Leonard Cohen – Anthem …


Τα πουλιά τραγούδαγαν
το χάραμα
Ξεκίνα ξανά
τα άκουσα να λένε
Μην κολλάς σ’ αυτό
που έχει πεθάνει
ή δεν έχει έρθει ακόμα.
Α οι πόλεμοι θα
ξαναγίνουν
Το άγιο περιστέρι
Θα το ξαναπιάσουν
θα το αγοράσουν και θα το πουλήσουν
και θα το ξαναγοράσουν
Το περιστέρι ποτέ δεν είναι ελεύθερο.
 –
Χτύπα όσες απ’ τις καμπάνες χτυπάνε ακόμα
Ξέχνα την τέλεια προσφορά σου
Παντού υπάρχει μια ρωγμή
Έτσι μπαίνει το φως.
 –
Ζητήσαμε σημάδια
τα σημάδια στάλθηκαν:
η γέννηση προδομένη
ο γάμος ξοδεύτηκε
Ναι η χηρεία
κάθε μιας κυβέρνησης —
σημάδια που μπορούν όλοι να τα δουν.
Δεν μπορώ να τρέχω άλλο
με κείνο το άνομο πλήθος
ενώ οι δολοφόνοι στις ψηλές θέσεις
λένε φωναχτά τις προσευχές τους.
Αλλά κάλεσαν, κάλεσαν
ένα σύννεφο καταιγίδας
και θα τους στείλω νέα μου.
Χτύπα όσες απ’ τις καμπάνες χτυπάνε ακόμα…
 –
Μπορείς να προσθέσεις τα επιμέρους
Αλλά δε θα βρεις το σύνολο
Μπορείς να παίξεις το εμβατήριο,
δεν υπάρχει τύμπανο
Κάθε καρδιά, κάθε καρδιά
θα ρθει στην αγάπη
αλλά σαν πρόσφυγας.
 –
Χτύπα όσες απ’ τις καμπάνες χτυπάνε ακόμα
Ξέχνα την τέλεια προσφορά σου
Παντού υπάρχει μια ρωγμή, μια ρωγμή
Έτσι μπαίνει το φως.
Έτσι μπαίνει το φως.
Έτσι μπαίνει το φως.
___________________________________________________________

Από:http://lyricstranslate.com/el/anthem-ymnos.html#ixzz4yJ87l5cG

http://lyricstranslate.com/el/anthem-ymnos.html#ixzz4yJ7yopFG

Ποια είναι η χώρα του Τράμπ; …


Του Tristan Hughes (μετάφραση: barikat)

Η εκλογική βάση στην οποία απευθύνεται ο Ντόναλντ Τράμπ είναι πάντα η ανώτερη τάξη – όχι φτωχοί εργαζόμενοι.

Αυτό που ακολουθεί είναι η διερεύνηση ενός παζλ: πώς μπορούμε να σχηματίσουμε τη ρητορική του  Ντόναλντ Τράμπ σχετικά με τη διάσωση της (λευκής) Αμερικανικής εργατικής τάξης από μια διεθνή οικονομική συνωμοσία με τα δεδομένα που έχουμε σχετικά με την πραγματική εκλογική βάση του, που υποδηλώνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία της υποστήριξής του την ημέρα των εκλογών προήλθε από το πιο εύπορο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας;

Ο Tράμπ κέρδισε το αξίωμα υποσχόμενος να εξοντώσει μια «φιλελεύθερη» ή «παγκόσμια» ελίτ, μια ομάδα την οποία τουλάχιστον ο ίδιος και μερικοί από τους υποστηρικτές του εξακολουθούν να θεωρούν ότι τη πολεμούν. «Εκλέχτηκα», δήλωσε ο Trump ανακοινώνοντας την απόφασή του να αποχωρήσει από τη Συμφωνία των Παρισίων «για να εκπροσωπήσω τους πολίτες του Πίτσμπουργκ, όχι του Παρισιού».

Ωστόσο, ο Trump πιθανώς κατέχει, τουλάχιστον ονομαστικά, εκατομμύρια δολάρια σε ξένα χρηματοπιστωτικά επενδυτικά προιόντα (μέχρι να δημοσιοποιήσει τις φορολογικές δηλώσεις του, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι). Εάν κάποιος ανήκει σε μια παγκόσμια οικονομική ελίτ, σίγουρα είναι αυτός.

Η εκλογική βάση του Tράμπ

Τις τελευταίες δεκαετίες, τo 10% των μεγάλων εσόδων έχει υπεξαιρεθεί από το 90% των χαμηλών στρωμάτων. Πρόκειται για πλούτο τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το χρέος της αμερικανικής κυβέρνησης προς ξένες χώρες. Η συντριπτική πλειοψηφία των υποστηρικτών του Trump βρίσκεται σε αυτή την ελίτ.

Με άλλα λόγια ο Trump, είναι ένας πλούσιος καπιταλιστής που παλεύει με ένα φάντασμα: δίνει, δηλαδή, μια μάχη που μπορεί να έχει λογική σε επίπεδο ρητορικής, αλλά δεν έχει βάση σε επίπεδο στατιστικών δεδομένων.

Συνέχεια

Εσωκομματικές εκλογές στην κεντροαριστερά: «Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί» …


Διθυραμβικά τα σχόλια των στελεχών του ΠΑΣΟΚ για την συμμετοχή πολιτών στις εσωκομματικές τους κάλπες για την ανάδειξη του επικεφαλής της κεντροαριστεράς.
Για «πέραν των προσδοκιών η συμμετοχή του κόσμου στις διαδικασίες εκλογής ηγέτη του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς» έκανε λόγο  ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος, πρόεδρος της Επιτροπής Διαδικασιών και Δεοντολογίας, ενώ στο ίδιο μοτίβο κινήθηκαν και οι δηλώσεις των υποψηφίων αρχηγών.

Προφανώς και δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε μ’ αυτές τις δηλώσεις. Το μόνο που ίσως πρέπει να θυμίσουμε στους ΠΑΣΟΚους, είναι ότι η συμμετοχή σε τέτοιες διαδικασίες δεν έχει κανένα αντίκρισμα ως προς την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος στις βουλευτικές διαδικασίες.
Και για να φρεσκάρουμε λίγο την μνήμη σε όσους ισχυρίζονται ότι η «κεντροαριστερά αναγεννάτε», «αποτελεί την μοναδική εναλλακτική λύση» και άλλες τέτοιες μπαρούφες, τι συνέβη στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ τον Μάρτη του 2012.
Τότε ο μοναδικός υποψήφιος Βαγγέλης Βενιζέλος  έλαβε 230.105 ψήφους (επί 236.151 ψηφισάντων) και εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. (Δηλαδή το 2012 είχαν ψηφίσει περισσότεροι από τους 200.000 πολίτες που λένε ότι έλαβαν σήμερα μέρος στις εκλογές).

Η εξέλιξη γνωστή. Στις βουλευτικές εκλογές που ακολούθησαν στις 25ης Ιανουαρίου 2015, το ΠΑΣΟΚ συγκέντρωσε το μικρότερο ποσοστό της ιστορίας του (4,68%).

Οπότε ας μην χαίρονται με τα εγκεφαλικά τους κατασκευάσματα τα Πασοκικά στελέχη. «Δεν ζωντανεύουν οι νεκροί» που τραγουδούσε και η Χαρούλα Λαμπράκη.


Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2017/11/blog-post_56.html

Πολιτική εξουσία και ομάδες πίεσης…


Carlo Carrà, «Έξοδος από το θέατρο», 1909, Λονδίνο – Εstorick Collection of Modern Italian Art

__________________________________________________________

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας με τίτλο «Γιατί σχηματίζονται οι ανθρώπινες ομάδες;» έγινε μια γενική αναφορά στο σχηματισμό και την οργάνωση των ανθρώπινων ομάδων. Σε αυτό το κείμενο θα γίνει μια ελεύθερη παρουσίαση και κριτική ορισμένων θέσεων του R. G. Schwartzenberg από το βιβλίο του Πολιτική κοινωνιολογία. Θα αναφερθούμε στις επονομαζόμενες ομάδες πίεσης οι οποίες συμβάλλουν στη διαμόρφωση της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας. Το θέμα αυτό παρουσιάζει έντονο ενδιαφέρον γιατί, κατά τον συγγραφέα, η πίεση που ασκούν αυτές οι ομάδες στη δημόσια ζωή έχει θέσει το πάντα επίκαιρο ερώτημα: ποιος ελέγχει πραγματικά την εξουσία στις σύγχρονες κοινωνίες;

Στα πολιτικά συστήματα του δυτικού κόσμου, όσο κι αν από χώρα σε χώρα υπάρχουν ορισμένες διαφορές, σε γενικές γραμμές η πολιτική διαδικασία έχει ως βασικό στοιχείο της τα κόμματα. Από θεσμική άποψη αυτά είναι που στοχεύουν στην κατάκτηση και άσκηση της εξουσίας. Ωστόσο η σύγχρονη πολιτική κοινωνιολογία δεν ενδιαφέρεται τόσο για τις μεθόδους περιγραφής των θεσμοποιημένων δομών της εξουσίας (τμήμα των οποίων είναι και τα κόμματα) καθώς αυτές οι περιγραφές στις περισσότερες περιπτώσεις είναι υπερβολικά νομικίστικες, τυπικές και μάλλον αισιόδοξες ως προς την περιγραφική ακρίβεια της εξουσίας. Για τους κοινωνιολόγους στην πραγματικότητα οι αποφάσεις που παίρνουν οι κρατικές-δημόσιες αρχές είναι η συνισταμένη ενός πολύπλοκου συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε ποικίλες ενδιαφερόμενες ομάδες. Βέβαια στις σημερινές πολυσύνθετες κοινωνίες -όπου υπερεθνικοί οργανισμοί και υπερδομές (όπως η Ε.Ε. ή το Δ.Ν.Τ.) διαδραματίζουν έναν όλο και πιο καθοριστικό ρόλο- τα κόμματα καλούνται να διαμορφώσουν κυβερνητική ρυθμίζοντας ένα εκ των προτέρων επιβαλλόμενο υποσύνολο πολιτικών και υποδείξεων. Μάλιστα τις περισσότερες φορές αυτές οι πολιτικές προσδιορίζονται από έναν αφηρημένο και ακαθόριστο εντολέα.

Συνέχεια