Το σπασμένο χέρι του θεού…


Το ξέρετε ή όχι, το “χέρι του θεού” ήταν του Ντιέγκο Μαραντόνα, στο γκολ που έβαλε στο 51ο λεπτό του ματς αργεντινή – αγγλία (2 – 1) στα προημιτελικά του παγκόσμιου κυπέλλου του ’86, στις 22 Ιούνη του ’86, στο μεξικό. Είπαν, τότε, ότι ήταν η εκδίκηση για τα Φώκλαντς…

Καμμία σχέση! Το “σπασμένο χέρι” (του ανύπαρκτου θεού) πετάει τώρα πέτρες, γνήσιες παλαιστινιακές πέτρες, απ’ αυτές που ρίχνονται και κατά του ισραηλινού στρατού κατοχής – μόνο που τώρα συμβαίνει να σημαδεύουν την αυτοκινητοπομπή του αρχιτράγου Θεόφιλου του 3ου. Στη Βηθλέεμ.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να μεταφέρουμε εδώ το υλικό του Sarajevo 123a. Εκεί, πάντως, τεκμηριώνουμε ότι ο Θεόφιλος ο Γ είναι (κι αυτός) σκουλήκι πρώτης γραμμής. Είτε ακολουθώντας τις οδηγίες του ελληνικού κράτους / παρακράτους μέσω του υπ.εξ. (και του ογκόλιθου Nick the greek εδώ και σχεδόν 3 χρόνια) είτε αξιοποιώντας την διακριτική και σιωπηλή (; σιωπηλή; μπαααα…) συγκατάθεσή του, ο αρχιτράγος Ιεροσολύμων πουλάει εκτάσεις ιδιοκτησίας του παπαδαριάτου σε ισραηλινούς «επενδυτές». Συγκεκριμμένα: σε offshore των κυρίων Steinhardt και Sofer (δες προηγούμενη αναφορά). Κάνοντας έξαλλους τους παλαιστίνιους, χριστιανούς, μουσουλμάνους, άθεους – αδιάφορο. Για προφανείς λόγους: οι εκτάσεις αυτές προστίθενται σε εκείνες που καταπατάει δια της βίας το Τελ Αβίβ – έτσι ώστε στο τέλος, σαν ιδιοκτήτης της παλαιστίνης, θα κάνει την οριστική έξωση των αράβων. Την «τελική λύση»…

Έτσι θα συμβεί άμεσα το εξής μαγικό στο ελλαδιστάν. Εδώ και βδομάδες (αλλά και μήνες) στην καθεστωτική δημαγωγία δεν υπάρχει ούτε παλαιστίνη (η intifada ξανά) ούτε ισραήλ (οι διαρκείς μαζικές διαδηλώσεις κατά του αδελφού και φίλου Netanyahu, που είναι βουτηγμένος μέχρι τις ρίζες των μαλλιών του στη «διαφθορά»…). Και ξαφνικά! Ξαφνικά οι παλαιστίνιοι θα ξαναεμφανιστούν – σαν «αγνώμονες». O ογκόλιθος δηλώνει θυμωμένος – αν και, ογκόλιθος είναι, μεγάλη καρδιά έχει, η δουλειά γίνεται με την παλαιστινιακή γη: μπορεί να δώσει και «τόπο στην οργή» και να κάνει καμιά νερόβραστη δήλωση…

Αγνώμονες; Το «ελληνο-ορθόδοξο πατριαρχείο Ιεροσολύμων», υπαγόμενο και ελεγχόμενο κατευθείαν απ’ το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών, πουλάει απ’ τα ‘90s και μετά την περιουσία του στους ισραηλινούς. Καθότι ελληνο-ισραηλινή φιλία… Κι αυτοί οι αχάριστοι άραβες / παλαιστίνιοι! Αντί να χαρούν που γεμίζει το πορτοφόλι του αρχιτραγάτου και τα πολεοδομικά / χωροταξικά σχέδια του ισραηλινού απαρτχάιντ, πετάνε πέτρες!!!

Oh god!!! Τι νομίζουν ότι θα πετύχουν πετραδίζοντας;;;

(φωτογραφίες: Πάνω η διαδήλωση που έγινε χτες στη Βηθλεέμ, πριν το συμβολικό ντου στην αυτοκινητοπομπή του άγιου χριστιανικού σκουληκιού. Κάτω, επίθεση με αυγά. Κατά την ταπεινή μας γνώμη «χέστηκε». Χέστηκε και ο Θεόφιλος ο Γ, χέστηκε και η «αγιοταφική αδελφότητα», χέστηκε και το ελληνικό υπ.εξ. κράτος / παρακράτος.

Αφού δεν έπεσαν ρουκέτες, όπως θα έπρεπε…)

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/to-spasmeno-cheri-tou-theou/

Οι άνθρωποι που αφαιρούν πέη από τα social media …


social media

Στρατιές δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων σε χώρες του Τρίτου Κόσμου αφαιρούν καθημερινά άσεμνες ή αποκρουστικές εικόνες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η δουλειά τους είναι άλλοτε απάνθρωπη και άλλοτε… επικίνδυνα πολιτική.Στο Μπακόρ, μια πόλη μόλις 20 χιλιόμετρα από τη Μανίλα στις Φιλιππίνες, δεκάδες εργάτες μπαίνουν κάθε πρωί σε ένα από τα πιο περίεργα γραφεία του πλανήτη.Πάνω σε πάγκους υπάρχουν μεγάλες οθόνες υπολογιστών στις οποίες εμφανίζονται οι πιο αποκρουστικές φωτογραφίες και βίντεο που μπορεί να σκεφτεί κανείς: από «αθώες» εικόνες με πέη (dick pics) μέχρι σκηνές βιασμού ανηλίκων ή αποκεφαλισμούς θυμάτων του ISIS. Κάθε εργάτης έχει στη διάθεσή του μερικά δευτερόλεπτα για να αποφασίσει αν η κάθε εικόνα μπορεί να εμφανιστεί σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή πρέπει να διαγραφεί – ενδεχομένως μαζί με τον χρήστη που θέλησε να τις ποστάρει στον λογαριασμό του.

Στα πολυτελή γραφεία αμερικανικών κολοσσών, όπως η Facebook και η Twitter, η συγκεκριμένη εργασία παρουσιάζεται με τον βαρύγδουπο τίτλο «content moderation». Η πραγματικότητα, όμως, που είδε στις Φιλιππίνες ο δημοσιογράφος του περιοδικού Wired, Αντριαν Τσεν, έμοιαζε βγαλμένη από την κόλαση του Δάντη. Ενα νέο προλεταριάτο της ψηφιακής εποχής λειτουργεί σαν ανθρώπινο σφουγγάρι απορροφώντας όλη τη βρομιά που ο υπόλοιπος πλανήτης δεν θέλει ή δεν αντέχει να δει.

Τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι υπολογίζεται ότι απασχολούνται σε εταιρείες υπεργολάβων στον συγκεκριμένο τομέα – δηλαδή διπλάσιος αριθμός από τους εργαζόμενους της Google και 14 φορές περισσότεροι από όσους εργάζονται στη Facebook. Οι ιστορίες που έχουν να διηγηθούν ξεπερνούν την πιο διεστραμμένη φαντασία και συνήθως λειτουργούν σαν οδοστρωτήρας για την ψυχική τους υγεία.

Αρκετοί φοιτητές, που έκαναν την ίδια δουλειά στις ΗΠΑ για να συμπληρώνουν το εισόδημά τους, ανέπτυξαν αντικοινωνική συμπεριφορά ή οδηγήθηκαν στον αλκοολισμό και την παχυσαρκία, ενώ πολλοί πέρασαν δεκάδες ώρες σε ψυχολόγους για να ξεπεράσουν το σοκ.

Στις Φιλιππίνες η κατάσταση είναι προφανώς η ίδια, με τη διαφορά ότι οι εταιρείες υπεργολάβων δεν προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη στους εργαζομένους τους και οι ιστορίες τους σπάνια φτάνουν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Αποτελεί, μάλιστα, ειρωνεία της τύχης ότι οι αμερικανικές εταιρείες προτιμούν Φιλιππινέζους εργαζόμενους όχι μόνο για τους χαμηλούς μισθούς αλλά και γιατί έχουν κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά με τους Αμερικανούς πολίτες, αφού η χώρα τους αποτελούσε αποικία των ΗΠΑ.

Οι συνθήκες εργασίας δεκάδων χιλιάδων υπαλλήλων είναι ένα μόνο από τα προβλήματα στον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται οι αμερικανικές εταιρείες τις εικόνες σεξουαλικού περιεχομένου και πολύ περισσότερο τις σκηνές βίας. Ηδη από τη δεκαετία του ’90 τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι κυβερνήσεις κατάλαβαν ότι η βία αποτελεί δύναμη όχι μόνο γι’ αυτόν που την ασκεί αλλά και γι’ αυτόν που μπορεί να την προβάλλει.

Την περίοδο της «αραβικής άνοιξης» και πολύ περισσότερο κατά τη διάρκεια αντικυβερνητικών διαδηλώσεων σε εχθρικές για τις ΗΠΑ χώρες, όπως το Ιράν, το Twitter, το Youtube και το Facebook παραβίασαν τους δικούς τους κανόνες προβάλλοντας σκληρές εικόνες βίας οι οποίες σε διαφορετικές συνθήκες θα είχαν απαγορευθεί. Το ίδιο δεν συνέβη, όμως, στις ΗΠΑ, όπου το Facebook αποδέχεται πολύ συχνά αιτήματα της αστυνομίας να κατεβάσει υλικό με σκηνές κρατικής βαναυσότητας ή δολοφονίες μαύρων από αστυνομικούς.

«Ιδιαίτερη μεταχείριση» φαίνεται ότι έχουν και οι εικόνες βίας από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, καθώς οι λογαριασμοί που τις προωθούν –με στόχο να καταγγείλουν τα εγκλήματα του Ισραήλ– βρίσκονται πολύ συχνά αποκλεισμένοι για ημέρες ή και διά παντός από τα αμερικανικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σύμφωνα με εσωτερικά έγγραφα της Facebook, που διέρρευσαν στα μέσα του 2017, οι λογοκριτές της εταιρείας είχαν εντολές να μπλοκάρουν αναρτήσεις που υποστηρίζουν τη «χρήση βίας εναντίον (στρατιωτικής) κατοχής όταν αυτή ασκείται από διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη».

Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι λογαριασμοί Παλαιστινίων που καλούσαν σε αντίσταση εναντίον του Ισραήλ ή κατοίκων του Κασμίρ που στρέφονταν εναντίον της Ινδίας λογοκρίνονταν αμέσως. Αν και η Facebook ανακοίνωσε ότι έχει τροποποιήσει τον συγκεκριμένο κανονισμό, ο βραβευμένος με Πούλιτζερ δημοσιογράφος Γκλεν Γκρίνγουολντ κατήγγειλε την περασμένη εβδομάδα ότι η εταιρεία εξακολουθεί να λειτουργεί σαν «συνεργάτης» του Ισραήλ.

Ο ίδιος παρουσίασε δεκάδες περιπτώσεις στις οποίες η εταιρεία μπλόκαρε λογαριασμούς Παλαιστινίων ενώ επιτρέπει σε Ισραηλινούς να καλούν ανοιχτά σε εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων. Αν και η σχετική πολιτική αφορά κυρίως τα γραπτά μηνύματα, είναι προφανές ότι θα επηρεάζει και την επιλογή του οπτικού υλικού. Πρόσφατα, μάλιστα, η Facebook μπλόκαρε προσωρινά τον επίσημο λογαριασμό της Φατάχ επειδή περιείχε μία ιστορική φωτογραφία του Γιάσερ Αραφάτ με ένα αυτόματο όπλο.

Για άλλη μια φορά, μια χούφτα αμερικανικών εταιρειών, που ασκούν σχεδόν μονοπωλιακό έλεγχο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετατρέπουν ένα υπαρκτό πρόβλημα –την ανάρτηση, δηλαδή, άσεμνου ή αποκρουστικού υλικού– σε πανίσχυρο πολιτικό όπλο. Και για άλλη μια φορά, η λύση βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας: κανενός είδους μονοπώλιο δεν μπορεί να βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών. Ολα πρέπει να περάσουν αμέσως υπό δημόσιο, κοινωνικό έλεγχο.

INFO
Διαβάστε:
Facebook Says It Is Deleting Accounts at the Direction of the U.S. and Israeli Governments
Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Γκλεν Γκρίνγουολντ στο Intercept για τη στενή συνεργασία της Facebook με τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ

Άρης Χατζηστεφάνου
Εφημερίδα των Συντακτών – 5/1/2018

____________________________________________________________

Aπό:https://info-war.gr/i-anthropi-pou-aferoun-pei-apo-ta-social-media/

Οι δύο πλευρές της κοινωνικής δικτύωσης …


Τα social media είναι ένα εικονικό πεδίο κοινωνικότητας, όπου ο κοινωνικός χρόνος μετατρέπεται σε ψηφιακό χώρο. Έναν εικονικό, ψηφιακό χώρο όπου εκατομμύρια χρήστες εναποθέτουν κομμάτια της καθημερινής τους δραστηριότητας, απόψεις, συναισθήματα, εμπειρίες, μετατρέποντας όλα αυτά οικειοθελώς σε πληροφορία της μορφής που δέχεται το κάθε μέσο. Για παράδειγμα σε μία φωτογραφία, σε ένα like, σε έναν χάρτη της ημερήσιας διαδρομής που κάποια ακολούθησε, όπως τον παρήγαγε το gps του κινητού της, σε αριθμό θερμίδων που κάποιος άλλος κατανάλωσε, σε 140 χαρακτήρες.
Και ενώ υπάρχει μία διάχυτη εντύπωση και έχουν συχνά διατυπωθεί απόψεις για την απελευθέρωση της πληροφορίας στο διαδίκτυο ή για την ισότητα που χαρίζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στους χρήστες τους ως προς το βήμα έκφρασης, θα υποστηρίξουμε ότι τα μήντια του διαδικτύου είναι και αυτά, όπως τα παραδοσιακά μήντια, μέσα συναισθηματικής και διανοητικής παρακμής, αλλά και μέσα κοινωνικού ελέγχου. Μπροστά σε οθόνες πάλι, με ένα πληκτρολόγιο αντί για τηλεκοντρόλ.
Η tv, δεν έχει βέβαια πεταχτεί στα σκουπίδια. Παραμένει και αυτή στο σαλόνι, στο υπνοδωμάτιο σαν ένα έπιπλο του σπιτιού που έχει κατοχυρώσει την αξία του μέσα στα χρόνια. Παίζει στο background κρατώντας σταθερή την ένταση των ήχων της επικοινωνίας. Ζεστά αποχαυνωτική, χωρίς να περιμένει κάτι από εσένα, παίζει με σιγουριά το πρόγραμμά της.
Αυτό που αλλάζει με τις δικτυωμένες συσκευές που έχουν κερδίσει την προσοχή, είναι ότι οι πάντες μπορούν να έχουν την αίσθηση ότι βρίσκονται στην θέση και του πομπού και του δέκτη.

“Aπελευθερωμένη” πληροφοριοποίηση

Σκεφτείτε μία πλατεία με πολλές εξέδρες, όπου όλοι και όλες μπορούν να παίρνουν μια ντουντούκα ό,τι ώρα θέλουν και να διαλαλούν τα προσωπικά τους, τις γνώμες τους και ό,τι γενικά τους κατέβει. Αν αυτό συνέβαινε, ίσως να τραβούσε την προσοχή κάποιου κοινού που θα μαζευόταν κατά διαστήματα χαζεύοντας, χειροκροτώντας ή γιουχάροντας. Μια τέτοια κατάσταση θα είχε ξεκάθαρα την εικόνα κατανάλωσης trash θεάματος του στιλ “έχεις ταλέντο”. Είναι όμως βέβαιο ότι δεν θα μπορούσε να αποτελέσει κεντρικό κομμάτι της καθημερινής δραστηριότητας. Στα social media συμβαίνει ακριβώς αυτό, με την διαφορά ότι οι απόψεις, οι προτιμήσεις, τα προσωπικά του καθενός και της καθεμιάς αποτυπώνονται σε μορφή data και αυτό συμβαίνει πάνω σε ηλεκτρονικούς τοίχους και όχι πάνω σε εξέδρες στον πραγματικό κόσμο. Το διαδίκτυο δημιουργεί την αίσθηση της ιδιωτικής επικοινωνίας, αφού αυτή συμβαίνει μέσα από ιδιωτικές συσκευές και ιδιωτικούς χώρους. Οι πληροφορίες που εκτίθενται, μπορεί να μην χρειάζονταν ή να ήταν καλύτερο να μην δημοσιευθούν. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι – κατά κανόνα – οι κοινωνικά δικτυωμένοι δεν νιώθουν τόσο έντονη ανάγκη να επικοινωνήσουν την κάθε μικρή λεπτομέρεια που δημοσιεύουν, αλλά περισσότερο είναι ο φετιχισμός που οδηγεί σε αυτήν την ακατάσχετη χρήση των μήντια. Όπως κάποιος φετιχιστής με τις φωτογραφικές μηχανές, δεν ενδιαφέρεται τόσο για το περιεχόμενο μιας φωτογραφίας, όσο για τα μετά-δεδομένα της: ποιο μοντέλο μηχανής χρησιμοποιήθηκε, σε τι συνθήκες έκθεσης φωτός έγινε η λήψη κλπ, ο φετιχισμός του μέσου οδηγεί τους χρήστες των δικτυακών μηντιακών μηχανών να θεωρούν την ίδια τη χρήση τους πρωτεύουσας σημασίας. Την ίδια στιγμή αγνοούν τη σημασία του περιεχομένου που εκθέτουν μέσα σε αυτές. Η κατασκευή της προσωπικής ηλεκτρονικής εικόνας και η τακτική ψηφιακή αυτοέκθεση απέναντι σε μικρούς και μεγάλους κουτσομπόληδες χαρίζουν ως αντάλλαγμα μία θέση ύπαρξης στον διαδικτυακό κόσμο και συμμετοχή στην σύγχρονη μαζική επικοινωνία. Από αυτήν τη θέση μπορεί κανείς να εκπέμπει την ύπαρξή του και σε αντάλλαγμα να παίρνει πληροφορίες για τις ζωές των άλλων, αλλά και  – το πιο σημαντικό – likes, followers, και όλα τα σχετικά που χτίζουν μια καλή ηλεκτρονική φήμη.

Ένας τέτοιος εξατομικευμένος κόσμος είναι ένα εξαιρετικό πεδίο για την παραπάνω διείσδυση του εμπορεύματος στις κοινωνικές σχέσεις. Παρόλα αυτά μέσα στο ίδιο πεδίο, πολλοί ισχυρίζονται ότι, ακολουθώντας συγκεκριμένους λογαριασμούς που επιλέγουν και συμμετέχοντας σε δικτυακές κοινότητες, μπορούν να επικοινωνούν για θέματα που τους ενδιαφέρουν και να έχουν πρόσβαση σε ενημέρωση που δεν δίνουν τα παραδοσιακά μμε.
Όμως όσον αφορά την κοινωνικότητα, το θέμα είναι πώς βρίσκονται τελικά τα μέσα μαζικής επικοινωνίας να αποτελούν το αντίπαλο δέος των πραγματικών σχέσεων του μη-εικονικού κόσμου. Πώς επιτυγχάνουν οι μηντιακές μηχανές να μεσολαβούν τις κοινωνικές σχέσεις σε τόσο μεγάλο εύρος τους; Γιατί οι εικονικές σχέσεις, από τις οποίες η αμεσότητα των αληθινών σχέσεων έχει αφαιρεθεί, κερδίζουν έδαφος; Για ποιον λόγο κάποια που θα μιλήσει σε κάποια άγνωστη στο δρόμο μιας πόλης, χωρίς να ζητήσει συγνώμη που διακόπτει την ιδιωτικότητα του χρόνου της, θα θεωρηθεί παράξενη; Και γιατί το να σχετιστείς και να συνομιλήσεις με κάποιον από την άλλη άκρη του κόσμου, επειδή είναι φαν του ίδιου μουσικού σταρ ή γιατί πίνετε τον ίδιο καφέ, είναι το πλέον νορμάλ;
Όσον αφορά την πρόσβαση στην “αληθινή ενημέρωση”, αυτή μάλλον είναι φαινομενική. Μέσα στην τεράστια ποσότητα και την υπερένταση της επικοινωνίας, η πληροφορία γίνεται μη ελέγξιμη από τον κάθε επιμέρους δέκτη. Η ογκώδης ροή «απελευθερωμένης» πληροφορίας μπορεί εύκολα να δημιουργήσει σύγχυση. Ενώ από την πλευρά οργανισμών και ιδρυμάτων που μπορούν να χρησιμοποιούν τις δικές τους μηχανές για να έχουν συνολική εποπτεία της κίνησης, οι ροές αυτές μπορούν να ελεγχθούν και να αξιοποιηθούν με χρήση κατάλληλων μέσων.

Το 2010 ο Eric Shmidt (τότε διευθύνων σύμβουλος της google) έκανε τις εξής δηλώσεις:

Υπήρχαν 5 exabytes [1] πληροφορίας τα οποία είχαν δημιουργηθεί από την αυγή του πολιτισμού μέχρι το 2003, αλλά τόση πληροφορία πλέον παράγεται κάθε 2 ημέρες.

Ο λόγος για αυτό, υποστήριξε, είναι το περιεχόμενο που παράγεται από τους χρήστες (user-generated content). Και τέλος, για να δείξει ότι τον διακατέχουν και ανθρωπιστικές ανησυχίες, είπε ότι εταιρίες σαν τη δική του μπορούν να κάνουν τα πάντα με αυτή την πληροφορία, αλλά το πιεστικό ερώτημα είναι εάν θα πρέπει. Γιατί ενώ, όπως είπε, η  τεχνολογία είναι ουδέτερη, δεν πιστεύει ότι ο κόσμος είναι έτοιμος γι’ αυτό που έρχεται.

Περνάω τον περισσότερο καιρό μου θεωρώντας ότι οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι για την τεχνολογική επανάσταση που θα τους συμβεί σύντομα.

Ένα άλλο τεχνο-αφεντικό τον διέψευσε υποστηρίζοντας ότι οι ισχυρισμοί του είναι ανακριβείς και υπερβολικοί, αλλά θα έπρεπε σωστότερα να δηλώσει:

23 exabytes πληροφορίας είχαν καταγραφεί και αναπαραχθεί το 2002. Πλέον καταγράφουμε και μεταφέρουμε αντίστοιχο μέγεθος πληροφορίας κάθε 7 ημέρες.

Πέρα από τους ισχυρισμούς ή τις υπερβολές του κάθε υπερτεχνολογικού αφεντικού, είναι γεγονός ότι ο όγκος πληροφορίας που παράγεται στο διαδίκτυο ανά ημέρα, αυξάνει τρομερά όσο περνούν τα χρόνια. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε από την καθημερινή μας εμπειρία.
Εάν λοιπόν υπάρχει η εντύπωση ότι από την εποχή του απόλυτου ελέγχου της πληροφόρησης από τα παραδοσιακά καθεστωτικά μμε, έχουμε περάσει στην εποχή της  “απελευθέρωσης” της, θα λέγαμε ότι αυτό που περισσότερο φαίνεται να “απελευθερώθηκε” ουσιαστικά είναι η πληροφοριοποίηση κομματιών της ζωής και της εμπειρίας του κάθε πομπού/χρήστη του δικτύου. Με την έννοια της απελευθέρωσης των πληροφοριών αυτών σαν εμπόρευμα. Για να γίνεις συμμέτοχος μπορείς και θα πρέπει να πληροφοριοποιηθείς κι εσύ. Ενώ, δύσκολα μπορούμε πλέον να αρνηθούμε ότι υπάρχει ένας υπόγειος εκβιασμός για ηλεκτρονική κοινωνικότητα που σπρώχνεται από τις σχέσεις του πραγματικού κόσμου, όσο η κυβερνο-έκθεση των εαυτών γίνεται όλο και περισσότερο καθεστώς. Η ηλεκτρονική απουσία μπορεί σύντομα να θεωρείται ένδειξη ανυπαρξίας, σχεδόν θάνατος. Η πρόσβαση στην πληροφορία, φαινομενικά εμφανίζεται διευρυμένη σε σχέση με το παρελθόν. Όμως τι μορφή έχει αυτή η πληροφορία; Μέσα στον πληθωρισμό των εκπομπών, οι μεγάλης κλίμακας ροές κάθε είδους πληροφορίας, μη προσπελάσιμες από μη-μηχανές, γίνονται αποπροσανατολιστικές. Καθώς χάνεσαι στο χάος των κυβερνοσκουπίδιων, δεν έχει σημασία τι είναι αλήθεια και τι είναι ψέματα, τι είναι σημαντικό και τι είναι ανούσιο. Η ηθελημένη και μη-ηθελημένη πληροφοριοποίηση της καθημερινής ζωής, όλο και περισσότερο, η μεσολάβηση των κοινωνικών σχέσεων και η πανταχού παρουσία των μηντιακών κυβερνομηχανών που διαρκώς επιστρέφουν τα data που συγκεντρώνουν εν είδη πληροφόρησης, αρκούν ώστε αυτές να εδραιώνονται ως νέο μοντέλο κυριαρχίας. Το μήνυμα που εκπέμπουν είναι κυρίαρχα αληθινό.
Αλλά πού απευθύνεται όλος αυτός ο πληθωρισμός εκπομπών; Ποιος ακούει όλες αυτές τις απόψεις και τις πληροφορίες για τους αναρτημένους δικτυακά εαυτούς; Ποιος δίνει πραγματικά σημασία;

cyborg 04

Υπάρχει κανείς που αλήθεια νοιάζεται;

Σίγουρα αυτός ο τεράστιος όγκος πληροφορίας δεν είναι για τα σκουπίδια. Δεν θα υπήρχε λόγος άλλωστε να στήνονται τόσο μεγάλες υποδομές από τις ιδιοκτήτριες εταιρίες για να φιλοξενούν όλα αυτά τα δεδομένα, αν δεν είχαν μια χρησιμότητα. Αν ήταν θα κρατούσαν δύο τρία σημαντικά και τα άλλα θα τα πετούσαν. Είμαστε λοιπόν ήσυχες και ήσυχοι! Όλες αυτές οι εκπομπές δεν πάνε χαμένες, υπάρχει κάποιο νόημα σε όλες τους.
Γυρνώντας στην περίπτωση, λοιπόν, που όλα τα προσωπικά, τα γούστα και οι απόψεις λεγόταν χύμα σε εξέδρα, ούτε καν η κρατική ασφάλεια δεν θα έβαζε τόσους ασφαλίτες με μπλοκάκια να σημειώνουν το μακρύ και το κοντό της καθεμίας και του καθενός μπας και το κράτος τσιμπήσει καμιά σημαντική πληροφορία. Ούτε οι διαφημιστές θα κάθονταν να μαζεύουν τις προτιμήσεις του κόσμου για την επόμενη διαφημιστική καμπάνια. Σε μορφή όμως μεγάλης κλίμακας data, αλλάζει το πράγμα…
Και το σπουδαίο είναι αυτό: η συλλογή τόσο μεγάλης ποσότητας κοινωνικής εμπειρίας, η οποία βρίσκεται στην τυποποιημένη μορφή της πληροφορίας και έχει τεμαχιστεί σε πολλά μικρά κομμάτια, έτσι ώστε να είναι εύκολα επεξεργάσιμη και αναλύσιμη. Όλη αυτή η συλλογή έχει τοποθετηθεί από ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη στους servers κάποιων εταιριών. Αυτό που τους έχει χαριστεί δεν είναι άχρηστη ιδιοκτησία. Θα μπορούσε να ειδωθεί ως μία συλλογή πρώτης ύλης προερχόμενης από την αδέσποτη παραγωγικότητα του ελεύθερου (κυρίως) χρόνου, η οποία δεν θα μπορούσε να μείνει έτσι ανεκμετάλλευτη.

[…]

…η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Cyborg.
σημεία διακίνησης ]

Shelley Dee

Σημειώσεις

1 –  Ένα εκατομμύριο terabyte ή αλλιώς ένα δισεκατομμύριο gigabyte.
επιστροφή ]


Από:http://www.sarajevomag.gr/cyborg/issues/04/i04_p49_network.html

Σπαστικές σακούλες, πλαστικές ζωές και η οικολογική στροφη του καπιταλισμού…


Νικόλας Γκίμπης

Είναι πλέον γεγονός, βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στη σωτηρία του πλανήτη. Η Greenpeace στέλνει ευχαριστήριες επιστολές στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, οι επαγγελματίες περιβαλλοντολόγοι στρώνουν τις γραβάτες τους και αυτοσυγχαίρονται για την εγκυρότητα των προβλέψεων τους, οι κομματικοί μηχανισμοί της οικολογικής ιδεολογίας πανηγυρίζουν για τη νίκη τους, οι ευαίσθητοι μαραθωνοδρομείς και λοιποί αθλητικοί τύποι ανακουφίζονται μπρος στο άκουσμα της είδησης: τέρμα πια οι πλαστικές σακούλες απ’ τις ζωές των πολιτών, «no pasaran» σ’ αυτόν τον ρατσισμό κατά της μητέρας γης! Κάλλιο αργά παρά ποτέ βέβαια, αλλά ως εδώ και μη παρέκει, οι ένοχοι πρέπει να πληρώσουν γι’ αυτό το πλανητικό έγκλημα, δε γίνεται να τους αφήνουμε να κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς να τιμωρηθούν, να τους ξηλώσουμε τις τσέπες και να τους αδειάσουμε μέχρι και το τελευταίο σεντ την ώρα του λογαριασμού για το shopping therapy.

Τα πληκτρολόγια των διαμορφωτών της κοινής γνώμης έχουν πάρει φωτιά, η κοινωνία του θεάματος ολημερίς προσπαθεί να καταπραΰνει το άγχος των πολιτών μπρος στο ενδεχόμενο μιας τέτοιας σημαντικής απώλειας, υπενθυμίζοντας πως το οικολογικό look θα είναι από ‘δω και στο εξής της μόδας και με σφραγίδα υπουργείου, συν του ότι όσοι επιλέξουν να είναι «in» τότε θα τύχουν και ευνοϊκότερης μεταχείρισης μέσω της φορο-αποφυγής, αλλά, κι απ’ την άλλη, αν θέλετε να υιοθετήσετε μια άλλη στάση ζωής ή να διατηρήσετε τις ίδιες, παλιές, καλές σας συνήθειες απέναντι στο περιβάλλον, το κόστος θα είναι μερικά μόνο σεντ, άσε που στα Lidl ήδη την πληρώνατε τη σακούλα οπότε δεν θα υπάρξει καμία διαφορά στα καθημερινά σας ψώνια. Οι έμποροι και οι καταστηματάρχες, υπό τον φόβο της μείωσης των πωλήσεων, κατορθώνουν και να χρεώσουν στις αποδείξεις το πέναλτι της σακούλας ως δήλωση απόλυτης υποταγής στο κράτος, αλλά και δε ζητούν απ’ τους πελάτες να πληρώσουν το πρόστιμο ως ένδειξη μεγαλοψυχίας, ενώ οι εργαζόμενοι στον τομέα των πωλήσεων οφείλουν να ρωτούν εφεξής τους καταναλωτές αν χρειάζονται σακούλα ακόμα κι αν οι τελευταίοι αγοράσουν απλώς ένα μπουκάλι νερό ή ένα κουτί με τσίχλες. Μπορεί τα αποτελέσματα στις χώρες του Βορρά να είναι εκπληκτικά με την εφαρμογή τέτοιων μέτρων, καθώς προϋποτίθεται μια μάζα αποχαυνωμένων ενοχικών για να εφαρμοστούν, μπορεί να θαυμάζουμε τους Ιρλανδούς και να φθονούμε τους Βέλγους για την πράσινη συνείδησή τους, όμως στην ελληνική της εκδοχή, η ποινή για τη χρήση της σακούλας γίνεται περισσότερο αντιληπτή ως ένα μέσο ώστε να βοηθήσουμε το κράτος να συγκεντρώσει κάποια χρήματα για την οικονομική του ενίσχυση και με τα κέρδη αυτού του τζίρου να είναι σε θέση να αποπληρώσει τα χρέη του ώστε να φέρει την οικονομική ανάπτυξη. Σε καμία των περιπτώσεων όμως, αν δεν θέλουμε να είμαστε απροκάλυπτα υποκριτές, δε μπορεί να γίνεται λόγος για μια προσπάθεια συμφιλίωσης ανθρώπου και φύσης.

Κακά τα ψέματα, κανένα κίνημα πολιτών δεν κατέβηκε στους δρόμους και δεν οργανώθηκε σε αντι-δομές υπό το αίτημα της μείωσης του πλαστικού στις ζωές μας, στην καλύτερη ευελπιστούμε στη βέλτιστη ανακύκλωσή του, σε καμία των περιπτώσεων στην ολική κατάργησή του. Αειφόρες υποδείξεις και περιβαλλοντικό πρόστιμο λοιπόν απευθείας απ’ την οικονομική τεχνοκρατία των Βρυξελλών, τα πρώτα σημάδια ενός αντεστραμμένου eco-φασισμού γίνονται ορατά. Οι καλοθελητές και οι ευνούχοι του καπιταλιστικού πνεύματος δηλώνουν παρόντες για να μας υπενθυμίσουν πόσο συντηρητική και αρχαϊκή κοινωνία είμαστε, ότι οι ελίτ αυτού του κόσμου είναι πάντα μερικά βήματα μπροστά απ’ τις κοινωνίες, σαν τις πάλαι ποτέ ένδοξες πρωτοπορίες, η σωτηρία της ανθρωπότητας δεν είναι δουλειά της ανθρωπότητας, η επιστήμη πρέπει να προχωρήσει στους στόχους της και να επιτελέσει τα καθήκοντά της απέναντι στον πλανήτη γη ακόμη και χωρίς τη συναίνεση των ανθρώπων, ακόμη και παρά τη θέλησή τους, ακόμη μάλιστα και χωρίς την ύπαρξή τους ως μεταβλητού και αστάθμητου παράγοντα – αλλά που τέτοια τύχη. Κανείς όμως δεν μας ενημερώνει ποιος τελικά θα είναι αυτός που θα μας σώσει απ’ τους σωτήρες μας. Μα καλά, είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι ένας κάποιος γραβατωμένος νεο-γιάνκης με τον ατσαλάκωτο χαρτογιακά του, μονίμως μαστουρωμένος απ’ το jet lag, που θρέφεται αποκλειστικά από κέτερινγκ και είναι έτοιμος να μεταναστεύσει στον Άρη μόλις «ωριμάσουν οι συνθήκες», ήτοι μόλις τα πράγματα γίνουν στ’ αλήθεια σκούρα, μόλις το τεχνο-επιστημονικό σύμπλεγμα εξουσίας εξαφανίσει κάθε ανοιξιάτικη αχτίδα του μεσημεριού απ’ τις ζωές των ανθρώπων, είναι δυνατόν λοιπόν αυτός ο στρατός των στελεχών της πολιτικής γραφειοκρατίας να νοιάζεται στ’ αλήθεια για το οικολογικό αποτύπωμα και τα περιβαλλοντικά όρια του πλανήτη; Μα είναι ακριβώς αυτή η κοινωνική κάστα που με τον φουτουρισμό της συνιστά την κατεξοχήν οικολογική γάγγραινα, που με τις οικονομικές απαιτήσεις της έχει τινάξει τα όρια του πλανήτη στον αέρα και θα έπρεπε να λογίζεται ως η κύρια αιτία καταπάτησης του φυσικού δικαίου και της πανάρχαιας ηθικής σχέσης μεταξύ ανθρώπου και φύσης.

Μεταξύ κατεργαρέων, ας βασιλεύσει η ειλικρίνεια. Διότι δεν είναι τυχαίο που για την ταξική διάσταση τέτοιων αντιποίνων δε γίνεται καν λόγος. Βέβαια, οι καθηγητές της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας και οι γκουρού του εναλλακτισμού και της αποανάπτυξης έχουν έτοιμο τον αντίλογο, ότι μπρος στο ενδεχόμενο μιας γενικής διάλυσης πρέπει να παραμερίσουμε τα συμφέροντα των επιμέρους τάξεων και να συμβιβαστούμε για έναν ανώτερο ηθικά σκοπό, λες και τελικά «η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» να μη συνιστά στα νέα διδακτορικά προγράμματα οργανικό στοιχείο της καταστροφής της φύσης. Γι’ αυτό, αν θέλετε να είστε φιλότιμα ρομποτάκια, δεν έχετε παρά ακολουθήσετε τις οδηγίες. Πλέον, όλο το πλαστικό που θα παράγουν οι βιομηχανίες καθαριστικών, αναψυκτικών, αλλαντικών, τυροκομικών, καλλυντικών και τεχνολογικών gadget θα απαγορεύεται να το πετάτε στα σκουπίδια με πλαστική σακούλα – καλά, ας μην υπερβάλλουμε, δε θα απαγορεύεται κιόλας, δε ζούμε άλλωστε και σε καμιά χούντα, έτσι δεν είναι;

Όλη μας η ζωή, τόσο στα σπουδαία ζητήματα όσο και στις ταπεινές καθημερινές μικρο-νευρώσεις, είναι μια ακατάπαυστη σπατάλη ενέργειας, υπόδουλη στο φαντασιακό νήμα της υπερπροσπάθειας, της πάση θυσία ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και των καταναλωτικών δυνατοτήτων. Σίγουρα οι πλαστικές σακούλες δε θα μας λείψουν, και πραγματικά στα τσακίδια να πάνε και να μη ξαναγυρίσουν, αλλά κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας αν νομίζουμε ότι με τέτοια happenings πλησιάζουμε κάποια σανίδα σωτηρίας, την ίδια στιγμή που για να πάμε στη δουλειά μας ή για να κατέβουμε μέχρι το κέντρο της πόλης πρέπει να διυλίσουμε πετρέλαιο, ενώ για να επικοινωνήσουμε με τους 1.500 φίλους μας πρέπει να κάψουμε λιθάνθρακα ή φυσικό αέριο και για να πάμε διακοπές στη φύση θα πρέπει να στηθεί ολόκληρο τουριστικο-στρατιωτικό project. Ο Σερζ Λατούς καυτηριάζει με εύστοχο τρόπο αυτή την ψευδοεπινοητικότητα των ελίτ του οικολογικού εναλλακτισμού στο να εφευρίσκουν θαυματουργούς λύσεις: μεταξύ άλλων, η δημιουργία μιας γιγάντιας ασπίδας γύρω απ’ τη Γη που θα την προστατεύει απ’ τις βλαβερές ακτίνες του Ήλιου, η τοποθέτηση σε τροχιά γύρω απ’ τον πλανήτη δισεκατομμυρίων φακών μεγέθους 60cm οι οποίοι θα φιλτράρουν το ηλιακό φως, η διασπορά ρινισμάτων σιδήρου στους ωκεανούς για να τονωθεί η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα από τη βιομάζα ή εκατομμυρίων λευκών σφαιρών από πολυστυρένιο έτσι ώστε να αυξάνεται η αντανάκλαση του ηλιακού φωτός, ή το βάψιμο των σύννεφων και η δημιουργία τεχνητών νεφών στους Τροπικούς για να μην αποξηραθούν. Σ’ αυτές τις μαγικές προτάσεις ήρθε να προστεθεί και το οικολογικό τέλος για τις πλαστικές σακούλες. Φτάνει να μην καταδείξουμε τον υπαίτιο: τον κινητήριο μοχλό της εμπορευματικής λογικής, της ευημερίας των αριθμών, της αποπληρωμής των χρεών, των χρηματοπιστωτικών επενδύσεων, της ιδιωτικοποίησης όλου του χερσαίου χώρου. Μόνο αυτοί δεν ευθύνονται τελικά για την οικολογική μας κατάντια, για την ατμοσφαιρική ρύπανση, τον αφανισμό χιλιάδων οικο-πληθυσμών, την υπερθέρμανση του πλανήτη και τα ποσοστά του καρκίνου. Η εξόρυξη χρυσού βραβεύεται ως επενδυτικό έργο με περιβαλλοντικά κριτήρια, αλλά η σακούλα απ’ το μπουγατσατζίδικο της γειτονιάς λογίζεται σαν κάτι μεταξύ ηθικού ελαττώματος και ποινικού αδικήματος. Τα πάντα μπορούμε να ανεχτούμε, μέχρι και την πιο χυδαία κοροϊδία, αν είναι να μην καταγγείλουμε τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής.

Φτάνει κανείς απλώς να κάνει μια βόλτα στα σοκάκια των παιδικών του αναμνήσεων για να θρηνήσει τον θάνατο έστω και των πιο ελάχιστων υπολειμμάτων φυσικού κάλλους μέσα σε συνθήκες πολιτισμένης αστυακής ζωής. Μα καλά, που πήγαν εκείνες οι πόλεις οι θεοσεβούμενες, οι πόλεις του περιπλανώμενου δήμου και των εραστών του ωραίου, οι πόλεις-φρούρια της ελευθερίας και οχυρωμένες με σεβάσμιο τρόπο ενάντια σε κείνους που έρχονται να διασαλεύσουν την τάξη, οι πόλεις με τις αυλές μπροστά απ’ τις οικιακές εστίες, με τους κήπους τους, με τα πάρκα τους, με τις συλλογικές μπουγάδες, τις ενορίες, τις συμφιλιωμένες γειτονιές και τις πλατείες τους, με τους αμπελώνες και την ανθηρή εξοχή τους; Με κίνδυνο αυτή η περισυλλογή σκέψεων νοσταλγίας να υποκινήσει αντιδραστικές προθέσεις, οφείλουμε αμέσως αμέσως να παραδεχτούμε ότι τα πράγματα σήμερα, από κάθε άποψη, είναι σαφώς πολύ καλύτερα: τσιμέντο, χάλυβας, μπετόν, πίσσα, καυσαέριο, ΙΚΕΑ, μποτιλιάρισμα, αιθαλομίχλη, μπινελίκια, υψικάμινοι, πλαστικό, χημικά απόβλητα και όλα αυτά με περίσσευμα οικολογικής συνείδησης παρακαλώ, φτάνει να διορθώσουμε μερικές λεπτομέρειες και να αποχαιρετίσουμε δυο τρεις κακές μας συνήθειες, να κόψουμε το κάπνισμα, ν’ αρχίσουμε τη νηστεία από ζωικές θερμίδες, να κλείσουμε τους διακόπτες για μια ώρα τον χρόνο, να αγοράσουμε ένα κατοικίδιο, να ανακυκλώσουμε τα ρούχα μας στα H&M, να παραγγείλουμε τον καφέ μας από εκείνη την πολυεθνική που γνωρίζουμε ότι θα παραχωρήσει ένα σεντ για τη διάσωση της πολικής αρκούδας, να ψηφίσουμε Κον Μπεντίτ και, φυσικά, να βάλουμε εξτρά χρέωση στις νάυλον σακούλες, και, να που το περιβάλλον και η φύση επανεμφανίστηκαν στις ζωές μας, τα λουλούδια ξανανθίσανε και στολίσαν τα μπαλκόνια με τις μυρωδιές του έρωτα, ενώ τα πουλιά δραπετεύσαν απ’ τα κλουβιά τους και κάτω απ’ την ηχορύπανση της κόρνας κελαηδούν τον ύμνο της ελευθερίας.

Αντί να κοιτάξουμε κατάματα τον ρυπογόνο πολιτισμό μας, αποπροσανατολιζόμαστε μέσα στην ίδια μας την αυτο-επιτήρηση, επιδιδόμαστε σε έναν ενοχικό βολονταρισμό και καταλήγουμε αναρχο-φρικιά με πιστωτικές κάρτες, vegans με πολυεστερικά ρούχα, οικολόγοι με αυτοκίνητο, εναλλακτικοί με facebook. Διότι, όλα κι όλα, η οικολογία να λέγεται με τ’ όνομά της, αλλά τα σουπερμάρκετ θα είναι πάντοτε μια πιο οικονομική επιλογή στο βασίλειο του εμπορεύματος, κι ας κοστίζουν οι σακούλες, στην τελική ίσως και να μην πειράζει. Έτσι, ο οικολογικός μας προσανατολισμός μετατρέπεται σε ένα είδος κωμικού αυτο-εμπαιγμού. Έχουμε πλήρη συνείδηση ότι όλες μας οι αντιδράσεις μπρος στην οφθαλμοφανή πρόσκρουση με τον πλανήτη είναι σπασμωδικές και δεν έχουν κανένα απολύτως εγγενές νόημα, τις πράττουμε μόνο και μόνο για να επιδεικνύουμε πως συμβαίνουν, μια παρανοϊκής φύσης ταυτολογία του συλλογικού μας πράττειν απέναντι στη φυσική μας καταστροφή, ίσα ίσα για να νομίζουμε ότι κάνουμε κάτι, ότι κάπως αναβάλλουμε την κατρακύλα της μοίρας μας. Διότι, σε τελική ανάλυση, η οικολογία μακράν του να λειτουργεί ως κώδωνας του κινδύνου απέναντι σε μια αυτοκαταστροφική οργάνωση της παραγωγής, πλέον περνάει στη φάση της ιδανικής ευκαιρίας για την επανεκκίνηση του μπλοκαρισμένου καπιταλισμού. Ένα ολόκληρο σύμπλεγμα υπεραναπτυγμένων οικονομικών δραστηριοτήτων κάνει την εμφάνισή του: από τη μεταπώληση ανακυκλώσιμου υλικού μεταξύ των κολοσσών διαχείρισης απορριμμάτων, το «πρασίνισμα» των νέων τεχνολογιών, το real estate μετά από τις καταστροφές που προκαλεί η «Φύση» (βλ. Μάνδρα), τη βιομηχανία προϊόντων που θα ικανοποιούν την ηθική μας ανάγκη να είμαστε eco friendly, το ανθρωπιστικό έργο υπέρ των πληγέντων και των περιβαλλοντικών προσφύγων, τις πράσινες χρηματοδοτήσεις για να γίνουν κι άλλες έρευνες που θα επιβεβαιώσουν για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει οικολογικό πρόβλημα, τις μεγαλο-εταιρείες που ειδικεύονται σε συμβουλευτική υπηρεσιών φιλικών προς το περιβάλλον και περιβαλλοντικών πιστοποιήσεων προς τους πολυεθνικούς τους συνεταίρους. Όταν η οικολογική καταστροφή παρουσιάζεται σαν μετεωρολογικό ατύχημα και όχι σαν έγκλημα του καπιταλιστικού κόσμου, τότε εύλογο είναι τα όρνια να πάνε πάνω από τον ασθμαίνοντα, ημιθανή μας πλανήτη και να «τσιμπολογήσουν» ό,τι δεν έχει προλάβει να σαπίσει ακόμα.

Οικολογία δεν είναι το να πληρώνουμε για τις σακούλες μας. Ακόμη δε περισσότερο, οικολογία δεν είναι το να στραβομουτσουνιάζουμε όταν τα οργανικά μας λαχανικά δεν είναι έτοιμα για καλλιστεία και σαν να τα έχει εκτυπώσει 3D printer ώστε να φαίνονται ομοιόμορφα και λαμπερά για να γεμίζει το μάτι μας με φαντασιώσεις καταναλωτικής αυτοπραγμάτωσης. Οικολογία, πάνω απ’ όλα, είναι ο οικονομικός πατριωτισμός, η διάθεση της αγοραστικής μας δύναμης στην οικογένεια, τους φίλους, τους γνωστούς και στους πλησίον της ταξικής μας καταγωγής ώστε ο πλούτος να παραμένει στα εδάφη της καθημερινής μας εγγύτητας αντί να αποστέλλεται μέσω «bio» κατανάλωσης ή αποπληρωμής προστίμων σε υπεράκτιους παραδείσους για να συσσωρεύεται αέναα. Οικολογία είναι να αγκαλιάσουμε τους συνεταιρισμούς των άμεσων παραγωγών, να γίνουμε μέλη, να ενημερωθούμε και να οργανωθούμε. Οικολογία είναι η υπερφορολόγηση του πλούτου, καθόσον, μόνο όταν αρχίσει να διορθώνεται αυτή η αναδιανεμητική αδικία θα μπορεί να ανασάνει ξανά ο πλανήτης και κυρίως οι άνθρωποι που ζουν μέσα σ’ αυτόν. Οικολογία είναι να δουλεύουμε λιγότερο, να δουλεύουμε καλύτερα και να έχουμε απόλυτο έλεγχο πάνω στη διοίκηση της συλλογικής μας εργασίας. Οικολογία είναι να απομακρύνουμε το κράτος απ’ τις ζωές μας και να διευθετήσουμε μόνοι μας σχέσεις καθημερινής εμπιστοσύνης και σεβασμού. Άλλωστε, το περιβάλλον δεν είναι ένα αφηρημένο μέγεθος σε στατιστικούς δείκτες, αλλά ο τόπος μέχρι εκεί που πιάνει το μάτι μας και χτυπάει η καρδιά μας, τα χωράφια που θέλουμε να μεγαλουργήσουμε και να αγαπήσουμε πραγματικά. Οικολογία είναι να βοηθήσουμε τους μικροβιοτέχνες να σταθούν στα πόδια τους καθώς και τους μικρούς παραγωγούς να έρθουν απ’ την ύπαιθρο για να μας προσφέρουν τους καρπούς του ιδρώτα τους χωρίς μεσάζοντες. Αυτό είναι οικολογία. Σε διαφορετική περίπτωση, έχουμε πάντα την επιλογή να εξακολουθήσουμε να κλείνουμε τα μάτια και να δώσουμε πάτημα στους απατεώνες να λυμαίνονται τους συνεταιρισμούς, στις μαφίες να διαχειρίζονται τα απορρίμματά μας, στους κονκισταδόρες να κάνουν κουμάντο στους φυσικούς πόρους και στο κράτος να επιβάλλει τα πρόστιμα. Και η ζωή συνεχίζεται.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.respublica.gr/2018/01/column/plastic-capitalism/