσμαν: το πρώτο LP των Modern Lovers, όπου συμπεριλαμβάνεται και το Pablo Picasso, κυκλοφόρησε το 1976, δηλαδή ένα χρόνο μετά τη διάλυση του συγκροτήματος (ο Τζόναθαν εν συνεχεία έφτιαξε τους Jonathan Richman and the Modern Lovers). Μπέρδεμα, ε; Ναι — σε αντίθεση με τον ίδιο τον Τζόναθαν, που το χαρακτηριστικό του είναι η παιδιάστικη απλότητα και ευθύτητα στους στίχους, στη μουσική και στην ερμηνεία του, στο στούντιο ή ζωντανά.

Well some people try to pick up girls
And get called assholes
This never happened to Pablo Picasso
He could walk down your street
And girls could not resist his stare and
So Pablo Picasso was never called an asshole

Well the girls would turn the color of the avocado
when he would drive
Down the street in his El Dorado
He could walk down your street
And girls could not resist his stare
Pablo Picasso never got called an asshole
Not like you

Alright
Well he was only 5’3″
But girls could not resist his stare
Pablo Picasso never got called an asshole
Not in New York

Oh well
be not schmuck, be not abnoxious,
Be not bellbottom bummer or asshole
Remember the story of Pablo Picasso
He could walk down your street
And girls could not resist his stare
Pablo Picasso was never called an asshole

Alright this is it
Some people try to pick up girls
And they get called an asshole
This never happened to Pablo Picasso
He could walk down your street
And girls could not resist his stare and so
Pablo Picasso was never called…

* * *


Από:https://dimartblog.com/2015/03/19/pablo-picasso-2/

Όταν τα φασιστικά παθήματα δεν γίνονται μαθήματα στην ελληνική αριστερά! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2018 01 25 01 svastika01

Αφετηρία και συνάμα κίνητρο για την σύντομη εξιστόρηση της “υπόθεσης Ράντεκ-Σλάγκετερ” που ακολουθεί είναι η κρισιμότητα της κατάστασης που έχει δημιουργήσει η στάση ηγετικών στελεχών σημαντικού τμήματος της ελληνικής ριζοσπαστικής αριστεράς απέναντι στο ακροδεξιό συλλαλητήριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Ιανουαρίου 2018. Προσοχή λοιπόν επειδή οι σημερινές ελληνικές ομοιότητες, συμπτώσεις και αναλογίες με το πιο τραγικό ευρωπαϊκό μεσοπολεμικό παρελθόν είναι παραπάνω από εμφανείς…

Βρισκόμαστε στην Άνοιξη του 1923 και το Ρουρ, η καρδιά της βιομηχανικής Γερμανίας, βρίσκεται υπό γαλλική στρατιωτική κατοχή ως πολεμική επανόρθωση αλλά και εκδίκηση της νικήτριας Γαλλίας επί της ηττημένης Γερμανίας στο Πρώτο Παγκόσμιο μακελειό. Όπως θα έπρεπε να αναμένεται, ο ταπεινωμένος, εξαθλιωμένος και άνεργος γερμανικός λαός αντιστέκεται στον ξένο κατακτητή που λεηλατεί τη χώρα του και καταστέλλει με τις ξιφολόγχες τις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, ένα κύμα συγκίνησης και αγανάκτησης σαρώνει τη Γερμανία όταν οι γαλλικές στρατιωτικές αρχές κατοχής δικάζουν, καταδικάζουν και εκτελούν τον βετεράνο του πολέμου, ηγετικό στέλεχος των ακροδεξιών Frei Korps και ναζιστή Άλμπερτ Λέο Σλάγκετερ (Albert Leo Schlageter) που έχουν συλλάβει την ώρα που έκανε ένα από τα πολλά σαμποτάζ του.

2018 01 25 02 deutschland

Λίγες μέρες αργότερα, και με αφορμή την εκτέλεση του Σλάγκετερ, ο μπολσεβίκος ηγέτης Καρλ Ράντεκ εκφωνεί ενώπιον της Εκτελεστικής Επιτροπής της Τρίτης Διεθνούς ένα λόγο που έμελλε να σημαδέψει καίρια -και καταστροφικά- την ιστορία του περασμένου αιώνα. Και ιδού ευθύς αμέσως ένα χαρακτηριστικό του απόσπασμα, όπως το αναπαράγει στο βιβλίο του «Η Μόσχα του Λένιν»(1) ο παρών σε εκείνη τη συνεδρίαση καθότι ηγετικό στέλεχος της Τρίτης Διεθνούς Γάλλος επαναστάτης Αλφρέντ Ροσμέρ:

Σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας της συντρόφισσας Κλάρας Τσέτκιν, μου κόλλησε στο μυαλό το όνομα του Σλάγκετερ και η τραγική μοίρα του. Η μοίρα αυτού του μάρτυρα του γερμανικού εθνικισμού δεν πρέπει να περάσει στα σιωπηλά ή απλά να τιμηθεί με δυο λογάκια. Έχει πολλά να μας διδάξει όπως επίσης και στο γερμανικό λαό. Δεν είμαστε ρομαντικοί συναισθηματίες που ξεχνάμε το μίσος μας μπροστά σε ένα πτώμα ή διπλωμάτες που λένε ότι μπροστά σε έναν τάφο πρέπει ή να προσεύχεσαι ή να μένεις σιωπηλός. Ο Σλάγκετερ, ο γενναίος στρατιώτης της αντεπανάστασης αξίζει έναν ειλικρινή φόρο τιμής από εμάς τους στρατιώτες της επανάστασης. Ο ομοϊδεάτης του Φρεκς δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα το 1920 στο οποίο περιγράφει τη ζωή ενός αξιωματικού που έχασε τη ζωή του στον αγώνα ενάντια στους Σπαρτακιστές. Ο τίτλος του ήταν “Ο περιπλανώμενος στην ανυπαρξία”. Αν αυτοί οι γερμανοί φασίστες που θέλουν να υπηρετήσουν πιστά το λαό τους δεν καταλάβουν το νόημα της μοίρας του Σλάγκετερ, τότε πραγματικά θα έχει πεθάνει μάταια και θα μπορούν να γράψουν στον τάφο του: “Ο περιπλανώμενος στην ανυπαρξία”.

Και ο Ροσμέρ θυμάται και διηγείται τι συνέβη αμέσως μετά: Μια αναταραχή επικράτησε ανάμεσα στους αντιπροσώπους. Τι σήμαινε αυτή η παράξενη εισαγωγή; Αυτό που ακολούθησε όχι μόνο δεν έδινε εξηγήσεις, αλλά αντιθέτως ενέτεινε την πρώτη εντύπωση. Συνεχίζοντας την ομιλία του ο Ράντεκ αναφέρθηκε σε μια Γερμανία που είναι τσακισμένη από το νικητή. “Μόνο ηλίθιοι”, είπε, “μπορούν να φανταστούν ότι η Αντάντ θα συμπεριφερόταν στη Γερμανία με διαφορετικό τρόπο απ’ότι η Γερμανία συμπεριφέρθηκε στη Ρωσία. Ο Σλάγκετερ είναι νεκρός. Στον τάφο του, οι σύντροφοί του ορκίζονται να συνεχίσουν: ενάντια σε ποιους; με ποιους;”. Και ο Ροσμέρ καταλήγει: “Μόνο ο επίλογος (του Ράντεκ) έβγαζε νόημα: “Πιστεύουμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των μαζών που ξεσηκώνονται από τα εθνικιστικά συναισθήματα ανήκει, όχι στο στρατόπεδο των καπιταλιστών, αλλά στο στρατόπεδο της εργασίας”.

2018 01 25 03 Radek

Όταν η κομματική ηγεσία βάζει -επιτέλους- φρένο στην εγκληματική “γραμμή Ράντεκ” και εγκαταλείπει τις κοινές δράσεις το κακό έχει ήδη γίνει, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό. Αντί να έχουν ξεπουπουλιαστεί, οι ναζιστές έχουν βγει απο την απομόνωση και έχουν γίνει μια σχεδόν καθωσπρέπει ανερχόμενη πολιτική δύναμη, αποδεικνύοντας πόσο διορατικός ήταν όχι ο κομμουνιστής Καρλ Ράντεκ, αλλά μάλλον ο…ναζιστής Γκέμπελς. Γιατί; Μα, επειδή ο Γιόζεφ Γκέμπελς είχε σπεύσει να εγκωμιάσει (!) την επαίσχυντη ομιλία του μαθητευόμενου μάγου της Τρίτης Διεθνούς καθώς είχε αμέσως αντιληφθεί ότι οι πρακτικές συνέπειές της θα ήταν καταστροφικές για το KPD (το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας) ενώ θα αποτελούσαν αληθινό θείο δώρο για το ναζιστικό του κόμμα… (2)

Δυστυχώς, η κακοδαιμονία του εργατικού και ειδικότερα του κομμουνιστικού και σοσιαλιστικού κινήματος θέλει τα παθήματα να μην γίνονται σχεδόν ποτέ μαθήματα. Και αυτό όχι μόνο τότε αλλά ακόμα και τώρα, μετά από ένα σχεδόν αιώνα! Και αν στη προπολεμική Γερμανία όπου το KPD ακολουθώντας πιστά τα κελεύσματα της σταλινικής γραφειοκρατίας, επανέλαβε αργότερα -έστω και περιστασιακά- τις κοινές δράσεις και τις ερωτοτροπίες με τους ναζιστές, υπάρχει -ας πούμε- το ελαφρυντικό ότι ο φασισμός και ο ναζισμός ήταν ένα νέο και άγνωστο μέχρι τότε “φαινόμενο”, τι μπορεί κανείς να πει για τους σημερινούς μαθητευόμενους μάγους της ελληνικής αριστεράς που δείχνουν να μην έχουν διδαχτεί το παραμικρό από τις -μέχρι σήμερα αξεπέραστες σε αγριανθρωπισμό και καταστροφικότητα- τραγικές εμπειρίες του ευρωπαϊκού μεσοπολέμου;

2018 01 25 04 svastika

Έτσι, οι μεν, δηλαδή εκείνοι του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνουν ότι πολεμούν τον φασισμό εφαρμόζοντας με υπερβάλλοντα ζήλο τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που τον θρέφουν και τον γιγαντώνουν, ενώ οι δε, εκείνοι του ΚΚΕ περηφανεύονται ότι αντιμετωπίζουν τη ναζιστική απειλή ακολουθώντας πιστά το απίστευτα χρεωκοπημένο παράδειγμα του ΚΚ Γερμανίας και του τότε ηγέτη του ΕρνστΤέλμαν, που έμεινε στην ιστορία για την τραγική πρόβλεψή του… “Οι Ναζιστές δεν θα μείνουν παρά έξι μήνες και μετά θα είναι η σειρά μας”! Τέλος, εκείνοι που κυρίως μας απασχολούν σήμερα, δηλαδή τα ηγετικά στελέχη μεγάλου μέρους -αλλά ευτυχώς όχι όλης- της ριζοσπαστικής αριστεράς, τον μάχονται ανακαλύπτοντας και εγκωμιάζοντας τις -εντελώς ανύπαρκτες- κρυφές “αρετές” του βαθύτατα βάρβαρου και ρατσιστικού κοινωνικού ακροατηρίου του! Τόσο οι μεν όσο και οι δε εγκληματούν! Και αν συνεχίσουν στον αδιέξοδο δρόμο που έχουν διαλέξει, τότε είναι περίπου βέβαιο ότι το μέλλον διαγράφεται μαύρο κι άραχνο. Και δυστυχώς, για δικαίους και αδίκους, δηλαδή για όλους μας…

Αντί λοιπόν να διαγκωνίζονται με την -φασιστική ή μη- άκρα δεξιά για το ποιος είναι πιο “πατριώτης”, ελληναράς και “μακεδονομάχος”, πολύ καλύτερο θα ήταν, ακόμα και για τους ίδιους και τις ίδιες, να ενώσουν επειγόντως τις δυνάμεις τους σε ένα αρραγές αντιφασιστικό μέτωπο. Ένα εννιαίο μέτωπο των αντιφασιστών που θα διαλύει τη σημερινή σύγχιση, θα εμπνέει τη νεολαία και θα ξαναδίνει αυτοπεποίθηση στους δημοκράτες, θα ξαναφέρνει στο προσκήνιο τις παλιές καλές αξίες της αλληλεγγύης και του διεθνισμού, και θα περνάει, επιτέλους στην αντεπίθεση που τόσο χρειαζόμαστε.

Σημειώσεις

  1. Αλφρέντ Ροσμέρ, “Η Μόσχα του Λένιν”, με πρόλογο του Αλμπέρ Καμί, εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, 2017, μετάφραση Δήμητρα Κυρίλλου, Κώστας Πίττας.
  2. Το ναζιστικό καθεστώς έδωσε το όνομα του Σλάγκετερ σε δρόμους και πλατείες, σε πλοία και στρατώνες, σε πόλεις και στρατιωτικές μονάδες, ενώ γράφτηκε για αυτόν ακόμα και ένα θεατρικό έργο στο οποίο οφείλεται εξάλλου και η διάσημη αγριανθρωπική φράση “Όταν ακούω τη λέξη κουλτούρα, τραβάω το πιστόλι μου”. Ο υποτιθέμενος καταδότης του Σλάγκετερ στις γαλλικές αρχές δολοφονήθηκε από τον μετέπειτα διοικητή του στρατοπέδου εξόντωσης Άουσβιτς-Μπιρκενάου Rudolf Hoess και τον Μάρτιν Μπόρμαν, μόνιμο δεξί χέρι του Χίτλερ.


Aπό:http://www.contra-xreos.gr/arthra/1280-fasistika-patimata.html

Ρίχτερ στην Ουάσιγκτον με επίκεντρο στην κορεατική χερσόνησο…


Σε μια απροσδόκητη (;) αλλά (υποθέτουμε) καλά υπολογισμένη κίνηση, το βορειοκορεατικό καθεστώς έκανε χτες έκκληση σ’ όλους τους κορεάτες, οπουδήποτε στον πλανήτη, να ενισχύσουν την ενοποίηση των δύο κορεατικών κρατών χωρίς την εμπλοκή άλλων κρατών!!!

Η έκκληση της Πγιονγκγιάνγκ είναι εντυπωσιακή από όλες τις απόψεις. Η κυριότερη είναι, κατά την ταπεινή μας άποψη, ότι γίνεται στη διάρκεια διαπραγματεύσεων μεταξύ βόρειας και νότιας κορέας το περιεχόμενο των οποίων δεν γνωρίζουν και δεν μπορούν να ελέγξουν και να προβοκάρουν “από μέσα” ούτε η Ουάσιγκτον ούτε το Τόκιο! Είναι κάτι παραπάνω από δύο εβδομάδες που γίνονται αυτές οι συζητήσεις (απ’ τις οποίες η ασταμάτητη μηχανή περίμενε πολλά, όμως όχι και μια βορειοκορεατική έκκληση για ένωση!) και θα θεωρούσαμε απίθανο το να κηρύσσει δημόσια και ανοικτά την κορεατική ενοποίηση ο Kim (βορράς) χωρίς να έχει ιδέα ο Moon (νότος).

Δύσκολα, επίσης, θα θεωρούσαμε την έκκληση μια καιροσκοπική κίνηση «καλής θέλησης» ενόψει της συμμετοχής βορειοκορεατών στους χειμερινούς ολυμπιακούς αγώνες στη Σεούλ: αυτή είχε αποφασιστεί απ’ την αρχή των συζητήσεων, και ήταν (εξελίσσεται σε…) too much συμβολική / διπλωματική κίνηση ενάντια στον αμερικάνικο μιλιταρισμό / ιμπεριαλισμό· αλλά και εκείνον του Τόκιο.

Αντίθετα, με την τάση που φαίνεται ότι έχει διαμορφωθεί σ’ αυτές τις «αόρατες» συζητήσεις, μετά την έκκληση της Πγιονγκγιάνγκ θα θεωρούσαμε πιθανές ακόμα πιο εντυπωσιακές κινήσεις. Όπως το να βρεθεί ο Kim δίπλα στον Moon στην τελετή έναρξης των ολυμπιακών, στις 9 Φλεβάρη! Ο κατά την Ουάσιγκτον «νο 1 παγκόσμιος κίνδυνος» να νομιμοποιείται «έξω απ’ τα δόντια» απ’ τον απαραίτητο (αν και απρόθυμο…) σύμμαχο της Ουάσιγκτον σε οποιαδήποτε όξυνση κατά της βόρειας κορέας: το καθεστώς της νότιας! Το τέλειο στραπάτσο: όλα αυτά χωρίς να έχει δεσμευτεί (δημόσια τουλάχιστον, ως τώρα…) η Πγιονγκγιάνγκ ούτε κατά ένα χιλιοστό για τα πυρηνικά της όπλα και για τους πυραύλους της!!! (Πάντως το στραπάτσο ξετυλίγεται ήδη, έτσι κι αλλιώς…)

Στην Ουάσιγκτον βγάζουν αφρούς! Ο αντιβασιλιάς Pence ανακοίνωσε ήδη ότι θα «εμποδίσει τις προσπάθειες του Kim να κάνει πειρατεία στους ολυμπιακούς». Πρόκειται να βρίσκεται στη Σεούλ για τους αγώνες – και ίσως αντιμετωπίσει μόνος του την βορεοκορεατική ομάδα χόκεϊ επί πάγου… Θα είναι ενδιαφέρον αν τελικά θα πάει και τι θα συναντήσει εκεί.

Η ταχύτητα των εξελίξεων, απ’ την αρχική δήλωση του Kim ότι θα ήθελε να συμμετάσχουν βορειοκορεάτες στους ολυμπιακούς πριν 25 ημέρες ως την χθεσινή περί ένωσης των δύο κορεών, είναι τέτοια ώστε θεωρούμε σίγουρο ότι έχει υπάρξει σχεδιασμός. Όπως, επίσης, και εγγυήσεις: απ’ την Μόσχα και το Πεκίνο.

Αν το πράγμα προχωρήσει, το λέμε από τώρα: θα χαρούμε!


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/richter-stin-ouasigkton-me-epikentro-stin-koreatiki-chersoniso/

 

O Ζαν Ζενέ και ο θάνατος της ηθικής …


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

«To ημερολόγιο ενός κλέφτη» είναι ίσως το δημοφιλέστερο βιβλίο του Ζαν Ζενέ. Έχοντας καθαρά αυτοβιογραφικό περιεχόμενο διεισδύει στον άγνωστο, εγκληματικό, διαστροφικό, άγριο και απάνθρωπα αποξενωμένο υπόκοσμο, δίνοντας σάρκα και οστά στην αποκτήνωση που αποκτά χειροπιαστή υπόσταση αμετανόητου χαρακτήρα.

Ο Ζενέ επιτίθεται από την πρώτη σελίδα. Από θέση αρχής ξεκαθαρίζει ότι ανήκει στους φονιάδες, στους τρελούς, στους αψυχολόγητα καταστροφικούς χαρακτήρες. Κρατάει τις αποστάσεις του χρησιμοποιώντας το δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο απέναντι στους αναγνώστες που προφανώς δεν ανήκουν στο δικό του ηθικό κόσμο. Με φράσεις όπως: «Οι φονιάδες βρίσκονται πολύ μακριά από σας» ή «οι εγκληματίες δεν αποδέχονται τις αρετές του δικού σας κόσμου» ή «στους φυλακισμένους πρόσφερα την τρυφερότητά μου» καθιστά σαφές ότι τον συμβατικό κόσμο της τρέχουσας ηθικής τον έχει από καιρό καταδικάσει κι ότι ο ίδιος πρεσβεύει κάτι άλλο, κάτι μολυσματικό και φρικαλέο, κάτι τερατώδες που αποπνέει τη δυσωδία της αρρωστημένης λαγνείας και της καταφυγής στο ανυπόφορο.

 

Ζαν Ζενέ (γαλλικά: Jean Genet, 19 Δεκεμβρίου 1910 - 1986), Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης.
Ζαν Ζενέ (γαλλικά: Jean Genet, 19 Δεκεμβρίου 1910 – 1986), Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης.

Ο έρωτας έχει νόημα μόνο ως εργαλείο διαστροφής, ως αποκρουστική έκφραση του ζωώδους. Είναι η μεγάλη πύλη που διασχίζοντάς την χτίζει τους νόμους ενός απαγορευμένου και αδυσώπητα βίαιου κόσμου. Ενός κόσμου που ζέχνει. Η ηδονή είναι αδύνατο να εκδηλωθεί πέρα από τη νοσηρή σεξουαλικότητα και την καταπάτηση κάθε ηθικής, που μόνο το έγκλημα μπορεί να προσφέρει. «Ο έρωτας μ’ έσπρωξε μπροστά σ’ αυτό που εκφράζουμε κακό» γράφει ο Ζενέ από την πρώτη σελίδα.

Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα σεξουαλικό κτήνος που όχι απλώς δεν νιώθει την ανάγκη να απολογηθεί αλλά επιτίθεται διεκδικώντας το προσωπικό του δίκιο κι αδιαφορώντας παντελώς για την, σχεδόν βέβαιη, απόρριψη του. Κι όλα αυτά με μια απολύτως ποιητική γλώσσα που κατά διαστήματα χάνει κάθε χαρακτηριστικό της πεζογραφίας διοχετεύοντας ένα πρωτόγνωρο πάθος που αποκτά, θα λέγαμε, ερωτικές διαστάσεις. Είναι σαν να βλέπουμε το Ζενέ να αντιμετωπίζει ερωτικά τις ίδιες του τις σελίδες με τρόπο αφοπλιστικά αυθόρμητο, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια, χωρίς την ελάχιστη επιτήδευση.

Παρακολουθούμε ένα ομοφυλοφιλικό ντελίριο που περιγράφεται σε πρώτο πρόσωπο με το Ζενέ να εκπορνεύεται σε άθλιες δημόσιες τουαλέτες για να εξασφαλίσει το φαγητό του. Η δολοφονία που διαπράττει έχει λόγους φαινομενικά ακαθόριστους αλλά ουσιαστικά καθορισμένους από την παράλογη λογική του αδυσώπητου αμοραλισμού και της απόλυτης συναισθηματικής απαξίωσης, που τελικά εκλογικεύεται δημιουργώντας τον ηθικό κώδικα της ανηθικότητας.

Ο Ζενέ από θέση αρχής συμπεριφέρεται προδοτικά κι αχάριστα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην δαγκώσει το χέρι που τον ταΐζει. Όταν ο πλούσιος θαυμαστής του συγγραφικού του έργου τον καλεί στο σπίτι του, αυτός μελετά το χώρο για να μπορέσει να τον ληστέψει. Προτιμά να πετάξει τα λεφτά του καλύτερού του φίλου στον υπόνομο παρά να του τα επιστρέψει και να τον σώσει.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η πεμπτουσία της ηθικής του Ζενέ. Κρατάει τα λεφτά του φίλου του – που του τα εμπιστεύτηκε –  σαν κάτι ιερό κι όταν έφτασε η ώρα της επιστροφής τους, με δεδομένο ότι ο φίλος τα είχε απόλυτη ανάγκη (σε σημείο ζωής και θανάτου) αποφάσισε να τον προδώσει. Αφού δείπνησε πλουσιοπάροχα ένιωσε τύψεις, γιατί η προδοσία αυτή δεν ήταν αρκετή. Το να καταχραστεί τα λεφτά για προσωπικό όφελος ήταν πράξη κλοπής καταδικασμένη στη μικρότητα της φτηνής ιδιοτέλειας. Αποφασίζει να πετάξει τα υπόλοιπα λεφτά στον υπόνομο πραγματοποιώντας την τέλεια προδοσία που μόνο η ανιδιοτέλεια μπορούσε να εκφράσει.

Ζαν Ζενέ: «Το ημερολόγιο ενός κλέφτη» εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ, Αθήνα 1975.
Ζαν Ζενέ: «Το ημερολόγιο ενός κλέφτη» εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ, Αθήνα 1975.

Αναλογιζόμενοι ότι κι ο ίδιος τα είχε απόλυτη ανάγκη, αφού τριγυρνούσε άστεγος και ρακένδυτος σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, παρακολουθούμε το μανιφέστο της ανήθικής ηθικής, καθώς η ανηθικότητα αποκτά διαστάσεις ιδεολογίας που απαιτεί θυσίες. Γίνεται αρχή και τρόπος ζωής που απαιτεί συνέπεια και προσωπικό κόστος. Ο Ζενέ μπορεί να προδίδει τους πάντες αλλά δεν προδίδει ποτέ τις αρχές του.  Και νιώθει περήφανος γι’ αυτό, όπως κάθε μάρτυρας που θυσιάζει ακόμα και τη ζωή του εκπροσωπώντας το ακατανόητο για τους άλλους, που όμως γι’ αυτόν είναι νόημα ύπαρξης.

Περιπλανιέται χωρίς χαρτιά και συλλαμβάνεται από την αστυνομία. Μην ξέροντας τι να τον κάνουν τον απελαύνουν σε γειτονικό κράτος. Ακολουθεί νέα σύλληψη και νέα απέλαση. Ο Ζενέ δηλώνει ότι γύρισε όλη την Ευρώπη με τη βοήθεια της διεθνούς αστυνομίας που διαρκώς προσπαθεί να τον ξεφορτωθεί και διαρκώς τον βρίσκει μπροστά της. Αυτό του δίνει μεγάλη χαρά. Το να αποτελεί πρόβλημα – και μάλιστα διεθνούς εμβέλειας – είναι τίτλος τιμής. Περιγράφει την εξαθλίωσή του χωρίς την παραμικρή αυτολύπηση. Είναι γεμάτος ψείρες κι είναι περήφανος γι’ αυτό. Δηλώνει ότι γι’ αυτόν οι ψείρες είναι δείγμα κοινωνικής καταξίωσης όπως τα κοσμήματα για τους άλλους.

Κάπως έτσι γίνεται μαρτυρική μορφή, αφού κάθε στιγμή είναι πρόθυμος να υποστεί οποιοδήποτε εξευτελισμό ή οποιαδήποτε σωματική ταλαιπωρία προκειμένου να αναδείξει το σκοτεινό μεγαλείο που υπηρετεί, το μεγαλείο της ανθρώπινης νοσηρότητας. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός. Ο άκρατος συναισθηματικός ακρωτηριασμός που πρεσβεύει τον καθιστά ολοκληρωτικά ξένο. Ένα περιφερόμενο τέρας που μόνο η φυλακή του αξίζει. (Το βιβλίο είναι γραμμένο στη φυλακή).

Ο Ζενέ παρουσιάζει το κακό χωρίς την ελάχιστη προσπάθεια ωραιοποίησης. Σε τελική ανάλυση, αυτό που τον κάνει τόσο αποκρουστικό είναι η ολοκληρωτική απουσία της ιδιοτέλειας. Αν το κακό παρουσιαστεί ως πράξη που αποδίδει όφελος αυτομάτως αποκτά λογική, γίνεται δηλαδή συζητήσιμο. Η εγκληματική πράξη που μεταφράζεται σε χρήμα και ταυτόχρονα συνοδεύεται από μια θεωρητική καταδίκη του συστήματος μπορεί να γίνει αποδεκτή και να αποκτήσει και οπαδούς. Η εγκληματική πράξη που εκδηλώνεται από θέση εξουσίας και που μπορεί να ντυθεί ιδεολογικά μπορεί να αποτελέσει πρότυπο. Η εγκληματική πράξη όμως, που δεν έχει κανένα σκοπό παρά μόνο τη χαρά της ίδιας της ύπαρξής της είναι αποκρουστική και χυδαία, είναι διαστροφή και φυσικά απολύτως καταδικαστέα κι αυτό γιατί είναι μια ολόγυμνη αλήθεια που κανείς δεν μπορεί να ανεχθεί.

Ο Ζενέ παρουσιάζοντας το κακό ως τρόπο άντλησης ηδονής βάζει το δάχτυλο πάνω στη βαθύτερη πληγή του ανθρώπου. Την τρομακτική κι απόκοσμη έλξη που νιώθει για το κακό. Τη σημειολογία του κακού συμμερίζεται και ο Ντοστογιέφσκι στο «Υπόγειο» που ειρωνεύεται ανοιχτά τη σωκρατοπλατωνική αντίληψη ότι το κακό οφείλεται στην άγνοια αποκαλώντας τους «αθώα παιδάκια». Ισχυρίζεται ανοιχτά ότι ο άνθρωπος έχει απόλυτη συνείδηση του κακού αλλά το κάνει γιατί έτσι νιώθει ευχαρίστηση.

JEAN GENET AND CINEMA’S
JEAN GENET AND CINEMA’S

Ο Ζενέ τραβάει το θέμα ακόμη παραπέρα.  Συνδέοντας το κακό με την ηδονή και την ακραία σεξουαλικότητα τολμά να φέρει στο φως κάτι ανομολόγητο, κάτι που αιώνες ο άνθρωπος προσπαθεί να καταπνίξει χωρίς αποτέλεσμα. Γι’ αυτό είναι τρομερός κι επικίνδυνος. Γιατί εκλογικεύει το κακό ξεσκεπάζοντας την κοινωνική υποκρισία που προσπαθεί να το καλύψει. Γιατί φέρνει στο φως τα πάθη του ανθρώπου και του τα τρίβει κατάμουτρα. Ο Σαρτρ γράφει για το Ζενέ: «Ο Ζενέ δεν είναι ποτέ οικείος ούτε και με τον εαυτό του. Τα λέει φυσικά όλα, λέει όλη την αλήθεια και μόνη την αλήθεια, η αλήθεια όμως αυτή είναι μια αλήθεια ιερή. …….Μιλάει για τη ζωή του σαν ένας Ευαγγελιστής, σαν ένας μάρτυρας που είδε κι εκστασιάστηκε…Εσείς, αν εκεί που όλα αυτά δένονται, μπορέσετε να αντιληφθείτε τη λεπτή γραμμή που ξεχωρίζει το μύθο θα ανακαλύψετε την αλήθεια. Που είναι τρομακτική». Κι έτσι ακριβώς είναι.

Ζαν Ζενέ: «Το ημερολόγιο ενός κλέφτη» εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ, Αθήνα 1975.

https://ludditerobot.com/great-movies-counter-programming/genet-cinemas-open-fly/


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2018/01/24/27697-o-%CE%B6%CE%B1%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CE%BD%CE%AD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82/