Οδός ειρήνης…


Α χα! Νομίζει αυτός ο Zaev ότι θα ξεγελάσει τους έλληνες εθνικόφρονες!!! Α χα! Νομίζει ότι οι ελληνόψυχοι είναι χθεσινοί! Και ότι θα τσιμπήσουν επειδή θα κάνει την λεωφόρο μεγΑλέκου στα Σκόπια «λεωφόρο φιλίας». Α χα!

Λοιπόν. Για να δουν αυτοί οι ακατονόμαστοι ότι δεν μασάμε με τα ονόματα και τα βαφτίσια (εκτός απ’ την θεία Λίτσα και όλες τις θείες Λίτσες, που – μα τις χίλιες καλοκαβουρντισμένες τράπεζες – είναι άπειρες και παντού), το πόπολο μαζί με όλους τους νταβάδες του, αποφασίζουν σε «λαϊκή συνέλευση» τύπου «συλλαλητήριο για την παρτίδα» (παρτίδα, ε;) ότι:

Α) Τέρμα ο ελληνικός αλυτρωτισμός!!!

Β) Από αύριο όλες οι «βορείου ηπείρου», δηλαδή δρόμοι, πλατείες, συντριβάνια, ξέφωτα, κλπ, γίνονται «αγάπης προς τον αλβανικό λαό» – και, για συντομία, α.π.τ.α.λ.!

Γ) Απαγορεύεται (με ποινή πολύχρονης φυλάκισης) οποιοσδήποτε αγνός πατριώτης και αγνότερος «νοιώθω κόψιμο για την πατρίδα» να εμφανιστεί σε συλλαλητήριο με πανό, σημαία, σύνθημα κλπ σαν αυτό της πιο πάνω φωτογραφίας. Έγινε προχτές – τελευταία φορά!!! Αμάν πια μ’ αυτόν τον γάργαρο πατριωτισμό!!!

Δ) Από αύριο όλες οι «μικράς ασίας», δηλαδή δρόμοι, πλατείες, συντριβάνια, ξέφωτα, κρίνες, γειτονιές κλπ μετονομάζονται σε «αγάπης προς τον τουρκικό λαό» – και για συντομία α.π.τ.τ.ο.λ»!

Ε) Η «Νέα Σμύρνη» γίνεται «Βαρντάσκα», όλοι οι σχετικοί δρόμοι, πλατείες, συντριβάνια, κλπ με το όνομα «Σμύρνης» γίνονται «ρίξτε τους πρόσφυγες στη θάλασσα» (για συντομία «kill them all»), ο Πανιώνιος γίνεται «Πανμπέος» (προς τιμήν…), και το αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλ. γίνεται «Βασιλέως Κωνσταντίνου». Αυτό το τελευταίο σαν παραχώρηση προς τον κυρ Κούλη που δεν θέλει να «διχάσει τους έλληνες». (Σκέψου να μην τον έλεγαν και Μητσοτάκη!… Εδώ αλλάζεις όνομα τρέχοντας! Χίλιες φορές Κυριάκος «Φούφουτος»!!! Ενωτικό στα σίγουρα… )

ΣΤ) Αλλάζουν τα βιβλία της ελληνικής σχολικής ιστορίας! Δεν θα επανέλθει, μεν, ο συνωστισμός στο λιμάνι της Σμύρνης, θα δοθεί όμως ιδιαίτερη έμφαση στο «τουρκόσποροι» – για να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια στα μυαλά των νέων.

Οι έλληνες εθνο(παρά)φρονες δεν μασάνε (κύριε Zaev) από επιθέσεις φιλίας με ονόματα! Στην κωλότσεπη τα έχουν αυτά!!! Πείτε μας τίποτ’ άλλο: θα κλείσετε, για παράδειγμα, το καζίνο στη Γευγελή για να δουλέψουν τα δικά μας, τώρα που μπαίνουμε σε τροχιά τουρμποκαζινοκαπιταλιστικής ανάπτυξης; Εεεεεε;

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/odos-irinis/

  

Στον θλιμμένο και όμορφο κόσμο του Jim Jarmusch…


Σκέψεις για τον πιο αγαπητό και οικείο άνθρωπο του σύγχρονου κινηματογράφου

 
Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Καταβρόχθισε παλιές ταινίες, νέες ταινίες, μουσική, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, φωτογραφίες, ποιήματα, όνειρα, τυχαίες συνομιλίες, αρχιτεκτονική, γέφυρες, πινακίδες στους δρόμους, δέντρα, σύννεφα, σώματα νερού, το φως και τις σκιές. Επέλεξε μόνο τα πράγματα που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή σου. Εάν το κάνεις αυτό, το έργο σου θα είναι αυθεντικό». Στοιχειοθέτηση με υπογραφή Jim Jarmusch. Καμιά επιτήδευση, καμιά υπεροψία, cool όπως ανέκαθεν (σε όλα) είναι, ο ασπρομάλλης τούτος μάγκας κοιτάζει αλλού και προσέχει άλλα πράγματα. Αδιαφορεί για τα κολοσσιαία, εφόσον μπορεί να είναι μάρτυρας μιας απλής κουβέντας. Αδιαφορεί για τα big bang εφόσον μπορεί να βρει άσβεστη λάμψη σε μια «καθημερινή λίστα μπακαλικής», όπως δήλωνε ο ποιητής του William Carlos Williams.

Ο Jim Jarmusch έκανε εξαρχής την σωστή επιλογή. Εναντιώθηκε στον μεγαλεπήβολο κινηματογράφο. Στο κάθε τι επιβλητικό και πομπώδες. Στο τερατώδες. Περνάει δίπλα μας και μας λέει «χαίρεται». Μέσα στο φλύαρο και παραφουσκωμένο μας νευρωτικό μικρόκοσμο μας υπενθυμίζει ό,τι αμελούμε να συγκρατήσουμε: τα όμορφα, τα οικεία, τα γλυκά. Τα αυθεντικά. Ταυτόχρονα δεν μας ξεγελάει: Θυμάται την πίκρα, θυμάται και την επίγνωση της. Με σπάνια ειλικρίνεια, ευγένεια, χιούμορ καταγράφει την ζωή μας. Είναι ο πιο αγαπητός και οικείος άνθρωπος του σύγχρονου κινηματογράφου. Έτσι επιβάλλεται. Ως φίλος.

jarmusch-003


Ποιητής του ανθρώπου


«Κάθε τι, είναι χρήσιμο υλικό για την ποίηση. Οτιδήποτε. Το έχω δηλώσει επανειλημμένα» λέει ο William Carlos Williams. Ο Jarmusch αγαπάει τούτον τον στοχασμό: βρίσκει τα πιο απρόβλεπτα και απροσδόκητα υλικά, τα αγγίζει, τα εμψυχώνει και τα μετατρέπει σε ταινίες. Το έργο του είναι ένας κώδικας ηθικής. Μια οπτική της κατάστασης των πραγμάτων σε άλλη κλίμακα: ανθρώπινη (αν και δυστυχώς έχει χάσει και αυτή η λέξη το νόημα της τόσο λάστιχο που την κάνανε. Όλοι ανθρώπινοι δηλώνουν). Το έργο του αποτελεί ριζοσπαστική στάση και τοποθέτηση. Πολιτική η προσέγγιση του. Η τέχνη του είναι το ξεροκατάπημα του διπλανού ανθρώπου ή το χάδι του χτυπημένου εραστή. Το ανθρώπινο και κοινωνικό μακελειό συνεχίζει αδιάλειπτα μα ο Jarmusch ως εμπροσθοφυλακή μας οδηγάει στο να το ξεφορτωθούμε. Κοιτάζει τον κόσμο να διαλύεται πίσω από ένα παράθυρο σκαρφίζοντας μικρά χαικού. Δεν αγνοεί, δεν παρακάμπτει την μιζέρια. Την ταπεινώνει απλώς. Με απέριττα κινηματογραφικά στιχάκια. «Είναι προτιμότερο να γυρίσω μια ταινία για κάποιον που βγάζει βόλτα το σκυλί του, παρά για τον αυτοκράτορα της Κίνας». Ορίστε το έπος κατά Jarmusch. Ο άνθρωπος και το σκυλί του. Αυτό με μια λέξη λέγεται δημοκρατικότητα. Αφηγείται την στοργή και την ευαισθησία. Δεν σκαμπάζει από θριάμβους και δόξες. Από το δέος και το απόλυτο. Ρομαντισμός τέλος.Ο Kaurismaki ανταποκρίνεται στον χαιρετισμό του από την παγωμένη Νορβηγία, ο Truffaut ομοίως από την ιστορία και ο Williams από το Paterson ή το χώμα. Έχει κάποια σημασία; Μονάχα οι εραστές μένουν ζωντανοί, άλλωστε.

Ο Jarmusch, σε όλη του την πορεία, είναι ακραία σταθερός στις ιδέες του, στο ύφος του, στην ανεξαρτησία του. Δεν μπορείς να του αρνηθείς πως οτιδήποτε κάνει, ταυτόχρονα είναι. Και αυτή του η ενιαία συγκρότηση κατοχυρώνει εμπιστοσύνη. Θέλοντας και μη, τον αγαπάς.

jarmusch-002


It’s a sad and beautiful world


Την τελική σεκάνς του «Καφέ και τσιγάρα» δεν την ξεχνώ: μια απόκοσμη και πανέμορφη μουσική σύνθεση ακούγεται από τα… ύστερα (του κόσμου). Δυο ηλικιωμένοι χαμογελούν. Ίσως δεν διακρίνεται εύκολα στα χείλη. Στα μάτια τους ωστόσο σίγουρα. Μικρή λεπτομέρεια, μεγάλη όμως κουβέντα. Μήτε το ζευγάρι από την Ιαπωνία που προσμένει το «μυστήριο τρένο» του: οι βαλίτσες τους αντέχουν να στοιβάξουν τα μικρά και αδιάφορα πράγματα τους. Η κοπέλα στο πάτωμα του δωματίου ενός φτηνού ξενοδοχείου ζωγραφίζει ένα κατακόκκινο χαμόγελο με το κραγιόν της στο πρόσωπο του μονίμως ανέκφραστου και θλιμμένου εραστή της. Αναρωτιέσαι: τι έγινε εκείνο το τρένο; Θυμάμαι τον δολοφόνο να προσμένει σε ένα καφενείο της Αλμερία τον σύνδεσμο του. Παραγγέλνει δυο καφέδες σε διαφορετικές κούπες: καταφέρνει να «ελέγξει τα όρια του» γιατί η αποστολή του είναι πολύ σημαντική. Δεν είναι φονιάς αλλά μάλλον καλλιτέχνης και εκτελεί όσους ορίζουν την ανθρώπινη ζωή σε εμπορικές αξίες. Θυμάμαι τον μοναχικό Αδάμ στο «Only lovers left alive» να στοχάζεται αιωνίως. Δεν βιάζεται, δεν αγωνιά μπρος στον χρόνο. Καθισμένος σε ένα καναπέ δημιουργεί την μουσική όλης της ανθρωπότητας συγκρατώντας την Εύα το κίνητρο ζωής στην αγκαλιά του. Ο «Νεκρός» συνεχίζει να κοιτάζει στωικά το άπειρο. Ποιεί ήθος σε μια ανήθικη εποχή. Ο πολιτισμός παροδικός. Ο άνθρωπος σμιλευμένος στην φύση. Δεν ξεχνώ ούτε εκείνους τους τρεις τύπους που «καταδιώκονται από τον νόμο»Που ωστόσο δεν τα καταφέρνουν και συλλαμβάνονται. Μα όπως και στις ελεύθερες (αν και) απελπισμένες μέρες τους, συνεχίζουν να μην έχουν ανάγκη από φανφάρες. Πίσω από τα κάγκελα της φυλακής απαιτούν χορεύοντας ένα παγωτό. Εξεγείρονται. Αποδρούν. Η ελευθερία δεν καταπνίγεται. Όσο θλίψη και αν προκαλεί ο κόσμος, όμορφος παραμένει.

Αυτός είναι ο Jarmusch. Αναδεικνύει ενσταντανέ ζωής που μέσα τους κρύβουν βαρύτητα. Αναδεικνύει εμάς τους ίδιους. Όχι τους «καθημερινούς», όχι τον «κοινούς» (όπως για χάρη της γλώσσας λέμε συχνά) μα τον έναν και μοναδικό άνθρωπο: Χαρακτήρες λαϊκών τάξεων, «άστεγοι», περιθωριακοί, μοναχικοί οδοιπόροι σε κάθε πλάνο και σκηνή του. Τόσο σεμνοί, τόσο τρυφεροί, τόσο κλονισμένοι μα όρθιοι. Με τα κουσούρια και τις ομορφιές τους. Και αναρωτιέσαι: Από πότε και γιατί θεωρείται προνόμιο και προσόν η σκληρότητα, η χοντροπετσιά, η ψυχρότητα; Η τεχνοκρατική αντίληψη που προγραμματίζει την συνείδηση; «Πάντα ένιωθε σαν μετανάστης στην εφηβική του ζωή [λόγω των άσπρων του μαλλιών]. Ήταν ένας μετανάστης –ένας ευγενικός και γοητευτικός ξένος-. Και όλες οι ταινίες του είναι γι’ αυτό», θα δηλώσει ο Tom Waits, για τον φίλο του. Ο Jarmusch δεν αφηγείται το ασήμαντο. Μα το μοναδικά σημαντικό. Κλισέ δεν είναι άλλωστε ο άνθρωπος μα η αυταπάτη μιας ανύπαρκτης ζωής που σερβίρει ανέμπνευστα το Hollywood. Ο Jarmusch μυθοποιεί τον άνθρωπο. Επαναφέρει την ισορροπία. Καταργεί αισθητικά την εξουσία.

jarmusch-004


Αυθεντικά ή μη, πάντοτε εμπνευσμένα τα poster της φιλμογραφίας του


 ___________________________________________________________

Η διεθνής της ειδικευμένης βλακείας…


Δεν ξέρουμε αν είναι παρήγορο· ωστόσο είναι γεγονός: η βλακεία των ειδικών δεν έχει σύνορα!

Για παράδειγμα, υπάρχει ένας λέκτορας στο τμήμα ναυτικών σπουδών του πανεπιστήμιου της Istanbul, ονόματι Yavuz Ornek, που υποστηρίζει στα σοβαρά (έχει και αποδείξεις λέει…) ότι ο Νώε επικοινώνησε με τον γυιό του για να τον ειδοποιήσει να κόψει κανά ξύλο παραπάνω (για την κατασκευή της κιβωτού) μέσω κινητού. Και ότι το περιστέρι που έστειλε μετά το τέλος του «κατακλυσμού» για να επιβεβαιώσει ότι το κακό τελείωσε ήταν στην πραγματικότητα drone….

Κατ’ αρχήν ο λέκτορας, επειδή δυσκολεύεται να πείσει το τουρκικό κοινό, έχει όλα τα φόντα να δοκιμάσει μια σπουδαία ελληνική καριέρα. Αρκεί να αλλάξει θέμα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να υποστηρίξει ότι ο βασιλιάς Αιγέας έδωσε στον γυιό του (Θησέα) πριν φύγει για την μινωϊκή Κρήτη κινητό με gps, για να μη χαθεί στον λαβύρινθο. Και ότι στον γυρισμό το κινητό του γυιού (Θησέα) ξέμεινε από μονάδες (όχι από μπαταρία: είχε φωτοβολταϊκά…), κι έτσι παρεξήγησε ο πατέρας ότι ο γυιός του πέθανε… Με όλες τις γνωστές συνέπειες… (Γιατί μπορεί οι αρχαίοι έλληνες να είχαν δορυφορική / ψηφιακή τεχνολογία, αλλά ήταν και συναισθηματικοί… )

Ώσπου να αλλάξει θεματολογία (και να κερδίσει τους οπαδούς του Σώρρα συν μερικές χιλιάδες ακόμα, ειδικά απ’ την μεγάλη σκοτεινή αποθήκη των «η μακεδονία είναι μία…») ο πανεπιστημιακός Ornek προλαβαίνει να λύσει μια απορία που μας βασανίζει από παλιά. Καλά, ο Νώε μάζεψε ένα ζευγάρι από κάθε είδος στην κιβωτό του… Αλλά τι σκατά έτρωγαν τα σαρκοφάγα μέσα στο κήτος όσο κρατούσε το μπουρίνι, αν όχι πρώτα τα φυτοφάγα (που σκελετώνονταν κάθε μέρα) και μετά το ένα το άλλο;

Διότι αν ο μύθος της κιβωτού είναι ένας μύθος για την αντοχή της ζωϊκής libido και της αναπαραγωγής των ειδών ακόμα και με τον πιο γαμόκαιρο ever, του λείπει κάτι πολύ βασικό (για την αναπαραγωγή): μια άποψη για το στομάχι…

Υποθέτουμε ότι τα κινητά και τα drone που έχει κατά νου ο λέκτορας για εκείνη την εποχή δεν ήταν, μεταξύ άλλων, «ξηρά τροφή» – ε;

(φωτογραφία: Στη συγκεκριμμένη εικονογράφηση ο καλλιτέχνης δεν άντεξε! Μετά το τέλος του κατακλυσμού και την αποβίβαση των επιζήσαντων, στο κάτω μέρος του πίνακα, ένα λιοντάρι ξεσκίζει κάποιο χορτοφάγο. Διότι “συνταξιδιώτες – συνταξιδιώτες, αλλά ως εδώ!” Σα να ήθελε να πει ο ζωγράφος: ... και μόλις τέλειωσε η ταλαιπωρία, φροντίσαμε να τελειώσουν και τα τρόφιμα… Αφήσαμε τελευταίον τον Νώε, αλλά κι αυτός μια χαψιά έγινε… Υπογραφή: ο βασιλιάς της ζούγκλας!)

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/i-diethnis-tis-idikevmenis-vlakias/

 

ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙ; …


a-960x561.jpg

Μεταφράσεις

του Vincent Bevins στο Τhe Νew Ιnquiry, 17 Ιανουαρίου 2018

Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ζούμε σε καιρούς έξαρσης μια συλλογικά βιωμένης νοσταλγίας για το παρελθόν, μια τάση που γίνεται εμφανής σε έργα μυθοπλασίας, αλλά και στις μουσικές υποκουλτούρες που βρίσκονται σε αναγέννηση. Ωστόσο, λιγότερο εμφανής είναι μια άλλη τάση, που συνυπάρχει σε ένα βαθμό στα παραπάνω έργα μυθοπλασίας, και είναι η τοποθέτηση σε κεντρικό ρόλο των αφηγημάτων χαρακτήρες που είναι παιδιάσ.1. Βέβαια, σε όλο τον 20ο αιώνα η επιστράτευση παιδιών ως κεντρικών ηρώων, έχει αποτελέσει μια σύνηθη τακτική καλλιτεχνών, ίδιως όταν πρόκειται να ανιχνευθούν κοινωνικές μετατοπίσεις και αλλαγές που συντελούνται στις σχέσεις υποκειμένου-κοινωνίας. Έτσι και η σημερινή εκλεκτική σύνδεση των δύο λόγων εμφανίζει ενδιαφέρον, υπό το φως, μάλιστα, των ραγδαίων μεταλλάξεων των κοινωνικών και εργασιακών σχέσεων που ορίζουν τη συνθήκη της ύπαρξης των, ευρεία εννοία, νέων. Σε μια απόπειρα ψηλάφησης του σημαίνοντος «παιδί», παρουσιάζουμε την κάτωθι συνέντευξη του Paul Rekret στον Vincent Bevins για το Τhe Νew Ιnquiry.
λ.θ.


Στο Down With Childhoodσ.2, το οποίο κυκλοφόρησε το Σεπτέμβρη, ο πολιτικός επιστήμονας Paul Rekretοδηγεί τον αναγνώστη σε μια συναρπαστική περιήγηση στην πρόσφατη ιστορία της ποπ μουσικής και της πολιτικής. Για τον Rekret, η «παιδική ηλικία» όπως την κατανοούμε σήμερα αναδύθηκε με τον καπιταλισμό του 20ου αιώνα, ιδίως μετά την αφαίρεση των νέων από την αγορά ως το προβαλλόμενο/προβλεπόμενο αντίστροφο μίας καθημερινής εργάσιμης μέρας. Αλλά καθώς η διάκριση μεταξύ εργασίας και ελεύθερου χρόνου καταρρέει, συμπαρασύρει και την έννοια της παιδικής ηλικίας. Η συνέντευξη παρουσιάζεται μετά από επιμέλεια και συμπύκνωση για λόγους σαφήνειας.

Ποιες ερωτήσεις επιχειρείτε να απαντήσετε σχετικά με την παιδική ηλικία; Επισημαίνετε τους τρόπους με τους οποίους η μεταβαλλόμενη δημόσια κατανόηση της παιδικής ηλικίας υπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς στην κοινωνία μας. Επιπλέον επισημαίνετε αυτά, που μπορούν να μας πουν για την κοινωνία μας, οι μετατοπίσεις των εμφανίσεων της παιδικής ηλικίας στην ποπ μουσική .

Τα παιδιά διαδραματίζουν ένα συναισθηματικό ρόλο: H απόλαυση αντλείται από αυτά, πράγμα που συνήθως θεμελιώνεται στην νοσταλγία για αυτό που κανείς θυμάται τρυφερά ως μία καλύτερη εποχή στης δικής του ζωής. Η Shulamith Firestone, από την οποία απέσπασα τον τίτλο του βιβλίου, λέει ότι είναι φυσικό. Δεδομένου ότι η ζωή στον καπιταλισμό είναι μάλλον αγγαρεία, η φαντασίωση μιας περιόδου σχετικής απόλαυσης και παρηγοριάς δρα θεραπευτικά. Επιπλέον, τα παιδιά επενδύονται με ελπίδες για το μέλλον, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να φυλάσσονται προσεκτικά, να εκπαιδεύονται και να ελέγχονται.

Συνέχεια