Simply the… Best! ….


Του Χρήστου Σωτηρακόπουλου

Αισθάνομαι πως όταν γράφω για τον Τζορτζ Μπεστ επαναλαμβάνομαι αλλά δεν μπορώ να μη ξεκινήσω από  το τηλεγράφημα του σκάουτερ Μπομπ Μπίσοπ στον αείμνηστο Ματ Μπάσμπι μόλις είδε τον πιτσιρικά Τζορτζ σε ένα ματς στο Μπέλφαστ. Οι υπερθετικοί βαθμοί των σκάουτερς για τα διάφορα ταλέντα που βλέπουν συνήθως είναι άκρως υπερβολικοί. Στην προκειμένη περίπτωση αποτύπωναν την πραγματικότητα! «Βρήκα μία ιδιοφυΐα». Γιατί αυτό ήταν ο Μπεστ που από το μάταιο τούτο  κόσμο έφυγε ακριβώς πριν από μία ενδεκάδα  χρόνια… δεν υπήρξε απλά «καλός» ή «κορυφαίος» ή «σπουδαίος», ή «εξαιρετικός». Ήταν αυτό που έλεγαν εκείνες οι λίγες λέξεις του τηλεγραφήματος: ιδιοφυΐα.

Ο ίδιος εκμεταλλεύτηκε το χάρισμα που του δόθηκε απλόχερα από κάποιες καλές μοίρες και εξελίχτηκε στον πρώτο σούπερσταρ στην ιστορία του αθλήματος. Αυτό αποδείχτηκε ευχή και κατάρα μαζί! Δεν έφτασε τον εαυτό του στα άκρα αγωνιστικά γιατί όλα τα έκανε τόσο απλά. Η τουλάχιστον έμοιαζαν έτσι κάθε φορά που τον έβλεπες στο γήπεδο! Ως παίκτης ήταν από εκείνη την σπάνια ράτσα που παίζει με το κεφάλι ψηλά! Η εικόνα του την ώρα που κοντρόλαρε την μπάλα, έργο τέχνης. Η τελευταία πινελιά που έμπαινε από έναν αρτίστα πάνω στον καλύτερο πίνακα ζωγραφικής ήταν η ικανότητα του να κάνει το απρόβλεπτο. Στο γήπεδο περνούσε καλά, αισθανόταν άνετα, ήταν ο δικός του καμβάς ζωγραφικής. Ένας ποδοσφαιρικός Μιχαήλ Αγγελος, ένας Ρέμπραντ με ποδοσφαιρικά παπούτσια που πάνω στα λασπωμένα γήπεδα, άφηνε ένα ελάχιστο αποτύπωμα γιατί θαρρείς πως πετούσε,  δεν έτρεχε.

Ο Μπεστ αδίκησε τον εαυτό του αφού 26 χρονών είπε «βαρέθηκα» και έφυγε για την Ισπανία και την Μαρμπέγια πιστεύοντας πως θα έβρισκε ηρεμία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Λάθος τεράστιο γιατί ο Μπεστ ήταν είδηση ακόμα και αν δεν έπαιζε. Μάλλον ήταν είδηση περισσότερο όταν δεν έπαιζε και δεν παρουσιαζόταν στο γήπεδο γιατί είχε ξενυχτήσει σε κάποια αγκαλιά κάποιας πρώην Μις Κόσμος.

«Μας  πρόδωσε» λένε κάποιοι αλλά προτιμώ να λέω πως απλά  μας άφησε να αναρωτιόμαστε τι θα πετύχαινε αν όλη η ζωή του ήταν αφοσιωμένη στη καριέρα του και όχι στα αυτοκίνητα στις γυναίκες, στη νυχτερινή ζωή και στο ποτό! Αχ αυτό το ποτό! Ενώ κανείς αμυντικός δεν βρήκε τρόπο να γλυτώσει από τις ντρίμπλες του, αυτό το καταραμένο το αλκοόλ μπόρεσε να τον εξουδετερώσει. Και αυτό ουσιαστικά τον αποτελείωσε… Ο μόνος αντίπαλος που δεν μπόρεσε να ξεγελάσει το αγόρι από το Μπέλφαστ, ήταν αυτός που τον έφερε σε κατάσταση απόγνωσης πάμπολλες φορές. Τον γνώρισα πρώτη φορά το 1990 στο Λονδίνο, για μία συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ. Θυμάμαι ακόμα την ατάκα  «Είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου όταν είμαι ξεμέθυστος. Αλλά επειδή όταν πίνω δεν θυμάμαι τίποτα είμαι βέβαιος πως γίνομαι ο χειρότερος μπάσταρδος!»  που ουσιαστικά περίκλειε τη ζωή του σε λίγες λέξεις!

Κάποτε σε ένα εκρηκτικό μείγμα αλαζονείας και χιούμορ υποστήριξε πως αν είχε γεννηθεί άσχημος κανείς δεν θα μιλούσε για  τον Πελέ. Υπερβολικό; Μπορεί

Είχε φανατικούς φίλους όπως και  εχθρούς για την προσωπικότητα του αλλά κανέναν που να μην παραδεχόταν την τεράστια αξία του με την μπάλα στα πόδια. Σήμερα δεν θα ήταν απλά σούπερσταρ αν έπαιζε. Θα ήταν εκεί στο ίδιο σημείο που αναφέρονται κάποιοι για τον Μέσι ή τον Ρονάλντο.  Ο έκπτωτος Άγγελος του ποδοσφαίρου, ήταν από τα ωραιότερα πράγματα που διάβασα και έχουν γραφτεί για τον Μπεστ που είχε μία μοναδική αύρα που σημερινοί σταρ όσο και αν προσπαθούν να αποκτήσουν δεν την έχουν. Γιατί αυτό το αληθινό χάρισμα που περιβάλλει  μερικούς δεν αποκτάται όσα χρήματα και όση δόξα και αν σου δώσουν. Η το έχεις ή όχι! Και ο Μπεστ ήταν προσωπικότητα και δεν «λίμαρε» ποτέ τα λόγια του κάνοντας κριτική!

Το 1996 όταν μιλήσαμε ζωντανά στον αέρα του ΣΠΟΡ FM με την ευκαιρία των 40 χρόνων της «Χρυσής Μπάλας», είχα βασανιστεί για να τον βρω ωστόσο αφού τον έψαξα για κάποιες μέρες, δεν είχε πρόβλημα να μου μιλήσει και να πει σκληρές κουβέντες για το πόσο εύκολα κάποιος γίνεται σταρ στο σύγχρονο ποδόσφαιρο!  «Μία ντρίμπλα και όλοι τους προσκυνάνε. Αυτά τα έκανα εγώ κάθε εβδομάδα!» ήταν τα λόγια του. Μη διαφωνήσετε γιατί έτσι ήταν! Ο Μπεστ έμοιαζε όταν ντρίμπλαρε σαν να μην έχει… γόνατα! Και σε εκείνη τη συνέντευξη μου είχε κάνει μία πρόβλεψη που έμελλε να δικαιωθεί. «Όλοι σήμερα δίνουν πάσες. Το μοντέρνο και καλά παιχνίδι. Ο κόσμος θέλει όμως κάποιους να κάνουν το απρόβλεπτο μία ντρίμπλα και δύο και τρεις. Όλοι οι προπονητές θέλουν στρατιωτάκια και αυτό θα εξαπλωθεί! Θα μιλάμε για αυτούς και όχι για τους παίκτες σε λίγα χρόνια».

Ο Μπεστ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών (25 Νοεμβρίου 2005) αφού ούτε η μεταμόσχευση ήπατος τον γλύτωσε από τους δαίμονες του. Έζησε πιθανότατα τέσσερις ζωές μαζί και αυτό άλλοι δεν μπορούν ούτε να το ονειρευτούν! Οι άνθρωποι πεθαίνουν μονάχα όταν λησμονηθούν! Ο θρύλος του Μπεστ θα παραμείνει χωρίς να αλλοιωθεί ή να σβήσει και θα υπενθυμίζει πως την ιδιοφυΐα δεν μπορείς να την προσδιορίσεις με λόγια παρά μόνο αν κάποια στιγμή τη δεις ολοζώντανη μπροστά στα μάτια σου!

England365


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/simply-the-best/

Η κηδεία του Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι 23/11/1936…


Αργά τη νύχτα έφτασε η σωρός στη Βαρκελώνη.
Είχε βρέξει όλη την ημέρα και τα αυτοκίνητα που συνόδευαν το φέρετρο ήταν γεμάτα λάσπη. Η μαυροκόκκινη σημαία που σκέπαζε τη νεκροφόρα ήταν βρώμικη.
Στο κτίριο των αναρχικών, που μέχρι την επανάσταση ήταν έδρα του βιομηχανικού και εμπορικού επιμελητηρίου της Βαρκελώνης, οι προετοιμασίες είχαν αρχίσει από το προηγούμενο βράδυ. Η αίθουσα υποδοχής είχε ετοιμαστεί για να υποδεχθεί τον νεκρό. Κατά μαγικό τρόπο όλα ήταν έτοιμα στην ώρα τους. Ο στολισμός ήταν απλός, χωρίς καμία επιτήδευση ή στόμφο. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με μαυροκόκκινο πανί, ένα βάθρο στα ίδια χρώματα, μερικά πολύφωτα, λουλούδια και στεφάνια. Αυτό ήταν όλο. Στις δύο πλαϊνές πόρτες, από τις οποίες θα περνούσε το πλήθος που πενθούσε, ήταν κρεμασμένα, κατά το ισπανικό έθιμο, μεγάλα πανώ που πάνω τους διάβαζες “Ο Ντουρρούτι σας καλωσορίζει” και “Ο Ντουρρούτι σας αποχαιρετά”.
Άντρες της πολιτοφυλακής φρουρούσαν το φέρετρο με το όπλο παραπόδα. Εκείνοι που το είχαν φέρει από τη Μαδρίτη, τον κουβάλησαν μέχρι μέσα στην αίθουσα. Κανείς δε σκέφτηκε να τους ανοίξει τις μεγάλες μπροστινές πόρτες, κι έτσι αναγκάστηκαν να στριμωχτούν περνώντας μέσα από μια μικρή πλαϊνή πόρτα. Για να ανοίξουν δρόμο, μέσα από το πλήθος που είχε κατακλύσει το χώρο μπροστά στο κτίριο, κατέβαλαν πολύ κόπο. Από τις στοές της εισόδου που είχαν μείνει αστόλιστες, κοίταζαν διάφοροι περίεργοι.
Υπήρχε μια ατμόσφαιρα προσμονής, όπως σ’ ένα θέατρο. Μερικοί κάπνιζαν. Πολλοί είχαν βγάλει τα καπέλα τους, ενώ άλλοι ούτε το είχαν σκεφτεί καν. Γινόταν θόρυβος. Πολιτοφύλακες που γύριζαν από τι μέτωπο, καλωσορίζονταν από φίλους τους. Οι σκοποί προσπαθούσαν να απωθήσουν τους συγκεντρωμένους. Κι αυτό γινόταν όχι χωρίς θόρυβο. Ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για την τελετή έδινε τις οδηγίες τους.  Κάποιος σκόνταψε και έπεσε πάνω σ΄ένα στεφάνι. Ένας απ΄αυτούς που είχαν κουβαλήσει το φέρετρο, άναβε προσεκτικά την πίπα του την ώρα που σηκωνόταν το καπάκι. Το πρόσωπο του Ντουρρούτι βρισκόταν κάτω από ένα γυάλινο σκέπασμα πάνω σε άσπρο μεταξωτό, τυλιγμένο σε ένα άσπρο σάλι, που του έδινε την εμφάνιση Άραβα.
Το σκηνικό ήταν κωμικοτραγικό. Έμοιαζε πολύ με χαρακτικό του Γκόγια. Το περιγράφω έτσι όπως το έζησα, γιατί δίνει μια εικόνα τι συγκινεί τους Ισπανούς. Ο θάνατος στην Ισπανία είναι σαν το φίλο, το σύντροφο, σαν κάποιο εργάτη που ξέρει κανείς από το χωράφι ή το εργαστήρι. Σαν έρθει, δεν κάνει κανείς ιδιαίτερες φασαρίες. Αγαπά τους φίλους του μα δεν τους ενοχλεί. Μπορούν να έρχονται και να φεύγουν όποτε τους αρέσει. Ίσως αυτό να είναι η παλιά μοιρολατρία των Μαυριτανών που εμφανίζεται και πάλι, χαμένη εδώ και χρόνια κάτω από τις τελετουργίες της καθολικής εκκλησίας.
Ο Ντουρρούτι ήταν ένας φίλος.  Είχε πολλούς φίλους. Είχε γίνει το είδωλο ενός ολόκληρου λαού. Αγαπήθηκε πολύ και ειλικρινά και όλοι όσοι είχαν έρθει αυτή την ώρα θρηνούσαν το χαμό του και του ‘φερναν το σεβασμό τους. Κι όμως, εκτός από τη γυναίκα του, μια Γαλλίδα, είδα μόνο έναν άνθρωπο να κλαίει. Μια γριά καθαρίστρια, που είχε δουλέψει σ΄αυτό το κτίριο όταν ακόμα οι έμποροι και οι βιομήχανοι πηγαινοέρχονταν εκεί μέσα, και που, ίσως, δεν τον είχε συναντήσει ποτέ της. Οι άλλοι ένιωθαν το θάνατό του σαν ένα φριχτό, αναντικατάστατο χαμό, αλλά εκδήλωναν τα αισθήματά τους χωρίς καμία επισημότητα. Το να σωπάσουν, να βγάλουν τα καπέλα τους ή να σβήσουν τα τσιγάρα τους, θα ήταν εξίσου υπερβολικό όπως αν υψώνονταν σταυροί και αγιασμοί ράντιζαν την ατμόσφαιρα.

Συνέχεια

Βία κατά των γυναικών: ένας κύκλος που μεγαλώνει με ανθρώπους και όχι μόνο νούμερα …


Η ψυχρή φωνή των αριθμών προκαλεί ρίγη, αλλά, δυστυχώς, όχι έκπληξη

Μια ανάσα πριν το τέλος του αιώνα, το 1999, η 25η Νοεμβρίου ανακηρύχθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ Παγκόσμια Μέρα Κατά της Βίας  των Γυναικών. Σήμερα, 18 χρόνια αργότερα, βλέπουμε πως ο σεξισμός, ο μισογυνισμός και η οπισθοδρόμηση που επικρατούν σε ζητήματα ισότητας, αλλά και απλής επιβίωσης είναι τέτοιος που δεν αφήνει πολλές ελπίδες για το μέλλον. Αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο ο σθεναρός αγώνας εναντίον των πεποιθήσεων που θέλουν τις γυναίκες πολίτες β’ κατηγορίας, αλλά και όσων κάνουν αυτές τις πεποιθήσεις σημαία της ζωής τους.

Οι πεποιθήσεις αυτές έχουν πολλές αρνητικές πλευρές, κυριότερη εκ των οποίων είναι η βία ενάντια στις γυναίκες.

Τα νούμερα αυτά δεν προκύπτουν μόνο στην μία τάξη ή στην άλλη, στο ένα κοινωνικό στρώμα ή το άλλο. Η διαταξική τους δράση έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνική πραγματικότητα, η οποία πολλές φορές αψηφά τάξη, χρώμα φυλή και μόρφωση. Οι δράστες δεν είναι κάποια ειδική κατηγορία, αλλά άνδρες καθημερινοί που ασκούν ένα δικαίωμα που τους έχει παραχωρηθεί με κάθε νομιμοποίηση.  Βία σωματική, οικονομική, σεξουαλική, λεκτική ή ψυχολογική, βία που πολλές φορές ούτε το θύμα, συνηθισμένο σε ένα καθεστώς καταπίεσης δεν την αντιλαμβάνεται ως τέτοια.

Τα περισσότερα τηλεφωνήματα γίνονται κυρίως από θύματα που ζούνε σε μεγάλα αστικά κέντρα και σπανιότερα από επαρχιακές μικρές πόλεις διότι «δεν τολμούν και φοβούνται να κάνουν κάποια κίνηση, γιατί μπορεί ο σύζυγος να έχει φίλους στο αστυνομικό τμήμα. Δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν όλες οι γυναίκες ότι υπόκεινται κάποια μορφή βίας, λόγω του ότι μπορεί να έχουν μεγαλώσει σε ένα βίαιο περιβάλλον, ενώ αυτό μπορεί να συνδέεται και με στερεοτυπικές αντιλήψεις. Συνήθως, οι γυναίκες που δέχονται βία αισθάνονται ντροπή και νιώθουν υπεύθυνες οι ίδιες για την κατάσταση που βιώνουν, έχουν μειωμένη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση».

«Γι αυτό κι εμείς προσπαθούμε να ενδυναμώσουμε τις γυναίκες, να τις κάνουμε να καταλάβουν ότι αυτό που ζουν δεν είναι αποδεκτό κι ότι υπάρχουν νόμοι που το τιμωρούν. Τις ενημερώνουμε και τις δίνουμε κάποιες βασικές νομικές οδηγίες. Πολύ συχνά οι γυναίκες που μας καλούν μπορεί να υπόκεινται χρόνια βία, αλλά δεν έχουν κάνει κάτι λόγω οικονομικών δυσκολιών ή της ύπαρξης παιδιών, ενώ κάποιες φοβούνται ότι ακόμη κι αν προστρέξουν στη δικαιοσύνη δεν θα δικαιωθούν τελικά και θα μείνουν απροστάτευτες» διευκρινίζει η κ. Πολιτσίδου, οινωνιολόγος και συντονίστρια της γραμμή SOS 15900 και συστήνει σε κάθε γυναίκα «να βάλει κάποια όρια κι η ίδια κι αν αυτές οι συμπεριφορές επαναλαμβάνονται και δεν μπορεί να το διαχειριστεί να μας καλέσει για να την βοηθήσουμε».

Η ψυχρή φωνή των αριθμών προκαλεί ρίγη, αλλά, δυστυχώς, όχι έκπληξη. Η Γραμμή SOS 15900 στο διάστημα 19/11/2016 έως 19/11/2017 δέχθηκε 5.041 κλήσεις και 113 ηλεκτρονικά μηνύματα στο sos15900.isotita.gr.

Επί του συνόλου των κλήσεων, οι 4.266 (85%) αφορούσαν σε καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Από αυτές οι 3.034 κλήσεις (71%) αφορούσαν σε καταγγελίες των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών, ενώ οι 1.232 κλήσεις (29%), αφορούσαν σε καταγγελίες από τρίτα πρόσωπα (κυρίως από φίλους/-ες 27%, γονείς 16%, άλλους συγγενείς 10%, αδελφός/ή 10%, γείτονας 13% και άλλα άτομα 17%).

Από τις 3.034 κλήσεις που αφορούσαν σε καταγγελίες των ίδιων των κακοποιημένων γυναικών οι 2.432 κλήσεις (80%) αφορούσαν σε ενδοοικογενειακή βία με δράστη κυρίως το σύζυγο, οι 53 κλήσεις (2%) σε σεξουαλική παρενόχληση, οι 18 κλήσεις (1%) σε περιπτώσεις βιασμού και 54 κλήσεις (2%) αφορούσαν σε καταγγελία άλλων μορφών βίας.

H Γραμμή SOS σε αυτό το διάστημα δεν δέχθηκε καμία κλήση για πορνεία ή trafficking. Τα αιτήματα των κλήσεων αυτών αφορούσαν 1.516 κλήσεις (40%) σε ψυχοκοινωνική στήριξη, 976 κλήσεις (26%) σε νομική συμβουλευτική, 191 κλήσεις (5%) σε νομική βοήθεια, 251 κλήσεις (7%) σε αναζήτηση φιλοξενίας και 15 κλήσεις (0%) σε αναζήτηση εργασίας. Από τις 3.034 γυναίκες που κάλεσαν τη γραμμή, οι 1.663 (50%) είναι μητέρες.

Το 71% των γυναικών ήταν θύματα ενδοοικογενειακής βίας με δράστη κυρίως το σύζυγο (νυν/πρώην). Η πλειοψηφία των γυναικών ήταν μητέρες με παιδιά (σε ποσοστό 75%). Το 43% των γυναικών είχαν ως αίτημα την ψυχοκοινωνική στήριξη, το 21% τη νομική στήριξη και το 16% απευθύνθηκαν στις δομές για ενημέρωση-πληροφόρηση.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των γυναικών που απευθύνθηκαν στις δομές ανήκε στην ηλικιακή κατηγορία 26-55 ετών (69%) και περιλάμβανε όλα τα μορφωτικά επίπεδα.

Τέλος από το σύνολο των γυναικών, το 78% είχαν ελληνική υπηκοότητα. Βάσει των στατιστικών στοιχείων που έχει στη διάθεση της η ΓΓΙΦ, δεν διαπιστώνεται κάποιο συγκεκριμένο προφίλ των δραστών καθώς μπορεί να ανήκουν σε οποιαδήποτε κοινωνικοοικονομική τάξη, ηλικιακή ομάδα, υπηκοότητα και ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου. Τονίζεται ότι οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι απολύτως εμπιστευτικές και καλυπτόμενες από το απόρρητο της συμβουλευτικής.

Με πληροφορίες από το tvxs.gr

 ____________________________________________________________

Για τη Σχέση Φιλοσοφίας και Πολιτικής στο Έργο του Κορνήλιου Καστοριάδη …


Γιάννης Κτενάς
υπ. διδάκτορας πολ. φιλοσοφίας, αρχισυντάκτης περιοδικού Kaboom

Εισαγωγικά

Το θέμα αφορά το σύνολο σχεδόν του καστοριαδικού έργου, συνεπώς είναι ευρύτατο και δεν μπορεί να εξαντληθεί εδώ. Παρόλα αυτά, δεν θα επιχειρούσα να καταπιαστώ μαζί του, αν δεν πίστευα ότι είναι δυνατόν να εκφραστεί με σαφήνεια στο παρόν σημείωμα μια ιδέα για το ζήτημα που μου φαίνεται κομβική.

Αρχίζοντας, πρέπει να διασαφηνίσω ότι δεν θα εξετάσω καθόλου ένα πρόβλημα που θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο πραγμάτευσης σε ένα κείμενο με τον τίτλο που έδωσα στο δικό μου. Είναι γνωστό πως ο Καστοριάδης θεωρούσε ότι η φιλοσοφία και η πολιτική γεννιούνται κατά κάποιον τρόπο ταυτόχρονα, μέσα από το αρχαιοελληνικό φαντασιακό. Καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, φιλοσοφία σημαίνει πρώτα απ’ όλα αμφισβήτηση της θεσμισμένης παράστασης για τον κόσμο και πολιτική σημαίνει αμφισβήτηση των δοσμένων πολιτικών θεσμών, οι δύο δραστηριότητες είναι τρόπον τινά σύστοιχες και δεν είναι τυχαίο ότι δημιουργούνται μαζί. Όμως αυτού του είδους η σύνδεση δεν θα με απασχολήσει εδώ.

Αντιθέτως, το πρόβλημα που θα προσπαθήσω να προσεγγίσω είναι τι είδους σχέση υπάρχει ανάμεσα στη φιλοσοφία του Καστοριάδη, δηλαδή στην προσπάθειά του να συλλάβει θεωρητικά τον κόσμο, και στην πολιτική του, δηλαδή στο πώς οραματίζεται μια ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία. Αυτό, επίσης, θα μπορούσε να τεθεί ως εξής: υπάρχει ένας Καστοριάδης, φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής, ή δύο, καθένας από τους οποίους φέρει μόνο μία από τις παραπάνω ιδιότητες; Μήπως, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, η ζωή και η σκέψη του Καστοριάδη ακολούθησαν μια πορεία, στην αρχή της οποίας ήταν ένας επαναστάτης που ασχολούνταν με την πολιτική, ενώ όσο ωρίμαζε αποτραβιόταν από τα κοινωνικά ζητήματα, ασχολούμενος όλο και περισσότερο με την «καθαρή» φιλοσοφία; Θα μπορούσε να υπάρξει και μια τρίτη διατύπωση του ερωτήματος που με απασχολεί: Ποια είναι στο έργο του Καστοριάδη η σχέση του «περιγραφικού» επιπέδου, δηλαδή της περιγραφής που μας λέει πώς είναι τα πράγματα, με το «κανονιστικό» επίπεδο, δηλαδή τις ιδέες που αφορούν το πώς θα έπρεπε να γίνουν τα πράγματα;[1] Τέλος, μια τέταρτη, συναφής, διατύπωση: Ποια είναι η σχέση του –κατά τον Καστοριάδη– Είναι με το –κατά τον Καστοριάδη– Δέον;

Συνέχεια