Πόση ντροπή, πόση οργή …


της Αλέκας Ζορμπαλά

Με απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ακυρώνονται όλοι οι έλεγχοι, που τυχόν έγιναν σε πρόσωπα, που περιλαμβάνονταν στη Λίστα Λαγκάρντ, καθώς και παύει οποιοσδήποτε περαιτέρω έλεγχος σε άλλα πρόσωπα, λόγω παραγραφής!!!

Τα αδικήματα του καστανά, του τυροπιτά, της γιαγιάς μικροπωλήτριας ΠΟΤΕ ΔΕΝ πρόκειται να παραγραφούν, δεν θα το επιτρέψει εξάλλου η «Δικαιοσύνη» αυτό. Είναι στυγνοί εγκληματίες, οδήγησαν την χώρα στον όλεθρο και πρέπει να τιμωρηθούν.

Τα Λευκά Κολάρα μπορούν να κοιμηθούν ήσυχα, εξάλλου πάντα ήσυχα κοιμόντουσαν.

Πόση ντροπή, πόση οργή, ούτε καληνύχτα δεν βγαίνει


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/11/blog-post_625.html

Αποχή (πάλι) της Ελλάδας στον ΟΗΕ από την καταδίκη του ναζισμού…


Η Ελλάδα απείχε και πάλι,  από την στήριξη ψηφίσματος που καταδικάζει το ναζισμό και τον νεοναζισμό και «άλλες πρακτικές που πυροδοτούν σύγχρονες μορφές του ρατσισμού, φυλετικών διακρίσεων, ξενοφοβίας και μη ανεκτικότητας».  Η ψηφοφορία έγινε στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της  Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Το ψήφισμα, που κατατίθεται όλα τα τελευταία χρόνια κυρίως με πρωτοβουλία της Ρωσίας (με την ηγεσία Πούτιν προφανώς να επιδιώκει να ικανοποιήσει τα δικά της συμφέροντα και σχεδιασμούς) καταψηφίστηκε από τρεις χώρες: τις ΗΠΑ, την Ουκρανία και τα νησιά Παλάου.

Οι ΗΠΑ καταψηφίζουν σταθερά το ψήφισμα επικαλούμενες διάφορα περί «ελευθερίας του λόγου» και άλλες γελοιότητες ενώ επί της ουσίας σε πρώτο επίπεδο θεωρούν ότι το ψήφισμα αποτελεί «μέσο προώθησης ρωσικής προπαγάνδας  και σχεδίων» και σε δεύτερο, με βάση την υπάρχουσα εμπειρία, δεν έχουν κανένα πρόβλημα στήριξης τέτοιου είδους δυνάμεων όπως προσφάτως έγινε και στο Κίεβο. Η Ουκρανία μάλλον δεν χρειάζεται εξήγηση γιατί καταψήφισε. Αφού Ναζί βρίσκονται στην κυβέρνηση δεν θα αυτοαναιρεθούν κιόλας.  Τα νησιά Παλάου μπορεί κανείς να τα αναζητήσει και στο χάρτη.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται και στις χώρες που απείχαν. Ήταν 48 συνολικά (3 λιγότερες από πέρυσι καθώς ολοένα περισσότερες χώρες στηρίζουν το ψήφισμα) και σε αυτές συμπεριλαμβάνονται σχεδόν όλες οι χώρες της ΕΕ. Τυχαίο; Προφανώς όχι. Πρόκειται για συνειδητή ενιαία στάση της ΕΕ, η οποία προσεταιριζόμενη τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ ως «αγορές προς πλήρη εκμετάλλευση», έχει κάνει τα στραβά μάτια στην άνοδο τέτοιων δυνάμεων ακόμη και στην εξουσία. Είναι μια συνειδητή στάση της ΕΕ η οποία έχει ανάγει σε σταθερή θέση την ταύτιση ναζισμού – κομμουνισμού, και δεν ενοχλείται διόλου από συνόδους τέτοιου περιεχομένου όπως αυτή που έγινε προ λίγων μηνών στην Εσθονία.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι προς την ΕΕ και τις χιλιοχρησιμοποιημένες και χιλιοειπωμένες «ευρωπαϊκές αξίες» που αναρωτιέται κανείς πώς εκφράζονται μέσα από την ανοχή, αν όχι τη συνενοχή, στο ναζιστικό παρελθόν και στο νεοναζιστικό παρόν. Και ένα ακόμη ερώτημα αφορά την ίδια την τωρινή κυβέρνηση, η οποία, ο ΣΥΡΙΖΑτουλάχιστον, από τη θέση της αντιπολίτευσης καταδίκαζε με σφοδρότητα τη στάση αυτή των προηγούμενων ελληνικών κυβερνήσεων. Τώρα όμως από τη θέση της κυβέρνησης, ακολουθεί την ίδια ακριβώς στάση. Αλήθεια, τι έχει αλλάξει;


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CE%B7%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7/#.Whc-YU6LRWc

Η υψηλή τέχνη του φόνου …


Προσπαθώντας πρόσφατα να καταλάβω σε τι συνίσταται η μεγάλη επιτυχία του σκανδιναβικού αστυνομικού μυθιστορήματος, έπεσα πάνω σε ένα ενδιαφέρον στατιστικό.
Ανά ένα εκατομμύριο κατοίκους στην Ισλανδία αναλογούν 2,2 φόνοι, στη Νορβηγία 6,9, στη Σουηδία 10,6, στη Δανία 12,2. Στις Ηνωμένες Πολιτείες το ποσοστό φτάνει τους 56,3 φόνους.
Με λίγα λόγια, οι Σκανδιναβοί αφηγούνται περισσότερους φόνους από όσους διαπράττουν ή, όπως θα έλεγε ο νεοφιλελές μενουμευρώπης, καταναλώνουν περισσότερους φόνους από όσους παράγουν.
Σχετικά φιλήσυχες κοινωνίες που περιγράφουν έναν σκληρό εαυτό που δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Αυτό που προέκυψε ως ερώτημα είναι προς τι αυτή η παραγωγή αφήγησης του φόνου.
Ποια ανάγκη καλύπτει η εξιστόρηση μιας πράξης που σε μεγάλο βαθμό παραμένει εξόριστη από την ίδια την κοινωνία
Για πολύ καιρό το αστυνομικό μυθιστόρημα (γενικός όρος βαθιά προβληματικός) παρέμενε εξόριστο στις pulp κατηγοριοποιήσεις. Επρεπε πρώτα να ενταχθεί στο θέαμα με εμπορικούς όρους για να διακρίνουμε στη συνέχεια (αφού παγιώθηκε ως οικονομικό μέγεθος) και τις λογοτεχνικές αξίες και προοπτικές του.
Το αστυνομικό μυθιστόρημα ξεκίνησε στο περιθώριο της ανθρώπινης αφήγησης. Αυτό όμως που πιστεύω είναι πως στην πραγματικότητα βρίσκεται στο κέντρο της.
Συχνά ξεχνούμε πόσο βίαιοι και πόσο επιρρεπείς στο φόνο (ακόμα και στον φόνο με αποτρόπαια χαρακτηριστικά) είναι οι κλασικοί συγγραφείς.
Από την αρχαία τραγωδία μέχρι τον Σαίξπηρ και από τον Ντοστογιέφσκι μέχρι τον Καμύ, ο φόνος αποτελεί κάτι πολύ σημαντικότερο από ένα γεγονός που συμβαίνει μέσα στην αφήγηση, από ένα εργαλείο που κάνει την πλοκή να εξελίσσεται ή δίνει λύση σε αυτή.
Ο φόνος, σε μια σειρά από περιπτώσεις είναι ο πυρήνας της αφήγησης. Το γενέθλιο γεγονός του προβληματισμού, της φιλοσοφίας και της αφήγησης.
Ο πουριτανισμός των δυτικών κοινωνιών απωθεί την αφήγηση του φόνου στο περιθώριό τους. Και πρόσφατα αποφάσισε να την επανεισαγάγει με τον εξωτισμό του έκτακτου γεγονότος ή τον φολκλορισμό του Κακού.
Στις πιο επιτυχημένες, στις πιο καθαρές του στιγμές, το αστυνομικό μυθιστόρημα αποτελεί τη μόνη αφήγηση που περπατά ένα μονοπάτι χαραγμένο από αριστουργήματα.
Με αφηγηματικούς όρους, η δολοφονία είναι εκλογίκευση του θανάτου. Ενας θάνατος από «φυσικά αίτια» εντάσσεται στο παράλογο της ύπαρξης.
Ο ορθολογισμός, η λογική, η μαθηματική ακολουθία αιτίας και αποτελέσματος είναι απολύτως άχρηστα μπροστά στην απώλεια. Η κοινωνία αναζητεί απέναντί του όχι απαντήσεις αλλά παραμυθία, παύση του πόνου, παρηγοριά.
Το έγκλημα, ο φόνος, εντάσσουν το φαινόμενο του θανάτου στη σφαίρα της λογικής. Παραχωρούν στο γεγονός το αίτιο και το αιτιατό, τη λογική ακολουθία, τα κίνητρα, τις συνέπειες, την αφορμή, τις κοινωνικές συνθήκες που τον περικλείουν. Εντάσσουν το θάνατο μέσα στη ζωή και μέσα από την πλοκή -όσο αποτρόπαιο γεγονός και αν είναι- τον κάνουν οικείο, ορατό, ψαύσιμο.
Όλη η πλοκή δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από τον εξορκισμό του θανάτου, την επιστροφή του από τη σφαίρα της λογικής στην άλογη κοινοτοπία της ανθρώπινης κατάληξης.
Ο ήρωας που θα εξιχνιάσει, ο ήρωας που θα βρει τους θύτες και τα θύματα είναι ο μεγάλος εξορκιστής της κοινωνίας. Ο ήρωας (ντετέκτιβ – αστυνομικός – δημοσιογράφος) πράττει για τον φόνο αυτό που ο ιατροδικαστής πράττει πάνω στο σώμα του θύματος.
Παίρνει ένα νεκρό γεγονός και εντοπίζει τα λογικά αυτά σημεία που το ενώνουν με στοιχεία πέρα από το ίδιο.
Τις συνθήκες που οδήγησαν στον φόνο, την ένταξη σε μια κοινωνική ακολουθία, σε μια διαδικασία με κέρδος και απώλειες. Ετσι, ο ήρωας, ως κύριος φορέας τις αφήγησης, είναι πάντοτε ένας δρών ανατόμος της κοινωνίας.
Μέσα σε αυτή τη διαδικασία ολόκληρη η κοινωνία, οι γύρω άνθρωποι, οι αιτίες και οι βαθύτερες αιτίες είναι διαμπερείς όσο και το άψυχο σώμα πάνω στο τραπέζι του ιατροδικαστή. Και τελικά κάθε εξιχνίαση είναι ένας συνολικός εξορκισμός.
Ο ήρωας μας οδηγεί από την φρίκη της δολοφονικής κατανόησης πίσω στο παράλογο, στην ηρεμία της ματαιότητας του θανάτου. Αφού όμως πρώτα μας περάσει από μια διαδικασία συγκατοίκησης της ζωής και του θανάτου.
Το αστυνομικό μυθιστόρημα αφηγείται σε μια δεδομένη στιγμή και σε μια δεδομένη κοινωνία τις χαραμάδες μέσα από τις οποίες ο θάνατος εισβάλλει στη λογική. Προειδοποιεί, εξορκίζει και συγκλονίζει την ύπαρξη με τα ενδεχόμενα που την περιβάλουν.
(στην Εφημερίδα των Συντακτών)
___________________________________________________________

Τα τραίνα του Τζιμ Κρόου…


Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης

Στο έργο ‘Untitled’ (Night Train, 1989), ο καλλιτέχνης Ντέιβιντ Χάμονς (David Hammons, 1943-  ) από  το Σπρίνγκφηλντ του Ιλινόις, χρησιμοποιεί την αλληγορία της αμαξοστοιχίας για να αναπαραστήσει τα διάφορα είδη απόδρασης και φυγής των μαύρων από τον αμερικάνικο Νότο. O Χάμονς είναι γνωστός για μια σειρά έργων, που περιλαμβάνουν βίντεο, σχέδια και γλυπτά από αντικείμενα που βρέθηκαν εδώ και εκεί. Δημιούργησε, έτσι, μια σειρά κυκλικών ή ημικυκλικών γλυπτών που κατασκευάστηκαν από μπουκάλια αλκοολούχων ποτών, τα οποία συγκέντρωσε απ’ τους δρόμους, τα άδεια οικόπεδα και τους εγκαταλειμμένους χώρους της Νέας Υόρκης. Σε αυτό το έργο, ο Ντέιβιντ Χάμονς ενσωματώνει έναν κομψό τόξο με μια στοίβα κάρβουνα.

Ντέιβιντ Χάμονς, Χωρίς τίτλο (Night Train). 1989. Γυαλί, κόλλα σιλικόνης και κάρβουνο. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Νέα Υόρκη.


Κάθε στοιχείο είναι εμβληματικό, και οι φιάλες σημειώνονται με τα ονόματα των φθηνότερων, ισχυρότερων, δημοφιλέστερων και γνωστότερων οίνων, όπως οι γνωστές, στις ΗΠΑ, μάρκες των Night Train και Thunderbird. Το κάρβουνο και ο τροχοφόρος τύπος ενισχύουν την υπαινιγμό για τα τραίνα και τις πολλαπλές έννοιές τους στην αφροαμερικανική ιστορία και πολιτισμό.

Αυτά τα τραίνα, στα οποία αναφερόμαστε εδώ, ήταν κυριολεκτικά γεμάτα με στριμωγμένους αφροαμερικανούς που έφευγαν βόρεια. Όλοι τους ήταν τυλιγμένοι με έντονα χρωματιστά ρούχα και κουβέρτες και ήταν προετοιμασμένοι για ένα δύστροπο ταξίδι ημερών και πλημμυρισμένοι με ελπίδα για τις μελλοντικές γενιές των νότιων μαύρων. Για τον ζωγράφο Τζέικομπ Λώρενς, τώρα, οι εικόνες των γεμάτων σιδηροδρομικών σταθμών και βαγονιών, με ανθρώπους που μετακινούνταν από τη μια κατάσταση σε μια άλλη, ήταν ισχυρό ερέθισμα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Παρά το γεγονός ότι ο «Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων» του 1875 υποσχέθηκε στους Αφροαμερικανούς πλήρη και ίση απόλαυση προνομίων, αυτά στην προκειμένη περίπτωση περιορίζονταν συνήθως στα αποκαλούμενα «βαγόνια του Τζιμ Κρόου».

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, οι μαύροι επιβάτες συνήθως στοιβάζονταν σε παλαιά υποβαθμισμένα βαγόνια, εξοπλισμένα με σόμπες κάρβουνου και λαμπτήρες αερίου, ενώ οι λευκοί επιβάτες ταξίδευαν  σε νεότερα ατσάλινα βαγόνια με ηλεκτρικούς λαμπτήρες και θερμότητα με ατμό. Οι επιβάτες στα βαγόνια του Τζιμ Κρόου συνήθως δεν είχαν πρόσβαση σε καφέ και νερό, τους προσφέρονταν δηλαδή εγκαταστάσεις κατώτερης ποιότητας. Άλλωστε τα βαγόνια αυτά βρίσκονταν ακριβώς πίσω από την ατμομηχανή, όπου η παρουσία φρέσκου αέρα ήταν σαφώς άπιαστο όνειρο και μακρινό.

Καρτ ποστάλ του Ρίτσμοντ που απεικονίζει ένα βαγόνι Τζιμ Κρόου. Είναι το κίτρινο βαγόνι ακριβώς πίσω από την ατμομηχανή C. & O. στο ανώτατο επίπεδο, διασχίζοντας τη σιδηροδρομική διασταύρωση τριών επιπέδων της πόλης (Περίπου 1919).


Το 1941, ο τραγουδιστής των μπλουζ Τζος Ουάιτ (Josh White), συνεργάστηκε με τον ποιητή Ουάρινγκ Κίνι (Waring Cuney, 1906-1976) για τη δημιουργία του άλμπουμ ορόσημο ‘Southern Exposure: An Album of Jim Crow Blues’. Εδώ οι ήχοι από τις κιθάρες προκαλούν και υπενθυμίζουν σφυρίγματα τραίνων και το χτύπημα των τροχών στις ράγες. Το τραγούδι ‘Jim Crow Train’ του δίσκου (Keynote Recordings, 1941), παρουσιάζει έναν μαύρο άνδρα να τραγουδά και να λυπάται που ήρθε αντιμέτωπος με  φυλετικό διαχωρισμό και το  ρατσισμό και εδώ ακόμα, με την παρουσία διαχωρισμένων αμαξοστοιχιών. Μια τολμηρή δήλωση πολιτικής διαμαρτυρίας, αναμφίβολα, το τραγούδι βρήκε πολλούς οπαδούς στο κύκλο πολλών άλλων όπως και του ζωγράφου Τζέικομπ Λώρενς, και φυσικά έγινε με την πάροδο του χρόνου,  χωρίς δυσκολία,  δημοφιλές χιτ.

Δε μπορείς ν’ ακούσεις το τραίνο να σφυρίζει; … 
Κύριε, εύχομαι  το τραίνο να μην είναι του Τζιμ Κρόου….
Σταματήστε το τραίνο  να μπορέσω ν΄ ανέβω  σ’ αυτό.
Σταματήστε τον Τζιμ Κρόου να μπορέσω ν΄ ανέβω  σ’ αυτό το τραίνο.
Οι μαύροι και οι λευκοί βρίσκονται  δίπλα-δίπλα.
Άκου τώρα το τραίνο  να  σφυρίζει.
Δε μπορείς ν’ ακούσεις τη σφυρίχτρα του τραίνου;
Ω, Θεέ μου, το τραίνο είναι του Τζιμ Κρόου.

Can’t you hear that train whistle blow?/Can’t you hear that train whistle blow?/Can’t you hear that train whistle blow?/Lord, I wish that train wasn’t Jim Crow.
Stop the train so I can ride this train/Stop Jim Crow so I can ride this train/Stop Jim Crow so I can ride this train/Black and White folks ridin side by side.
Now hear that train whistle blow/Can’t you hear that train whistle blow/Can’t you hear that train whistle blow/Oh-o Lord this train is Jim crow.


Ο μυθιστοριογράφος Ραλφ Έλλισον (Ralph Ellison, 1914-1994), επίσης, έγραψε για τη δυσφορία της ύπαρξης βαγονιών τύπου Τζιμ Κρόου, που συνδύαζαν τα καθίσματα για τους μαύρους επιβάτες με αποσκευές, στο‘Boy on a Train’, μια αχρονολόγητη ιστορία που ανακαλύφθηκε μετά το θάνατο του συγγραφέα. Το ‘αγόρι σε ένα τραίνο’, ακολουθεί την μετεγκατάσταση της οικογένειας του αγοριού μέσω του σιδηρόδρομου στο Μακάλιστερ της Οκλαχόμα και καταγράφει τις αισθητηριακές βεβηλώσεις του ταξιδιού:

«… Έκανε ζέστη μέσα στο τραίνο, και το βαγόνι βρισκόταν πολύ κοντά στη μηχανή,  έτσι που να μην μπορούμε να ανοίξουμε το παράθυρο. Πολλές φορές, οι στάχτες έμπαιναν στο βαγόνι και έπεφταν στα μάτια του μωρού. Το βαγόνι ήταν βρώμικο και μέρος του χρησιμοποιούταν για αποσκευές. Μπροστά, βρισκόταν σε μια γωνία, το μεγάλο κιβώτιο από πεύκο. Αναρωτιέστε ποια φτωχή ψυχή είναι εκεί, σκέφτηκε η γυναίκα. Τσάντες και μπαούλα κάλυπταν το πάτωμα μπροστά και τώρα και ο χασάπης ερχόταν για να πάρει καραμέλες ή φρούτα ή περιοδικά για να τα πουλήσει πίσω στα λευκά βαγόνια…»

 

Τα παλαιότερα βαγόνια τύπου  Τζιμ Κρόου, θα μπορούσαν να είναι πολύ επικίνδυνα για τους επιβάτες σε περίπτωση ατυχήματος, καθώς ήταν ξύλινα και θα μπορούσαν να διαλυθούν και να καταρρεύσουν σαν ακορντεόν σε περίπτωση ατυχήματος η πρόσκρουσης. Το 1911, ένα ξύλινο επιβατικό τραίνο που μετέφερε αφροαμερικανικό εκκλησίασμα μιας εκκλησίας από το Ντέρχαμ της Βόρειας Καρολίνας συγκρούστηκε με ένα φορτηγό τραίνο. Το επιβατικό αυτοκίνητο σκορπίστηκε, σκοτώνοντας τουλάχιστον οκτώ άτομα και τραυματίζοντας σοβαρά δεκάδες άλλα. Το ‘The Hamlet Wreck’, μια μπαλάντα που σύντομα έγινε μέρος της τοπικής λαϊκής παράδοσης, εξηγεί τις συνέπειες του ατυχήματος:

Τώρα, έγχρωμοι  άνθρωποι, θα σας το πω κατάμουτρα,
Το τραίνο που έφυγε απ’  το Ντέρχαμ φορτώθηκε με τη φυλή μας
Και κάποιοι δεν σκέφτονταν πως θα πεθάνουν
Όταν ανέβηκαν στη γραμμή
Τόσοι πολλοί έχασαν τη ζωή τους

Now, colored people, I will tell you to your face/The train that left Durham was loaded with our race/And some did not think of dying/When they rode on down the line/So many have lost their lives


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%BC-%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%BF%CF%85/#.WhQqXk6LRWd

Μέση Ανατολή…


Υπάρχουν πολλά ανοικτά μέτωπα στα οποία ο σαουδαραβικός πανικός / ιμπεριαλισμός μπορεί να ανάψει φωτιές ή να εντείνει τις ήδη αναμένες. Τα ονομάζουμε γρήγορα: λίβανος, παλαιστίνη, κατάρ, υεμένη, σιιτική μειονότητα μέσα στη σαουδαραβική επικράτεια.

Προκειμένου να εξακολουθήσει να είναι γεωπολιτικά χρήσιμη η σαουδαραβική χούντα “πουλάει λίβανο” στο Τελ Αβίβ και, επίσης, “πουλάει Παλαιστίνη” στο Τελ Αβίβ και στην Ουάσιγκτον. Το τελευταίο νταραβέρι βρίσκεται σε υπόγεια εξέλιξη με “συντονιστή” τον γαμπρό του ψόφιου κουναβιού.

Αλλά η Χαμάς “φίλησε χεράκι” ήδη στην Τεχεράνη. Και το να υιοθετήσει το ιρανικό καθεστώς το “παλαιστινιακό ζήτημα” ενόσω διάφορες χούντες της αραβικής χερσονήσου το “πουλάνε” στο Τελ ΑΒίβ, θα του δώσει πολλά credit στις αραβικές κοινωνίες. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την Άγκυρα.

Επιπλέον η Τεχεράνη δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την Χεζμπ’ αλλάχ (στο βαθμό που αυτή θα χρειάζεται βοήθεια)· ούτε τους Huthis στην υεμένη· ούτε την Βαγδατη· ούτε, επίσης την Ντόχα (το ίδιο ισχύει, σ’ αυτήν την τελευταία περίπτωση, και για την Άγκυρα).

Συνεπώς οι 2 απ’ τις 3 εγγυήτριες δυνάμεις στη συρία βρίσκονται μπροστά σε καινούργιες έντονες αντιθέσεις· που είναι κατευθείαν συνέπεια της νίκης τους στη συρία (και στο ιράκ). Την νίκη την εξασφάλισε σε μεγάλο βαθμό η Μόσχα· την αφορούν όμως οι παράγωγες καινούργιες πολώσεις;

Όχι με γραμμικό τρόπο. Ναι μεν ο ρωσικός ιμπεριαλισμός ενδιαφέρεται για την ευρύτερη μέση Ανατολή· όχι, όμως, για να κάνει εκστρατείες αν δεν κινδυνεύει άμεσα. Συνεπώς εκτιμάμε ότι η Μόσχα θα προτιμήσει να κρατήσει μια θέση «στο πίσω κάθισμα» σε σχέση με την αναμέτρηση με την καινούργια «γραμμή άμυνας» (δηλαδή επίθεσης) του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ ΑΒίβ – Ριάντ. Αυτό θα της επιτρέπει να μεσολαβεί διπλωματικά, για την «αποκλιμάκωση της έντασης». Όμως δεν μπορούμε να προβλέψουμε αυτή τη στιγμή τον βαθμό, την διάρκεια και την γεωγραφία αυτής της έντασης· άρα και την υπομονή της «πίσω θέσης». Ας μην το ξεχνάμε: η Μόσχα αναγκάστηκε να συνδράμει τον Άσαντ μόλις τον Σεπτέμβρη του ’15, μετά από χρόνια πολέμου, όταν τον είδε να βουλιάζει εντελώς βάζοντας σε κίνδυνο την μικρή σχετικά ναυτική βάση της στην Tartus. Τι θα κάνει αν θεωρήσει ότι απειλούνται η μεγαλωμένη πια ναυτική βάση και η αεροπορική που εν τω μεταξύ απέκτησε απ’ τον Άσαντ;

Σ’ αυτό το ρευστό περιβάλλον (επιμένουμε: ενός δευτερεύοντος πεδίου του 4ουπαγκόσμιου πολέμου) θα κριθεί και το μέλλον της χούντας του Σίσι· κανένας Τσίπρας, κανένας Κοτζιάς, κανένας Καμμένος και καμία ελληνοκυπριακή κυβέρνηση / πλυντήριο δεν πρόκειται να τον σώσουν. Η χούντα συσσωρεύει ήδη εκρηκτικό υλικό στο εσωτερικό της· έχει όμως και ερωτήματα «εξωτερικής πολιτικής».

Αν με επιλογή ή από ανάγκη γείρει προς την μεριά του άξονα Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Ριάντ απλά θα επιταχύνει το τέλος της: παρά την ανελέητη καταστολή η μουσουλμανική αδελφότητα παραμένει ισχυρή μεταξύ των πληβείων, θα έχει την υποστήριξη τόσο της Άγκυρας όσο και της Ντόχα, και επιπλέον δεν είναι η μόνη αντι-χουντική αντιπολίτευση στην αίγυπτο. Αν, πάλι, επιδιώξει να πάρει «κομμάτια επιρροής» απ’ το Ριάντ τότε θα βρεθεί σε σύγκρουση με κρίκους του άξονα, χωρίς να έχει πραγματικούς συμμάχους στην «3πλή συνεννόηση» της Αστάνα.

Υπάρχει και ο «τρίτος δρόμος»: διακριτική αποστασιοποίηση. Όμως ούτε αυτός είναι εύκολος: η χούντα του Sisi ήδη στηρίζει τον πόλεμο εναντίον των Houthis στην υεμένη.

(φωτογραφία: οι τρεις αρχικαραβανάδες στο Sochi…)

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/mesi-anatoli-15/

Οι φοβερές αποκαλύψεις ή πώς «το Ισπανικό Κράτος είναι ικανό για τα πάντα» ενάντια στον καταλανικό λαό! …


του Γιώργου Μητραλιά

2017 11 19 01 franquista

Ενώ οι Καταλανοί ψηφίζουν σε ένα μήνα και η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση τους αναγκάζεται να κάνει την προεκλογική της εκστρατεία από τις… Βρυξέλλες και τις φυλακές της Μαδρίτης (!), οι τρομακτικές αποκαλύψεις και οι εφιαλτικές καταγγελίες των 2-3 τελευταίων ημερών μεταβάλουν δραστικά το σκηνικό του καταλανικού δράματος και συνάμα  καταφέρουν θανάσιμο πλήγμα σε ό,τι απομένει από την ισπανική δημοκρατία. Και ιδού ευθύς αμέσως για τι ακριβώς πρόκειται…

Υποθέτουμε πως κανείς δεν έχει ξεχάσει τις αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις του περασμένου Αυγούστου στο κέντρο της Βαρκελώνης και σε άλλα σημεία της Καταλονίας, που βύθισαν στο πένθος τη χώρα μόλις μερικές εβδομάδες πριν από το κρίσιμο δημοψήφισμα της 1ης Οκτωβρίου για την ανεξαρτησία της. Σήμερα αποκαλύπτεται και προκαλεί αληθινό πολιτικό σεισμό, ότι ο διαβόητος ιμάμης “εγκέφαλος” αυτών των τρομοκρατικών επιθέσεων ήταν… «συνεργάτης” των μυστικών υπηρεσιών (CNI – Centro Nacional de Inteligencia) του Ισπανικού Κράτους! Και σαν να μην έφτανε αυτό, η διεύθυνση των μυστικών υπηρεσιών αναγκάζεται να παραδεχτεί δημόσια την αλήθεια της αποκάλυψης! Γεγονός που κάνει μάλιστα τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Καταλονίας Κάρλες Πουτσντεμόντ να δηλώνει από τις Βρυξέλλες -με πολύ νόημα- ότι έτσι… “επιβεβαιώνονται οι υποψίες μας”!…

Συνέχεια