BREAKFAST AT TIFFANY’S…


DJ της ημέρας, η Ελένη Κεχαγιόγλου

 

Στην τελευταία σκηνή της ταινίας «Πρόγευμα στο Τίφανις» (σκηνοθεσία: Μπλέικ Έντουαρντς) —στην ταινία με το σενάριο του Τζορτζ Άξελροντ να κεντάει, στηριγμένο στην ομώνυμη νουβέλαπου εξέδωσε το 1958 ο χαρισματικός Τρούμαν Καπότε—, η βροχή μπερδεύεται με τα δάκρυα της ευάλωτης Όντρεϊ Χέπμπορν, που λάμπει σε όλη την ταινία με την ενέργεια, την αφέλεια και την κοριτσίστικη ομορφιά της. Στη σκηνή αυτή, η Χόλι της ταινίας (που προτού το σκάσει από τα βάθη της αμερικάνικης επαρχίας ονομαζόταν Λούλα Μέι· υπέροχη είναι η σκηνή όπου με συγκινητική ειλικρίνεια λέει: «Δεν είμαι πια η Λούλα Μέι. Είμαι όμως η Λούλα Μέι»), είναι ένα κορίτσι που προσπαθεί να επιβιώσει στη Νέα Υόρκη. Να επιβιώσει οικονομικά, προσεγγίζοντας πλούσιους κυρίους, με μια αθωότητα όμως που δεν επιτρέπει ούτε στον συντηρητικότερο θεατή της ταινίας να την αντιμετωπίσει ως επί χρήμασι εκδιδόμενη. Να επιβιώσει όμως και συναισθηματικά, κάτι που το καταφέρνει, που προσπαθεί να το καταφέρει, αποφεύγοντας τα αισθήματα. Θεωρεί την αγάπη κτητικότητα, κι εκείνη δεν θέλει να ανήκει σε κανέναν. Οι σχέσεις είναι προς διασκέδαση της δύσκολης ζωής. Η διασκέδαση, όπως και η κατ’ επιλογήν αφέλεια, είναι ο τρόπος να αντέχεις να ζεις. Όταν συναντά τον Πολ, θα τον αποκαλεί επίμονα Φρεντ, με το όνομα του μικρού της αδερφού, του μόνου ανθρώπου που αγαπά και για τον οποίο προσπαθεί να αποταμιεύσει χρήματα για να τον εξασφαλίσει, είναι πάντα η μεγάλη του αδερφή, είναι εκείνος η δικαιολογία του τρόπου ζωής της. Ο Πολ, η αρσενική εκδοχή της, θα εγκαταλείψει για χάρη της την πλουσία παντρεμένη που τον συντηρεί γενναιόδωρα, αλλά εκείνη θα προσπαθήσει να ξεφύγει από την αγάπη που δεν έμαθε — και την φοβάται. Αμύνεται με την άρνηση της αγάπης, και εκλογικεύει ό,τι αρνείται να νιώσει στήνοντας τον μύθο του «άπιαστου κοριτσιού», του άγριου πλάσματος που δεν ανήκει σε κανέναν — και ανακουφίζεται από την ελπίδα του εύκολου βίου της ευμάρειας, σύμβολο του οποίου είναι το κοσμηματοπωλείο «Τίφανις». Χωρίς δεσμούς είναι ανώνυμη, σαν τη γάτα της που δεν της δίνει όνομα, για να θεωρεί τη σχέση τους προσωρινή· θα υποκύψει ωστόσο, εντέλει, στο συναίσθημά της για τον Πολ-Φρεντ, που την πολιορκεί επειδή έχει αποδεχτεί και έχει επίσης γοητευτεί και από τη Χόλι και από τη Λούλα Μέι. Η βροχή θα μουσκέψει τα δάκρυά της, η έκφρασή της θα δείχνει ανακούφιση και σπαραγμό και το φιλί των πανέμορφων Όντρεϊ Χέμπορν και Τζορτζ Πέπαρντ θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου. Και θα πέσουν οι τίτλοι τέλους με τη βραβευμένη με Όσκαρ μουσική του Χένρι Μαντσίνι. Εντέλει το κορίτσι θα αφεθεί στο αγόρι — ήταν το 1961, μωρό μου. Και ο Καπότε ήξερε την κωμική ανθρώπινη αντίφαση.

Moon river, wider than a mile
I’m crossing you in style some day
Oh, dream maker, you heart breaker
Wherever you’re goin’, I’m goin’ your way
Two drifters, off to see the world
There’s such a lot of world to see
We’re after the same rainbow’s end, waitin’ ’round the bend
My huckleberry friend, moon river, and me

* * *


Από:https://dimartblog.com/2018/01/17/breakfast-at-tiffanys/

Νόαμ Τσόμσκι – Ο σκοπός της εκπαίδευσης …


Ας αναρωτηθούμε, ποιος είναι ο σκοπός ενός εκπαιδευτικού συστήματος;

Φυσικά, υπάρχουν έντονες αντιθέσεις πάνω στο θέμα. Η παραδοσιακή αντίληψη, που πηγάζει από την Αναγέννηση, θέτει ως ύψιστους στόχους ζωής το να ερευνάς και να δημιουργείς- να ερευνάς τον πλούτο του παρελθόντος και να εσωτερικεύεις τα σημαντικά για σένα σημεία, να συνεχίζεις διευρύνοντας αυτή την αναζήτηση κατανόησης των πραγμάτων με το δικό σου προσωπικό τρόπο.

Από αυτή την οπτική, σκοπός της εκπαίδευσης είναι να βοηθά τους ανθρώπους να προσδιορίσουν πώς θα μαθαίνουν μόνοι τους. Είσαι εσύ, ο μαθητευόμενος, που επιτελεί στη διάρκεια της μαθητείας του και είναι δική σου υπόθεση το τί θα μάθεις, το πού θα πας, πώς θα το χρησιμοποιήσεις, πώς θα προχωρήσεις για να παράξεις κάτι νέο και συναρπαστικό για σένα, και πιθανόν για τους άλλους. Αυτή είναι η μια αντίληψη της εκπαίδευσης.

Η άλλη αντίληψη είναι, ουσιαστικά, χειραγώγηση. Ορισμένοι έχουν την εντύπωση ότι οι νεαροί άνθρωποι, από παιδική ηλικία, πρέπει να μπουν σε ένα πλαίσιο όπου θα ακολουθούν οδηγίες, θα αποδέχονται τα υπάρχοντα πλαίσια, δεν θα αμφισβητούν κλπ – και αυτό είναι σαφές εξ αρχής.

Έτσι, για παράδειγμα, μετά τον ακτιβισμό των χρόνων του ’60, πολλοί, στο χώρο της διανόησης, θεώρησαν κρίσιμο θέμα ότι οι νέοι άνθρωποι παραήταν ελεύθεροι και ανεξάρτητοι, ότι η χώρα παραήταν δημοκρατική, και όλα τούτα.

Μάλιστα υπάρχει και μια σημαντική μελέτη πάνω στην, ας πούμε, κρίση της δημοκρατίας – δημοκρατία υπέρ το δέον – που ισχυρίζεται ότι “υπάρχουν κάποια κέντρα χειραγώγησης των νέων που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους” – δικά τους λόγια, δηλαδή σχολεία, πανεπιστήμια, εκκλησίες – που πρέπει να τα “αλλάξουμε” για να χειραγωγούν και να ελέγχουν πιο αποτελεσματικά.

Συνέχεια

Συρία…


Το καθεστώς Άσαντ “προειδοποίησε” την Άγκυρα ότι τα αντιαεροπορικά του συστήματα θα ρίξουν τα τουρκικά αεροπλάνα που θα “παραβιάσουν τα συρο-τουρκικά σύνορα” στην επιχείρηση κατά του κουρδικού φύλακα της Afrin. Συγκινητικό, αλλά δεν θα μπορούσε να μουρμουρίσει κάτι άλλο. Για την ακρίβεια το ίδιο είχε πει όταν ξεκίνησε η τουρκική + proxies επιχείρηση «ασπίδα του Ευφράτη», που κατέλαβε μια κρίσιμη ζώνη στη βόρεια συρία, χωρίζοντας την κυρίως ypgκρατούμενη επικράτεια στα ανατολικά απ’ τον θύλακα της Afrin στα δυτικά. Ε, απλά ο τουρκικός στρατός δεν χρειάστηκε αεροπλάνα ακριβώς πάνω απ’ το κεφάλι του. Υπάρχουν και πύραυλοι διάολε!!!

Απ’ την άλλη μεριά χτες ταξίδεψαν στη Μόσχα ο τούρκος αρχιασφαλίτης Hakan Fidan, και ο αρχηγός του τουρκικού στρατού Hulusi Akar. Γιατί έκαναν τον κόπο, άραγε; Για να συζητήσουν με το ρωσικό καθεστώς τις λεπτομέρειες της εισβολής στον θύλακα της Afrin – τα βασικά έχουν ήδη συζητηθεί. (Κάποιες δεκάδες ρώσοι καραβανο«σύμβουλοι» που βρίσκονταν στον θύλακα έφυγαν πριν την αρχή της χρονιάς). Εννοείται ότι η Μόσχα δεν έχει εκδηλώσει καμία διαφωνία για την επιχείρηση. Και, υποθέτουμε, θα «πείσει» τον Άσαντ και τα αντιαεροπορικά του να μην δώσουν σημασία αν κανά τουρκικό βομβαρδιστικό πέρασει τα σύνορα.

Ακόμα και η Ουάσιγκτον ζήτησε (κομψά και γλυκά είν’ η αλήθεια) απ’ την Άγκυρα να μην περισπάται με τον θύλακα και να μείνει συγκεντρωμένη στην καταπολέμηση του isis… Κι αυτό συγκινητικό.

Το μόνο πραγματικό πρόβλημα που έχει ο τουρκικός στρατός (και το proxy πεζικό του) είναι πως όταν κάποιοι είναι περικυκλωμένοι από παντού (κι αυτή είναι η περίπτωση των κούρδων στην Afrin) είναι «καταδικασμένοι» να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων· και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το τουρκικό καθεστώς μπορεί να σηκώσει μεγάλο αριθμό απωλειών (ωστόσο ίσως είναι αναγκασμένο να το δοκιμάσει…). Υποθέτουμε ότι γι’ αυτό το λόγο θα προτιμήσει κατά κύριο λόγο επιθέσεις – από – απόσταση, δηλαδή βομβαρδισμούς, βομβαρδισμούς, βομβαρδισμούς. Αλλά αυτή η τακτική δεν είναι νικηφόρα από μόνη της· το ξέρουν οι πάντες. Απ’ τους αμερικάνους και τους ρώσους μέχρι τους ισραηλινούς…

(φωτογραφία: απ’ την χθεσινή στρατο-ασφαλίτικη τουρκο-ρωσική συνάντηση στη Μόσχα…)

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/syria-50/

Ορίζοντας την πολιτική…


Francesco Hayez, Λαοκόων (1812)

Επιμέλεια: Γιώργος Κουτσαντώνης

Με μια ευρύτατη έννοια του όρου, η πολιτική, είναι η δραστηριότητα μέσω της οποίας οι άνθρωποι ορίζουν, τηρούν και τροποποιούν τους γενικούς κανόνες βάσει των οποίων ζουν [1]. Ασφαλώς οι ορισμοί της πολιτικής είναι πολυάριθμοι και ορισμένες φορές αρκετά διαφορετικοί μεταξύ τους· σε σημείο που όσο περισσότερο κανείς αναζητά τον «σωστό» ορισμό, τόσο συνειδητοποιεί το αδιέξοδο αυτής της προσπάθειας [2]. Η παραπάνω προσέγγιση του Α. Heywood είναι χρήσιμη επειδή είναι αρκετά πλατιά ώστε να περικλείει περισσότερες αντιτιθέμενες οπτικές.

Ο Αριστοτέλης αναφερόμενος στην πολιτική έχει στο νου του τη μελέτη της ανθρώπινης «πράξης» είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο [3]. Πάντως ένα κοινό στοιχείο, σε όλους σχεδόν τους ορισμούς, είναι η δραστηριότητα με την έννοια της δράσης/πράξης. Η πολιτική επομένως δεν μπορεί παρά να είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με φαινόμενα σύγκρουσης αλλά και συνεργασίας, (άρα δράσης και αντίδρασης), ακριβώς επειδή οι άνθρωποι διαφωνούν, όχι μόνο ως προς το πώς πρέπει να ζουν, αλλά και ως προς το ποιος πρέπει να παίρνει τί. Πώς πρέπει να διανέμονται η εξουσία ή οι πόροι. Διαφωνούν επίσης για το πώς πρέπει να επιλύονται τέτοιου είδους ζητήματα, ποιος δικαιούται να έχει λόγο, πόση επιρροή μπορεί να ασκεί ένα άτομο κ.ο.κ. Η πολιτική επομένως, γράφει ο Heywood είναι μια κοινωνική δραστηριότητα, η οποία προϋποθέτει πάντα διάλογο και ποτέ μονόλογο. Απομονωμένα άτομα, όπως ο Ροβινσώνας Κρούσος του Ντάνιελ Νταφόε, μπορούν ίσως να αναπτύξουν μια απλή οικονομία, να κάνουν τέχνη κλπ., δεν μπορούν όμως ν ’ασχοληθούν με την πολιτική. Η πολιτική εμφανίζεται μόνο μετά την άφιξη του Παρασκευά [4]. Ένα ακόμη κοινό στοιχείο, το οποίο αναγνωρίζεται από τους περισσότερους ανθρώπους, είναι ότι προκειμένου αυτοί να επηρεάσουν τους κανόνες ή να διασφαλίσουν την ισχύ τους πρέπει να συνεργαστούν με άλλους ανθρώπους. Συχνά η ουσία της πολιτικής περιγράφεται ως μια διαδικασία διευθέτησης των συγκρούσεων, κατά την οποία αντίθετες απόψεις ή ανταγωνιζόμενα συμφέροντα εναρμονίζονται. Ωστόσο, η πολιτική με αυτή την ευρεία έννοια είναι καλύτερο να προσεγγίζεται ως η αναζήτηση διευθέτησης της σύγκρουσης παρά ως επίτευξή της, μια και δεν διευθετούνται ή δεν μπορούν να διευθετηθούν όλες οι συγκρούσεις.

Συνέχεια