LET’S BE ENTERTAINED…


DJ της ημέρας, η Νάση Αναγνωστοπούλου

Δεν υπάρχει κανείς στον πλανήτη γη που να μην έχει βρεθεί σε τηλεφωνική αναμονή — από τότε βεβαίως που εφευρέθηκε το τηλέφωνο.

Μετά το «περιμένετε παρακαλώ» —με ή χωρίς το «παρακαλώ», κι ενίοτε χωρίς καν το «περιμένετε»— παλιά μεσολαβούσε ένα ηχητικό σκοτάδι, αυτό που το λέμε σιωπή (άκρα του τάφου ή με παράσιτα, ανάλογα την πρόοδο της τεχνολογίας των τηλεφωνικών υπηρεσιών) και που κανείς μας δεν γνώριζε πόσο θα διαρκέσει.

Ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα κι ενώ αυτά γίνονταν λεπτά η αγωνία κορυφωνόταν — θα απαντήσει; Ή, κι αν ακόμη ήμασταν σίγουροι πως θα απαντήσει, σκεφτόμασταν, όσο περνούσε η ώρα, μήπως όποιος σήκωσε το τηλέφωνο ξέχασε να ειδοποιήσει τον καλούμενο. Ή μήπως έπεσε η γραμμή ξερωγώ…

Κάποια στιγμή εφευρέθηκαν τα τηλεφωνικά κέντρα… Και άνθρωποι άρχισαν να εργάζονται σε αυτά, η συμπαθής τάξη των τηλεφωνητών/τηλεφωνητριών, που τόσο άδικα τους έχει ο πολύς κόσμος κατατάξει στη συνείδησή του ίσως λίιιγο πιο πάνω από τους εντελώς ανειδίκευτους βιομηχανικούς εργάτες… αν βεβαίως υπάρχει βιομηχανία, εφάμιλλο πάντως με άλλα μη «δημοφιλή» επαγγέλματα: «Σπούδασε κόρη μου να μην γίνεις πωλήτρια/κομμώτρια/τηλεφωνήτρια» έλεγαν όλοι, κι ας έσπευδαν να ψωνίσουν στα καταστήματα όπου τους εξυπηρετούσαν πωλήτριες (και πολλές φορές τους έβγαζαν το «λάδι»), κι ας έμεναν οι κυρίες ώρες σε κομμωτήρια, απολαμβάνοντας τις περιποιήσεις μιας ταπεινής κομμώτριας. (Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί η ίδια υποτιμητική διάθεση δεν υπήρχε για τον κουρέα…)

Η τηλεφωνήτρια; Ααααα αυτή ήταν ίσως μια βαθμιδούλα παραπάνω… Γιατί από αυτήν κρεμόσουν περιμένοντας να συνομιλήσεις με κάποιον ή λιγώνονταν οι άνθρωποι από κάποια βαθιά φωνή, βιώνοντας μυστηριακές καταστάσεις και φαντασιώσεις σχετικά με το πρόσωπο «πίσω από τη φωνή».

Το ηχητικό σκοτάδι όμως, η σιωπή, παρέμενε αδιάψευστος μάρτυρας της ύπαρξης του «κενού περιεχομένου χρόνου» αλλά, όπως μια δράση δημιουργεί μιαν αντίδραση, έτσι και μια μη δράση δημιουργεί μιαν ανάγκη.

Κι έτσι οι εταιρείες παραγωγής τηλεφωνικών κέντρων σκέφτηκαν να «γεμίσουν με χρώμα» αυτή τη σιωπή, να προσθέσουν δηλαδή ήχο, δηλαδή μουσική.

Και τότε νόμος ιερός και απαρέγκλιτος καθιερώθηκε. Η μουσική αυτή να μην είναι άλλη από το κυρίως μουσικό θέμα της αριστουργηματικής ομολογουμένως ταινίας «Το Κεντρί«.
Πείτε μου έναν άνθρωπο, έναν, που ειδικά τις δεκαετίες ’70, ’80, ’90 να μην έχει στηθεί σε τηλεφωνική αναμονή και να μην τον έχει συντροφεύσει (έως εκνευρίσει από ένα χρονικό σημείο και μετά) η συγκεκριμένη σύνθεση, αυτό το πανέμορφο και χαρακτηριστικό rag κομμάτι.

Ήταν τέτοια η προτίμηση των εταιρειών παραγωγής τηλεφωνικών κέντρων στο εν λόγω μουσικό κομμάτι ώστε σιγά σιγά ξεχάστηκε η προέλευσή του κι όταν το ακούγαμε στο ραδιόφωνο μπορεί και να σκεφτόμασταν «αααα, η μουσική της αναμονής!» Ή, αν ήμασταν κάπως αφηρημένοι, μπορεί να κοιτούσαμε το χέρι μας απορώντας σε ποιον είχαμε τηλεφωνήσει και γιατί δεν κρατάμε ακουστικό.

Κι έτσι, από τη μία η πρόοδος της τεχνολογίας κι από την άλλη η επίδραση που είχε σε όλους μας η ταινία και η μουσική της, πέρασε στην αιωνιότητα το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό κομμάτι, που ερχόταν από λίγο πιο μακριά στο χρόνο, από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Το Ragtime ήταν το πρώτο στιλ τζαζ μουσικής, πιο πολύ για σόλο πιάνο και λιγότερο για ορχήστρα. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι ο συγκοπτόμενος ρυθμός. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα την περίοδο 1900 – 1915. Οι συνθέσεις Ragtime, τα αποκαλούμενα και rags, αποτέλεσαν επίσης μέρος του ρεπερτορίου της τζαζ της Νέας Ορλεάνης αλλά και της λευκής σχολής του Ντίξιλαντ. Το Ragtime παίζεται μέχρι και σήμερα από παραδοσιακές ορχήστρες.

Ο Ernest Hogan ήταν πρωτοπόρος του μουσικού αυτού είδους και ήταν ο πρώτος δημιουργός αυτών των συνθέσεων ή «rags». Ο ίδιος έδωσε στις συνθέσεις του το όνομα «rags» και στη μουσική του «Ragtime» από την γενέτειρά του «Shake Rag» στο Bowling Green του Kentucky.

Ωστόσο o Scott Joplin θεωρείται ο βασιλιάς του Ragtime κι έχει περάσει στην αιωνιότητα με το πασίγνωστο μουσικό θέμα από την αριστουργηματική ταινία «Το κεντρί». Τη μουσική επένδυση της ταινίας έκανε ο Marvin Hamlisch, ο οποίος διασκεύασε άψογα το πασίγνωστο και πολυαγαπημένο κομμάτι του Scott Joplin «The Entertainer». [Πηγή μου ο εαυτός μου και η Wikipedia]. Τις προηγούμενες δεκαετίες οι εταιρείες πώλησης τηλεφωνικών κέντρων θεωρούσαν νόμο απαρέγκλιτο να βάζουν αυτό το κομμάτι στην αναμονή της τηλεφωνικής γραμμής. [Πηγή μου ο εαυτός μου και όλη η υφήλιος].

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2018/01/06/lets-be-entertained/

Κοίτα κάτι «συμπτώσεις»! …


Την φωτογραφία ακριβώς από πάνω την βλέπετε; Δείτε την προσεκτικά. Γιατί κυκλοφόρησε στα ελληνικά κατά λάθος – είμαστε 99% σίγουροι… Ίσως και να έχει εξαφανιστεί εντελώς τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές… Θα πέσουν τα απαραίτητα τηλέφωνα… Υποθέτουμε ότι θα μείνει, πάντως, το δημοσίευμα των καθεστωτικών new york times (οι δύο πιο πάνω φωτο).

Όσες / όσοι είναι στις αόρατες πόλεις θα πρέπει να έχουν διαβάσει το Sarajevo 123a. Για τις «άγιες δουλειές». Κι αν κάποιες / κάποιοι τεμπέλιασαν, δεν θα έπρεπε. Στις σελίδες 17 – 18 γράφαμε εκεί ανάμεσα σε άλλα χρήσιμα και κατατοπιστικά, πριν 2 βδομάδες:

Ο Michael Steinhardt δεν είναι τυχαίος. Εβραϊκής καταγωγής, από πατέρα που είχε καταδικαστεί για λαθρεμπόριο διαμαντιών και ξέπλυμα, εξελίχθηκε σε μεγάλο διαχειριστή κεφαλαίων και “παίκτη” του χρηματιστηρίου της Ν. Υόρκης. Φανατικός υποστηρικτής και χορηγός του ισραηλινού κράτους φαίνεται ότι διαθέτει έναν κύκλο φίλων επιχειρηματιών της “μαύρης οικονομίας”· αν κρίνει κανείς με την δηλωμένη φιλία του με τον λαθρέμπορο πετρελαίου Marc Rich, την συλλογή του από κυκλαδίτικα εδώλια (προϊόντα αρχαιοκαπηλίας προφανώς…) και την θέση του στον οίκο αξιολόγησης τέχνης και αρχαιοτήτων Christie’s.

Ούτε ο David Sofer είναι κάποιος τυχαίος. Και οπωσδήποτε καθόλου άσχετος με την αρχαιοκαπηλεία: πρόσφατα εξέθεσε σε λονδρέζικο μουσείο 110 πήλινες πινακίδες απ’ την αρχαία Βαβυλώνα, από άγνωστες που και πότε ανασκαφές στο ιράκ. By the river… Οι εξοικειωμένοι με το είδος μιλάνε για προϊόντα εγκλήματος: ανασκαφές και εμπόριο που έκανε ο isis… Εννοείται ότι ο Sofer αρνείται τέτοιες σχέσεις· ωστόσο δεν υπάρχει αρχαιοκάπηλος που να φωνάζει ότι είναι τέτοιος! Αν λάβει κανείς υπόψη ότι Τελ Αβίβ και isis δεν υπήρξαν ποτέ εχθροί και ότι τα συγκεκριμένα ευρήματα αφορούν εβραϊκές κοινότητες στη Μεσοποταμία 5 αιώνες π.Χ. (θα μπορούσαν να νομιμοποιούν, ας πούμε, την απαίτηση του ισραηλινού κράτους να επεκταθεί ως τον Ευφράτη…), τότε ο Sofer κάνει “εθνικό έργο” – όχι κάτι κακό…

Μ’ αυτή την έννοια αποκτάει ιδιαίτερη αξία η πιο κάτω παράγραφος του ρεπορτάζ των times of israel:

… Εκκλησιαστικές πηγές επιβεβαίωσαν ότι και οι δύο, και ο Sofer και ο Steinhardt, βρίσκονται δίπλα στον Θεόφιλο τον 3ο από τότε που ο τελευταίος εκλέχτηκε πατριάρχης το 2005, και ήταν σημαντική η βοήθεια που του έδωσαν για να ξεπληρώσει χρέη περίπου 45,5 εκατομμυρίων δολαρίων, σε μια εποχή που η ισραηλινή κυβέρνηση καθυστερούσε την αναγνώριση της εκλογής του. Που έγινε μόλις το 2007…

Του έδωσαν βοήθεια για να ξεχρεώσει; Του χάρισαν λεφτά δηλαδή; Μάλλον όχι. Σε κάθε περίπτωση οι κατάλληλοι άνθρωποι, με τις κατάλληλες ικανότητες…

 

Κοίτα, λοιπόν, κάτι συμπτώσεις! Οι καθεστωτικοί new york times έβγαλαν στη σέντρα τον αρχαιοκάπηλο υποστηρικτή του αρχιτράγου Ιεροσολύμων Θεόφιλου του Γ (χωρίς να αναφέρονται σ’ αυτήν του την πλευρά…) την ώρα που αυτός ο τελευταίος έτρωγε πέτρες απ’ τους παλαιστίνιους! Και, μα τον Τουτάτη, οι μόνες / μόνοι που ξέρουν πέντε βασικά πράγματα επί του θέματος είναι όσες / όσοι είναι στις αόρατες πόλεις! Κοίτα να δεις…

(Όχι, δεν είναι διαφήμιση! Πείτε το «σύμπτωση» Συμβαίνουν κι αυτά.)

________________________________________________________

Απο:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/kita-kati-sybtosis/

 

.

The book …


. Έχει το σημειολογικό ενδιαφέρον του το γεγονός ότι σε μια ιστορική (καπιταλιστική) φάση προχωρημένης ψηφιοποίησης δεν είναι ένα τιτίβισμα, μια ψηφιακή φωτογραφία ή ένα video στο youtube αλλά ένα βιβλίο (κανονικό βιβλίο: με χαρτί, μελάνι, εξώφυλλο, βιβλιοδεσία, κλπ) που απειλεί να ρίξει μια ξεγυρισμένη κλωτσιά στον προεδρικό σάκο που λέγεται “Trump”. Η κυκλοφορία του είχε αναγγελθεί για την ερχόμενη Τρίτη (με ορισμενα πιπεράτα, ίσως τα high lights) να διαρρέουν νωρίτερα· το άσπρο σπίτι προσπάθησε να εμποδίσει την κυκλοφορία του· και σαν απάντηση ο εκδοτικός οίκος το έριξε στην αγορά νωρίτερα. Χτες.

Το “Fire and Fury – inside the Trump White House” θα ξεπουλήσει μεν παγκόσμια, αλλά σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο τμήμα των υπηκόων: εκείνους κι εκείνες που διαβάζουν ακόμα, που έχουν χρόνο, υπομονή και know how να γυρνάνε τις σελίδες χωρίς να ασχολούνται ταυτόχρονα με το smart phone τους… Μ’ άλλα λόγια το μεν μέσο (το βιβλίο) είναι ξεπερασμένο το δε κοινό του (βιβλιόφιλοι/ες) εξαιρετικά μειοψηφικό… Ωστόσο ατάκες απ’ αυτό θα κυκλοφορήσουν στον κυβερνοχώρο προς όλες τις κατευθύνσεις (με την εγκυρότητα της προέλευσής τους: Το Βιβλίο!), θα σχηματίσουν πίσω τους μια ατέλειωτη ουρά «σχολίων» επευφημίας ή αποστροφής, και αργότερα θα ξεχαστούν. Κινδυνεύει το ψόφιο κουνάβι απ’ αυτήν την ιστορία; Κατά την γνώμη μας όχι και τόσο. Κινδυνεύουν όμως αυτοί που κρύβονται πίσω του: να γίνει κουρέλι ο πολιτικός φερετζές τους.

Το ότι το ψόφιο κουνάβι είναι ένα γελοίο υποκείμενο δεν χρειάζεται ούτε αποκαλύψεις ούτε βιβλία για να το καταλάβει οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος. Αρκεί να το δει κανείς να μιλάει για λίγα λεπτά. Μ’ αυτά τα δεδομένα, κι ίσως επειδή ακριβώς, με όρους θεάματος, το ψόφιο κουνάβι είναι ένας πρόεδρος / κλόουν / αντιπερισπασμός, εξακολουθεί να στέκεται στην κορυφή των αμερικανικών πολιτικών βιτρινών.

Ωστόσο η γελοιότητά του επηρρεάζει την «λευκή» επιρροή των ηπα στα υπόλοιπα κράτη του πλανήτη. Την επηρρεάζει αρνητικά. Παρά τον ώριμο μεταμοντερνισμό των περισσότερων κοινωνιών (και όχι μόνο των πρωτοκοσμικών) ή ίσως εξαιτίας του, με δεδομένο ότι το κεφάλαιο κυριαρχεί πραγματικά παντού, οι αβεβαιότητες της μακράς μεταβατικής περιόδου (που μπορεί να γίνουν μόνιμες), της «αλλαγής παραδείγματος», ευνοούν την «παράσταση της αποφασιστικότητας και της στοιβαρότητας» στο κέντρο της πολιτικής σκηνής των κρατών. Μπορεί η παράσταση να είναι καλή, μπορεί να είναι μέτρια· αλλά αυτό είναι το σενάριο.

Το ψόφιο κουνάβι προσπαθεί – αλλά είναι καραγκιόζης, πάμπλουτος λούμπεν και, μ’ αυτή την έννοια, «αντιαισθητικός». Είναι ένας Μπερλουσκόνι· αλλά για την «υπερδύναμη» ο μπερλουσκονισμός κάνει μεγαλύτερη (και χειρότερη) ηχώ απ’ ότι για την ιταλία. Συνεπώς εκείνοι που βρίσκονται πίσω του, η «τριανδρία» των καραβανάδων, χάνει. Όχι σε «δύναμη πυρός» αλλά σε περιθώρια (διεθνών) ελιγμών – όπου χρειάζεται τέτοιους. Για παράδειγμα σύμμαχοι όπως η Αθήνα, παρόλη την «διάθεση προσφοράς» που έχουν, δυσκολεύονται να γλύφουν δημόσια εκεί που ξερνάει ο υπόλοιπος πλανήτης.

Αν, όπως λένε οι «προφήτες» (!!), το ψόφιο κουνάβι αντικατασταθεί κάποια στιγμή απ’ τον αντιπρόεδρο Pence, θα πρέπει κανείς να ξέρει με ακρίβεια τι πέτυχε (και που απέτυχε) ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός στη διάρκεια της ψοφιοκουναβικής μεσοβασιλείας. Γιατί ο Pence είναι ο ίδιος ή και ακόμη χειρότερος σαν απόψεις με τον Trump· δεν έχει όμως τα «πάθη» του, άρα την ίδια τρωτότητα. Και θα συνεχίσει το ίδιο έργο.

_______________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/the-book/

ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ…


Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
«Αν οι ανθρωποι ζουσαν για παντα-αν δε γερνουσαν ποτε,αν μπορουσαν απλως να συνεχισουν να ζουν σ’αυτο τον κοσμο χωρις να πεθαινουν,παντα υγιεις-,νομιζεις οτι θα εκαναν τον κοπο να καταναλωσουν φαια ουσια για το πως και το γιατι των πραγματων,οπως κανουμε τωρα εμεις;Θελω να πω,σκεφτομαστε τα παντα,λιγο πολυ δηλαδη-φιλοσοφια,ψυχαναλυση,λογικη,θρησκεια,λογοτεχνια.Εχω την εντυπωση οτι αν δεν υπηρχε αυτο που λεμε θανατος,αυτες οι πολυπλοκες σκεψεις και ιδεες σαν κι αυτη δεν θα γεννιοντουσαν ποτε στον κοσμο.Δηλαδη θελω να πω-»
Η Μαγιου Καχασαρι αφησε τη φραση της μισοτελειωμενη κι εμεινε σιωπηλη για ενα διαστημα……………………………
«Θελω να πω….αυτη ειναι η αποψη μου δηλαδη,οτι…..οι ανθρωποι ειναι αναγκασμενοι να σκεφτονται σοβαρα τι σημαινει για αυτους να ειναι ζωντανοι εδω και τωρα,γιατι ξερουν οτι καποια μερα,θα πεθανουν.Σωστα;Ποιος θα σκεφτοταν ποτε τι σημαινει να εισαι ζωντανος αν συνεχιζαμε ολοι να ζουμε επ’απειρον;Γιατι να τους νοιαζει κατι τετοιο;Η ακομα κι αν τους ενοιαζε,το πολυ πολυ να ελεγαν,»Ε τωρα,δε βαριεσαι,εχουμε καιρο για αυτο.Θα το σκεφτουμε αργοτερα».Ομως εμεις δε μπορουμε να περιμενουμε το αργοτερα.Πρεπει να σκεφτουμε τωρα,αυτο το δευτερολεπτο.Γιατι αυριο το απογευμα,μπορει να με πατησει λεωφορειο.Κι εσυ,κυριε Κουρδιστο Πουλι:μπορει να πεθανεις της πεινας.Ενα πρωι,μετα απο 3 μερες μπορει αν βρισκεσαι νεκρος στον πατο ενος πηγαδιου,Καταλαβαινεις;Κανεις δε ξερει τι μας επιφυλασσει το μελλον,για αυτο κ χρειαζομαστε τον θανατο για να εξελιχθουμε.Αυτο πιστευω εγω.Ο θανατος ειναι ενα τεραστιο,λαμπερο πραγμα,κι οσο πιο λαμπερο γινεται,τοσο περισσοτερο τρελαινομαστε στη σκεψη των πραγματων\
«Αποσπασμα απο το βιβλιο του Χαρουκι Μουρακαμι,»ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΥΛΙ»,μεταφραση:Λεωνιδας Καρατζας.
Απο ολες τις λογοτεχνικες «παρηγοριες» για τον θανατο,τουτο εδω το αποσπασμα,μου φανηκε το αποτελεσματικοτερο.Προφανως κανεις δε θελει να πεθανει και η θνητοτητα δε μπορει να αντιμετωπιστει ως κατι θετικο.Ομως,η εκφρασθεισα αληθεια στο παραπανω αποσπασμα,δεν πασχει πουθενα.Διχως το θανατο,η ζωη μας θα ηταν μια πλαδαρη,ανουσια παρασταση για εναν ρολο.Και λεω για εναν ρολο,γιατι πιστευω οτι το Ανοιγμα στον Αλλον,οφειλεται κατα ενα μεγαλο ποσοστο κ στον  φοβο του θανατου.Αυτος ο φοβος μας υπενθυμιζει τη τρωτη κ ευαλωτη μας φυση.Και μας κανει να στρεφομαστε στον Αλλον,ψαχνοντας μεσω του Αλλου να κερδισουμε-κατα καποιο τροπο- την Αθανασια.Η ενωση με αυτους που αγαπαμε,η φιλια,η συντροφικοτητα,η οικογενεια.Ειναι τρομακτικη η σκεψη του θανατου.
Ομως μπροστα σε αυτη τη σκεψη,συνειδητοποιουμε οτι δεν ειμαστε μονο εμεις που τη σκεφτομαστε.Ετσι,η κοινη μας μοιρα,ειναι κατι παραπανω απο παρηγορια.Ειναι αυτο που μας ενωνει,ειναι η κοινη μας αναμνηση,το κοινο παρον κ το κοινο μας μελλον.
Στο βιβλιο του Γιαλομ,»ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ»,διαβαζουμε μια φραση ενος αλλου ψυχοθεραπευτη,του Ρολο Μεη,»Το αγχος για το Τιποτα,προσπαθει να γινει αγχος για κατι.»

Ο Γιαλομ γραφει ,συνεχιζοντας τη φραση του Ρ.Μ «Με αλλα λογια,το αγχος για την ανυπαρξια,γρηγορα προσκολλατα σε ενα απτο αντικειμενο»
Και αφιερωνει ενα κεφαλαιο απο το βιβλιο αυτο,προσπαθωντας να πεισει τον αναγνωστη οτι το αγχος για το τιποτα,ειναι αγχος για τον θανατο.
Το αγχος που νιωθουμε δηλαδη απεναντι σε κατι που δε μπορουμε να προσδιορισουμε,το αγχος που δημιουργει ολες τις νευρωσεις μας,ουσιαστικα ειναι το αγχος του θανατου,που μεταμφιεζεται.

 

Στο ιδιο βιβλιο,αναφερεται κ η γνωμη του Φρουντ για ολα αυτα
«Ο θανατος δε μπορει να παιζει ρολο στη γενεση της νευρωσης,εγραφε ο Φρουντ,επειδη δεν εχει αναπαρασταση στο ασυνειδητο,για 2 λογους:πρωτον,δεν εχουμε προσωπικη εμπειρια του θανατου και δευτερον,μας ειναι αδυνατο να αναλογιστουμε την ανυπαρξια μας»

 

Εγω συντασσομαι με τον Φρουντ.Δεν εχουμε πεθανει για να ξερουμε πως ειναι.Δε μπορουμε να αναλογιστουμε την ανυπαρξια μας.Οταν ειμαστε υγιεις,μας απασχολουν ενα σωρο πραγματα,προβληματιζομαστε για ενα σωρο πραγματα,αλλα πιστευω οτι ο θανατος δε συγκαταλεγεται σε αυτα.
Ειναι πολυτελεια της αρχουσας ταξης να σκεφτεται για το Επεκεινα.Ο ανθρωπος που μοχθει για το ψωμι του,δεν εχει χρονο να αναλωνεται σε τετοιου ειδους ανωφελες σκεψεις.
Ετσι λοιπον πιστευω οτι δεν υπαρχει αυτο το αγχος του θανατου.Ακομα κ αν νομιζουμε οτι μας απασχολει,ουσιαστικα αυτο ειναι το μεταμφιεσμενο αγχος.
Πιστευω δηλαδη το ακριβως αντιθετο απο τον Ρολο Μευ κ τον Γιαλομ.Πιστευω οτι πολλες φορες το αγχος για το αυριο,το αγχος για το αν μας αγαπανε οι δικοι μας,το αγχος για το αν αξιζουμε κ τι αξιζουμε σαν ανθρωποι,
αυτο ακριβως ειναι το αγχος που μεταμφιεζεται σαν αγχος θανατου.Γιατι,οσο κ αν ακουγεται περιεργο,ειναι λιγοτερο οδυνηρο να σκεφτεσαι τον θανατο απο το να σκεφτεσαι-καποιες φορες τη ζωη.Τη ζωη σου.Δεν ειναι ο θανατος αυτο που φοβομαστε,αλλα η ιδια η ζωη.Δε φοβομαστε να πεθανουμε,φοβομαστε να ζησουμε.Για αυτο,παγωνουμε κ ακινητοποιουμαστε πολλες φορες σε τετοιες σκεψεις,που η πεπερασμενη μας Υπαρξη αδυνατει εκ των πραγματων να υπερβει.
Επιλεγουμε την ακινητοποιηση της σκεψης μπροστα στον θανατο.
Γιατι αλλιως,θα ημασταν αναγκασμενοι να δραστηριοποιησουμε τη σκεψη κ να βρουμε λυσεις στα απλα καθημερινα προβληματα που μας γονατιζουν.

 

Για αυτον τον λογο,ποτε δε μπορεσα να δω με κατανοηση τους υποχονδριους,παρα μονο τις ακραιες πριπτωσεις ανθρωπων με ανυπερβλητα ψυχικα προβληματα.
Ναι ρε,θα πεθανεις.Και τι εγινε;ολοι θα πεθανουμε,γιατι εσυ να αποτελεσεις εξαιρεση.Και τι νομιζεις εσυ πως διαθετεις παραπανω απο τους υπολοιπους,για να μη πεθανεις;Νομιζεις οτι η αξια της ζωης σου ειναι μεγαλυτερη απο την αξια της ζωης των υπολοιπων ανθρωπων;
Ενας εγωιστης ειναι ο υποχονδριος.
Κι αν με διαβαζει καποιος τετοιος,θα ηθελα να του πω οτι η ζωη του δεν εχει τη παραμικρη αξια.Τιποτα.Μηδενικη.
Κανενος η ζωη δεν εχει αξια,ειμαστε ασημαντα κυματα που σκαμε πανω στον Βραχο του Χρονου,διχως κανεις να μπορεσει να νοηματοδοτησει το παραμικρο.
Κ για αυτον ακριβως τον λογο,οφειλουμε να προσπαθουμε.Να προσπαθουμε να αγαπαμε τον Αλλον,να βοηθαμε τον Αλλον,να του δειχνουμε αλληλεγγυη.Να του δινουμε το χερι μας για να σηκωνεται,οταν πεφτει.Να μη δινουμε την οριστικη σπρωξια στον γκρεμο.
Τοτε κ μονο τοτε,ειναι που αποκτα η ζωη μας αξια.
Κ αυτο θα ειναι το πληρεστερο νοημα της ζωης μας.Η βοηθεια απεναντι στο συνανθρωπο μας.Ειμαι σιγουρος οτι ο θανατος τοτε θα ειναι πολυ λιγοτερο επωδυνος,οταν μας ερθει.

 

Αλλωστε,το λεει κ ο Επικουρος (στο ιδιο βιβλιο του Γιαλομ)
«Οπου ειμαι εγω,δεν ειναι ο θανατος.Οπου ειναι ο θανατος,δεν ειμαι εγω.Επομενως,γιατι να φοβομαστε τον θανατο,αφου δεν υπαρχει ποτε περιπτωση να τον αντιληφθουμε;»

 

ΥΓ Δεν μιλησα καθολου για τον ρολο των θρησκειων σε ολα αυτα.Ο λογος ειναι οτι χρειαζεται ξεχωριστη αναρτηση για αυτο.

_________________________________________________________