Σοβιετικά καρτούν Γιατί τα αριστουργηματικά animation film της Σοβιετικής Ένωσης δεν θα γίνουν ποτέ viral …


Γράφει η Χριστίνα Μίχαλου 

Οσοι υπήρξαν παιδιά τις δεκαετίες του οδγόντα και του ενενήντα, πιθανώς ανακαλούν να θέλουν οπωσδήποτε να αποκτήσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους βιντεοκασέτες της Disney. Είχε κάτι ιδιαίτερο η διαδικασία του βίντεο, που η φρενίτιδα του Νέτφλιξ δεν μπορεί να αντικαταστήσει· η επίσκεψη στο γειτονικό βίντεο κλαμπ, η αναζήτηση, ύστερα η αναμονή όσο η κασέτα γυρίζει στην αρχή γιατί ο τελευταίος που τη νοίκιασε την επέστρεψε χωρίς να την ετοιμάσει για τον επόμενο. Οι κασέτες της Disney ξεχώριζαν από τις υπόλοιπες — έβγαιναν σε χρώμα μπλε, και έφεραν ένα ασημένιο αυτοκολλητάκι ανωτερότητας στην ετικέτα τους, ώστε να μην μοιάζουν με τις απομιμήσεις.

Όσο για τις απομιμήσεις, στην Ελλάδα κυκλοφορούσαν συνήθως σε εξευτελιστικές τιμές, από μικρές και μάλλον αταβιστικές εταιρίες τύπου Τζοκόντα Βίντεο. Πρόχειρα μεταγλωτισμένες, άλλες φορές σε μισά ελληνικά και μισά ρώσικα, με περίεργα σκίτσα και μουντά χρώματα που για ένα παιδί εξοικειωμένο με τη μαγεία του Disney σίγουρα δεν ήταν και τόσο… κουλ. Αυτό που λίγοι γνωρίζουν, είναι πως στην πραγματικότητα δεν επρόκειτο καθόλου για απομιμήσεις, αλλά για πρωτότυπα έργα δημιουργημένα τουλάχιστον τριάντα χρόνια πριν τα αντίστοιχα της Disney. Φυσικά, ο αριστουργηματικός σοβιετικός κινηματογράφος δε θα γίνει ποτέ viral — και εκείνα τα DVD του ενός ευρώ που κείτονται δίπλα στις χλωρίνες στο σούπερ μάρκετ είναι ίσως τα πιο αδικημένα καλλιτεχνήματα του περασμένου αιώνα.

 

«Θέλουμε κι εμείς Μίκι Μάους!»

Το ντεμπούτο του Γουόλτ Ντίσνεϋ το 1928 με την πρωτοποριακή δημιουργία του πασίγνωστου Μίκι Μάους αποτέλεσε έμπνευση αλλά και πρόκληση για τις υπόλοιπες ανερχόμενες εταιρίες παραγωγής ταινιών που θέλησαν να μιμηθούν, αν όχι να ξεπεράσουν το ήδη διάσημο καρτουνάκι που είχε συστήσει μία πληθώρα νέων δυνατοτήτων στον κόσμο του κινηματογράφου.

Η Σοβιετική Ένωση όχι μόνο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, αλλά φάνηκε να εκτιμά ιδιαίτερα την τεχνική κινουμένων σχεδίων. Το 1933, ο Ντίσνεϋ έστειλε στη Ρωσία μία συλλογή των πρώτων του ολιγόλεπτων δημιουργιών, ώστε να προβληθούν στο φεστιβάλ της Μόσχας. Η αντίδραση του κόσμου ήταν αναπάντεχα θετική, με τους πολίτες να ζητούν από τον Στάλιν να δημιουργήσει και αυτός κάτι όμοιο. Το σύνθημα της ημέρας ήταν «Θέλουμε κι εμείς Μίκι Μάους!» Πολύ σύντομα, η Σοβιετική Ένωση εγκαινίασε το δικό της στούντιο παραγωγής κινουμένων σχεδίων, που όμως σε τίποτα δε θύμιζε το δρόμο που είχε ξεκινήσει να χαράζει η Disney.

Ενώ οι υπόλοιπες χώρες πάσχιζαν να δημιουργήσουν ταινίες με τέσσερα ή πέντε καρέ ανά δευτερόλεπτο, η Σοβιετική Ένωση ήταν η πρώτη της εποχής της που έφτασε τα είκοσι τέσσερα, με την ποιότητα της ροής του αποτελέσματος να είναι κατά πολύ ανώτερη των δυτικών ταινιών κινουμένων σχεδίων της εποχής. Το εμπορικό άγχος των δυτικών στούντιο να εξελιχθούν γρήγορα σε έναν αντάξιο αντίπαλο της Disney, οδηγούσε συχνά σε πρόχειρα αποτελέσματα, με ρηχές ιστορίες που ενθουσίαζαν για λίγο αλλά στο τέλος δεν άφηναν τίποτα στο κοινό.

Στη Σοβιετική Ένωση, ο απώτερος σκοπός για διεθνή  ανταγωνισμό απουσίαζε. Όλες οι παραγωγές ήταν εσωτερικής κατανάλωσης, γεγονός που επέτρεπε στους παραγωγούς να εστιάσουν στην ποιότητα του αποτελέσματος και όχι στην εμπορικότητα αυτού.

Οι ταινίες που δημιουργήθηκαν σταδιακά μέσα στις επόμενες δεκαετίες, φωτογραφίζουν μία Ρωσία πληθωρική λαογραφικά, με συγκινητικούς μύθους και πλούσια ιστορία, χωρίς να λείπει φυσικά η αντιπολεμική και κομμουνιστική προπαγάνδα που προσέθεσε στα παραμύθια την απαραίτητη ιστορική σφραγίδα της εποχής.

Πρόκειται για έναν καθρέπτη των πεποιθήσεων, των προσδοκιών, των φόβων αλλά και των επιτευγμάτων που έλαβαν χώρα μετά τη Ρωσική Επανάσταση.

 

Μία κουλτούρα υψηλής αισθητικής

Εκεί που η Disney βασίστηκε στο εύκολο γέλιο που προκαλεί η βία (βλ. αιώνιοι εχθροί που ζουν για να αλληλοσκοτώνονται, όπως ο Τομ και ο Τζέρυ) η Ρωσία επένδυσε στις λαϊκές της παραδόσεις ώστε να προβάλει υψηλή αισθητική και να αναδείξει την παραδοσιακή μουσική της. 

Τα μηνύματα υπέρ της πλουτοκρατίας και βασιλείας που εδρεύουν στα κλασικά παραμύθια είτε εξομαλύνθηκαν είτε επικρίθηκαν εμμέσως μέσω της εξιστόρησης, αφού ο «καλός νέος» δεν είναι σχεδόν ποτέ πρίγκιπας ή βασιλιάς όπως στα δυτικά παραμύθια. Όσο για τις αλληγορίες τους, εστιάζουν πάντα στην καλοσύνη και την αλληλεγγύη, χωρίς να χρησιμοποιείται η βία ως σάτιρα.

Τα σοβιετικά παραμύθια προσφέρουν πλούτο γνώσεων και ιδιαίτερη, σπάνια αισθητική που δεν συναντάται στα (πολύ πιο εμπορικά) αμερικάνικα κινούμενα σχέδια. Δεν είναι άξιο απορίας ωστόσο το ότι σπάνια γίνονται αναφορές σε αυτές τις ταινίες, ή το ότι ελάχιστη αναγνωρισιμότητα έλαβαν ακόμα και την περίοδο της πρώτης κυκλοφορίας τους παρά τη, συγκριτικά με την Disney, μεγαλύτερη εμβάθυνση και ωριμότητα με την οποία χειρίστηκαν την πληθώρα ιστοριών με τις οποίες καταπιάστηκαν. 

Τα αποστειρωμένα δυτικά παραμύθια αντιφάσκουν ανάμεσα σε βίαια και σεξιστικά στερεότυπα που θέλουν τις εκρήξεις, τα καρούμπαλα, τις τρικλοποδιές και τους παχείς ανθρώπους να αποτελούν πηγή γέλωτος, όσο παρουσιάζουν τις γυναίκες ως απογοητευμένες υπάρξεις που αδημονούν να παντρευτούν τον πρίγκηπα για να απελευθερωθούν από τη μιζέρια τους.

Βεβαίως, τα σοβιετικά παραμύθια δεν γλίτωσαν από όλα τα στερεότυπα της εποχής (τα οποία εξήντα χρόνια πριν αποτελούσαν την αναμενόμενη νόρμα), και εντούτοις, αντιμετώπισαν τον θεατή με μία σπάνια σοβαρότητα, σχεδόν συγκινητική, χωρίς τον σχεδόν ψυχαναγκαστικό χλευασμό μεταξύ ηρώων που περιμένει κανείς να συναντήσει σε κάθε σκηνή μίας «παιδικής» ταινίας.

Σε αντίθεση με τα περισσότερα ευρωπαϊκά και ασιατικά κινούμενα σχέδια, που βρίσκονται σε μία μόνιμη άγραφη ανταλλαγή ιδεών με τις υπερπαραγωγές της Αμερικής, τα σοβιετικά παραμύθια είναι ίσως τα μόνα που έμειναν εντελώς ανεπηρέαστα από εξωτερικούς παράγοντες για πολλές δεκαετίες, και που ακολούθησαν μία πορεία εξ ολοκλήρου αυτοδημιούργητη.

Μάλιστα, κάποιες από τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν παραμένουν μέχρι και σήμερα άγνωστες εκτός της Ρωσίας. Για τη δημιουργία του Полигон (Polygon)μίας ταινίας κινουμένων σχεδίων που στόχευε σε αντιπολεμική προπαγάνδα, χρησιμοποιήθηκε μία τεχνική ρεαλιστικής ζωγραφικής δύο διαφορετικών επιπέδων διαφορετικών χρωμάτων για το κάθε καρέ – το αποτέλεσμα ήταν τόσο ρεαλιστικό που θύμιζε μεταγενέστερα τρισδιάστατα ψηφιακά animation, σε μία εποχή που αντίστοιχες χρήσεις του CGI δεν ήταν ακόμη εφικτές. Αυτή η τεχνική δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ από άλλες χώρες. 

Η Πεντάμορφη και το Τέρας, 1952 (Союзмультфильм) και 1991 (Disney)

Μουσική και εθνογραφία ένα βήμα πιο πέρα από το… μπίμπιτι μπόμπιτι

Αν σκεφτεί κανείς πως μία πληθώρα εξαιρετικών ταινιών κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους είχε κυκλοφορήσει δεκαετίες πριν το Βασιλιά των Λιονταριών, την Πεντάμορφη και το Τέρας, και τη Σταχτοπούτα, θα πρέπει να αναρωτηθεί κανείς σε τι διέφερε η ρωσική κουλτούρα τόσο ώστε να μην ερεθίσει το ενδιαφέρον του δυτικού κοινού, και για ποιο λόγο οι ταινίες αυτές κυκλοφόρησαν μόνο για μικρό χρονικό διάστημα σε βαλκανικές χώρες, ενώ μόλις τρεις-τέσσερεις από αυτές τα κατάφεραν σε διεθνές επίπεδο (και μόνο σε μορφή βιντεοκασέτας.)

Η εύκολη απάντηση είναι σίγουρα πως… δεν ήταν αρκετά καλές. Αναμφίβολα όμως ένα παιδί αναθρεμμένο σε ένα περιβάλλον με ακατανόητα γρήγορο ρυθμό εναλλασσόμενων ερεθισμάτων — ένα παιδί του καπιταλισμού, εν ολίγοις — δε δύναται να ενδιαφερθεί για μία ταινία, εάν αυτή δεν αποσκοπεί στο να το διασκεδάσει ως κλόουν. Και δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, αλίμονο. Όλοι αγαπάμε την καλή κωμωδία και όλοι ξέρουμε πως όσο κι αν κλάψαμε όταν πέθανε ο Μουφάσα, ο θρήνος δεν ήταν αρκετός για να μας αποτρέψει από το να γελάσουμε όταν εμφανίστηκαν ο Τιμόν και ο Πούμπα και έκλεψαν την παράσταση.

Η διαφορά ανάμεσα στα αμερικάνικα «καρτούν» και τα σοβιετικά δεν είναι γεωγραφική, αλλά πολιτισμική. Μπορεί τα δεύτερα να υστερούν σε έντονα, χαρούμενα χρώματα, μπάτζετ που θα προσέθετε χλιδή, συνεχείς εναλλαγές πλάνων και εμπορικούς χαρακτήρες-καρικατούρες, όμως δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε ποιότητα. 

Οι ταινίες σοβιετικής παραγωγής δεν ωραιοποιούν τίποτα, σε αντίθεση με αυτές της Disney. Δεν ισχυρίζονται πως ο Μόγλης είναι μία διασκεδαστική ιστορία όταν ο πρωταρχικός της στόχος ήταν να θίξει το ζήτημα του Ιμπεριαλισμού στην Ινδία. Η Πεντάμορφη και το Τέρας δεν χορεύουν, ούτε συζούν, ούτε ερωτεύονται, γιατί το τέρας είναι καταραμένο, δυστυχισμένο και μόνο, και η μόνη του παρηγοριά είναι να παρακολουθεί την Πεντάμορφη στα κρυφά να τραγουδάει. 


<p><a href=»https://vimeo.com/249659666″>&Tau;&alpha;&iota;&nu;&iota;́&alpha; &mu;&omicron;&upsilon;</a> from <a href=»https://vimeo.com/user65075950″>Christina Michalou</a> on <a href=»https://vimeo.com»>Vimeo</a>.</p>

Το 1952, η σλαβική όπερα Snow Maiden του Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ υιοθέτησε για πρώτη φορά μορφή κινουμένων σχεδίων, σε μία ταινία μεγάλου μήκους η οποία δανείστηκε την συμφωνική ορχήστρα της Σοβιετικής Ένωσης και αποτέλεσε ακρογωνιαίο λίθο για την περίοδο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού στον σοβιετικό κινηματογράφο. 

Ακόμα και σε μορφή κινουμένων σχεδίων, οι σκληρές σκηνές του έργου παραμένουν αναλλοίωτες, με την πρωταγωνίστρια στο τέλος να αυτοκτονεί καθώς αδυνατεί να αντέξει την απόρριψη που δέχθηκε από τον αγαπημένο της. Η ταινία υπήρξε, μεταξύ άλλων, και μία σημαντική παρουσίαση των παραδοσιακών ρωσικών χορών και εθίμων.


<p><a href=»https://vimeo.com/249660570″>Snow Maiden</a> from <a href=»https://vimeo.com/user65075950″>Christina Michalou</a> on <a href=»https://vimeo.com»>Vimeo</a>.</p>


<p><a href=»https://vimeo.com/249659015″>Snow Maiden 2</a> from <a href=»https://vimeo.com/user65075950″>Christina Michalou</a> on <a href=»https://vimeo.com»>Vimeo</a>.</p>

Φεμινισμός, κομμουνισμός, και μια διαφορετική πολιτική ορθότητα

Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ ήταν από τα πρώτα άτομα που αναφέρθηκαν δημόσια στον κινηματογράφο της Σοβιετικής Ένωσης, προτρέποντας όχι μόνο τα παιδιά αλλά και τους ενήλικες να ασχοληθούν με τις ταινίες αυτές, καθώς «μόνο καλοσύνη και ευγένεια» θα μπορούσαν να διδαχθούν από αυτές. Έως το 1960, οι όποιες επιρροές της Disney είχαν εξαλειφθεί ολοκληρωτικά, και η Σοβιετική Ένωση είχε ήδη δημιουργήσει έναν κολοσσό δικών της ταινιών και παραγωγών.

Με πλέον ώριμη συνείδηση ως προς τα μηνύματα και το ύφος των παραγωγών της, οι αλληγορίες και η πολιτισμική κληρονομιά που σκιαγραφούνται μέσα από τις ταινίες ρώσικης παραγωγής πατούν γερά στα πόδια τους και έχουν υιοθετήσει έναν ιδιαίτερο για τα δυτικά δεδομένα τρόπο εξιστόρησης.

Το 1967, η Σοβιετική Ένωση κυκλοφόρησε τη δική της έκδοση του Μόγλη – αν κανείς όμως περιμένει αρκούδες που χορεύουν και τραγουδούν, δεν θα τις βρει εδώ. Ο Μόγλης είναι ένα παιδί που μεγάλωσε στη ζούγκλα σαν αγρίμι, επομένως η πλειοψηφία των σκηνών του έργου είναι πολύ σκοτεινές.

Όσο για τον αγαπημένο πάνθηρα Μπαγκίρα, οι υπεύθυνοι της εταιρίας παραγωγής Союзмультфильм (Soyuzmultfilm) έλαβαν την απόφαση να τον παρουσιάσουν για πρώτη φορά ως θηλυκό χαρακτήρα, εξηγώντας πως ο κόσμος του παιδικού θεάματος υστερεί δραματικά σε γυναικείους δυναμικούς χαρακτήρες, κάτι που ευελπιστούσαν να αλλάξουν.

Όταν αργότερα οι ταινίες αυτές κυκλοφόρησαν και εκτός της Σοβιετικής Ένωσης, οι περισσότερες από αυτές μεταπωλημένες παράνομα, διαμορφώθηκαν έτσι ώστε να είναι πιο εύπεπτες για το δυτικό κοινό. Σκηνές όπου ο Μόγλης σκοτώνει ή τραυματίζει άλλα ζώα κόπηκαν, και μία σκηνή στην πολυβραβευμένη Βασίλισσα του Χιονιού όπου δύο κορίτσια φαίνεται να δίνουν ένα φιλί στο στόμα προτού αποχωριστούν φαίνεται να έχει κοπεί ή να έχει αντικατασταθεί σε κάποιες χώρες.   

Τέλος, στη Νεκρή Πριγκίπισσα και τους Επτά Ιππότες, η πριγκίπισσα ανασταίνεται από το φιλί του αγαπημένου της μόνον στην τελική έκδοση της ταινίας, ενώ στην πρωτότυπη κυκλοφορία φαίνεται να παραμένει νεκρή. Παρά τις πάμπολλες ομοιότητες με τη Χιονάτη, δεν πρόκειται για κάποια παραλλαγή. Η ιστορία της πριγκίπισσας που δηλητηριάζεται από το μήλο που της προσέφερε η κακιά μητριά της φαίνεται ανήκει στη ρώσικη παράδοση και γράφτηκε από τον Αλεξάντερ Πούσκιν το 1833. 

Οι μεταρρυθμίσεις της περεστρόικα, που είχαν ως αποτέλεσμα και τη διάσπαση των μεγάλων παραγωγών ταινιών σε πολλές μικρότερες, και τέλος η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οδήγησαν αναπόφευκτα και στη λήξη της χρυσής περιόδου της Ρωσικής βιομηχανίας του θεάματος.  Πολλοί από τους παραγωγούς επιχείρησαν να συνεχίσουν την δημιουργία ταινιών κινουμένων σχεδίων, αυτή τη φορά με στόχο αποκλειστικά το ενήλικο κοινό, ελπίζοντας πως έτσι θα αναγνωριστούν πιο εύκολα στα διεθνή φεστιβάλ.

Αναμφίβολα η αισθητική των σοβιετικών παραμυθιών δεν ταιριάζει σε όλους. Πέραν πάσης αμφιβολίας κάποιοι θα τα βρουν βαρετά, εκτός του στοιχείου τους. Ίσως να είναι ξεπερασμένα, παλιά, «κουλτουριάρικα» με την κακή έννοια, αυτή που σε κάνει να χασμουριέσαι γιατί δεν αντέχεις τόση κουλτούρα.

Ίσως κάποια πράγματα τα αγαπάς μόνο αν μπορείς να τα βρεις στις πολύ μακρινές παιδικές σου αναμνήσεις για να τα νοσταλγήσεις. Ίσως πάλι, να προσέφεραν τις βάσεις για την εξέλιξη του animation όπως το γνωρίζουμε σήμερα, και ο ρόλος τους στην ιστορία του κινηματογράφου να μην εκτιμήθηκε ποτέ ορθά. 

Μένει να αναρωτηθεί κανείς αν η χρυσή εποχή των σοβιετικών φιλμ κινουμένων σχεδίων έληξε οριστικά, ή αν υπάρχει το ενδεχόμενο να αποκτήσει και πάλι ζωή μέσω μιας πιθανής αναβίωσης. Το μέλλον θα δείξει.

_________________________________________________________
Advertisements

Το iPhone και οι κατσίκες της Amazon…


Του Κώστα Λουλουδάκη

«Σε αυτόν τον αγώνα (σ.σ. της ζωής) ο πιο δυνατός, ο πιο ικανός κερδίζει, ενώ ο λιγότερο ικανός ο αδύναμος χάνει. Αυτό που βοηθάει τον άνθρωπο να ζήσει ή να συντηρηθεί ενάντια στον κόσμο των ζώων δεν είναι οι αρχές της ανθρωπιάς αλλά ο σκληρός αγώνας».

Φιλελεύθερες απόψεις από τον Αδόλφο Χίτλερ

(Laurence Rees The Nazis: A Warning from History Εκδόσεις BBC Books)

Είναι γνωστό ότι στο φασιστικό Γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης του Άουσβιτς, αλλά και σε όλα τα άλλα στρατόπεδα τα οποία μηχανοργάνωσε η αμερικανική πολυεθνική ΙΒΜ, οι ιθύνοντες είχαν αναρτήσει μια μεγάλη επιγραφή που έγραφε: «Η δουλειά απελευθερώνει». Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι οι Γερμανοί δεν το έγραψαν με χλευαστική διάθεση, αντίθετα ήταν το δόγμα τους, η σχεδόν θεολογική θεωρία τους, με ή χωρίς φασισμό.

Μόνο στην εταιρεία I.G. Farben, η οποία είχε εργοστάσιο εντός του στρατοπέδου Άουσβιτς, «δούλεψαν» 85.000 κρατούμενοι και από αυτούς οι 25.000 άφησαν την τελευταία τους πνοή  υπέρ του αναπτυξιακού στόχου της εταιρείας. Αν αναλογιστούμε την μεταπολεμική πορεία της I.G. Farben, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η «θυσία» αυτή δεν πήγε χαμένη… (CARTELS: I.G. Farben Comeback http://content.time.com/time/magazine/article/0,9171,888761,00.html)

Άλλωστε, η οικονομική διανόηση της Γερμανίας θεωρούσε τέτοιου είδους θυσίες οικονομικά δικαιολογημένες. Οι οικονομικοί σχεδιαστές της φασιστικής Γερμανικής Ευρώπης εξέταζαν κάθε χώρα, κάθε περιοχή ξεχωριστά, διατύπωναν μια θεωρία «βέλτιστου πληθυσμιακού μεγέθους»  και ανάλογα με τον πληθυσμό των κατοίκων αποφαίνονταν κατά πόσο θα μπορούσε να προσφέρει οικονομικό όφελος ή ζημία. «Για παράδειγμα ο οικονομολόγος και τραπεζίτης Helmut Meinhold, επικεφαλής του φασιστικού «Ινστιτούτου Εργατικής Ανάπτυξης» το 1941, υπολόγισε ότι στην Πολωνία υπήρχε ένα εργατικό πλεόνασμα 5,83 εκατομμυρίων Πολωνών συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των γέρων, που η ύπαρξή τους, σύμφωνα με τον εξαίσιο οικονομολόγο Meinhold,  συνεπαγόταν «πραγματική διάβρωση κεφαλαίου» και χαρακτήρισε αυτούς τους ανθρώπους ως Ballastexistenzen, δηλαδή περιττές υπάρξεις». (Laurence Rees: Άουσβιτς Εκδόσεις Πατάκη διάβασε και http://dip21.bundestag.de/dip21/btd/10/057/1005798.pdf).

Μετά τον πόλεμο, ο φασίστας Helmut Meinhold, αφού πρώτα ξεπλύθηκε στην αντικομμουνιστική κολυμβήθρα, έκανε λαμπρή καριέρα στην Γερμανική Ένωση Εργοδοτών  Βιομηχανίας Σιδήρου και Χάλυβα. (Διάβασε: Sucht nach der Quadratur des Zirkels http://www.zeit.de/1969/26/sucht-nach-der-quadratur-des-zirkels )

Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονίσουμε πως τους ικανούς προς εργασία κρατούμενους των φασιστικών Γερμανικών στρατοπέδων τους διαχειριζόταν, τους τιμολογούσε και τους πουλούσε στους βιομηχάνους η εταιρεία που είχαν συστήσει τα SS με την ονομασία: SS-Wirtschafts- und Verwaltungshauptamt για συντομία:  SS-WVHA. Από την SS-WVHA αγόρασαν σκλάβους, εκτός από την I.G. Farben, οι εταιρείες αεροσκαφών Heinkel, Junkers καιMesserschmitt, ο όμιλος Friedrich Krupp AG(η σημερινή ThyssenKrupp AG), η αυτοκινητοβιομηχανία BMW, η εταιρεία τσιμέντου Goleszow, η εταιρεία ηλεκτρομηχανολογίας Siemens-Schuckertwerke κ.α.

Χαρακτηριστικά η I.G. Farben, η δημιουργός του αεριού Zyklon B με το οποίο θανατώνονταν οι περιττοί για την οικονομία άνθρωποι, είχε συμφωνήσει να καταβάλει στην εταιρεία WVHA των SS ημερομίσθιο 3 μάρκων στον ικανό προς εργασία αλλά ανειδίκευτο εργάτη και 4 μάρκων για τον ειδικευμένο εργάτη. Γενικά, η «ελαστικότητα» των ικανών προς εργασία, εγκλείστων, μόνο από το στρατόπεδο του Άουσβιτς συνεισέφερε στην Γερμανική οικονομία καθαρό κέρδος ύψους 30 εκατομμυρίων μάρκων.(Auschwitz 1940-1945 Central Issues in the History of the Camp Τόμος I).

Ειρήσθω εν παρόδω, η οικονομική αυτοκρατορία των SS αριθμούσε 500 θυγατρικές που ειδικεύονταν σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων, όπως την εκμετάλλευση του μεταλλικού νερού Apollinaris, το οποίο σήμερα ανήκει στην coca cola, την παραγωγή πορσελάνης Porzellan Manufaktur Allach, την προμήθεια και την κατασκευή οικοδομικών υλικών DEST κ.α.

Καμιά εβδομηνταριά χρόνια μετά, το έγκλημα παραμένει έγκλημα…

Όπως έγραψε ο γκουρού του νεοφιλελευθερισμού Ludwig Heinrich von Mises: «Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο φασισμός έχει ήδη καταξιωθεί στην ιστορία ως ο σωτήρας του ευρωπαϊκού πολιτισμού (…) διότι κατάφερε να διασώσει την ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην ανταλλαγή»!
Συμφωνώ! Ο φασισμός, λοιπόν, είναι η επικράτηση συγκεκριμένων επιθετικών παραγωγικών σχέσεων που εξασφαλίζουν την ταξική, ολοκληρωτική και βίαιη εξουσία των φορέων της αγοράς και του καπιταλισμού.

Άλλωστε, η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία μόνο φραστικά τιμάει την ελευθερία του ατόμου, ενώ ουσιαστικά στο ανταγωνιστικό κοινωνικό περιβάλλον ανταμείβει τους νικητές, τους «άριστους», δηλαδή τους ισχυρότερους, ενώ τιμωρεί του ηττημένους, τους «ανάξιους», δηλαδή τους ανίσχυρους και καταρρακώνει καθημερινά την ανθρωπιά. Σε κάθε περίπτωση, οι «ανάξιοι», οι κοινωνικά ηττημένοι, αφού στάθηκαν ανίκανοι να νικήσουν πρέπει να παραμερίσουν, για να ζήσουν στο νεοφιλελεύθερο παράδεισο οι ισχυροί. Και ως γνωστόν, στον ηττημένο του κοινωνικού ανταγωνισμού δεν αξίζει ούτε καν η συμπόνια…

«Το κράτος, σύμφωνα με αυτήν την φιλοσοφία, δεν μπορεί να μειώνει τις ανισότητες με την βία, κόβοντας τα πόδια μερικών πολιτών. Αυτό που μπορεί να κάνει, είναι αυτό που έκανε η κα. Θάτσερ: να αφήσει το πεδίο ελεύθερο για τον καθένα μας να κερδίσει το ψωμί του σε έναν δίκαιο αγώνα, χωρίς εμπόδια. […] (σ.σ: ο καθένας όχι όλοι) Μπορεί και να μην δουλέψει, μπορεί να στοχάζεται για την φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο. Είναι στο χέρι του να διαλέξει τι θα κάνει» (Σωτήρη Γεωργανά: Τo κληροδότημα της Θάτσερ http://e-rooster.gr/04/2006/245 Βλέπε και: Κώστας Λουλουδάκης: Άσπρα Μαντίλια στην Plaza de Mayo Εκδόσεις ΚΨΜ)

Άλλες επιλογές εκτός του «στοχασμού σε ένα παγκάκι», του άχρηστου, του ηττημένου από τον «δίκαιο αγώνα» εναντίον των συνανθρώπων του, απαγορεύονται!

Μεθερμηνευόμενον, σημαίνει πως αυτό που απομένει για τους πολλούς σε μια κοινωνία που τα πάντα μπορούν να πουληθούν και να αγοραστούν είναι η βαναυσότητα της οργανωσιακής καπιταλιστικής βίας: απόλυτη ανέχεια, καθολική στέρηση, δυστυχία του κόσμου, καθημερινή σκλαβιά και αποκτήνωση, γενικά, εκποίηση της ζωής στην οικονομία και την αγορά. Άλλωστε, δεν υπάρχει φθηνότερο εμπόρευμα στον κόσμο, από τα εργατικά χέρια!

Ένα παράδειγμα της βαναυσότητας του φασισμού της αγοράς αποτελεί η Foxconn  Technology Group, η εταιρεία που παράγει το «μουράτο» τηλέφωνο iPhone, μα και διάφορες συσκευές κατά παραγγελία για τις εταιρείες Motorola BlackBerry, NintendoSharp,  MicrosoftApple,Intel και Samsung.

Πριν ασχοληθούμε όμως με την Foxconn, είναι σημαντικό να τονίσουμε πως το όποιο προϊόν τους που φτάνει στα χέρια σας είναι άνευ αξίας αν συγκριθεί με την πραγματική παραγωγή του: την υπεραξία που παράγει το επωνύμιο τους, το brand τους! Όπως επισημαίνει ο Πίτερ Σβάιτσερ, πρόεδρος του διαφημιστικού κολοσσού J. Walter Thompson: «Η διαφορά ανάμεσα στα προϊόντα και τα επωνύμια είναι ουσιαστική. Το προϊόν είναι κάτι που κατασκευάζεται στο εργοστάσιο. Αντίθετα το επωνύμιο είναι κάτι που αγοράζεται από τον πελάτη» (Peter Schweitzer People Buy Products Not Brands και «No logo» Naomi Klein Εκδόσεις Λιβάνη)

Δηλαδή, εσύ, στην ουσία αποκτάς, με θρησκευτική λατρεία, την εταιρική κουλτούρα του brand και όχι ένα απτό προϊόν. Το προϊόν παράγεται από εργολήπτες αλλού, μακριά από την βιτρίνα του δυτικού κόσμου. Σε περιοχές όπου η ζωή του εργάτη μπορεί να εκποιείται στο βωμό του κέρδους και του ανταγωνισμού. Σε περιοχές που δεν ξέρεις καν που βρίσκονται στο χάρτη, που δεν βλέπεις, και στην τελική ίσως και να μην σε νοιάζει κιόλας. Εσύ ένα επώνυμο smartphone θέλεις να αγοράσεις χωρίς να σε απασχολούν οι εργασιακές συνθήκες που επικρατούν στην παραγωγή, έστω και αν αυτές ομοιάζουν με αυτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης της φασιστικής Γερμανίας.

Ο εργοληπτικός κολοσσός Foxconn διαθέτει 12  εργοστάσια-κάτεργα σε εννέα περιοχές της Κίνας. Διαθέτει όμως εργοστάσια και στην Ινδία, την Μαλαισία ακόμα και στο Μεξικό. Πρόσφατα, στις 26 Ιουλίου 2017, ανακοινώθηκε ότι η  Foxconn θα κατασκευάσει εργοστάσιο παραγωγής επίπεδης οθόνης στο Ουισκόνσιν των ΗΠΑ. Για την επένδυση αυτή χρηματοδοτήθηκε από το αμερικανικό δημόσιο με 3 δισεκατομμύρια δολάρια!

(Reuters: Wisconsin governor defends $3 billion deal for Foxconn plant https://www.reuters.com/article/us-foxconn-wisconsin-incentives/wisconsin-governor-defends-3-billion-deal-for-foxconn-plant-idUSKBN1AC39I)

Στην μισθοδοσία της Foxconn υπάγονται 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι και οι περισσότεροι διαμένουν στα στρατόπεδα εργασίας της, τα επονομαζόμενα Foxconn City. Περιμετρικά των στρατοπέδων υπάρχουν φυλάκια και φρουροί ασφαλείας σε κάθε ένα από τα σημεία εισόδου-εξόδου. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να  εξέλθουν χωρίς άδεια και χωρίς να δείξουν την ειδική ταυτότητά τους. Όσοι προμηθευτές εισέρχονται στα στρατόπεδα είναι υποχρεωμένοι να υπόκεινται σε σαρώσεις των δακτυλικών αποτυπωμάτων τους. (Τheguardian: Life and death in Apple’s forbidden city https://www.theguardian.com/technology/2017/jun/18/foxconn-life-death-forbidden-city-longhua-suicide-apple-iphone-brian-merchant-one-device-extract)

Οι εργάτες μένουν σε μικρά δωμάτια, όπου στοιβάζονται  8-10 άτομα μαζί, δουλεύουν 12, ακόμα και 16 ώρες την ημέρα, για έξι μέρες την εβδομάδα και με αναγκαστικές μη πληρωμένες υπερωρίες. Όλα αυτά χωρίς διακοπές, χωρίς ασφάλεια χωρίς σύνταξη, χωρίς τίποτα και με ένα μισθό πείνας…Είναι όμως ελεύθεροι αν δεν θέλουν να δουλέψουν, να στοχάζονται «για την φύση του κόσμου σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο». Άλλες επιλογές σύμφωνα με τον φιλελεύθερο καθηγητή Σωτήρη Γεωργανά απαγορεύονται, εκτός από μια: την αυτοκτονία. Από το 2010 έως σήμερα 26 εργάτες έχουν αυτοκτονήσει λόγω των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας. Μάλιστα πάνω από 150 εργάτες απείλησαν να αυτοκτονήσουν ομαδικά σε ένδειξη διαμαρτυρίας. (Τelegraph: ‘Mass suicide’ protest at Apple manufacturer Foxconn factory http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/asia/china/9006988/Mass-suicide-protest-at-Apple-manufacturer-Foxconn-factory.html)

Ο πρόεδρος της Foxconn, Terry Gou, αηδιασμένος προφανώς από τις απαιτήσεις των εργατών, ανακοίνωσε πως θα θέσει σε λειτουργία την πρώτη πλήρως αυτοματοποιημένη μονάδα παραγωγής μέσα στα επόμενα χρόνια. Θα το κάνει αυτό: «Επειδή οι άνθρωποι είναι ζώα, η διαχείριση ενός εκατομμυρίου ζώων μου προκαλεί πονοκέφαλο». (New York Times: Skilled Work, Without the Worker http://www.nytimes.com/2012/08/19/business/new-wave-of-adept-robots-is-changing-global-industry.html )

Όπως έχω γράψει άλλοτε, η πραγματικότητα, το μυστικό, αν προτιμάτε, του καπιταλισμού είναι ότι ουδέποτε οργανώθηκε γύρω από καμία ελευθερία. Η επιβολή του στηρίχτηκε στην μαζική υποδούλωση ανθρώπων και εδαφών και ορθοπόδησε με νόμους που επέβαλαν ποικίλες μορφές δουλοπαροικίας και δουλείας. Επίσημα, δηλαδή, στο νομικό του οπλοστάσιο και στα νομικά έγγραφα της καπιταλιστικής παράδοσης, η υποδούλωση και οι δουλοπαροικίες δεν θεωρήθηκαν ως κάτι μεμπτό, αντίθετα εξυμνήθηκαν ως «πολιτιστική προσφορά» σε αμόρφωτους και κατώτερους ανθρώπους  και οι δούλοι χαρακτηρίστηκαν «ως επί σύμβαση εργάτες».

Όμως, η δουλεία δεν εξαλείφθηκε και η πολιτιστική προσφορά του καπιταλισμού στην ανθρωπότητα  συνεχίζεται  ως τις μέρες μας. Ας ανοίξουμε, λοιπόν, μια πόρτα στην κόλαση: Το ταντάλιο αποτελεί το νέκταρ και την αμβροσία της βιομηχανικής παραγωγής, γιατί χρησιμοποιείται στην κατασκευή των smartphone, ηλεκτρονικών υπολογιστών, πολύπλοκων γκάτζετ, συσκευών οικιακής διασκέδασης όπως το Nintendo , στα μικροτσίπ, στα ηλεκτρονικά κυκλώματα και στις μπαταρίες. Είναι εκείνο το ορυκτό που μας επιτρέπει να επικοινωνούμε, να κρατάμε για πάντα τις ευτυχισμένες μας στιγμές με τις ψηφιακές κάμερες, να στήνουμε blogs και να εκμεταλλευόμαστε όλα τα σύγχρονα μέσα που μας προσφέρει το διαδίκτυο, μα και να παρακολουθούμε από τους δέκτες μας την ΑΕΚ, τον ΠΑΟ, τον ΟΣΦΠ, τη σύγχρονη παραλλαγή δηλαδή του «άρτος και θέαμα».

Το 80% των κοιτασμάτων αυτού του ορυκτού βρίσκονται στο Κονγκό.

Βέβαια, η αξία αυτού του ορυκτού έχει μια διαφορετική σημασία για τον Κονγκολέζο, ο οποίος σφάζει το διπλανό του για λίγα γραμμάρια ορυκτού Τανταλίτη για να τα πουλήσει μετά σε μια πολιτισμένη ευρωπαϊκή εταιρεία, που έχει σε πρώτο πλάνο την κοινωνική ευαισθησία, για να μπορέσει ο ελεύθερος Ευρωπαίος πολίτης, να απολαύσει το κινητό τηλέφωνο, την plasma τηλεόραση και προπαντός τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ο οποίος θα του επιτρέψει κιόλας να κατακρίνει, διαδικτυακά, την πρακτική αυτή.

«Στο Ανατολικό Κονγκό άνθρωποι δολοφονούνται για χάρη “αναβαθμίσεων” όλο και μικρότερης χρησιμότητας στα δικά μας smartphones», γράφει σε ρεπορτάζ του ο  βραβευμένος δημοσιογράφος της βρετανικής εφημερίδας «Guardian», Τζορτζ Μόνμπιοτ. Καθημερινές σκηνές ντροπής εκτυλίσσονται στα εκατοντάδες παράνομα ορυχεία του αχανούς Ανατολικού Κονγκό: μικρά παιδιά «δουλεύουν» μέσα σε επικίνδυνες στοές για 12-14 συνεχόμενες ώρες. Με αξίνες και φτυάρια βγάζουν και κατόπιν κοσκινίζουν το χώμα με τα γεμάτα κάλους χέρια τους. Αν αρνηθούν να εργαστούν ή προσπαθήσουν να διαφύγουν και πιαστούν, τότε ακολουθούν μαστιγώματα, βιασμοί, ακόμη και αποκεφαλισμοί «για παραδειγματισμό». (Τheguardian : Children of the Congo who risk their lives to supply our mobile phones https://www.theguardian.com/sustainable-business/blog/congo-child-labour-mobile-minerals)

Ενώ ο Kristof Nicholas αναφέρει: «Ποτέ δεν αντίκρισα πιο βάρβαρο πόλεμο από αυτόν του Κονγκό. Όσα είδα με στοιχειώνουν. Εκεί είδα γυναίκες ακρωτηριασμένες, παιδιά που εξαναγκάστηκαν να φάνε τη σάρκα των γονιών τους, κορίτσια που βιάστηκαν σε βαθμό που να καταστραφούν τα εσωτερικά γεννητικά τους όργανα. Οι πολέμαρχοι χρηματοδοτούν εν μέρει τη δράση τους πουλώντας σε ξένες εταιρείες ορυκτά που περιέχουν ταντάλιο, βολφράμιο, κασσίτερο και χρυσό. Για παράδειγμα, το ταντάλιο από το Κονγκό χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυκνωτών που μπαίνουν σε τηλέφωνα, υπολογιστές και παιχνιδομηχανές». (Το Βήμα: Τα ματωμένα μεταλλεύματα των γκάτζετ http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=340820)

 

—-

 

Τον καιρό της μισθωτής εργασίας επινοήθηκαν σύγχρονα εργαλεία επιβολής των νόμων της αγοράς, που στην ουσία τους, εκτός του ότι περιγράφουν ξεκάθαρα την συνάφεια μεταξύ της δουλείας και της μισθωτής εργασίας, εντυπωσιάζουν λόγω του εύρους των αναφορών τους στις ταξικές και φασιστικές δομές της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Λόγου χάρη, ο κολοσσός ηλεκτρονικού εμπορίου «Amazon» έβαλε κατσίκες να βόσκουν γύρω από μια αποθήκη. Η επιχείρηση τις μάρκαρε με την ίδια κάρτα που υποχρεώνει να φοράνε οι εργαζόμενοι στον λαιμό τους και με ακριβώς τα ίδια στοιχεία: όνομα, φωτογραφία, γραμμωτό κώδικα! Οι εργάτες, που στην γλώσσα της «Amazon» αποκαλούνται “hands”, έπρεπε να έχουν υπόδειγμα την υπακοή των κατσικών…

Στην Γερμανία η «Amazon», που απασχολεί ενοικιαζόμενους εργαζόμενους από όλες τις χώρες της Ευρώπης, κυρίως από την εταιρεία προμήθειας δουλοπάροικων Trenkwalder, αφού πρώτα επιδοτήθηκε με δημόσιο χρήμα πάνω από 7 εκατομμύρια ευρώ, κατασκεύασε οκτώ εργοστάσια συσκευασίας προϊόντων, τα οποία προστατεύονται από μια σειρά αγκαθωτά συρματοπλέγματα. Σε πολλά σημεία των εργοστασίων δεν υπάρχει ούτε ένα παράθυρο, ούτε και κλιματιστικό κάνοντας τις συνθήκες εργασίας τρομακτικές ,ενώ όλοι οι εργάτες, καθώς θεωρούνται ενδεχόμενοι κλέφτες, υπόκεινται σε σχολαστικούς ελέγχους που επιβλέπονται από φρουρούς : περνούν από ανιχνευτές μετάλλου πριν από το σχόλασμα ή το διάλειμμά τους! (Μonde-diplomatique: Η Amazon πίσω από την οθόνη http://archives.monde-diplomatique.gr/spip.php?article484) Τους φρουρούς των εργατών η «Amazon»   τους προμηθεύεται ή τους προμηθευόταν  από την εταιρεία H.E.S.S. Security, η οποία στην ουσία είναι μια νεοφασιστική Γερμανική οργάνωση.  (Dailymail: Fury over Amazon’s ‘neo-Nazi, black-clad’ German security staff who ‘intimidate foreign workers’ Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-2279076/Fury-Amazons-neo-Nazi-black-clad-German-security-staff-intimidate-foreign-workers.html#ixzz51nlRFiyc)

 

Οι κάμερες παρακολουθούν κάθε κίνηση των εργατών που εργάζονται από 55 έως 60 ώρες την εβδομάδα και αντιμετωπίζουν κυρώσεις αν δεν πιάσουν τους στόχους, ακόμη και ο χρόνος για την τουαλέτα προσμετράται, και αν είναι μεγαλύτερος από τον επιτρεπτό υπάρχουν επιπλήξεις. (Μirror: Timed toilet breaks, impossible targets and workers falling asleep on feet: Brutal life working in Amazon warehouse (http://www.mirror.co.uk/news/uk-news/timed-toilet-breaks-impossible-targets-11587888)

Γενικά, οι εργαζόμενοι της πολυεθνικής, πολλοί από τους οποίους απασχολούνται ως ενοικιαζόμενοι, δουλεύουν ασταμάτητα, με ελάχιστα δικαιώματα και πενιχρούς μισθούς, χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Μάλιστα τους υποχρεώνουν να υπογράφουν «χαρτιά εχεμύθειας», τα οποία τούς απαγορεύουν αυστηρά να εκφράζονται και να μιλάνε σχετικά με τη δουλειά τους, στην οικογένειά τους, στους φίλους τους ή σε δημοσιογράφους. Αυτές οι μέθοδοι έβαλαν το χέρι τους, ώστε ο ιδρυτής της «Amazon» Τζέφρι Πρέστον Μπέζος να εκτοξευθεί στη 19η θέση των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη. Να σημειώσουμε ότι ο ιδρυτής και πρόεδρος της εταιρείας «Amazon», τον Αύγουστο του 2013, αγόρασε  250 εκατομμύρια ευρώ  την εφημερίδα Washington Post.

Αποτελεί νομοτέλεια το γεγονός πως το οικονομικό και πολιτικό σύστημα κυριαρχείται από τις κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής και διανομής πλούτου. Επομένως, οι συνθήκες ζωής που βιώνουν οι εργαζόμενοι εξαρτώνται από τις ανάγκες συσσώρευσης κεφαλαίου και από τις στρατηγικές που εκπονούν οι εκπρόσωποί του. Την ένταση και την έκταση αυτών των στρατηγικών των κατόχων κεφαλαίων, θα τις πραγματώσει το πολιτικό προσωπικό, το οποίο γνωρίζει πολύ καλά πως ο καπιταλισμός και  ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι υπόθεση ιδεολογικών αρχών, αλλά συμφερόντων.

Εντάξει!

Πέρασε η ώρα διαβάζοντας ένα κείμενο που ίσως οδηγεί τον αναγνώστη στην οργή, την απόγνωση, ακόμα και στην, γιατί όχι, αδιαφορία. Άλλωστε, ο ιστός και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν εκτιμηθεί υπερβολικά. Είναι το άσυλο όσων διστάζουν να αντιμετωπίσουν την πραγματική ζωή. Την ζωή που γεννά την αισιοδοξία, την αλληλεγγύη και τη δύναμη των ανθρώπων όταν μαζί αντιστέκονται.

Εμπρός λοιπόν…


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/to-iphone-ke-i-katsikes-tis-amazon/

Μοιάζει με τρύπα, είναι τούνελ μεταφυσικής…


Σαν τεχνικά άσχετοι στεκόμαστε μπροστά στην ανακάλυψη μόνο με τα πολιτικά μας κριτήρια: Κάποιοι τεχνικοί υπολογιστών ανακάλυψαν δύο “τρύπες” σε όλους τους εμπορικά “πρώτης γραμμής” μικροεπεξεργαστές, ξεκινώντας απ’ την Intel και προχωρώντας σε άλλες φίρμες.

Στον μαγικό / μεταφυσικό κόσμο των νέων μηχανών, οι όποιες «τρύπες» τέτοιου είδους δεν μπορούν να νοηθούν εμπειρικά απ’ τους μη ειδικούς. Δεν είναι τρύπες στα παπούτσια ή σε κάποιο ρούχο· δεν είναι τρύπες στην σκεπή ή στην άσφαλτο. Είναι «αφύλακτα περάσματα» αν μπορούμε να το πούμε έτσι, στη λειτουργία του συνόλου των ηλεκτρονικών συσκευών / μηχανών, εννοείται και εκείνων καθημερινής χρήσης. Δίοδοι «διάρρηξης». Η μία «τρύπα», που αφορά τους μικροεπεξεργαστές της Intel (οι πλέον μαζικά χρησιμοποιούμενοι) επιτρέπει στους hackers που θα την βρουν (ή την έχουν βρει ήδη…) να διαβάζουν την μνήμη ενός υπολογιστή και να κλέβουν κωδικούς πρόσβασης (passwords) για όποιον σκοπό… Η δεύτερη «τρύπα» τους επιτρέπει να ξεγελούν διάφορες εφαρμογές, και πάλι για να κλέψουν data…

Η διαφορά απ’ την συνηθισμένη μεθοδολογία “κακόβουλης μόλυνσης” που εισάγεται απ’ έξω στις ηλεκτρονικές συσκευές και, έτσι, μπορεί να εντοπιστεί είτε απ’ τα πριν είτε εκ των υστέρων σαν “ξένο σώμα”, είναι ότι αυτές οι “τρύπες” δεν απαιτούν (απαιτούσαν;) απ’ τους όποιους hackers τίποτα άλλο εκτός απ’ το να τις εντοπίσουν. Μετά, σαν περνώντας από μια πόρτα που έμεινε ανοικτή κατά λάθος, θα μπορούσαν να κινηθούν στην «αρχιτεκτονική» της συσκευής με την άνεση του διαρρήκτη που είναι αόρατος.

Εννοείται ότι χιλιάδες τεχνικοί έχουν πέσει αναγκαστικά με τα μούτρα στη δουλειά για να βουλώσουν αυτές τις «τρύπες» (Μήτσο!!! Καλή δύναμη – αυτή η σκατοανάθεση σου έλειπε!) Δεν υπάρχουν όμως τεχνικοί που να φέρουν τέτοιου είδους «ευαισθησίες» των νέων μηχανών στα μέτρα της μέσης κοινωνικής εμπειρίας. Αν τρυπήσει το σύστημα υδροδότησης ενός σπιτιού, αργά ή γρήγορα η διαρροή θα γίνει αντιληπτή με απτό τρόπο. Αν είναι τρύπια η ηλεκτρονική υποκατάσταση της καθημερινής ζωής (και φαίνεται ότι μόνο τέτοια μπορεί να είναι, μόνιμα, πότε εδώ και πότε εκεί…) κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα.

Μπορείτε να φανταστείτε τι σημαίνει το να έχετε πλημμυρίσει σε βαθμό πνιγμού, να μην έχετε πάρει χαμπάρι τίποτα, και όλα να εξαρτιώνται απ’ το αν θα περάσει ο υδραυλικός της εταιρείας ύδρευσης έξω απ’ το παράθυρό σας;

Ε, καμμία σχέση· εκτός απ’ την απόλυτη άγνοια που κάλλιστα μπορεί να είναι φονική για τον πληροφοριοποιημένο Εαυτό σας… Και την μεταφυσική πίστη ότι κάπου, κάπως, κάποτε, η παγκόσμια ένωση υδραυλικών ξενυχτάει για το καλό σας…

_________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/01/miazi-me-trypa-ine-tounel-metafysikis/

Abyssus abyssum invocat (Η άβυσσος εκκαλεί την άβυσσο)…


Συνδιαμόρφωση κειμένου: Γιώργος Κουτσαντώνης και Μιχάλης Θεοδοσιάδης

Όπως όλα δείχνουν, στην μετα-Ομπάμα εποχή, ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ατομικές του διαμάχες με τον Κιμ Γιονγκ Ουν, αναφορικά με το ποιος έχει «το μεγαλύτερο κουμπί», είναι απλώς τα επιφαινόμενα μιας ευρέως διαδεδομένης και ίσως ασταμάτητης τάσης. Από τη μια, οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» της δύσης φαίνονται ανίκανες να απαντήσουν τόσο στα εσωτερικά αδιέξοδα, όσο και σε ό,τι έχει να κάνει με θέματα εξωτερικής πολιτικής: από το προσφυγικό μέχρι τις επεμβάσεις που, όπως φαίνεται, επέφεραν περισσότερη αποσταθεροποίηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Από την άλλη χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Τουρκία, από την άλλη, διέπονται από κυβερνητικά συστήματα που ενώ εξασφαλίζουν περισσότερο πλούτο -αποφεύγοντας την πολιτική επεμβάσεων και εμμένοντας στο κρατικό μοντέλο του πολιτικού ρεαλισμού- κατηγορούνται πως καταστρατηγούν φιλελεύθερα δικαιώματα. Στην πραγματικότητα, η μεταπολεμική περίοδος χαρακτηρίστηκε από το απόγειο της φιλελεύθερης «δημοκρατίας», την επαναφορά ενός Ουιλσονιακού φιλελεύθερου μοντέλου, με παγκόσμιους και υπερεθνικούς οργανισμούς (από τα Ηνωμένα Έθνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) να παίζουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή και από τον θρίαμβο του λεγόμενου ρυθμιζόμενου καπιταλισμού. Επικράτησε η ιδέα ότι το Ευρωπαϊκό και το Αμερικανικό σύστημα ήταν το καλύτερο, το μόνο που μπορούσε να εγγυηθεί την ειρήνη και την ευημερία. Έτσι η φιλελεύθερη «δημοκρατία» θα οδηγούσε τον καπιταλισμό και το αντίστροφο, και «όλοι θα ζούσαμε ευτυχισμένοι για πάντα».

Τα πράγματα όμως εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Από την Κίνα του Xi, τη Ρωσία του Πούτιν και την νεο-οθωμανική Τουρκία του Ερντογάν, οι οικονομικές και γεωπολιτικές επιτυχίες καταγράφονται σε χώρες πολύ διαφορετικές από αυτές του Ευρωατλανικού ιδανικού συστήματος. Οι λεγόμενες «ανελεύθερες δημοκρατίες», όπως (με τρόπο παράδοξο και αντιφατικό) ονομάζονται οι χώρες αυτές, στις περιπτώσεις της Ρωσίας, Κίνας και της Τουρκίας, αν και δεν έχουν τίποτα το δημοκρατικό να προτάξουν, θριαμβεύουν σε κάθε τομέα (οικονομικό, στρατιωτικό, γεωπολιτικό κτλ.). Αυτές είναι σήμερα οι χώρες που εγγυώνται την ανάπτυξη και την δημιουργία πλούτου, αν και χωρίς «δημοκρατία», ή ίσως ακριβώς επειδή σε αυτό το παγκοσμιοποιημένο σύστημα είναι πιο αποτελεσματικό να μην έχεις αυτή τη «δημοκρατία».

Στην πραγματικότητα, οι κυρίαρχες ιδέες και θεωρίες του νεοφιλελεύθερου συστήματος υποστηρίζουν ότι η οικονομία της αγοράς δεν χρειάζεται κρατική ρύθμιση προκειμένου να επιτευχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα και ότι το κράτος είναι εχθρός της αποτελεσματικότητας. Επιμένουν στην αποδόμηση του έθνους-κράτους, προωθώντας υπερεθνικές συνεργασίες, στις οποίες η βασική πολιτική γραμμή χαράζεται από τους ίδιους τους κανόνες της αγοράς, κυρίως από κολοσσούς-βιομηχανίες, τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Ωστόσο η Κίνα -παρότι εμμένει στο μοντέλο του επιθετικού ρεαλισμού (offensive realism) δίχως, ωστόσο, να απομονώνεται, συμμετέχοντας έτσι σε διεθνείς συμμαχίες- αποδεικνύει σε μέγιστο βαθμό ότι για να λειτουργήσει ο καπιταλισμός το κράτος είναι πιο αποτελεσματικό από την ίδια την αγορά, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι το πιο αποτελεσματικό από όλους! Ο Καρλ Πολάνυι στο βιβλίο Ο Μεγάλος Μετασχηματισμός, εξάλλου, μελετώντας την ιστορία της Αγγλίας, τον τρόπο με τον οποίο οι φτωχοί εργάτες και αγρότες της επαρχίας υποδέχτηκαν τις καινοτομίες της αγοράς και τον εκμοντερνισμό, καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: παρότι οι υπερασπιστές του οικονομικού φιλελευθερισμού τάσσονται κατά του «παρασιτικού» κρατικού παρεμβατισμού, υπήρξαν οι καλύτεροι σύμμαχοι του κράτους, ώστε να σχεδιαστεί και να εφαρμοστεί το πρότυπο μιας τέτοιας οικονομίας με κάθε κόστος.

Με άλλα λόγια, οι αγρότες (ακόμα και εύποροι γαιοκτήμονες) κατάντησαν προλετάριοι, εξαθλιωμένοι, μαντρωμένοι στις φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων, καθότι οι κοινωνικοί δεσμοί κατέρρευσαν, οδηγώντας εκατομμύρια ανθρώπους στην ανέχεια. Στη δική μας περίπτωση, αυτό που αξίζει να σκεφτούμε είναι πού πραγματικά οδηγεί η εξασθένιση του έθνους-κράτους. Στην πραγματικότητα, παρά τους ενδοιασμούς μας σε ό,τι έχει να κάνει με έναν τόσο συγκεντρωτικό θεσμό, δεν παύει ο ίδιος να ενσωματώνει στοιχεία που επιτρέπουν ένα μίνιμουμ δικαιωμάτων· πρόκειται για αυτό που η Hannah Arendt στο Τhe Origins of Totalitarianism ονόμαζε “the right to have rights” (το δικαίωμα του να έχει κανείς δικαιώματα), κάτι που μονάχα μέσα από έναν πολιτικό οργανισμό μπορεί να εξασφαλιστεί. Το τέλος του έθνους-κράτους, ωστόσο, δεν ισοδυναμεί με το τέλος της αμυντικής του πτυχής (δηλαδή την αστυνομία και τον στρατό) αλλά με την εξασθένιση των μηχανισμών που μπορούν να εγγυηθούν (έστω και κατ’ επίφαση) το δικαίωμα του να αποκτά κανείς δικαιώματα, δηλαδή τους φορείς διαβούλευσης και επικοινωνίας, παρά τις περιορισμένες δυνατότητες που οι ίδιοι προσφέρουν σε μια τέτοια διαδικασία. Όπως, άλλωστε, επιβαιβεώνει η Μπέττυ Μπαζιάνα:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία. Γιατί εξουσία δεν είναι ο υπουργός, αλλά ο μηχανισμός. Υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που εξυπηρετούν το παλιό διεφθαρμένο σύστημα».

Αν πραγματικά αυτοί που καθορίζουν την πορεία των πραγμάτων είναι άνθρωποι σε συγκεκριμένες θέσεις-κλειδιά, μαζί και οι υπερεθνικοί οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η ΕΕ, τότε πλέον δεν έχουμε παρά να μιλάμε για το τέλος του έθνους-κράτους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος -κυρίως η δημόσια πρόνοια- ενισχύθηκε μέσα από εθνοκρατικούς θεσμούς. Έτσι, παρότι ο Clement Attlee θεωρούσε αναγκαίο να σκεφτόμαστε πρώτα ως «πολίτες του κόσμου» και ύστερα «ως Βρετανοί», οι πολιτικές που εφάρμοσε ήταν κατά κύριο λόγο Βρετανικές, με την έννοια ότι εφαρμόστηκαν εντός του Βρετανικού κράτους και -πάνω απ’ όλα- μέσω του Βρετανικού κρατικού μηχανισμού. Το τέλος του έθνους-κράτους ισοδυναμεί με το τέλος των δικαιωμάτων και όχι με τον τερματισμό της ισχύος του κρατικού μηχανισμού εν γένει. Έτσι, το νεορεαλιστικό παράδειγμα, αυτό που αναδύεται (που, ωστόσο, βασίζεται σε πήλινα πόδια) δεν έχει τίποτα περισσότερο να προσφέρει, καθότι η επιστροφή στο έθνος-κράτος δεν συνοδεύεται από καμία πολιτική που θα μπορούσε να εγγυηθεί επαναφορά της πρόνοιας. Οι προστατευτικές πολιτικές του Τραμπ, στην πραγματικότητα, δεν προωθούν κανέναν οικονομικό παρεμβατισμό (λέξη που φυσικά προκαλεί αλλεργία στους Ρεπουμπλικανούς), ιδίως αν συνυπολογιστεί η πολιτική περικοπών σε ό,τι έχει να κάνει με τις φορολογικές υποχρεώσεις των εύπορων. Στην ουσία πρόκειται για αλλαγή επί της εικόνας, παρά επί της ουσίας· η εικόνα που επιθυμεί να διατηρήσει ο Τραμπ, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι άλλη παρά η ανάδυση ενός χαμένου μεγαλείου, της Αμερικανικής ηγεμονίας (όπως άλλωστε δείχνουν και οι κινήσεις του εναντίον της Βόρειας Κορέας και υπέρ του Ισραήλ).

Μαζί με την σταδιακή παρακμή της αμερικανικής αυτοκρατορίας, θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ότι βρισκόμαστε και στη δύση της φιλελεύθερης «δημοκρατίας». Στην πραγματικότητα, η κατάρρευση του φιλελευθερισμού -τουλάχιστον όπως τον γνωρίζαμε μέχρι χθες- βαδίζει χέρι χέρι με το τέλος της Αμερικανικής ηγεμονίας, και την ανάδυση ενός πολυπολικού (bipolar) μοντέλου, όπου διάφορες δυνάμεις, από την Κίνα, την Ρωσία, την αναδυόμενη Ινδία, συγκεκριμένα κράτη του Αραβικού κόσμου, ανταγωνίζονται τις δυτικές υπερδυνάμεις. Πράγματι διαφαίνεται ένας αντιφιλελεύθερος και αντικοινοβουλευτικός ορίζοντας που βασίζεται όλο και περισσότερο στο γενικό κλίμα δυσπιστίας απέναντι σε ένα σύστημα που μέχρι χθες υποσχόταν ότι είναι το μόνο που μπορεί να εγγυηθεί πολιτικά δικαιώματα, ελευθερίες και ευημερία. Στις 04 Μάρτη του 2018 στην Ιταλία θα γίνουν βουλευτικές εκλογές και σύμφωνα με δημοσκόπηση της εφημερίδας La Stampa η αποχή στους νέους θα φτάσει ή θα ξεπεράσει το 70%. Έτσι ενώ στην Κίνα και τη Ρωσία, οι λαοί δεν έχουν ιδιαίτερα δημοκρατικά δικαιώματα, σταδιακά τα κράτη τους κερδίζουν οικονομικά. Ενώ στην Ευρώπη τούτη η λαμπρή φιλελεύθερη «δημοκρατία» τείνει να μας μετατρέψει σε όλο και φτωχότερους δορυφόρους της Μόσχας. Για τους πολίτες το δίλημμα που φαίνεται να γεννιέται στην Δύση είναι το εξής: διάλεξε, θέλεις να έχεις εργασία χωρίς πολλά-πολλά δικαιώματα, ή θέλεις «δημοκρατία» και όλο και περισσότερη ανεργία; 

Μέσα σε αυτό το κλίμα δυσπιστίας μια από τις αλήθειες, για παράδειγμα, που οι ιθύνοντες της ΕΕ δεν θέλουν να αναγνωρίσουν είναι ότι ο καλύτερος τρόπος για να «περιοριστεί» μια ανερχόμενη δύναμη όπως η Ρωσία είναι να περιοριστούν οι ανοησίες του παρελθόντος. Πόσοι δεν σκέφτονται σήμερα ότι η Ρωσία θα έπρεπε να έχει ενταχθεί στην Ευρώπη, πράγμα που οι ίδιοι οι Ρώσοι ήθελαν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990; Τότε δηλαδή που είχαν αισθανθεί έντονα Ευρωπαίοι, και ήθελαν να παίξουν διαφορετικά το «παιχνίδι» της ύπαρξής τους; Ωστόσο το ρεπερτόριο της ρωσοφοβίας συνεχίζεται και μάλιστα εμπλουτίζεται με δηλώσεις όπως αυτές του επικεφαλής των υποβρυχίων δυνάμεων του ΝΑΤO, ναυάρχου Andrew Lennon:

«Η Ρωσία ενδιαφέρεται σαφώς για δραστηριότητες του ΝΑΤΟ. Και ως εκ τούτου και για τις υποβρύχιες υποδομές του». Δηλαδή, η Ρωσία κάνει τη δουλειά της, κατασκοπεύει και ελέγχει τους αντιπάλους της, οι οποίοι είναι αντίθετα πολύ αξιοπρεπείς και ποιος ξέρει τι κάνουν με τις δικές τους «υποβρύχιες υποδομές»: ίσως μεγάλα παιχνίδια ναυμαχιών μεταξύ συμμάχων».

Παραδόξως, ρεσιτάλ ρωσοφοβίας, στρουθοκαμηλισμού και συνωμοσιολογίας φαίνεται πως δίνουν οι ίδιοι οι φιλελεύθεροι, οι «σταυροφόροι της λογικής» ενάντια στους «σκοταδιστές του Αμερικανικού νότου» και στις πολιτικές των «post-truth» (sic). Ηγετικά στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος από την πρώτη ημέρα ανάληψης των πολιτικών καθηκόντων του Τραμπ, δεν έχασαν κάθε ευκαιρία να αποδίδουν την ήττα τους σε κάποιον «Ρωσικό δάκτυλο», μιλώντας γενικά και αόριστα για «προδοσία». Ωστόσο, εδώ και ενάμιση χρόνο ακούμε συνεχώς για «Ρωσική εμπλοκή» και «αποκαλύψεις», και μόνο αποκαλύψεις δεν βλέπουμε!

Αξίζει να σημειωθεί ότι χώρες όπως η Λιθουανία, η Εσθονία και η Λετονία (κοινώς η ουρά της Γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση) γελούν στην ιδέα ενός πολέμου ενάντια στη Ρωσία, όπου το ΝΑΤΟ θα ανοίξει μέσα στην καρδιά της Ευρώπης ώστε να εκδικηθεί για το παλαιάς κοπής σοβιετικό παιχνίδι. Σήμερα η Ρωσία κατηγορείται για εθνικισμό και πράγματι προκαλεί αίσθηση το γεγονός ότι πολλοί κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι μια χώρα με τουλάχιστον χιλιετή ιστορία διαθέτει μια ορισμένη περηφάνια και δεν ξεχνά εύκολα το γεγονός ότι δεκαετίες τώρα σπρώχνεται όλο και περισσότερο στην αγκαλιά της ανατολής και κυρίως της Κίνας. Πώς λοιπόν να ζητηθεί να παραιτηθεί μια χώρα από την υπεράσπιση του εθνικού της συμφέροντος; Το κάνουν μήπως οι Κινέζοι; Οι Αμερικανοί; Οι Ισραηλινοί; Οι Ιάπωνες; Οι Ευρωπαίοι ίσως το έχουν κάνει στο παρελθόν, αλλά γιατί να το κάνουν οι άλλοι, και ειδικά γιατί σήμερα;

Μάλιστα, οι τέσσερις χώρες του Βίσεγκραντ (Ουγγαρία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία), καιρό τώρα φαίνεται πως αδιαφορούν για τις αρχές της ΕΕ. Οι χώρες αυτές πιέστηκαν στο παρελθόν με κάθε τρόπο ώστε προστατευτούν από την επιρροή της Μόσχας. Τώρα αυτές εισπράττουν χρήματα από τις Βρυξέλλες και πολιτικές οδηγίες από την Ουάσιγκτον. Η αποτυχία του ευρωπαϊκού σχεδίου για το προσφυγικό/μεταναστευτικό είναι μια ηχηρή απόδειξη αυτού του γεγονότος. Η αδυναμία των Ευρωπαϊκών ηγεσιών να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία φανερώνει ακόμα πιο έμπρακτα το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιπέσει ο δυτικός φιλελευθερισμός, όντας ταυτόχρονα αντιμέτωπος με τις δικές του αντιθέσεις και αντιφάσεις. Προκαλεί μάλιστα αίσθηση το γεγονός ότι οι χώρες που λαμβάνουν τα πιο δραστικά μέτρα (κατά της εισροής μεταναστών και προσφύγων) είναι και αυτές που δεν έχουν δεχθεί κανένα τρομοκρατικό χτύπημα, και ταυτόχρονα οι χώρες που έχουν δεχθεί τους λιγότερους πρόσφυγες. Από την άλλη, χώρες που συνεχώς «παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα» (με βάση τα πορίσματα ΜΚΟ και Διεθνών Οργανισμών), όπως η Ελλάδα, φαίνεται ό,τι κρατούν μια ελαστικότερη στάση απέναντι στους πρόσφυγες, δεδομένου ότι παρά τον δυσανάλογο αριθμό ανθρώπων που η χώρα μας έχει δεχτεί σε μια δεδομένη στιγμή οικονομικής καταστροφής, υπήρξαν ουκ ολίγες φωνές αλληλεγγύης, με την άνοδο της Χρυσής Αυγής να είναι ισχνή, την ίδια στιγμή που οι πιο φιλελεύθερες χώρες (κυρίως η Βρετανία, η Γαλλία και η Γερμανία) προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις.

Τα σημεία δείχνουν ότι η γενικευμένη αίσθηση αποξένωσης, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη γενική ανασφάλεια, φαίνεται πως δεν κάνει τους ανθρώπους να δρουν με όρους διεθνιστικής αλληλεγγύης, αλλά περισσότερο με όρους εθνικιστικής συσπείρωσης. Αυτό ισχύει ακόμη και για πληθυσμούς που στην πραγματικότητα ενδέχεται να έχουν περισσότερα κοινά -καταστάσεις και προβλήματα- με αλλοεθνείς, παρά με άλλους ομοεθνείς τους. Ίσως το μόνο που θα αρκούσε να κάνουν οι ιθύνοντες της ΕΕ είναι να εξετάσουν με ειλικρίνεια και αυτοκριτική την ελληνική ιδιαιτερότητα, όπου μια κοινωνία με αμέτρητα προβλήματα βρήκε τα κοινωνικά αποθέματα ώστε να διαχειριστεί με τρόπο ανθρώπινο, τουλάχιστον προς το παρόν, ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα του 21ου αιώνα. Δυστυχώς οι πολιτικές της ΕΕ εκτός από το να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί και να τα μεταθέτουν στους «επόμενους», κάνουν τα πάντα για να μας πείσουν ότι τα δικαιώματα δεν εξασφαλίζουν και ευημερία.

_________________________________________________________

Από:http://www.respublica.gr/2018/01/column/abyssus-abyssum-invocat/