Ο Κάφκα στην ακτή του Haruki Murakami…


Μπορεί να μην έχει πάρει ακόμα το Nobel λογοτεχνίας που του αξίζει, αλλά τουλάχιστον μας έχει προικίσει με δεκάδες μυθιστορήματα για να υμνούμε το ταλέντο και την φαντασία του. Ο Haruki Murakami είναι ο πιο φευγάτος ιάπωνας επί γης αυτή την στιγμή που μιλάμε, δηλαδή που με διαβάζετε, και το βιβλίο του ο Κάφκα στην ακτή είναι νομίζω η σαφέστερη απόδειξη.

haruki-murakami-sozleri_1511426013

Ο καθένας από εμάς χάνει κάτι πολύτιμο. Χαμένες ευκαιρίες, χαμένες δυνατότητες, χαμένα συναισθήματα που δεν θα ξανανιώσουμε ποτέ. Όλα αυτά είναι μέρος της ζωής. Μέσα στο κεφάλι μας όμως –τουλάχιστον εκεί το φαντάζομαι εγώ- υπάρχει ένας μικρός χώρος όπου αποθηκεύουμε τις αναμνήσεις. Ένα δωμάτιο σαν τα ράφια αυτής της βιβλιοθήκης. Και προκειμένου να κατανοήσουμε την λειτουργία της δικής μας καρδιάς πρέπει να συντάσσουμε συνεχώς καινούργιες λίστες. Πρέπει όμως πότε πότε να τον ξεσκονίζουμε, να τον αερίζουμε, να αλλάζουμε το νερό στα βάζα με τα λουλούδια. Με άλλα λόγια είσαι ο μόνιμος ένοικος της δικής σου προσωπικής βιβλιοθήκης.

Ο Κάφκα Ταμούρα είναι ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι που την ημέρα των γενεθλίων του το σκάει από το σπίτι κυνηγημένο από ζώντα φαντάσματα και μια οιδιπόδεια προφητεία. Διαλέγει ένα μέρος τυχαία και φεύγει ψάχνοντας να βρει την μητέρα και την αδερφή του που τον εγκατέλειψαν χρόνια πριν. Μερικά στενά παρακάτω μένει ο Νακάτα, ένας όχι και τόσο έξυπνος, σίγουρα όμως εξυπνότερος από πολλούς που περνιούνται για ξύπνιοι, γέρος. Ο Νακάτα όταν ήταν μικρός του συνέβη ένα πολύ περίεργο περιστατικό και από τότε οι εγκεφαλικές του ικανότητες πάγωσαν. Παρόλα αυτά, είναι προικισμένος με πολλά άλλα «σπουδαία» γνωρίσματα. Ένα μεσημέρι, ψάχνοντας μια εξαφανισμένη γάτα, εμφανίζεται ένας σκύλος και του ζητάει να τον ακολουθήσει. Από τότε ξεκινάει και το δικό του ταξίδι.

Οι δύο αυτοί ήρωες πρωταγωνιστούν στον Κάφκα στην ακτή και, ενώ η σύνδεση τους είναι αναγκαία και προκαθορισμένη, δεν συναντιούνται ποτέ μέσα στην ιστορία. Ο Murakami έχει κάνει εξαιρετική δουλεία τόσο στην παρουσίαση και την ανάπτυξη των δύο βασικών ηρώων, όσο και στους επι μέρους χαρακτήρες. Ακόμα και οι γάτες που μονοπωλούν το ενδιαφέρον του Νακάτα (και το δικό μου) έχουν έντονες προσωπικότητες, ανάλογες της ανατροφής και της ράτσας τους.

Σκέφτομαι τον χρόνο, τον χρόνο που δεν γίνεται να ξανακερδηθεί. Σκέφτομαι τους ποταμούς, τα κύματα, τα δάση, το νερό που αναβλύζει. Την βροχή και τους κεραυνούς. Τους βράχους και τις σκιές. Και όλα αυτά είναι μέσα μου.

Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου οι κριτικοί χαρακτηρίζουν τον Murakami ως έναν από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες παγκοσμίως. Μέχρι σε ένα σημείο έχουν δίκιο, αλλά μετά από αυτό το βιβλίο σιγουρεύτηκα πως ακόμα και ένας τόσο βαρύς τίτλος είναι μικρός. Ο  ιάπωνας λογοτέχνης στα μυθιστορήματά του φτιάχνει ολόκληρους κόσμους. Βασισμένους και άμεσα εξαρτημένους με τον δικό μας «κανονικό», αλλά πολύ πιο μυστηριώδους και φανταστικούς. Στον Κάφκα ανεβαίνει δέκα σκαλοπάτια παραπάνω και πλέκει το μύθο μιας αρχαίας τραγωδίας με τα σύνορα του ονειρικού κόσμου και τα σύννεφα της μνήμης. Μπερδεύει τις μορφές της αγάπης, τις κάνει σμπαράλια και μετά τις ενώνει ξανά σε ένα σουρεαλιστικό βιτρό. Η ένωση των ψυχών δεν έχει ούτε ηλικία ούτε ιδιότητες ούτε δεσμεύσεις, μονάχα μνήμη.

Εντάξει, μου πήρε αρκετά βιβλία αλλά επιτέλους κατάλαβα ότι ο Χαρούκι είναι συγγραφέας άλλης διάστασης. Δίνει στον αναγνώστη την δυνατότητα να συμμετέχει στην πλοκή, να τελειώνει την ιστορία όπως θέλει αυτός και να βγάζει τα δικά του μοναδικά συμπεράσματα. Καταλαβαίνω ότι τέτοιου είδους ελευθερίες δεν αρέσουν σε όλους τους αναγνώστες, παραείναι αόριστες και ριψοκίνδυνες. Είναι όμως ταυτόχρονα και μια γενναία συγγραφική κίνηση, παρά την αίσθηση ευκολίας μπορεί να αποπνέει.

2018-01-11 03.54.09 1.jpg

Ο Κάφκα στην ακτή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει. Φυσικά και προτείνεται, αλλά όχι σε όσους δεν έχουν έρθει ήδη σε επαφή με την γραφή του λογοτέχνη. Δεν είναι κατάλληλο για πρώτη επαφή, αλλά αν σας αρέσει ο Haruki είναι σίγουρο ότι θα λατρέψετε το συγκεκριμένο βιβλίο.


Από:https://stylerivegauche.wordpress.com/2018/01/12/kafka-murakami/

Advertisements

Εκατό χρόνια από τη ρωσική επανάσταση και την αποκήρυξη των χρεών…


Πρώτη από έξι συνέχειες

 του Eric Toussaint

2018 01 13 01 1917 2017

Τον Φεβρουάριο του 1918, η αποκήρυξη των χρεών στην οποία προχώρησε η σοβιετική κυβέρνηση ταρακούνησε το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και οδήγησε σε ομόφωνη καταδίκη από πλευράς των κυβερνήσεων των Μεγάλων Δυνάμεων.

Αυτή η απόφαση αποκήρυξης εγγράφονταν στην συνέχεια του πρώτου μεγάλου κινήματος κοινωνικής χειραφέτησης που συντάραξε την ρωσική αυτοκρατορία, το 1905. Αυτό το ευρύ επαναστατικό κίνημα είχε προκληθεί από συνδυασμό πολλών παραγόντων: την κατατρόπωση των ρωσικών δυνάμεων στον πόλεμο με την Ιαπωνία, τον θυμό των αγροτών που απαιτούσαν γη, την απόρριψη της απολυταρχίας, τις διεκδικήσεις των εργατών… Το κίνημα ξεκίνησε με απεργίες στη Μόσχα, τον Οκτώβρη του 1905, κι επεκτάθηκε σε όλη την αυτοκρατορία υιοθετώντας ποικίλες μορφές αγώνα. Κατά την διάρκεια της διαδικασίας αυτό-οργάνωσης των λαϊκών μαζών γεννήθηκαν συμβούλια (τα «σοβιέτ», στα ρωσικά) αγροτών, συμβούλια εργατών, συμβούλια στρατιωτών…

1. Η αποκήρυξη των χρεών στην καρδιά των επαναστάσεων του 1905 και του 1917

Στην αυτοβιογραφία του, ο Λέων Τρότσκι που προέδρευσε στο Σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης (πρωτεύουσας της Ρωσίας ως τον Μάρτη του 1918) εξηγεί πως η σύλληψη του συνόλου του διευθυντηρίου του, στις 3 Δεκέμβρη 1905, προκλήθηκε από την δημοσίευση ενός μανιφέστου όπου τα μέλη του εκλεγμένου αυτού συμβουλίου καλούσαν σε αποκήρυξη των χρεών που είχαν συναφθεί από το καθεστώς του τσάρου. Εξηγεί επίσης ότι αυτό το κάλεσμα του 1905 για μη αποπληρωμή του χρέους συγκεκριμενοποιήθηκε τελικά στις αρχές του 1918, όταν η κυβέρνηση των σοβιέτ υιοθέτησε το διάταγμα αποκήρυξης των τσαρικών χρεών:

Μας συνέλαβαν την επομένη της δημοσίευσης αυτού που ονομάστηκε το «χρηματοοικονομικό μας μανιφέστο», όπου ανακοινώνονταν η αναπότρεπτη πτώχευση του τσαρικού καθεστώτος: καθιστούσαμε απολύτως κατανοητό ότι τα χρέη των Ρομανώφ δεν θα αναγνωρίζονταν από τον λαό την ημέρα που θα νικούσε |1|.

Ο Τρότσκι (με τον φάκελο στα χέρια) μεταξύ των μελών του σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης, το 1905, κατά την διάρκεια της δίκης τους

Ο Τρότσκι (με τον φάκελο στα χέρια) μεταξύ των μελών του σοβιέτ της Αγίας Πετρούπολης, το 1905, κατά την διάρκεια της δίκης τους

Το μανιφέστο των εργατών εκλεγμένων αντιπροσώπων δήλωνε ξεκάθαρα τα ακόλουθα:

«Η απολυταρχία δεν απόλαυσε της εμπιστοσύνης του λαού και δεν της δόθηκε ποτέ κανενός είδους νομιμοποίηση από τον λαό.Γι’αυτό και αποφασίσαμε να μην επιτρέψουμε την εξυπηρέτηση των δανείων που έχει συνάψει η τσαρική κυβέρνηση ενώ είχε ανοιχτά εμπλακεί σε πόλεμο με ολόκληρο τον λαό.»

Το γαλλικό Χρηματιστήριο απάντησε στο δικό μας μανιφέστο λίγους μήνες αργότερα, παραχωρώντας νέο δάνειο στον τσάρο, ύψους επτακοσίων πενήντα εκατομμυρίων φράγκων. Ο φιλελεύθερος και αντιδραστικός Τύπος ειρωνεύονταν τις αδύναμες απειλές του Σοβιέτ κατά των τσαρικών οικονομικών και των Ευρωπαίων τραπεζιτών. Στην συνέχεια, προσπάθησαν να ξεχαστεί το μανιφέστο. Όμως, είχε καταγραφεί στις μνήμες. Η δημοσιονομική χρεοκοπία του τσαρισμού, που προετοιμάζονταν από ολόκληρο το παρελθόν του, ξέσπασε με την στρατιωτική κατάρρευση του καθεστώτος. Και, με τη νίκη της επανάστασης, ένα διάταγμα του συμβουλίου των λαϊκών επιτρόπων, που εκδόθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1918, διακήρυττε απλά και ξεκάθαρα την διαγραφή όλων των χρεών του τσάρου. Το διάταγμα αυτό είναι ακόμη σε ισχύ |2|. Όσοι δηλώνουν πως η Οκτωβριανή επανάσταση δεν αναγνωρίζει καμία υποχρέωση, σφάλλουν. Η επανάσταση αναγνωρίζει πλήρως τις δικές της υποχρεώσεις. Την δέσμευση που ανέλαβε στις 2 Δεκεμβρίου 1905, την εκπλήρωσε στις 10 Φεβρουαρίου 1918. Είχε κάθε δικαίωμα να πει στους δανειστές του τσαρισμού: «Κύριοι, είχατε προειδοποιηθεί εγκαίρως!»

Υπό αυτήν την έννοια, όπως και υπό όλες τις άλλες, το 1905 είχε προετοιμάσει το 1917.

Στο βιβλίο με τίτλο 1905, ο Λ. Τρότσκι περιγράφει τη διαδοχή των γεγονότων που οδήγησε στην υιοθέτηση του χρηματοοικονομικού Μανιφέστου με το οποίο το Σοβιέτ, αυτό το όργανο επαναστατικής δημοκρατίας, καλούσε στην άρνηση της αποπληρωμής των χρεών που είχε συνάψει ο τσάρος.

Συνέχεια

Μέχρι να κάνουμε πράξη ένα όνειρο…


Γράφει ο mitsos175

«Οι κομμουνιστές και όλες οι αριστερές πατριωτικές δυνάμεις στη Ρωσία καταλαβαίνουν ότι ο Κομμουνισμός είναι τόσο κοντά στον Χριστιανισμό όσο η μορφή του καπιταλισμού που υπάρχει στη χώρα μας σήμερα και η οικονομία μας είναι πολύ μακριά από τον Χριστιανισμό».

Ivan Melnikov μέλος του Κ.Κ. Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Επειδή οι δηλώσεις του Ρώσου Προέδρου Πούτιν είχαν πολλές ερμηνείες από τα ελληνικά ΜΜΕ θα πούμε τι ειπώθηκε και για ποιο λόγο.

«Ίσως θα πω κάτι σε κάποιον να μην αρέσει, αλλά αυτό είναι ο τρόπος που το βλέπω», δήλωσε ο Πούτιν σε μια συνέντευξη για ένα ντοκιμαντέρ.
«Πρώτα απ ‘όλα, η πίστη μας βοηθούσε πάντα, να γίνουμε ισχυρότεροι κάθε φορά που η χώρα μας, ο λαός μας, είχε περάσει δύσκολες στιγμές… Υπήρχαν εκείνα τα χρόνια μαχητικού αθεϊσμού, όταν οι ιερείς εξαλείφθηκαν, οι εκκλησίες καταστράφηκαν, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια νέα θρησκεία. Η κομμουνιστική ιδεολογία είναι παρόμοια με τον Χριστιανισμό, στην πράξη: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη, Δικαιοσύνη – όλα βρίσκονται στην Αγία Γραφή, είναι όλα εκεί. Κι ο κώδικας της οικοδόμησης του Κομμουνισμού; Αυτό είναι εξύψωση, είναι απλά ένα τόσο πρωτόγονο απόσπασμα από τη Βίβλο, τίποτα καινούργιο δεν εφευρέθηκε…
Κοιτάξτε, ο Λένιν τέθηκε σε μαυσωλείο. Πώς αυτό είναι διαφορετικό από τα λείψανα των αγίων για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και μόνο για τους Χριστιανούς; Όταν λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στο Χριστιανισμό… Λοιπόν, να πάτε, να πάτε στον Άθω και να ρίξετε μια ματιά, υπάρχουν λείψανα των αγίων εκεί και έχουμε τα ιερά λείψανα εδώ».

Ο λόγος λοιπόν που ειπώθηκαν τα παραπάνω είναι η διαμάχη για την ταφή (ή όχι) της σωρού του Λένιν.
Χριστιανισμός και Κομουνισμός έχουν τεράστιες διαφορές, τις έχουμε πει στο παρελθόν. Όμως στην όλη υπόθεση υπάρχει κάτι πολύ θετικό, που παραδέχθηκε ο Πρόεδρος της Ρωσίας. Ο Λένιν εμπνέει τους Ρώσους. Μαζί φυσικά κι ο Στάλιν. Όλο και περισσότεροι Ρώσοι φαίνεται να αναπολούν την περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης.

Κάποιοι βολεμένοι με την τωρινή κατάσταση της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης, φοβούνται ότι ο Κομμουνισμός θα επιστρέψει. Έτσι προσπαθούν να απομακρύνουν τη σωρό του Λένιν πιστεύοντας πως μπορούν να θάψουν την Ελπίδα. 

Ο σημερινός Πρόεδρος της Ρωσίας κάθε άλλο παρά Κομμουνιστής είναι. Είναι όμως έξυπνος. Γνωρίζει πως, αν πειράξει το σώμα του Λένιν, αυτό θα γυρίσει εναντίον του. Βλέπετε η Ελπίδα δεν πεθαίνει κι ο Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ – Λένιν έδωσε πολύ περισσότερα από Ελπίδα. Έκανε πράξη ένα Όνειρο: Σταμάτησε την καταπίεση των εργατών από τους πλούσιους τυράννους. Έβαλε τις βάσεις για να γίνει η Σοβιετική Ένωση μια υπερδύναμη τεχνολογική, οικονομική και στρατιωτική, από μια παρηκμασμένη, οπισθοδρομική χώρα… Αυτό είναι μεγάλο «θαύμα». Μπορεί να μην είναι Άγιος σύμφωνα με τον ορισμό του Χριστιανισμού είναι όμως από τους σπουδαιότερους ηγέτες της Παγκόσμιας Ιστορίας. Άλλαξε πραγματικά τον κόσμο κι αυτό δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί…


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2018/01/blog-post_25.html

Κράτος και Αντεπανάσταση-περί της τριπλής εξέλιξης της Κρατικής Κυριαρχίας…


Το παρακάτω απόσπασμα από την εργασία Κράτος και Ασυνείδητο, αναφέρεται στην ακολουθία των Κρατικών μορφών και την εξέλιξη της Κρατικής Κυριαρχίας. Η Κρατική Κυριαρχία χαρακτηρίζεται από μια ειδική ορθολογικότητα, την ορθολογικότητα διακυβέρνησης. Προς επίλυση των προβλημάτων διακυβέρνησης, αναπτύσσεται μια επιστήμη και μια τεχνική που εξελίσσει την κυριαρχία σε θεωρία και πράξη. Η επιστήμη διακυβέρνησης ανθρώπου από άνθρωπο δανείζεται το σχήμα της από την επιστήμη διακυβέρνησης της φύσης από τον άνθρωπο, όπως δείξαμε σε μια άλλη εργασία, με τίτλο Επιστημολογία της Κρατικής Μορφής-πέρα από την αντιπαράθεση Althusser-Πουλαντζά, θέση την οποία ανέπτυξε ημιτελώς η Σχολή της Φρανφκούρτης. Συνολικότερα υποστηρίζουμε, και δουλεύουμε στην κατεύθυνση να το δείξουμε εν καιρώ, πως διάφοροι ετερογενείς στοχαστές, όπως οι εκπρόσωποι της Σχολής της Φρανκφούρτης, ο Foucault, o Lacan, οι Deleuze-Guattari κ.α, συγκλίνουν σε μια υλιστική αντιστροφή της εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου (την οποία είχε ξεκινήσει ο Marx), θεωρώντας ότι αυτή αποτελεί μια ορθή και έλλογη αναπαράσταση, όχι της προοδευτικής πορείας συνειδητοποίησης και πραγμάτωσης της ελευθερίας, αλλά της εξέλιξη της ορθολογικότητας της Κυριαρχίας απέναντι στους αγώνες, που τους ενσωματώνει στο όνομα μιας διευρυνόμενης ελευθερίας*. Η ήττα της σοσιαλιστικής επανάστασης στη Δύση ήταν που οδήγησε το κριτικό δυτικό στοχασμό να επικεντρωθεί στη βαθύτερη κατανόηση της δυτικής καπιταλιστικής αντεπανάστασης και των μετεξελιγμένων μηχανισμών (κρατικής) εξουσίας, ενώ η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στο σοβιετικό μπλοκ έστρεψε το θεωρητικό ενδιαφέρον εκεί στην εξουσιαστικά και κρατικά διευθυνόμενη οργάνωση μιας μετακαπιταλιστικής κοινωνίας. Για το λόγο αυτό, η μεταπολεμική δυτική ριζοσπαστική σκέψη μας παρέχει εργαλεία κριτικής της Κυριαρχίας που τελικά νίκησε την ΕΣΣΔ, ενώ ο σοβιετικός στοχασμός μένει γενικά »αδιάφορος» απέναντι στη μελέτη του εξουσιαστικού και, ειδικότερα, του κρατικού φαινομένου. Αν ο Λένιν έγραψε το »Κράτος και Eπανάσταση», μπορούμε να πούμε ότι η εμπειρία της ήττας της επανάστασης στην Ιταλία και τη Γερμανία αλλά και της αντιστροφής της επαναστατικής διαδικασίας στην ΕΣΣΔ, οδήγησαν τη ριζοσπαστική θεωρία προς την αντιστροφή του Λένιν σε ένα διαφορετικό, αφανές αλλά ενεργό πρακτικά και θεωρητικά έργο, το »Κράτος και Αντεπανάσταση» σε Ανατολή και Δύση. 
*Η ιδιαίτερη περίπτωση του Alain Badiou, και η τελική εστίαση του ερευνητικού του ενδιαφέροντος στη λογική του Κράτους και στην υποκειμενοποίηση πέρα από τη μορφή-Κράτος, μπορεί επίσης να εγγραφεί επίσης εντός αυτής της γενικής κίνησης

Συνέχεια