Δείγμα προϊόντος όχι προς πώληση (απόσπασμα)…


12524023_Tetsis.limghandler

η ηθική είναι προϊόν
η μασέλα είναι προϊόν
η μαρμελάδα είναι προϊόν
η πολιτική είναι ένα προϊόν όπως το απορυπαντικό

ο άνθρωπος είναι προϊόν
το ναρκωτικό είναι προϊόν
το έργο τέχνης είναι προϊόν
η τέχνη έχει γίνει προϊόν

το τσατ είναι προϊόν
η περίσταση είναι προϊόν
το αντικείμενο του εγκλήματος είναι προϊόν
η υποχρέωση άδειας είναι προϊόν

το somnium είναι προϊόν
η πληροφορία είναι προϊόν
ο τρόπος σκέψης είναι προϊόν
κάθε χαρακτηριστικό που μπορεί να παρασταθεί γραφικά είναι προϊόν

η γνώση είναι προϊόν
η μόρφωση είναι προϊόν
η βλακεία είναι προϊόν
ο κιτς ιησούς είναι ένα προίόν όπως όλα τ’ άλλα

η κινητικότητα είναι προϊόν
η δημιουργικότητα είναι προϊόν
η αλληλεγγύη είναι προϊόν
η σεξουαλικότητα είναι προϊόν

το πετρέλαιο είναι προϊόν
το νερό είναι προϊόν
ο αέρας είναι προϊόν
το ρεύμα είναι προϊόν

η εκπομπή για όλη την οικογένεια είναι προϊόν
ο θάνατος του ανθρώπου είναι προϊόν
ακόμα και το όνειρο είναι προϊόν
η άμεση ενσάρκωση της μεταφυσικής αύρας της ανομολόγητης πνευματικής υπεραξίας είναι προϊόν

Kai Pohl

 


Aπό:https://komparsos.wordpress.com/2017/11/19/%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B3%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8A%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%80%CF%8E%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%83/

 

Ο θρυλικός Freddie Mercury…


μερκ

«Δεν θα γίνω ένας ροκ-σταρ. Θα γίνω ένας θρύλος»

«Δεν θα γίνω ένας ροκ-σταρ. Θα γίνω ένας θρύλος», είχε πει ο Freddie Mercury. Και βγήκε αληθινός. Έχουν περάσει ήδη είκοσι τέσσερα χρόνια από τον θάνατό του στις 24 Νοεμβρίου του 1991, από επιπλοκές που προκάλεσε η ασθένεια του AIDS. Στο τελευταίο άλμπουμ του με τους Queen είπε ένα υπερήφανο «The show must go on». Έμεινε στη μουσική ιστορία για τις μαγικές φωνητικές του ικανότητες, άφησε ως κληρονομιά τραγούδια που θεωρούνται άπιαστα αριστουργήματα, συγκρινόμενα με τη σύγχρονη μουσική παραγωγή στη Δύση. Και τέλος, «δίδαξε», τη σημασία της σκηνικής παρουσίας στους επόμενους perfomers, με τις «θεατρικές» ερμηνείες του που έκανα τα πλήθη στις συναυλίες του να παραληρούν.

 

Επιμέλεια: Κατρίν Αλαμάνου

Γεννήθηκε στις 5 Σεμπτεβρίου του 1946, με το όνομα Farrokh Bulsara (Φαρόκ Μπουλσάρα), στη Ζανζιβάρη, βρετανική τότε αποικία. Οι γονείς του ήταν παρσί, από την Ινδία και είχαν μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για τη δουλειά του πατέρα του, στο βρετανικό αποικιακό γραφείο.

Το 1955 ο μικρός Φαρόκ στάλθηκε πίσω στην Ινδία σε ένα οικοτροφείο αρρένων. Εκεί πήρε το παρατσούκλι «Freddie» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο και πρότεινε στους γονείς του να πάρει μαθήματα πιάνου. Και έτσι έγινε. Σε ηλικία δώδεκα ετών μπήκε στο μουσικό συγκρότημα The Hectics, με το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις.

Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, που στα τέλη του της ίδιας χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης και ο δεκαεπτάχρονος τότε Freddie εγκατέλειψε το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του. Εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο, όπου ο Mercury σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art κάνοντας παράλληλα τα πρώτα του μουσικά βήματα.

143855-freddie-mercury-4

Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen το 1970 ο «Freddie» Bulsara πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Mercury», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Brian May το όνομα αυτό έχει σχέση με το κομμάτι του Freddie Mercury «My Fairy King» στο πρώτο άλμπουμ των Queen, στο οποίο περιέχεται ο στίχος: «Mother Mercury, look what they’ve done to me, I cannot run I cannot hide». Μετά την ηχογράφηση, ο Freddie ρωτήθηκε αν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε:«Ναι, από’ δω και πέρα, θα είμαι ο Freddie Mercury».

Σύντροφος του για αρκετά χρόνια στη δεκαετία του 1970 ήταν η Mary Austin. Χώρισαν όταν ο Freddie της αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, όμως έμειναν πολύ στενοί φίλοι. Αργότερα η Austin έγινε η κύρια κληρονόμος της περιουσίας του.

Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton που του έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία του ημέρα.

143855g-fmj
Mary Austin, Jim Hutton, Freddie Mercury

Το 1991 οι Queen κυκλοφορούν τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο Innuendo. Στο τελευταίο τραγούδι, το κλασικό πια «The show must go on», οι στίχοι δείχνουν ότι ο Freddie Mercury γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Ήδη τα προηγούμενα χρόνια φούντωναν οι φήμες ότι έπασχε από AIDS, ασθένεια που τότε οδηγούσε ακόμη στον θάνατο.

Καθώς η κατάσταση του Freddie χειροτέρευε, οι φήμες γύρω από την υγεία του γίνονταν ακόμη εντονότερες. Στις 23 Νοεμβρίου του 1991 ανακοίνωσε στον Τύπο, που είχε κατασκηνώσει έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS.

Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, στις 24 Νοεμβρίου 1991, σε ηλικία 45 ετών.

Όλο αυτό το διάστημα ήταν κοντά του οι γονείς του, η Mary Austin (πρώην σύντροφός του) και ο σύντροφος του τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του, Jim Hutton.

Η ζωή του μέσα από φωτογραφίες 

143855g-1
Στα 4α γενέθλιά του στη Ζανζιβάρη.

143855g-2
Πηγαίνοντας προς τον Ναό της Φωτιάς για τον εορτασμό των γενεθλίων του. Η οικογένειά του πήγαινε εκεί συνήθως με τοπικά ταξί, όμως η μητέρα του Jer ήθελε να βιώσει ο Freddie την παραδοσιακή βόλτα με το χειροκίνητο ταξί.

143855g-3
Από τα 7 του χρόνια, ο Freddie άρχισε να φοιτά σε ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στην Ινδία, στο Panchgani, 250 χμ περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Εδώ με ένα βραβείο για τον «πιο επιτυχημένο» μαθητή.

143855g-4

Σπούδασε στο Ealing Art College. Ήταν τότε που άρχισε να σκέφτεται μια καριέρα στη μουσική. Στο τελευταίο του έτος στο κολλέγιο, εντάχθηκε στους Ibex. Εδώ σε στιγμές χαλάρωσης με άλλα μέλη του συγκροτήματος στο Κένσινγκτον, στο δυτικό Λονδίνο.

143855g-5
Για φωτογράφηση των Queen που έγινε στο διαμέρισμα του Freddie στο Holland Park, στο δυτικό Λονδίνο.

143855g-6
Ο Freddie σε μια φωτογράφηση στο Primrose Hill στο βόρειο Λονδίνο, τον Σεπτέμβριο του 1974.

143855g-7
Με τους γονείς τους, Jer και Bomi Bulsara, σε μια επίσκεψή τους στο διαμέρισμα του Freddie στο Κένσινγκτον.

143855g-8
Στα παρασκήνια του Rainbow Theatre, στο Λονδίνο, το Νοέμβριο του 1974.

143855g-9
Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τον Brian May, τον κιθαρίστα των Queen, χρησιμοποιώντας μια στερεοφωνική κάμερα. Με τη χρήση ενός stereo viewer, οι φωτογραφίες αυτές φαίνονται ιδιαίτερα αληθινές, μοιάζοντας με 3D εικόνες.

143855g-10
Το Duck House, το σπίτι στην άκρη της λίμνης της Γενεύης, στο Μοντρέ στην Ελβετία, έγινε το καταφύγιο του Freddie, μακριά από τα ΜΜΕ, κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης της καριέρας του. Ήταν το σπίτι του ενόσω ηχογραφούσε τα τελευταία τραγούδια με τους Queen, στα Montreux’s Mountain Studios. Εκεί έγραψε το τελευταίο τραγούδι του «A Winter’s Tale» (Ένα χειμωνιάτικο Παραμύθι).

Ωστόσο το τελευταίο τραγούδι που έγραψε σε συνεργασία (με τον May) και η τελευταία του ερμηνεία ήταν το «Mother Love». Δεν πρόλαβε να συνεχίσει την ηχογράφηση, γι’ αυτό ακούγεται μόνο στο πρώτο μισό του.

143855g-11
Μία από τις πολλές «θεατρικές» εμφανίσεις του.

143855g-12
Σε μια ερμηνεία του στη Νέα Υόρκη, στη διάρκεια της περιοδείας «A Night at the Opera». Ο Freddie αγάπησε τη Νέα Υόρκη και για ένα διάστημα είχε ένα διαμέρισμα εκεί. Είχε πει σε φίλους του ότι στη Νέα Υόρκη ένιωθε ότι μπορούσε να συμπεριφερθεί περισσότερο ως «συνηθισμένο άτομο».


Σε μια συναυλία στη Βρετανία, στο πλαίσιο της περιοδείας «Α Night at the Opera».

143855g-14
Στο πάρτι για τα 39α γενέθλιά του στο club Mrs Henderson ‘s στο Μόναχο στη Γερμανία. Κάλεσε τους στενούς του φίλους  να διασκεδάσουν μέσα από το cross-dressing (μεταμφίεση – παρενδυσία) και στη συνέχεια βιντεοσκοπήθηκε το βίντεο-κλιπ του σόλο single του, «Living on my own».

Η εταιρεία παραγωγής του βίντεο, το απαγόρευσε. Το πλήρες βίντεο κλιπ δημοσιοποιήθηκε το 1993, με την επανακυκλοφορία του τραγουδιού.

143855g-15
Ο Freddie στο Μόναχο, δουλεύοντας το πρώτου του σόλο άλμπουμ, «Mr Bad Guy».

143855g-cats3
Ο Freddie Mercury λάτρευε τις γάτες του, τόσο πολύ, που όποτε βρισκόταν σε περιοδεία, έπαιρνε τακτικά τηλέφωνο για να δει τι κάνουν. Η πρώην σύντροφός του και πολύ καλή του φίλη Mary Austin, κρατούσε τις γάτες κοντά στο τηλέφωνο ώστε ο Freddie να μπορεί να τους μιλάει. 
******

*Οι περισσότερες φωτογραφίες από το βιβλίο Freddie Mercury, The Great Pretender, A Life in Pictures, αναδημοσιευμένες στο telegraph.co.uk.

tvxs.gr

____________________________________________________________

«Οι Αιματοβαμμένοι»: Εκατό Χρόνια Λενινιστικής Αντεπανάστασης …


Φίλοι του Aron Baron
Μετάφραση: Δημήτρης Πλαστήρας, Επιμέλεια: Ιωάννα Μαραβελίδη

Εισαγωγή του βιβλίου Bloodstained: One Hundred Years of Leninist Counterrevolution (AK Press, 2017). 

Η ιστορία μπορεί να μην τελείωσε, αλλά σίγουρα έγινε πιο παράξενη. Το κοινωνικό συμβόλαιο που κάποτε επέβαλε ο νεοφιλελευθερισμός -ένα κολλάζ οικονομικών ταχυδακτυλουργικών τρικ και οι πολιτικές τελετουργίες που χρειάστηκαν για να τα επιβάλλουν στην κοινωνία- έχει κουρελιαστεί με εκπληκτική ταχύτητα τα τελευταία χρόνια. Το αποτέλεσμα ήταν μια γρήγορη οικουμενοποίηση της επισφάλειας. Η αστάθεια και η αβεβαιότητα είναι σημαντικά κομμάτια των ζωών μας, που τις ζούμε σε έναν υποτιθέμενο κόσμο «μετα-αλήθειας» όπου οι βασικές προϋποθέσεις για την κατανόηση σχεδόν των πάντων μοιάζουν ελλιπείς – ή τουλάχιστον μοιάζουν να αλλάζουν με κάθε κύκλο ειδήσεων.

Αυτή η νέα πραγματικότητα είναι τόσο η αιτία όσο η συνέπεια της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ ως του 45ου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών. Η προεκλογική του εκστρατεία εκμεταλλεύτηκε με επιτυχία τον φόβο και την απελπισία της κοινωνικής αποσύνθεσής μας, ανεβαίνοντας στην εξουσία με υποσχέσεις για τον τερματισμό της. Θα σταματούσε, όπως είπε, τη διάβρωση της φθίνουσας αίσθησης ασφάλειας και θα επανέφερε τη σιγουριά των ξεκάθαρων συνόρων (κρατικών και φυλετικών) και των σταθερών θέσεων εργασίας. Τα τραίνα θα έρχονταν στην ώρα τους.

Η επιτυχία του Τραμπ, ερχόμενη από το πολιτικό περιθώριο, έπιασε τους φιλελεύθερους των ΗΠΑ στον ύπνο. Οτιδήποτε άλλο περά από τις τυπικές εκλογικές εναλλαγές μεταξύ αντιπροσώπων του ενός ή του άλλου κόμματος τους ήταν αδιανόητο. Ακόμα πιο βαθιά στο αριστερό φάσμα, υπήρξε μία κατάπληξη ανάμεσα σε πολλούς ριζοσπάστες, αλλά ίσως λιγότερο σοκ: τουλάχιστον είχαν τα θεωρητικά εργαλεία  με τα οποία θα ανέλυαν τη κατάσταση – μετά το γεγονός.

Συνέχεια

Τς τς τς τς …


. Τι πράγματα είναι αυτά; Ο τοξικός πρίγκηπας βασανίζει τους αιχμαλώτους του; Τους κρεμάει ανάποδα μέσα στο κυριλέ ξενοδοχείο Ritz; Έχει αναθέσει τα βασανιστήρια σε μισθοφόρους της “academi”, εταιρεία του πρώην ιδιοκτήτη της blackwater, επειδή λέει ο τοξικός φοβήθηκε ότι αν ανέθετε την δουλειά σε σαουδάραβες αυτοί δεν θα τα έκαναν; Μπαίνει στην “ανάκρισή” τους παριστάνοντας τον καλό μπάτσο, και μετά φεύγει για να αρχίσουν τα όργανα; Κι όλα αυτά τα λέει η αγγλική daily mail;

Εννοείται ότι ο τοξικός κάνει κι αυτά και άλλα, ακόμα χειρότερα: η σφαγή των υεμενιτών, για παράδειγμα. Εννοείται ότι ο τοξικός είναι σε παράκρουση (αυτά κάνει η κόκα!!! – άμα τόχεις κιόλας, ε….)· παρότι οι φίλοι του της «αγγλόσφαιρας» προσπάθησαν να τον παρουσιάσουν σαν ένα γίγαντα μεταρρυθμιστή.

Αλλά να τον βγάζει στη σέντρα μια αγγλική καθεστωτική εφημερίδα; Τι συμβαίνει; Ίσως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση· και κάποιοι προετοιμάζονται για την «διάδοχη κατάσταση».

Αυτήν όπου θα κρέμεται ο ίδιος ανάποδα, πασπαλισμένος με μέλι, αλλά όχι μέσα σε ξενοδοχείο. Κάπου στην έρημο…

(φωτογραφία: Τα συγχαρητήριά μου! Θα σας προσλάβω στο Γκουαντανάμο!)

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/ts-ts-ts-ts/

Η «Μαύρη Παρασκευή» δεν είναι γιορτή, είναι καφρίλα εργοδοτική – καταναλωτική [Ανακοίνωση ΣΥΒΧΨΑ] …


Η «ΜΑΥΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ
ΕΙΝΑΙ ΚΑΦΡΙΛΑ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ-ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ
Με περίσσια περηφάνια η αλυσίδα πολυκαταστημάτων public, μέσα από μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια, ενημερώνει το καταναλωτικό κοινό ότι στις 24/11, μετά την περσινή πετυχημένη για την εταιρεία διοργάνωση, φέρνει για δεύτερη χρονιά στην Ελλάδα τη “black Friday”, μια ημέρα προσφορών στα πρότυπα του εξ Αμερικής προερχόμενου θεσμού. Η πρωτοβουλία αυτή (ή μάλλον το ρεσιτάλ ασυδοσίας) του public φαίνεται ότι έχει βρει αρκετούς μιμητές, καθώς ολοένα και περισσότερες εταιρείες προχωρούν στην οργάνωση «Μαύρης Παρασκευής».
Ωστόσο, όπως είχαμε επισημάνει και πέρσι, αξίζει να ψάξει κανείς λίγο παραπάνω τί πραγματικά σημαίνει αυτή η “black Friday” τόσο σε σχέση με τις καταναλωτικές συνήθειες που διαμορφώνει, όσο και σε σχέση με τη δοκιμασία που συνιστά για τους εργαζόμενους στα καταστήματα. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις χαοτικές καταστάσεις που διαμορφώνονται μέσα στα καταστήματα (στο διαδίκτυο υπάρχουν άπειρα σχετικά videos) ή ακόμα και τους θανάτους και τους τραυματισμούς που έχουν συντελεστεί και σχετίζονται με αυτή (10 και 105 αντίστοιχα τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ – βλ. http://blackfridaydeathcount.com/). Οι καταναλωτές, που μπορεί να περιμένουν και ώρες έξω από τα μαγαζιά για να προλάβουν τις προσφορές, καταλήγουν να ποδοπατιούνται και να πλακώνονται κυριολεκτικά μεταξύ τους. Και βέβαια η μανία τους παίρνει σβάρνα και τους εργαζόμενους, που πέρα από τον υψηλό και εντατικοποιημένο φόρτο εργασίας που τους επιβάλλεται στο πλαίσιο της “black Friday”, έχουν να εξυπηρετήσουν-αντιμετωπίσουν τους λυσσασμένους καταναλωτές. Μάλιστα, το 2008 ένας 34χρονος εργάτης της Wal-Mart έχασε τη ζωή του, όταν ποδοπατήθηκε κυριολεκτικά από 200 περίπου καταναλωτές.
 
Αυτός είναι λοιπόν ο θεσμός που με τόση περηφάνια τα public έφεραν στην Ελλάδα, και τόσες άλλες εταιρείες, όπως το Πλαίσιο, έσπευσαν να υιοθετήσουν. Προφανώς, αυτό το κρούσμα εργοδοτικής καφρίλας δεν αποτελεί μια εξαίρεση. Είναι μια πτυχή -και μάλιστα κάπως «μαύρη»- της συνολικής επίθεσης των εργοδοτών και του καπιταλιστικού συστήματος απέναντι στα εργατικά μας συμφέροντα και δικαιώματα, τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Έρχεται να συμπληρώσει την όλη δυσχερή κατάσταση που βιώνουμε, με τους μισθούς-ψίχουλα ή και τη μη καταβολή δεδουλευμένων, τις απολύσεις και την ανεργία, την εργασιακή επισφάλεια, τις ατομικές συμβάσεις, την εντατικοποίηση, τις απλήρωτες υπερωρίες, τη δουλειά τις Κυριακές, την απόπειρα κατάργησης θεσμοθετημένων για τον κλάδο μας αργιών όπως η 2η Γενάρη και του Αγίου Πνεύματος, την ορθοστασία…
 
Κι αν εμείς σαφώς και δεν έχουμε κάποιο ζήτημα με τις «καλές τιμές», μιλώντας για τις «ευκαιρίες» που προσφέρει το public στο πλαίσιο της “black Friday” (και μάλιστα σε μια περίοδο που σημειώνει κερδοφορία), ο νους μας πάει αυτόματα στους «μισθούς-ψίχουλα» που προσφέρονται στους συναδέλφους μας. Φαίνεται ότι για την εργοδοσία των public οι «καλές τιμές» πάνε πακέτο με την κακή-εξευτελιστική τιμή της δουλειάς των εργαζομένων της. Από την πλευρά μας δε θα σταματήσουμε να καταδεικνύουμε την εργοδοτική ασυδοσία και να προσπαθούμε να βάλουμε ένα φρένο σε αυτήν.
 
Η φαντασία των αφεντικών στο πεδίο της εργασιακής εκμετάλλευσης είναι αχαλίνωτη. Κάπως έτσι μας προέκυψε και η «Μαύρη Παρασκευή». Και κάπως έτσι θα δούμε στη συνέχεια και άλλα αντίστοιχα events να έρχονται κατά πάνω μας. Από την άλλη, παρατηρώντας την όλη αυτή κατάσταση και την επίδρασή της στο καταναλωτικό κοινό, βλέπουμε το πως αυτό επιζητά ολοένα και «πιο προχωρημένες καταναλωτικές εμπειρίες» και το πως έρχονται τα αφεντικά να ανατροφοδοτήσουν-ενισχύσουν την «ανάγκη» του αυτή.
 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των «εμπειριών κατανάλωσης» είναι οι «λευκές νύχτες» (που ανά περιοχή και χρονική συγκυρία εμφανίζονται και ως «κόκκινες νύχτες» ή και ως ”love nights”). Πρόκειται για ένα ακόμα άθλιο θεσμό, που βαφτίζεται «γιορτή» και στο πλαίσιο του οποίου τα αφεντικά επιχειρούν το ξεχείλωμα του ωραρίου και διαμορφώνουν μια ακόμα καταναλωτική αρένα για αποκτηνωμένους πελάτες και ταλαίπωρους εμποροϋπάλληλους. Πρόκειται για έναν ακόμα θεσμό στον οποίο έχουμε έμπρακτα σταθεί ενάντια μέχρι σήμερα και τον οποίο είμαστε αποφασισμένοι να μπλοκάρουμε ολοκληρωτικά, είτε γίνεται υπό καθεστώς παρανομίας (όπως σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας), είτε γίνεται κάτω από ένα «πέπλο νομιμότητας».
 
Και πόσο λυπηρό (αν και απόλυτα εξηγήσιμο) είναι να βλέπεις τόσους πολλούς ανθρώπους να προετοιμάζονται να αγωνιστούν για να «κατακτήσουν» τις προσφορές για ηλεκτρονικές συσκευές ή και για video games, ενώ την ίδια ώρα είτε απέχουν ολοκληρωτικά, είτε κάνουν διαρκώς βήματα πίσω από τον ταξικό-κοινωνικό αγώνα για το δικαίωμα της εξασφάλισης των μέσων για μια αξιοπρεπή ζωή.
 
Από την πλευρά μας, ως εργατικό σωματείο, είμαστε σε επιφυλακή, ώστε να κινηθούμε με κάθε τρόπο, δηλαδή τόσο κινηματικά όσο και νομικά, προκειμένου να μπλοκάρουμε κάθε επιδίωξη για ξεχείλωμα του ωραρίου πέραν του «νόμιμου». Σε κάθε περίπτωση, αναμένουμε πως, όπως γίνεται και στις ΗΠΑ και αλλού, πολύ σύντομα η «Μαύρη Παρασκευή» θα σημαίνει και δουλειά από τα άγρια χαράματα μέχρι τα επίσης άγρια μεσάνυχτα.
 
Απευθυνόμενοι στους συναδέλφους μας θα θέλαμε να τους προτρέψουμε να μην κάνουν τίποτε παραπάνω από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις και με κάθε τρόπο να γίνει σαφές ότι εμείς οι εργαζόμενοι αρνούμαστε να γίνουμε τα θύματα ή οι θηριοδαμαστές στην καταναλωτική αρένα που στήνουν τα αδίστακτα αφεντικά.
 
Παράλληλα, καλούμε την εργοδοσία των public και κάθε άλλου καταστήματος που οργανώνει «Μαύρες Παρασκευές» να δώσει ένα τέλος σε αυτά τα κρούσματα. Και σε κάθε περίπτωση τους καθιστούμε υπεύθυνους για όποια προβλήματα προκύψουν, ιδίως στους συναδέλφους μας.
 
Τέλος, απευθυνόμενοι προς τους καταναλωτές δεν μπορούμε παρά να τους ζητήσουμε να αντιληφθούν και τη δική τους ευθύνη για τις χαοτικές-επικίνδυνες καταστάσεις που διαμορφώνονται τόσο στις “black Fridays”, όσο και σε άλλες στιγμές κοσμοπλημμύρας μέσα στα μαγαζιά. Και τους σημειώνουμε ότι εμείς οι εργαζόμενοι δεν είμαστε και ούτε θα γίνουμε τα προϊόντα της κανιβαλιστικής κατανάλωσης.
 
ΟΙ «ΜΑΥΡΕΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ» ΤΩΝ ΑΔΗΦΑΓΩΝ-ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΑΠΟΚΤΗΝΩΜΕΝΩΝ-ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
 
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής
Λόντου 6, Εξάρχεια – Αθήνα | 210-3820537 & 6980182255 | sylyp_vivliou@yahoo.gr | bookworker.wordpress.
____________________________________________________________

Γελοίοι ελληνικοί έρωτες ή Brohoods σε καιρό κρίσης …


Σημείωση Ταξικές Μηχανές-Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε ο αναγνώστης μας, Rambert
Έχει ένα ενδιαφέρον να δούμε πώς αγαπιούνται οι άνθρωποι αυτού του έθνους μεταξύ τους. Πώς μπορούν να έχουν περάσει 3 ή 4 χρόνια σε μία στενή ερωτική σχέση και παρόλα αυτά μία σειρά κοινωνικών θεσμίσεων να τους επιτρέπει (στον άντρα βασικά) να φερθούν με τρόπο που να διαγράφει την ύπαρξη της άλλης ως υποκειμένου.
Και ίσως έχει ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον ένας συγκεκριμένος τρόπος του σχετίζεσθαι που με μία συγκεκριμένη οργάνωση της επιθυμητικής οικονομίας ανα-παράγει φαντασιώσεις του ελληνικού οιδιποδείου όπως αυτό παραδίδεται στην ελληνική οικογένεια και εσωτερικεύεται από τα μέλη της. Τον τρόπο αυτό θα τον ονομάσουμε brohood δανειζόμενοι τον όρο που χρησιμοποιούν οι ίδιοι για να περιγράψουν όσους ανήκουν στην ανδρική κοινότητά τους, «bro». αναμενόμενοι οι ξενικοί όροι από κοσμοπολίτες άλλωστε.
Ο λόγος γίνεται για ένα περιστατικό ερωτικής «προδοσίας». Δεν χρειάζεται ιδιαίτερος υφολογικός χειρισμός για να μεταφέρω την φαιδρότητα του περιστατικού. Μιλάμε για έναν κοινωνικό κύκλο νεαρών ελληνοχριστιανών, μεσοαστών, φοιτητών και απόφοιτων καλών ιδιωτικών σχολείων της αττικής. Είναι οι έλληνες αυτής της κοινωνικής στάθμης που τους επιτρέπει να υιοθετούν κοσμοπολίτικες συνήθειες -δεν ακούνε λαϊκα- αλλά σε κρίσιμες στιγμές εκδηλώνουν την αθεράπευτη ελληνικότητά τους σε όλο της το ρατσιστικό/σεξιστικό κλπ. μεγαλείο.
Το φιλότιμο είναι μία αρετή με θεματοφύλακές της έλληνες άντρες με σφιγμένες τις γροθιές και τα δόντια, μία αίσθηση αδικίας με διαγεγραμμένη την αυτοθυματοποίηση στα πρόσωπά τους. Και σίγουρα οι φίλοι μας, σφίξανε τα δόντια.
Ένα drama σε 3 πράξεις.

Πράξη πρώτη: Ερωτική συνάντηση δύο ετερόφυλων ατόμων, η κοπέλα (Χ. στο εξής) βρισκόταν σε μονογαμική σχέση.
Πράξη δεύτερη: Χωρισμός του «νόμιμου» ζεύγους.
Πράξη τρίτη: ο «σύζυγος» στήνει ενέδρα στον «ανταγωνιστή» με τη βοήθεια του κολλητού/bro που μέχρι τότε έχαιρε της εμπιστοσύνης του «αντιζήλου. Υποκρίνεται πρόθεση για συζήτηση, τον ξυλοφορτώνει.
Έχει ενδιαφέρον να σταθούμε στα λόγια του «απατημένου συζύγου» πριν ξυλοφορτώσει τον «αντίζηλο». «Τι έγινε με την Χ;», «Έμαθα τις έφερες [αυτήν και τη φίλη της] σπίτι σου. Γιατί έτσι; Γιατί έτσι;»
Δίχως ιδιαίτερη προσπάθεια θα διαβάσουμε εδώ την απώθηση της επιθυμίας της ίδιας της Χ. , την απόρριψη κάθε έννοιας δυνατότητας επιλογής ή ευθύνης της για αυτό. Αυτή η διαγραφή της Χ. ως υποκειμένου διαπερνά τον λόγο που ακολούθησε του περιστατικού.
Φορείς του λόγου αυτού γίναν ακόμα και φίλες της, που δεν είχαν την αξιοπρέπεια να την αναγνωρίσουν ούτε ως «πουτάνα», κάτι που έστω θα αναγνώριζε την ύπαρξη ενός υποκειμένου στο άτομο της Χ. Αντ’ αυτού η Χ. αναπαραστάθηκε ως μπαλάκι του πινγκ-πονγκ σε μία αντισφαίριση ανάμεσα σε δύο άντρες.
Δεύτερος άξονας του λόγου που παρήχθη ήταν η «πουστιά» που έπαιξε ο «εραστής» στον «νόμιμο σύζυγο» επειδή οι δύο τους έτυχε να βρεθούν μία ή δύο φορές στην ίδια παρέα.
Εδώ πέρα ας μου επιτραπεί μία ψυχαναλυτικίζουσα παρεκτροπή. Οι άνδρες αισθανόμαστε αμηχανία απέναντι στην ίδια την γυναικεία επιθυμία και έναν πιο «παθητικό» τρόπο απόλαυσης.
Επειδή οι φαντασιώσεις δεν είναι ποτέ πραγματικά ατομικές αλλά πάντα κοινωνικές, έχει νόημα να εξετάσουμε τη δράση του «απατημένου» συζύγου μέσα από την ομάδα με την οποία συστήνουν τις φαντασιώσεις τους, μία ομάδα στην οποία συνυπάρχουν υπακούοντας σε έναν κώδικα των «bros».
Η θέση μου είναι ότι το bro-hood είναι μεταξύ άλλων και μία κοινότητα cis-straight ανδρών για την διαχείριση αυτού του άγχους που στήνεται ακριβώς στην άρνηση της γυναικείας επιθυμίας, την ενοχοποίηση της «παθητικής» απόλαυσης και ως άμυνα απέναντι στην ομοφυλοφιλία. Η ανδρική αυτή κοινότητα χρησιμοποιεί για τη συνοχή της, από τη μία, τη μετουσιωμένη ομοφυλοφιλία, ομοερωτικές ιεροτελεστίες που αποτελούν μία δικλείδα ασφαλείας για τα ποσά ομοφυλοφιλικής επιθυμίας που δεν «μετουσιώνονται» εξολοκλήρου. Από την άλλη, όσο αφορά τις γυναίκες που περιβάλλουν την παρέα τους χρησιμοποιούνται τα συνήθη μέσα της πατριαρχίας αλλά και η ασυνείδητη διαστρέβλωση της αντίληψης της πραγματικότητας όταν η γυναικεία επιθυμία κάνει την εμφάνισή της στο προσκήνιο
Παράλληλα το bro-hood προσπαθεί να επιβάλει μια κοινοτιστική διαχείριση των γυναικείων σωμάτων και επιθυμιών. Περισσότερο, μέσω από μία σειρά ιεροτελεστιών, να αποκτήσει μία αίσθηση του ελέγχου, αφού η δυνατότητα ελέγχου της γυναικείας επιθυμίας είναι στην πραγματικότητα αδύνατη. Σε ένα νοητικό σύστημα καθορισμένων αντιθέσεων: αρσενικό/θηλυκό, υποκείμενο/αντικείμενο, εγκράτειας/ακολασίας, αγνότητα/σπίλωση κοκ οι γυναίκες καταλαμβάνουν θέση αντικειμένου (δεν γίνονται αντιληπτές ως υπεύθυνες για την επιθυμία τους) και αντρικού κεφαλαίου (Bourdieu).
Τα δε σώματά τους μέσω της αγνότητάς τους καθορίζουν τα όρια αυτής της κοινότητας και του κύρους της. Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό αν σκεφτεί κανείς ότι η αγνοτητά τους (δεσμευμένων ή μη) είναι το τεκμήριο ότι κανένας εκτός της κοινότητας ή των κανόνων της δεν κατάφερε να τις διεκδικήσει επιτυχώς.
Υπάρχει λοιπόν μία συνεχής προσπάθειας επιτήρησης της κυκλοφορίας των σωμάτων και της επιθυμίας. Η αντίληψη της γυναικείας σεξουαλικότητας είναι για τους άνδρες της κοινότητας τέτοια που οι γυναίκες θα μπορούσαν να ενδώσουν οποιαδήποτε στιγμή στην ερωτική πρόκληση κάποιου αντίζηλου. Εδώ μάλιστα βλέπουμε πώς επικοινωνεί η ζήλια, που κινητοποιεί την ανάγκη για επιτήρηση, με την καταστατική ομοφοβία της αντροπαρέας.
Αν δεχτούμε αυτό που λέει ο Freud για τη φυσιολογική ζήλια (όπως την ονομάζει) ως το αποτέλεσμα μία απωθημένης ομοφυλοφυλικής επιθυμίας για τον αντίζηλο. Ο άντρας αντί να πει «τον επιθυμώ», μας λέει «αυτή τον επιθυμεί». Και όταν η κοινότητα βουίζει από ομοερωτισμό, αντίστοιχα γίνεται και πλήρης αντιζήλων.
Αν αποδεχτούμε αυτές τις προκείμενες, η έννοια της «πουστιάς» μοιάζει να ταιριάζει απόλυτα στον προδότη αυτής της ανδρικής κοινότητας. Ο Hocquenguem μιλάει για την σύγχυση των ορίων μεταξύ της φιγούρας του ομοφυλοφύλου και του παραβάτη ακριβώς εξαιτίας της αντι-ομοφυλοφυλικής παράνοιας, κάτι που είναι συνεπές όταν έχει διακηρύξει την ανταγωνιστική για «φαλλική» κυριαρχία κοινωνία ως αποτέλεσμα μετουσίωσης της ομοφυλοφυλικής επιθυμίας. Οι άνδρες της ιδιότυπης αυτής κοινότητας βιώνουν τραυματικά αυτήν την στιγμιαία εκδήλωση της γυναικείας επιθυμίας. Η φαντασίωση τους ότι ελέγχουν την κυκλοφορία της γυναικείας επιθυμίας και των σωμάτων τους καταρρέει.
Μπρος σε αυτήν την τραυματική απώλεια ενεργοποιείται η μελαγχολία της κοινότητας για ένα «ένδοξο παρελθόν», αυτό της απόλυτης ανδρικής κυριαρχίας και τιμής. Βιώνοντας την απεδαφικοποίηση που έχει επέλθει από χρόνια αγώνων ενάντια στην έμφυλη καταπίεση οι άντρες για να διατηρήσουν τις ταυτότητές τους κατασκευάζουν νησίδες όπου θα είναι ασφαλείς, όπως οι παρέες.
Ακόμα πιο άμεσα από την ορατή και έντονη γυναικεία επιθυμία όταν εμφανίζεται μπροστά τους, οι νεαροί μεσοαστοί προσπαθούν να επανεδαφικοποιήσουν τις αποκωδικοποιημένες ροές γυναικείων σωμάτων και επιθυμίας στο brohood. Κι αυτή τη φορά η διαδικασία θα είναι πιο βίαιη.
Θα ήταν τρομερά αισιόδοξο η κοινότητα αυτή να επεξεργαζόταν την μελαγχολία της. Αντ’ αυτού, κατά το σύνηθες στα ελληνικά ήθη, η μελαγχολία «κόβει δρόμο» μέσω της παράνοιας (Freud). Έτσι η κοινότητα στο πρόσωπο του παραβάτη παράγει το «έξω» της. Οι κύριοι κίνδυνοι για τη συνοχή αυτής της ανδρικής κοινότητας είναι η γυναικεία επιθυμία, η έκφραση μη μετουσιωμένης ομοφυλοφιλικής επιθυμίας και η μεταξύ των μελών επιθετικότητα. Οι κίνδυνοι αυτοί προσωποποιούνται στον καταπατητή του κώδικα του brohood. Έτσι του αποδίδεται η δολιότητα της γυναικείας επιθυμίας, η «πουστιά» και η εν γένει πρόθεση για καταστροφή της παρέας τους. Επιπλέον, μία σωματική επίθεση ύστερα από ενέδρα είναι κατανοητό ότι παγιδεύει και τον ίδιο τον θύτη σε αναμονή αντιποίνων. Ως εκ τούτου ο άντρας-θύμα της επίθεσης γίνεται de facto αντικείμενο ενδιαφέροντος του θύτη.
Η βία ασκείται εις βάρος του καταπατητή δίκην εξιλαστηρίου θύματος γιατί μεταξύ άλλων κάπως πρέπει να αποκατασταθεί η τάξη στην κοινότητα. Μάλιστα η βιαιοπραγία μεταξύ αντρών προσπαθεί να πείσει κάπως ότι το ζήτημα ήταν εξαρχής μεταξύ αυτών και ότι η γυναίκα δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Το ότι η γυναίκα είχε τη δύναμη να επιλέξει είναι τραυματικό και εδώ εισέρχεται ο μηχανισμός της άρνησης.
Επιπρόσθετα έχει ενδιαφέρον να σκεφτούμε το σχήμα απεδαφικοποίησης και βίαιης επανεδαφικοποίησης το οποίο κατά τους Deleuze-Guattari χαρακτηρίζει τον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός απεδαφικοποιεί τις κοινωνίες από τα κατεστημένα εδάφη (προνεωτερική και νεωτερική πατριαρχία) για να τις εδαφικοποιήσει στη συνέχεια ακόμα πιο βίαια σε τεχνητές εδαφικότητες (εν προκειμένω το brohood). Το brohood ως τεχνητή εδαφικότητα έχει νόημα γιατί στήνεται σε μία ολοένα και πιο εντεινόμενη ορατότητα της γυναικείας επιθυμίας. Μπορεί το προικιό δύο γενεών πίσω και οι γάμοι συμφέροντος της μικρο-αστικής τάξης να μην υπάρχουν όπως υπήρχαν μία γενιά πίσω, αλλά είναι ένα νέο έδαφος που πασχίζουν να εγγράψουν την επιθυμία στο σύνολό της για να αποφύγουν το άγχος των απεδαφικοποιημένων ροών. Επίσης αφενός η ανδρική κυριαρχία του brohood δανείζεται την αίσθηση του χρόνου από τον εθνικισμό. Πιστεύει σε ένα ένδοξο παρελθόν από το οποίο έχει εκπέσει, ενώ η ίδια η παρέα-υποκείμενο οφείλει να επανορθώσει για αυτήν την πτώση. (Συγκεκριμένα αναφέρομαι στην αντίληψη του χρόνου σε συνάρτηση με τον εθνικισμό γιατί πρώτα εκεί κάνει την εμφάνισή της κοινωνικά ένας τέτοιος τρόπος αντίληψής του). Αφετέρου, ενώ η παρέα μπορεί να φαντασιώνεται ένα παρελθόν αντρικής τιμής και κυριαρχίας, ο τρόπος τιμώρησης του καταπατητή αντιβαίνει στον κώδικα αντρικής τιμής. (Ο θύτης πλησιάζει τον καταπατητή από πίσω, κρυφά και σε συνεννόηση με ένα άτομο που έχαιρε μέχρι εκείνη την ημέρα της εμπιστοσύνης του θύματος της επίθεσης).
Για αυτά και για ακόμα περισσότερα τις αντροπαρέες, λαϊκές ή μεσοαστικές, δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίζουμε τελείως ξέχωρα από το έθνος στο οποίο συστήνονται και σίγουρα όχι χωρίς καχυποψία.
Ενάντια στο φιλότιμο με συναντήσεις που θα καταστρέφουν τα συλλογικά όνειρα του ελληνικού οιδιπόδειου.

 

Rambert
______________________________________________________